Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel
 

 This isn't going as planned ×

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Arthur la Porte
Arthur la Porte


Profiel Vrouw Aantal berichten : 28
Poképoints : 10
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 13 Years 'ld
Pokémon:
This isn't going as planned × Vide
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: This isn't going as planned × This isn't going as planned × Emptyza maa 10, 2012 12:17 pm

O P E N V O O R I E D E R E Z I E L
De zwakke zonnestralen wisten het pad zo af en toe te verlichten, jammer genoeg waren de bomen er om ze een beetje te pesten met hun bladeren. Dan werden ze weer afgeschemerd, dan braken ze weer door het bladerdek heen; het leek een eeuwig ritme te zijn. In het begin zou het je zeker opvallen, het zou je zelfs irriteren omdat je ogen telkens opnieuw moesten wennen aan het verschil in licht, maar als je er snel doorheen fietste merkte je het amper. Zoals de kleine jongen deed, gewoon lekker hard fietsen. Zijn blonde plukken die vrolijk dansten door de wind die hijzelf creëerde, als je het zo mocht noemen. De lucht was volgens de natuurwetten de eeuwige tegenwerker, deze zal altijd tegenwerken; vandaar dat je soms zoveel moeite moest doen om vooruit te komen. Niet dat het jongetje zich daarmee bezighield, hij was pas dertien. Hij had waarschijnlijk niet eens natuurkunde gehad op school, wist niet eens wat het precies allemaal inhield. Stroom was stroom en wind was wind in zijn ogen. Waarom zou je er moeilijk over doen? Dat soort dingen waren nou eenmaal zoals ze waren en je moest er niet moeilijk over doen, maar de mens moest altijd overal een antwoord op hebben. Het was onnodig in zijn ogen, maar dat was het in de ogen van iedere kinderziel.
Hij opende langzaam zijn ogen. Ondanks dat zijn ouders hem op het hart hadden gedrukt ten allen tijden goed op te letten, sloot hij zelfs zijn ogen als hij op volle vaart over een fietspad sjeesde met zijn fietsje. Hij was en bleef jong, dan was die onvoorzichtigheid natuurlijk. Eveneens als zijn nieuwsgierigheid naar het onbekende, die sinds kort was aangewakkerd. Hij was momenteel op weg naar Pallet Town en dat lag wel een flinke afstand verwijderd van Pewter City, maar toen hij eenmaal de brief had ontvangen dat hij zijn eerste Pokémon mocht komen ophalen was hij niet meer te stoppen. Hij wilde zo snel mogelijk zien wat ze voor hem klaar hadden liggen, was zo ongelofelijk benieuwd ernaar!
Hij hapte één keer naar adem, remde zo hard als mogelijk was. Zijn paarse ogen werden zo groot als maar kon, klemde zijn kaken op elkaar. Vreemd genoeg gilde hij nooit, staarde altijd met die overduidelijk glim van angst in zijn ogen. De remmen van zijn fiets piepten, zag later in dat het te laat was en week maar uit. Pas toen kwam er een geluidje uit zijn keel: een ingehouden kreet. Hij botste weliswaar niet erg hard, maar het was wel schrikken. Waarom hadden ze geen hekjes naast het pad neergezet? Nu was hij tegen een boom aan geknald, handig.
Jammer genoeg kreeg hij niet de tijd om een zucht te slaken van opluchting, het oorverdovende geluid van gezoem drong in zijn oren. Hij knipperde twee keer achter elkaar met zijn ogen, keek op. O, Pokémon – Wacht, ze leken niet echt blij… Nee, helemaal niet. Eerder boos, heel erg boos. Hij slikte eventjes, draaide heel langzaam zijn fiets om en begon toen weer zo snel als hij kon te fietsen. Fietste zo voorbij de Caterpie waarvoor hij eerst was uitgeweken. Dankzij dat kleintje werd hij nu achterna gezeten door… Wat eigenlijk? Hij keek over zijn schouder, richtte daarna snel zijn blik weer naar voren. Beedrill, typisch. Gewoon blijven fietsen, ze kunnen je vast niet inhalen; maar als je moest remmen omdat iets in de weg stond kon je niet anders. Een gestalte dat uit het niets was verschenen, waarschijnlijk toen hij eventjes over zijn schouder had gekeken. ‘Kijk uit!’ gilde hij, maar hij gilde nogal vaak in plaats van schreeuwen; hij had immers de baard nog niet in de keel. Hij remde weer, kneep zijn ogen maar dicht. Rot situatie, alles ging gewoon mis en let maar op; hij zou verdwalen. Dat was gewoon voorspelbaar.

» Miep, moet nog eventjes inkomen >A<

Aaawh arme Arthur! Leuk geschreven Noor! Hier en daar wat kleine foutjes, maar met een prachtige inhoud. +2!
Terug naar boven Ga naar beneden
Chiaki Tsuda
Chiaki Tsuda


Profiel Vrouw Aantal berichten : 194
Poképoints : 175
Reputatie : 40
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 18
Pokémon:
This isn't going as planned × Vide
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: This isn't going as planned × This isn't going as planned × Emptyzo maa 11, 2012 12:04 pm

''Oké Sarita, goed gedaan!'' Chiaki keek tevreden naar de Pidgey die uitgeput op de grond landde. Ze hadden daarnet haar behendigheid op de proef gesteld en ze had het prima gedaan, volgens haar trainer. Het was zelfs al een wonder geweest dat de pokémon instemde met de training, aangezien ze zich nog steeds te goed voelde om daaraan mee te doen. Gelukkig voor Chiaki had ze nog altijd Alano, die de Pidgey wel wist aan te sporen tot actie. ''Je begint steeds sneller te worden,'' voegde het meisje er aan toe, met nog steeds dezelfde blik in haar ogen. Ze streef namelijk naar dat doel. Voornamelijk omdat ze Sarita wilde gebruiken in de gevechtsrondes van contests. De Pidgey mocht dan niet veel uit kunnen voeren in de voorrondes, als ze snel was, konden ze makkelijk winnen in de gevechten. Althans, zo was het uitgewerkt in Chiaki's hoofd. Ze kon het ook grandioos mis hebben.

''Rust jij maar lekker uit,'' mompelde het meisje, terwijl ze de pokéball van de Pidgey tevoorschijn haalde. Sarita werd er meteen ingezogen door de rode straal, waarna Chiaki het voorwerp aan haar riem klikte. ''Goed, dat was weer wat training voor vandaag..'' Ze rekte zich langzaam uit, terwijl de ogen van haar Charmander op haar gericht stonden. ''Nu kunnen we doen wat we willen,'' sprak ze op een speelse toon tegen het wezen toen ze dat doorhad. Hij knikte breed grijnzend. Vervolgens keek hij raar op en draaide zich om. Chiaki keek hem vragend aan, maar ze kreeg geen antwoord van het draakje. Integendeel, hij rende er juist vandoor. ''Alano!'' Geen reactie. Ze riep nogmaals en zette toen de achtervolging in. Waar had hij opeens last van? Normaal gesproken waarschuwde hij altijd als hij een willekeurige kant op wilde rennen, of hij trok haar mee. Dit keer niet. Wat had hij dan gehoord? Op dat moment was ze hem uit het oog verloren. Hierdoor stopte ze abrupt, zodat ze om zich heen kon kijken. Haar aandacht werd echter getrokken door gegil dat gevaarlijk dichtbij klonk. Ze keek op, richting de plek waar het geluid vandaan kwam. Haar ogen werden groot van verbazing toen ze een jongen op zijn fiets op haar af zag komen. Hij had zijn ogen al dichtgeknepen en hij duwde, zo te zien, hard op de rem. Door dit op te merken was ze al te laat met het ontwijken, realiseerde ze zich. Daarom zette ze zich maar schrap voor de klap en hield ze vlug haar handen voor zich, zodat ze het stuur desnoods nog kon vastgrijpen. Ondanks dat dit haar lukte, moest ze alsnog een paar stappen naar achteren wankelen. Gelukkig kon ze nog net haar evenwicht bewaren, ze had namelijk geen zin om de komende tijd door te brengen met steken in haar stuitje of wat dan ook.

Ze wilde haar mond opentrekken om iets tegen de jongen te zeggen, maar opnieuw werd haar aandacht door iets anders getrokken. Dit keer door luid gezoem, dat ook van dichtbij leek te komen. Ze keek vragend op, waardoor ze nu pas de Beedrill op wist te merken. Hij keek niet echt blij, maar als je erover nadacht, keken die dingen nooit blij. Wacht, fietste de jongen daarom zo snel? Deze pokémon had hem dus waarschijnlijk achterna gezeten uit woede en had het nu op hen beide gemunt. Chiaki wilde de pokéball van Sarita pakken, omdat ze geen andere pokémon bij zich had op het moment, maar realiseerde zich toen dat deze nog uitgeput was van de training. ''Shit, dat heb ik weer,'' mompelde ze zacht. Op dat moment was een zee van vlammen zichtbaar, die als muur diende tussen de Beedrill en Chiaki met de jongen. Deze muur was echter van korte duur, maar het was genoeg om de Beedrill een waarschuwing te geven. Alano kwam tevoorschijn gesprongen en keek alles behalve vrolijk naar de wesp. Gelukkig vertrok deze weer, waarschijnlijk had hij zijn twijfels gekregen of hij wel kon winnen tegen een vuurpokémon. De Charmander draaide zich toen om en grijnsde weer breed. ''Alano! Ben je gek?! Waar was je?'' barstte zijn trainer opeens los. Ze kreeg een pruillip als reactie, waardoor ze weer rustiger werd en een kleine glimlach op haar gezicht verscheen. ''Bedankt dat je op tijd verscheen,'' sprak ze toen weer. Vervolgens draaide ze zich om naar de jongen, terwijl de Charmander op haar af kwam gelopen en naast haar kwam staan. ''Ik weet niet wat er is gebeurd vantevoren, maar ik neem aan dat alles nog heel is?''

+3 voor onze dappere redder!
Terug naar boven Ga naar beneden
Arthur la Porte
Arthur la Porte


Profiel Vrouw Aantal berichten : 28
Poképoints : 10
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 13 Years 'ld
Pokémon:
This isn't going as planned × Vide
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: This isn't going as planned × This isn't going as planned × Emptyzo maa 11, 2012 4:20 pm

Het was niet zo dat hij erg onhandig was, nee eigenlijk helemaal niet. Natuurlijk had hij wel wat moeite met het bereiken van sommige doelen door zijn lengte, maar voor de rest niet. Het was niet zo dat hij aanleg had gehad om onhandig te zijn, hij was gewoon niet zo sterk en groot en dat was een best goed excuus. Altijd als hij zijn ouders probeerde te helpen ging er wel iets mis omdat hij weer… Arthur was. Dat was eigenlijk de beste manier om het te omschrijven, maar alsnog kon je hem niet echt extreem onhandig noemen. Wel was het een lief gebaar altijd, een klein jongetje die graag de mensen om zich heen wilde helpen op welke manier dan ook. Leek net een of andere cliché film waarin hij de hoofdrol speler was, het onwetende jongetje dat op een groots avontuur ging. Best een grappig idee.
Hoe wist hij ook weer in een situatie als deze terecht te komen? Normaal raakte hij bijna nooit in de problemen en nu was hij amper aan zijn reis begonnen, had nog niet eens een Pokémon, of hij zat al in de nesten. Het enige wat hij kon doen was fietsen, ze hard als mogelijk met zijn kleine beentjes. Rennen was erger geweest. Voor een jongetje van zijn leeftijd was hij wel snel geweest, maar zijn benen bleven klein en zorgden er daardoor voor dat hij toch – in vergelijking met alle leeftijdsgroepen – best langzaam was. Een vliegende Beedrill was dus een cheeta vergeleken met hem. Zelfs op zijn fiets haalde de Pokémon hem nog langzaam in, vooral toen hij als een gek begon te remmen; plaatste uiteindelijk zelfs zijn schoenen op de grond om nog meer te vaart te kunnen minderen. Waar was dat meisje ineens vandaag gekomen?
Alles aan de situatie ging zo snel, pas op het moment dat hij begon te remmen leek alles in slow motion te gaan. Hij duwde zijn kin tegen zijn borst, kneep zijn ogen zo strak dicht als maar kon en klemde zijn kaken zo hard op elkaar dat het pijn deed. Erg hard botste hij uiteindelijk niet tegen haar op, klein zetje, maar toch; het was niet echt leuk voor de persoon waar hij tegen op botste. Hij wilde een zucht van opluchting slaken, maar toen drong dat oorverdovende gezoem weer in zijn oren. O, kom op! Waarom moest alles gelijk al misgaan? Wat hij in godsnaam gedaan om dit te verdienen?
Het moment dat hij over zijn schouder keek werd zijn beeld afgeschermd door een zee van vlammen. Het was van korte duur, maar lang genoeg om ervoor te zorgen dat hij de dreigende warmte nog navoelde op zijn wangen. Het had de Beedrill echter wel afgeschrikt, maar het schrok hem ook af en niet zo’n klein beetje ook. Hij pakte het stuur van zijn fiets krampachtig vast, ging er naast staan. Die stang zo tussen zijn benen voelde nogal lomp aan. Zijn blik schoot naar het meisje, ze zei wat tegen haar Pokémon die blijkbaar Alano moest heten.
Toen ze opkeek naar hem kon hij het niet helpen dat hij zachtjes slikte, wendde zijn blik af en keek maar strak naar de grond. Hij hoorde haar vraag wel, maar reageerde er niet op. ‘Kan ik eerder aan jou vragen,’ merkte hij binnensmonds op, ‘Want jij bent wel geraakt door mijn fiets.’ Hij keek aarzelend op, kon het niet helpen dat hij eventjes bleef staren naar de hagedis Pokémon. Die moest het vast veroorzaakt hebben, al die vlammen. ‘Dank je,’ zei hij uiteindelijk, richtte zijn blik weer op het meisje, ‘Hoe kan ik je bedanken?’ Het was wel zo netjes om iets terug te doen, aangezien ze hem een soort van gered had. En hij had haar ook geraakt met zijn fiets, dat ook nog.

En +2 voor jou!
Terug naar boven Ga naar beneden
Chiaki Tsuda
Chiaki Tsuda


Profiel Vrouw Aantal berichten : 194
Poképoints : 175
Reputatie : 40
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 18
Pokémon:
This isn't going as planned × Vide
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: This isn't going as planned × This isn't going as planned × Emptyzo maa 11, 2012 8:38 pm

Chiaki hoorde dat de jongen haar bedankte. Dit betekende voor haar dat hij niks had opgelopen door de Beedrill en dat alles in orde was. Vervolgens vroeg hij hoe hij haar kon bedanken, maar Chiaki wuifde dit weg. ''Bedank Alano maar, hij is degene die ons heeft gered van die pokémon. Ik liep je alleen maar in de weg,'' sprak ze, waarna haar blik over de fiets gleed. Vanuit haar ooghoeken zag ze de scheve grijns op het draakje zijn snoet staan. Zo te zien had hij wel door wanneer hij trots op zichzelf kon zijn en wanneer niet. Het meisje gokte dat hij de Beedrill had gehoord daarstraks en dat hij daarom was weggerend. Waarschijnlijk had hij door gehad dat er iets niet in orde was en dat was maar goed ook. Pokémon als Beedrill konden best gevaarlijk zijn. Chiaki liet nu haar blik glijden over de jongen. Hij had blond haar en.. Blauwe ogen? Nee, er was iets aparts aan deze kleur. Ze besloot er verder niet op te letten, dus liet ze haar blik maar over de rest van hem heen gaan. Hij droeg een witte baret, iets wat haar aandacht had weten te trekken. Wat apart. Wat haar vervolgens opviel, was dat hij geen pokéball aan zijn gesp had bevestigd. Of hij hield zijn pokémon ergens anders verborgen, of hij had er geen. Ze gokte op het laatste, aangezien jongens hun pokémon vaak aan hun riem hadden bevestigd.

''Dus, waar was je van plan heen te gaan.. Err... Hoe heet je eigenlijk?'' besloot ze maar te vragen. Normaal gesproken zou je eerst de naam van iemand vragen, maar Chiaki niet. Ze had niet eens doorgehad dat hij zijn naam nog niet had gezegd. Ze had meer aandacht besteed aan het bestuderen van hem en aan het feit dat ze misschien dezelfde kant op moesten. De brunette zag het namelijk niet zo zitten om de hele weg alleen te moeten lopen met haar Charmander. Er was niks mis met het gezelschap van Alano, maar hij had vaak last van een concentratieprobleem. Hierdoor kon ze niet lang een 'gesprek' met hem houden, omdat hij gauw weer iets anders uit zijn omgeving had opgemerkt. Eerlijk gezegd was zijn trainer precies hetzelfde, maar na jaren oefenen, kan ze het prima onder controle houden. Daarbij heeft ze nu steeds meer behoefte aan een langer gesprek dan dat ze vroeger zou kunnen houden. Nu klonk het sowieso al dom om een gesprekje te voeren met je pokémon, gewoonweg omdat ze niet in je taal terug konden praten, maar als je niet anders had, deed je ook niet anders.

En ook +2 voor jou!
Terug naar boven Ga naar beneden
Arthur la Porte
Arthur la Porte


Profiel Vrouw Aantal berichten : 28
Poképoints : 10
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 13 Years 'ld
Pokémon:
This isn't going as planned × Vide
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: This isn't going as planned × This isn't going as planned × Emptyma maa 12, 2012 9:49 pm

Of alles nou wel weer helemaal oké was viel te betwijfelen. Hij had weliswaar niets opgelopen, maar al die vlammen… Ze hadden hem bang gemaakt, ondanks dat hij er niets van had opgelopen. Nou was hij wel het jongetje dat snel bang werd, hij was immers degene die een angst had voor vogel Pokémon en daar nog niet overheen was. Natuurlijk had hij het willen proberen, maar hij was te bang om zijn angsten recht in de ogen aan te kijken; was meer het type dat ze ontliep in de hoop er nooit mee geconfronteerd te worden. In het begin waren het alleen Sparrows geweest, maar het had niet lang geduurd of hij werd bang voor werkelijk alle soorten die maar veren hadden. Misschien ietwat overdreven, maar hij kon er niets aan doen. Het was nou eenmaal zijn persoonlijkheid.
Hij richtte zijn blik weer op de Charmander. Het was dat hij als nog kleinere Arthur een boekje had gekregen van zijn ouders waarin alle Pokémon stonden. Natuurlijk kende hij ze niet allemaal, maar degene in de buurt van Pewter City natuurlijk wel en ook de Pokémon waarmee zijn vriendjes soms weer terugkwamen. Hun ouders lieten zien welke keuze ze hadden gemaakt, nog een laatste afscheid om dan ook echt op reis te gaan. Charmander was er eentje van geweest, eentje die hij vrij vaak had gezien. Wat hem het meest fascineerde aan de Pokémon was de vlam bij zijn staart, die wel eeuwig leek te branden. Het scheen zo te zijn dat als het uitging, het leven ook een soort van “uitging” bij de Pokémon zelf. Best een beangstigende gedachte. ‘Nou, in dat geval: Heel erg bedankt Alano,’ glimlachte hij bescheiden. Het was deels door de halve shock waarin hij nu verkeerde dat hij nog niet echt had gestotterd, anders zou hij nu vast als een professional aan het hakkelen zijn met zijn woorden.
De jongen keek weer op bij het horen van de stem van het meisje. Hij fronste eventjes kort. Twee vragen in één, op welke zou hij het eerst antwoord moeten geven? ‘Ik heet Arthur,’ stelde hij zichzelf maar voor, had daarmee al een vraag beantwoord. Normaal vroegen mensen altijd eerst naar je naam, tot nu toe dan. Want het meisje scheen een iets andere volgorde te hebben, best grappig. Ondanks haar normale uiterlijk, een doodnormale brunette, bleek ze zo toch een vrij apart persoon te zijn. Tot nu toe dan. ‘En wat is jouw naam, als ik het vragen mag?’ Kinderlijke nieuwsgierigheid naar haar naam werd al snel gewekt, zoals een klein jongetje betaamde.
‘Om je eerdere vraag trouwens nog te beantwoorden: ik ben op weg naar Pallet Town, om daar mijn eerste Pokémon op te halen,’ legde hij uit. Hij liet met een hand het stuur los, wees aarzelend naar de Charmander. ‘Dat is toch een beginners Pokémon, als ik me niet vergis.’ Als hij nu al een beetje meer kon leren over de Pokémon waaruit hij moest kiezen zou dat fijn zijn, want niet alles uit dat boekje zou waarschijnlijk kloppen. Vooral als je keek naar het feit dat iedere Pokémon zijn eigen karaktertje had.

En weer +2 voor onze Noor!
Terug naar boven Ga naar beneden
Chiaki Tsuda
Chiaki Tsuda


Profiel Vrouw Aantal berichten : 194
Poképoints : 175
Reputatie : 40
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 18
Pokémon:
This isn't going as planned × Vide
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: This isn't going as planned × This isn't going as planned × Emptydi maa 13, 2012 6:24 pm

De Charmander gaf de jongen een vrolijke knik, ter bevestiging dat hij het begrepen had. ''Char,'' had hij daarbij gesproken, ook al wist hij dat de mensen hem niet konden verstaan. Op dat moment stelde de jongen zich voor als Arthur en vroeg hij naar de naam van de brunette. ''Ik ben Chiaki. Chiaki Tsuda,'' stelde deze zichzelf voor, terwijl er nog steeds een glimlach haar gezicht sierde. ‘Om je eerdere vraag trouwens nog te beantwoorden: ik ben op weg naar Pallet Town, om daar mijn eerste Pokémon op te halen. Dat is toch een beginners Pokémon, als ik me niet vergis?’ Chiaki fronste eventjes toen hij vertelde dat hij op weg was naar Pallet Town. Dat was niet echt de kant waar zij heen wilde, maar om nou dat hele stuk alleen te moeten lopen.. Sarita had toch alleen maar rust nodig en die verkreeg ze in haar pokéball. Alano had ook niet echt iets opgelopen, die voelde zich zoals gewoonlijk. Misschien dat er nog wel iets te beleven viel als ze met Arthur meeging. Het kon geen kwaad om hem even op weg te helpen, zelfs al wist hij de weg vast al. Tenminste, als hij het niet erg vond. Hij had namelijk een fiets en zij niet. Erg onhandig als je samen dezelfde kant opging. Beseffend dat ze nog antwoord op zijn vraag moest geven, kwam ze weer terug op aarde.

''Ja, dat klopt! Alano komt zelfs van het lab. Ik heb hem ook pas een tijdje, maar we zijn al dikke maatjes,'' vertelde ze, niet doorhebbend dat dat Arthur misschien niet eens zou interesseren. ''Als je wilt, kan ik een stukje met je meelopen?'' besloot ze eraan toe te voegen. Als ze een stukje met hem meeging, kwam ze weer in Viridian City terecht. Daar was ze laatst al geweest, ook al was dat ook weer een tijdje geleden. Misschien kon ze haar broer dan weer even opzoeken? Dat ze elkaar zoveel jaren niet meer gezien hadden, omdat hij toendertijd was weggelopen, betekende niet dat ze elkaar nu ook niet vaak hoefden te zien. Chiaki zou zelfs blij zijn hem weer te zien, zelfs al waren een paar weken niks vergeleken al die jaren. De brunette richtte haar blik weer op Arthur. Hij had haar net verteld dat hij zijn starter op ging halen bij professor Oak. Dat betekende dat hij al wist welke richting hij op wilde, niet waar? ''Wat voor een soort trainer had je eigenlijk in gedachte, Arthur?'' vroeg ze nieuwsgierig. Voor haar was dit belangrijke informatie. Als hij voor Coördinator koos, waren ze elkaars rivalen. Had hij echter voor Trainer gekozen, dan zou haar broer de uitdaging maar met hem aan moeten gaan. Natuurlijk hoopte ze dat hij voor Coördinator had gekozen. Een extra rivaal erbij maakte het alleen maar leuker.

OOC: Ik had niet gezien dat je al gepost had, anders had ik eerder gereageerd xD

Probeer niet te veel te herhalen Rolo Wink +2 voor jou!
Terug naar boven Ga naar beneden
Arthur la Porte
Arthur la Porte


Profiel Vrouw Aantal berichten : 28
Poképoints : 10
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 13 Years 'ld
Pokémon:
This isn't going as planned × Vide
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: This isn't going as planned × This isn't going as planned × Emptydi maa 13, 2012 8:19 pm

Het meisje stelde zich voor als Chiaki, een naam die hij nog nooit eerder had gehoord, maar hij klonk wel leuk. De klanken pasten mooi bij elkaar, vond hij dan. Waarom dacht hij daar eigenlijk over na? Nou, hij was altijd wel een apart jongetje geweest, had dan ook de nare gewoonte om in zijn gedachtes af te dwalen en zinloos voor zich uit te staren. Waardoor anderen dachten dat hij ze negeerde en dan, mede ook door zijn trage begrip, maar wegliepen omdat het toch nergens naartoe ging met het gesprek. Het was ook maar de vraag hoelang dit gesprekje zou duren, want zelfs zijn leeftijdsgenoten – zijn vrienden dus – konden soms zo moe van hem worden. Hij vroeg dan weliswaar soms of ze wilden uitleggen wat ze bedoelden, wat hij bij vreemden niet deed, maar het was en bleef irritant.
Chiaki fronste, alleen wist hij niet waarom. Ergens joeg het hem angst aan; had hij iets verkeerds gedaan? Was zijn vraag misplaatst geweest, of had ze achteraf liever gewild dat hij toch maar geen antwoord gaf op haar eerdere vraag? O jee, hij had het toch niet nu al voor zichzelf verpest? Kreeg hij de kans om eindelijk iemand anders te vriend te maken, waar hij al een tijdje problemen mee had gehad in Pewter City; verpestte hij het. Was overigens wel typisch voor hem, hoor. Hij maakte altijd foutjes tijdens gesprekken; zorgde voor ongemakkelijke stiltes, vatte dingen verkeerd op, zorgde voor miscommunicatie en zo door.
Hij schrok op uit zijn gedachtes wanneer het meisje weer wat zei, kon het niet helpen dat hij geschrokken één keer naar adem hapte. Ergens was hij bang dat hij een heel voorafgaand verhaal was vergeten, maar dat zal wel niet. Of misschien toch wel… Nou, gewoon hopen dat het niet zo is. Want meer kon hij eigenlijk niet, toch? Een vraag volgde, zorgde ervoor dat hij haar eventjes met grote ogen aankeek. Een stukje meelopen? Ach, waarom ook niet? ‘Dat lijkt me gezellig, anders ben ik ook maar zo eenzaam,’ glimlachte hij bescheiden. Dan had hij ook gelijk wat meer tijd om die Charmander te bekijken. Hij wist nog steeds niet echt welke keuze hij wilde maken wat starter betreft, maar misschien zou dit hem al helpen met beslissen?
Hij liep alvast haar kant op, het stuur van zijn fiets vasthoudend met beiden handen; had besloten om maar gewoon te lopen aangezien hij te snel zou zijn op zijn fiets. Zijn blik gleed de hele tijd weer af naar de grond, kwam gewoon omdat het een halve gewoonte was geworden. Door zijn verlegen aard keek hij al snel weg en de beste uitvlucht was altijd door naar de grond te kijken, dus was het een beetje een gewoonte geworden. Vandaar dat hij ook weer op moest kijken wanneer ze wat vroeg, het was namelijk wel zo beleefd om de persoon waartegen je praatte zo af en toe aankeek; nietwaar? Hij zweeg eventjes, wat was dat woord ook alweer? O ja, hij wist het weer. ‘C-Coördinator,’ bracht hij zachtjes uit, was ergens wel bang voor haar reactie. Wat nou als ze een trainer was en hem zou proberen te overtuigen om toch ook maar een trainer te worden? Hij was altijd erg afhankelijk geweest van de meningen van anderen, dus zo moeilijk zou het niet voor haar zijn om hem van gedachtes te veranderen. ‘Mede omdat het moet van mijn ouders en ook omdat het me leuker lijkt dan een trainer te zijn, ik heb het niet zo op al dat vechten,’ legde hij uit, in de hoop dat als ze een trainer was ze er niets tegenin zou brengen.

OOC;; O, geeft niet hoor. Heb ik ook wat langer rust o3o

En ook +2 voor jou!
Terug naar boven Ga naar beneden
Chiaki Tsuda
Chiaki Tsuda


Profiel Vrouw Aantal berichten : 194
Poképoints : 175
Reputatie : 40
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 18
Pokémon:
This isn't going as planned × Vide
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: This isn't going as planned × This isn't going as planned × Emptydo maa 15, 2012 7:06 pm

Chiaki gaf de jongen een brede glimlach terug, toen hij had aangegeven dat hij het niet erg vond om gezelschap te hebben. Gelukkig, nu had ze tenminste iets te doen, anders dan eenzaam lopen met een hypere, onoplettende Charmander. Ze had niks tegen Alano, maar zoiets zou gewoon doodsaai zijn voor haar. Vanuit haar ooghoek merkte ze op dat hij al haar kant op kwam gelopen. Ze richtte haar bruine ogen op het draakje, maar die was al naar haar aan het staren. Toen Arthur haar voorbij dreigde te lopen, kwam zij ook in actie. De Charmander volgde haar op de voet, terwijl zij aandachtig naar het antwoord van de jongen luisterde. Toen ze het woord 'Coördinator' hoorde vallen, kwam er een nog bredere glimlach op haar gezicht. ''Echt waar? Ik ben ook een Coördinator!'' sprak ze, nadat hij haar vraag had beantwoord. Vervolgens kwam nog een stukje uitleg waarom hij had gekozen voor dit. Chiaki's gezicht betrok even toen ze het woord 'moet' en 'ouders' in één zin hoorde. Haar vader had liever gewild dat zij, nu Mamoru er niet meer was, zijn taak als bewaker zou overnemen. Ze had daar absoluut niks voor gevoeld, omdat ze sowieso al geen pokémon van hem had mogen hebben. Dat betekende dat ze pas later een band had kunnen vormen met haar laat gekregen pokémon. Daarbij was ze niet zo'n grote fan geweest van graven. Natuurlijk was de toren een leuke speelplek voor haar geweest als kind, waar ze samen met de Ghastly had kunnen spelen, zelfs al had het niet gemogen van haar vader. Haar broer had het ook gedaan, dus moest zij dat hoe dan ook ook doen.

''Mijn ouders wilden niet dat ik op reis ging,'' mompelde ze droog, als reactie op Arthur's uitleg. ''Maar ik ben uiteindelijk toch gegaan,'' voegde ze eraan toe. In haar ogen hadden ouders niet veel te willen als het om zulke dingen ging. Ze was uiteindelijk toch weggekomen om te doen wat zij graag wilde. En dat was wedstrijdgevechten. Hara oudere broer had er ook geen heisa van gemaakt toen ze hem dat verteld had. Hij had het wel jammer gevonden dat ze geen gymgevecht tegen elkaar zouden hebben, maar als ze veel trainde en uiteindelijk op zijn niveau terechtkwam, konden ze makkelijk een vriendschappelijk gevecht houden. Chiaki's blik gleed terug naar Alano, die even vrolijk voor haar uit marcheerde. Ze grinnikte hier even om. ''Weet je al welke pokémon je wilt, Arthur?'' besloot ze toen te vragen. Hij zou natuurlijk al precies kunnen weten welke hij graag als partner wilde hebben, maar hij kon net zo radeloos zijn geweest als haar. Zij had toen ook niet geweten welke ze zou moeten kiezen, totdat ze zag dat de Charmander haar immiteerde. Misschien wilde hij ook wachten tot hij ze zag en totdat er een klik was.

Uhm, +2!
Terug naar boven Ga naar beneden
Arthur la Porte
Arthur la Porte


Profiel Vrouw Aantal berichten : 28
Poképoints : 10
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 13 Years 'ld
Pokémon:
This isn't going as planned × Vide
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: This isn't going as planned × This isn't going as planned × Emptyvr maa 16, 2012 5:40 pm

Ze leek erg blij te zijn dat ze hem gezelschap mocht houden, of althans; zo kwam het over. Want waar moest die brede glimlach anders voorstaan? Als een nog kleinere Arthur had hij vaak zo’n soort glimlach geschonken aan iemand die hem een complimentje gaf, toen hij nog niet echt een vast karakter had. Nu was hij gewoon een verlegen jongetje dat vrijwel gelijk moest blozen als iemand hem ergens om complimenteerde, al was het maar een klein iets. En opmerkingen over zijn ogen? Rode kop. Zo kon hij nog wel duizend en één dingen opnoemen waar hij van moest blozen, maar dan was hij waarschijnlijk wel een week of langer bezig met het opsommen ervan. Kortom: het was dus een waslijst aan kleine dingetjes; situaties, opmerkingen, handelingen, bepaalde personen en ga zo maar door.
Haar glimlach werd breder, zo breed dat het hem eigenlijk een beetje bang maakte. Natuurlijk was het leuk dat ze blij was, maar deze glimlach was gewoon beangstigend. Was ze van plan iets met hem te doen? Een grapje met hem uit te halen of iets dergelijks? O god, alsjeblieft zeg hem dat het niet zo is. Als meneertje goedgelovig heeft hij de gewoonte om voor de meest simpele vallen te vallen, om zich er dan achteraf dood voor te schamen. Chiaki was tot nu toe wel aardig geweest, dus het kon toch niet dat ze ineens onaardig werd? Of had ze alles maar gespeeld? Nee, vast niet.
Haar opgewekte reactie over dat hij een Coördinator was zorgde er meteen voor dat al zijn twijfels weggingen. O, daarom was ze dus zo extreem blij. ‘Chiaki?’ begon hij aarzelend, ‘Zou je mij misschien kunnen vertellen wat alles nou precies inhoudt wat Coördinator zijn betreft?’ Hij keek weg, schaamde zich ergens voor zijn onwetendheid. Zijn ouders hadden deze keuze voor hem gemaakt, hij was compleet onvoorbereid en wist eigenlijk niet wat hem te wachten stond. ‘Zoals ik al had gezegd hebben mij ouders de beslissing voor mij gemaakt… Dus ik weet eigenlijk niet zo goed over hoe en wat, als je snapt wat ik bedoel.’ Ze snapte het vast wel. Hij was niet zo uitzonderlijk slim dat hij ineens moeilijke, onbegrijpelijke woorden ging gebruiken. Nou verzon hij soms zelf woordjes omdat hij niet wist hoe hij iets nou moest omschrijven, maar dat was iets anders.
‘Ik had ook niet weg gemogen van huis als ik niet Coördinator wilde worden. Als ik had besloten om Trainer te worden hadden ze me nooit laten gaan,’ merkte hij zachtjes op. Het was wel de waarheid, als hij had gezegd dat hij toch liever een Trainer wilde zijn had hij nu nog tijd gezeten. Dan zouden zijn ouders waarschijnlijk hebben geprobeerd hem over te halen om toch van gedachtes te veranderen. Het was best vreemd: al zijn vriendjes waren Trainers geworden en hij was de enige Coördinator van zijn vroegere vriendengroepje. Wat nou als hij het achteraf niet leuk zou vinden? Tja, dan had hij tenminste zijn vrijheid nog.
Die vraag, die hij ergens wel verwacht had, viel eindelijk. Het enige probleem was dat hij er geen antwoord op kon geven, gewoon omdat hij bang was voor reacties. Hij beet zachtjes op zijn onderlip, schudde zijn hoofd langzaam. Hij wist bij god niet welke Pokémon hij zou gaan kiezen. Het was al goed dat het er maar drie waren, want als het er meer waren geweest had hij waarschijnlijk nog meer tijd nodig gehad om er eentje te kiezen. ‘Ik weet het nog niet… Het is gewoon zo moeilijk om een keuze te maken,’ legde hij uit. Natuurlijk zou Chiaki wel weten hoe hij zich voelde, want zij had toch ook die fase moeten doorstaan? Hij had uiteindelijk het besluit genomen om te kijken wat voor temparement de Pokémon hadden en dan zou hij kiezen welke hem het meeste aanstond. Want hij wist niet echt hoe hij anders een keuze zou moeten maken.

Want mag niet aan het begin van een zin staan Noor Wink +2!
Terug naar boven Ga naar beneden
Chiaki Tsuda
Chiaki Tsuda


Profiel Vrouw Aantal berichten : 194
Poképoints : 175
Reputatie : 40
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 18
Pokémon:
This isn't going as planned × Vide
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: This isn't going as planned × This isn't going as planned × Emptyma maa 19, 2012 1:53 pm

Chiaki keek hem even vragend aan toen ze zijn vraag had gehoord. Hij had voor iets gekozen, terwijl hij er niet alles van wist? Nouja, dat was mede dankzij zijn ouders geweest, dus ze kon het hem niet echt kwalijk nemen. De brunette dacht even na over het antwoord, proberend de juiste woorden te vinden. ''Als Coördinator neem je deel aan wedstrijdgevechten. Daarin laat je de vaardigheden van je pokémon op een mooie manier zien. Dat is ook eigenlijk het verschil tussen Coördinators en Trainers. Trainers gebruiken die vaardigheden om kracht en die dingen aan te tonen, maar als Coördinator komt de schoonheid van je pokémon meer naar voren,'' legde ze uiteindelijk uit, hopend dat Arthur het nu een beetje begreep en dat ze een goede uitleg had gegeven. Ondertussen had de jongen nog een andere opmerking gemaakt over zijn ouders. Chiaki snoof licht bij deze informatie, terwijl ze nog steeds voet bij stuk hield met haar eigen quote. Als haar ouders haar hadden gedwongen Trainer te worden, was ze gewoon met het idee meegegaan om weg te komen, had ze haar starter gewoon opgehaald en was toen het pad van de Coördinator opgelopen. Hoe groot was de kans dat haar ouders haar de hele tijd in de gaten konden houden? Voor haar was dat nihil.

Nu ze wel die informatie had gekregen over Arthur's ouders, vroeg ze zich één ding af. ''Waarom willen je ouders dat zo graag?'' De brunette keek hem vragend aan. Dat was het enige dat nog restte om te weten te komen. Voor haar vader was dat duidelijk; zij was zijn dochter en als ouder wil je zoiets aan je kinderen nalaten. Mamoru zou eigenlijk meer in aanmerking zijn gekomen hiervoor, dus zij had sowieso geluk gehad als hij niet weg was gegaan. In feite was ze dus niet de rechtmatige eigenaar van dat baantje. Arthur wist haar uit haar gedachte te halen met het antwoord op haar laatste vraag. Hij wist dus nog niet welke pokémon hij precies wilde, huh? Daar kon ze mee inkomen. Een grinnik verliet haar keel, voordat ze hier reactie op gaf. ''Ik heb in hetzelfde schuitje gezeten. Ik wist ook pas welke ik wilde toen ik ze zag,'' begon ze, terwijl haar blik weer langzaam naar het draakje gleed, die nu zijn tempo had verlaagd. ''En ik moet zeggen dat dat best goed heeft uitgepakt,'' voegde ze er nog aan toe met een glimlach. Als de Charmander haar aandacht toen niet had getrokken, wie weet waar ze dan nu mee zat opgescheept. Misschien wel een tweede Sarita, of een angsthaas. Bij de gedachte aan een tweede Sarita huiverde ze even. Eentje was voor haar soms nog teveel, laat staan twee van die beesten.

Ergens aan het einde van je eerste alinea staat een zin die niet helemaal lekker loopt. Verder een leuke post. +2!
Terug naar boven Ga naar beneden

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
This isn't going as planned × Vide
BerichtOnderwerp: Re: This isn't going as planned × This isn't going as planned × Empty

Terug naar boven Ga naar beneden
 

This isn't going as planned ×

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: OOC Board :: Archief :: Archief 2012-