Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 A little nervous. (&KEAN HAYASHI)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: A little nervous. (&KEAN HAYASHI) wo aug 01, 2012 8:32 am

Een lichte glimlach gleed rond Alexis’ lippen toen ze zag hoe de velden waar ze voorbij liep steeds uitgestrekter werden. Ze zou Thunder, Star en Zippo hier natuurlijk even los kunnen laten, maar misschien zou er dan juist op dat moment een trainer voorbij komen die een gevecht wilde. Het was niet dat ze geen gevecht wilde, maar ze had er nu gewoon even geen zin in. Bovendien kon ze begrijpen dat Thunder er nu nog niet klaar voor was. Hij had pas een hoop werk achter de rug toen hij een oefengevecht met Star moest doen. Natuurlijk was een Jolteon qua sterkte in het voordeel tegenover een Starmie, maar toch viel beide hun kracht niet te onderschatten. Alexis was dan ook niet verbaasd geweest toen Thunder onder al de klappen van Star toch bezweken was. Ze had de Pokémon namen gegeven omdat haar vader dat wilde. Haar moeder was gestorven toen ze een ei gekregen hadden van een of andere fokker. Daar was een Charmander uitgekomen. Alexis had er zich zo op gefocust, op het ei, dat ze haar zieke moeder uit het ook was verloren. Ze stierf en Alexis kon een knagend, pijnlijk en vooral schuldig gevoel niet onderdrukken. Haar vader had haar nog op andere gedachten willen brengen, maar ook hij stierf. Snel veegde Alexis een paar tranen weg. Ze wist dat als ze nu iemand zou tegenkomen, ze die de volle laag zou geven door diegene af te snauwen. Ze was dan ook blij dat er momenteel niemand in haar buurt was. Ze voelde zich eenzaam. Ze kon er niets aan doen dat ze haar vader miste. Haar moeder miste ze ook, maar toch had ze met haar vader een sterkere band gehad. Thunder was er nu niet, anders zou hij haar meteen getroost hebben, de schat. Alexis keek rond zich heen en merkte toen pas op dat de uitgestrekte velden langzaam minder uitgestrekt werden. Meerdere groepjes bomen verzamelden zich rond haar heen en een verschrikkelijke mist strekte zich rond haar uit, alsof er daar iets of iemand was die haar iets aan wilde doen. Gehypnotiseerd zijnd door het stille gebied rond haar heen, dacht Alexis niet aan gevaar en liep gewoon door. Ze had haar Pokémon nog bij zich, dus waarom zou ze bang zijn? Ze had geen idee. Ze had wel verhalen gehoord over de Pokémon Tower, maar ze hield wel van een beetje avontuur.

Langzaam begon de duisternis rond haar heen te vallen. Eigenlijk zou ze het raar vinden als er hier nog een mens rondliep. Ze kende immers niemand die zich rond tien uur nog buiten waagde, zeker niet op deze soort plekken. Ze keek rond zich heen en een lichte rilling ging door haar heen toen ze merkte dat ze echt helemaal alleen was. Ze zou Zippo eventueel kunnen gebruiken voor wat licht. Aan de andere kant, deze duisternis bracht het avontuurlijk gevoel weer wat in zich naar boven. Ze had graag nog mee willen doen aan de League, maar ze wist dat ze daar nu geen tijd meer voor had. Ze had vroeger op pad moeten gaan, maar ze had niet gekozen voor trainer te worden. Ze had ook niet gekozen om Coördinator te worden, ook al kon ze het allebei wel. Ergens was ze wel blij met deze keuze, maar ergens vond ze het ook wel jammer. Toch was ze als de dood van Gymleiders, gewoon omdat ze veel ontzag voor ze had. Ze keek rond zich heen en besloot niet meer zo veel te denken. Ze opende in een soort trance de grote, rode poort. Ze schrok toen de duisternis zich meteen rond haar heen verspreidde. Geen enkele fakkel verlichtte de boel hier. Er hing ook nergens een lamp, behalve de kroonluchter boven haar hoofd, waar kleine bolletjes kristal inzaten. Daar zou misschien wel licht vanaf komen, maar het ding was al zo oud dat het waarschijnlijk gewoon niet meer mogelijk was. Ze stapte een beetje naar binnen. Vroeger wilde ze altijd al naar deze plek toegaan, maar ze kon toen niet. Haar ouders vonden het te gevaarlijk en wilden haar niet in de buurt hebben van de toren. Volgens roddels zouden mensen die er in gingen nooit meer terugkomen. Nou, dat zou ze dan wel weer zien. Een zachte gil verliet haar mond toen de deur achter zich met een klap dichtsloeg. ‘Het zal ook niet,’ mompelde ze. ‘Ik denk dat ik Zippo nu beter wel kan gebruiken.’ Dit laatste schreeuwde ze er half uit toen ze met haar been hard tegen iets botste. ‘Zippo, verlicht de boel hier een beetje!’ Ze gooide de Poké Ball met Zippo erin. Even werd de ruimte verlicht, maar toen Zippo rond zich heen keek en zijn vlam even doofde, werd het weer net zo donker. ‘Nee, niet doen,’ zei Alexis lachend. Gelukkig verlichtte hij opnieuw de ruimte. Plots klonk er een harde klap en van schrik viel Alexis achteruit. Wat was dat nou weer?

+3!
Terug naar boven Go down
avatar
Kean Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 567
Poképoints : 170
Reputatie : 51
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com/
BerichtOnderwerp: Re: A little nervous. (&KEAN HAYASHI) vr aug 03, 2012 7:30 am

‘En maak hem af met een goedgeplaatste Zen Headbutt!’ riep Kean tegen Blake, zijn Hypno. In tegenstelling tot de gewone kopstoot, had de Zen kopstoot wel effect tegen de al aardig verzwakte Haunter die hun tegenstander was. Kean was niet van plan de Haunter te gaan vangen, hij en zijn broer waren hier puur om hun pokémon te trainen. Spookpokémon waren een uitdaging voor hun Psychische pokémon en dat maakte het juist zo leuk om tegen ze te trainen. En waar kon je meer spoken vinden dan in de Pokémon Tower?
Het enige probleem was dat er ook mensen waren die het niet bepaald van respect vonden getuigen om tussen de graven te gaan vechten, daarom waren Kean en Kane pas laat in de avond hierheen gekomen. Op dit uur van de dag was er toch niemand om te gaan lopen zeuren over “rust gunnen”. Een bijkomend voordeel was dat de Spookpokémon zich wat makkelijker lieten zien met minder mensen in de buurt.

‘Oké, goed gedaan,’ zei Kean, toen de Haunter was uitgeschakeld. Hij liet Blake terugkeren in zijn pokéball en liep naar Kane toe. ‘1-1, ik denk alleen wel dat we de rest van de pokémon die hier leven afgeschrikt hebben.’
Daarop stelde Kane voor dat ze nog een verdieping hoger zouden gaan kijken en als daar ook geen pokémon meer te vinden zouden zijn, dan zouden ze weer naar buiten gaan. Het begon al donker te worden en donker betekende in deze toren ook echt donker. Ze zouden geen hand voor ogen meer kunnen zien.
Met z’n tweeën liepen ze de trap op naar de volgende verdieping. Ook daar stonden tientallen grafstenen en urnen van gestorven pokémon. Kean en Kane liepen er zwijgend en langzaam langs. Hun ogen schoten heen en weer, op zoek naar enig teken van leven. Ondertussen werd het steeds donkerder.

Ze zagen geen enkele pokémon meer en besloten terug naar beneden te gaan. Tegen de tijd dat ze weer op de eerste verdieping waren, was het helemaal donker. Op de tast vonden ze hun weg terug naar de begane grond, waar op dat moment net een deur dichtsloeg. Instinctief keken Kean en Kane naar elkaar, ook al konden ze elkaar door de duisternis niet echt zien. Was dat een windvlag geweest, of was er nog iemand in de toren?
‘Misschien willen de geesten wraak nemen omdat we hun rust hebben verstoord,’ fluisterde Kean tegen Kane en hij grinnikte – aangevend dat dat absoluut niet serieus bedoeld was. Kean was niet bang voor dode pokémon. Toch liep het tweetal behoedzaam de laatste treden af.
Plotseling werd er iets geschreeuwd in de buurt van de deur. Kean en Kane bleven geschrokken staan, toen een rode lichtflits aangaf dat er een pokéball was gegooid. Keans hand ging al naar zijn eigen pokéballs, maar hij riep nog geen van zijn pokémon op.

‘Het is een Charmander...’ hoorde hij Kane fluisteren. Kean besefte dat zijn tweelingbroer gelijk had; een eind verderop was een vlammetje gaan branden en dat vlammetje zat aan een kenmerkende oranje staart.
‘Dat wordt geen probleem,’ fluisterde Kean terug. Hij pakte de pokéball waar Gary in zat en begon toen verder te lopen. Hij hoorde dat Kane hetzelfde deed. Ze liepen zo geluidloos moge- Laat maar. Kean struikelde over iets dat met een harde klap omviel. Hij vloekte luid, terwijl Kane hem begon uit te lachen.
‘Shut up!’ siste hij, waarna hij – om de aandacht snel ergens anders op te richten – naar de onbekende trainer riep: ‘Wie ben je en wat heb je hier te zoeken?! Op dit uur van de dag...’ De tweeling liep nog iets dichter naar de Charmander toe, zodat ze in het schijnsel van diens vlam net een jonge vrouw konden zien. Kean glimlachte minachtend en stopte zijn pokéball weer terug. Een meisje was sowieso nooit een bedreiging. Spottend zei hij: ‘Ben je niet bang om alleen in het donker te lopen? ...tussen al die verschrikkelijk enge geesten...?’


OOC: Ik hoop dat je er iets mee kunt en godmoden van Kane uiteraard met toestemming ^^


Awesome <3 +4!

_________________
OOC: Godmode van Kane met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A little nervous. (&KEAN HAYASHI) vr aug 03, 2012 11:48 am

Zippo keek ook geschrokken achter zich, maar dat was om heel iets anders dan waar Alexis zo om geschrokken was. Zijn blik gleed naar een bepaald punt. Alexis kon vaag een schim onderscheiden, waar de klap ook vandaan gekomen moest zijn. Plotseling voelde zij zich boos. Wat als er iemand was die een grap met haar aan het uithalen was? Ze zou het nou niet bepaald fijn vinden als er iemand was die de spot met haar dreef. Dan zou ze nogal boos worden. Natuurlijk had ze Thunder en Star nog bij zich, maar Star zou zich hier niet op haar gemak voelen en Thunder zou alleen maar uit impulsiviteit bliksemstralen gaan schieten. Ze vroeg zich eigenlijk af wie of wat op dit moment in deze toren aanwezig kon zijn. Het was best wel laat. Ze had niet de juiste tijd gekozen om naar hier te komen, maar dat maakte ook niks uit. Zelfs al zou ze midden op de dag gaan, dan zou het nog verschrikkelijk zijn om hier rond te dolen. Ze keek naar de schim en schrok van een stem. ‘Dat kun je beter aan jezelf vragen!’ riep ze terug. Oké, ze kon goed omgaan met mensen en kon redelijk sociaal zijn – als ze zich dan niet bedreigd voelde of teruggetrokken was – maar ze liet het niet over zich heenkomen om zoiets naar zich geroepen te kregen. Thunder was, qua gedrag, helemaal hetzelfde. Als een Pokémon hem iets probeerde te maken of hij zich bedreigd voelde, liet hij zich niet kennen. Hij zou waarschijnlijk, als een Pokémon voor hem gestaan had, helemaal hetzelfde gereageerd hebben. Zippo keek echter benauwd van Alexis naar de man, alsof hij niet goed wist welke kant hij moest kiezen. Hij wist ook niet goed wat hij moest doen, maar besloot uiteindelijk om een beetje naast Alexis te gaan staan. Hij moest immers trouw blijven aan zijn trainer. Bovendien was Alexis niet slecht. Ze zorgde voor hem, dus waarom zou hij de kant van de onbekende man kiezen? Alexis merkte nog één schim op, maar wel twee. In het donker waren ze vaag te onderscheiden en Zippo bracht gewoon niet genoeg verlichting met zich mee om ze echt goed te kunnen zien. Ze voelde zich lichtelijk geagiteerd van de spot in de man zijn stem. ‘Ben jij niet bang om een vuist tegen je gezicht te krijgen?’ vroeg ze sissend van de woede in zich.

Wat probeerde hij nou eigenlijk? Haar bang maken? Oké, ze was misschien geschrokken van de stem en ook van de klap, maar dat zou ze echt niet tegenover hem laten merken. Haar blauwe haren werden spookachtig verlicht door de verlichting die van Zippo afkomstig kwam. De Pokémon keek echter nieuwsgierig naar de twee jonge mannen, alsof hij geen besef had van alles wat er rondom hem heen gebeurde. Alsof hij de spot van de jonge man naar Alexis toe niet gehoord had, of gewoon eigenlijk helemaal niet wilde horen. Zippo was, in tegenstelling tot Thunder, immers echt iemand die zich nergens druk om wilde maken en zich liever uit de problemen hield. Star koos alleen de kant van de juiste partij en Thunder was er meteen voor haar. Toch vertrouwde Alexis, op de karakters afgaand, haar Pokémon volledig. Rustig zette Alexis een paar stappen dichterbij, zodat ze recht voor de jonge man stond. Ze vertoonde geen intentie van angst of agitatie tegenover hem, dat zou alleen maar averechts werken. Trouwens, als de jonge man zou zien hoe onrustig zij zich voelde, zou hij alleen maar meer spottend gaan reageren. De minachting was werkelijk gewoon van zijn gezicht te lezen, alsof hij zijn conclusie bij het zien van haar al getrokken had. Toegegeven, hij was niet lelijk en zijn tweelingbroer – tenminste, Alexis trok de conclusie maar dat het zijn tweelingbroer was, ze leken sprekend op elkaar – ook niet. Toch liet ze zich hierin niet leiden om zich te laten agiteren door hem. ‘Maar goed, om je geen nachtmerries te bezorgen,’ begon ze kalm en grijnsde even flauwtjes, ‘ik heet Alexis. Nu tevreden?’ Als hij kinderachtig ging doen, minachtig ging tonen zoals de jongens op de basisschool dat deden als meisjes mee wilden voetballen en spottend ging doen, kon zij dat ook. Zippo stond radeloos naast haar, keek alleen maar met grote ogen naar de twee jonge mannen voor zich. Alexis vroeg zich eigenlijk af of het echt de man zijn karakter zelf was die zo deed, of dat het gewoon kwam omdat hij geïrriteerd was. Je had natuurlijk ook van die types die zo deden omdat hun broer naast hun stond. Nou ja, Alexis wist het in elk geval niet, maar het zou vast niet lang duren voordat ze erachter kwam. Zij was immers niet de eerste die hier ging vertrekken. Nee, dat deed hij maar mooi.

OOC: Zoals je ziet, ik kon er wat mee! :3 Hopelijk kun jij ook wat met de mijne Wink

Heel netjes meid =3 +3!


Laatst aangepast door Alexis Vegas op ma aug 06, 2012 11:41 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
avatar
Kane Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 539
Poképoints : 106
Reputatie : 29
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://lacernellarubra.deviantart.com
BerichtOnderwerp: Re: A little nervous. (&KEAN HAYASHI) ma aug 06, 2012 6:14 am

Met zijn armen over elkaar heen geslagen en Noel op zijn schouder, keek Kane naar zijn tweelingbroer. Kean liet zijn Hypno een Zen Headbutt doen en wist daarmee succesvol zijn tegenstander, een Haunter, te verslaan. Dang it, dat betekende dat het 1-1 stond. Teleurstellend. Terecht merkte Kanes jongere broer op dat de Pokémon nu waarschijnlijk wel allemaal weggejaagd waren. ‘We kunnen een verdieping hoger gaan,’ stelde Kane voor. ‘Misschien zijn alle Pokémon daar wel heen gevlucht. En als ze daar niet zijn, nou ja, jammer dan, dan gaan we weer naar buiten en zoeken we wel een andere plek op om te trainen.’ Zijn ogen schoten door de verlaten, met grafstenen gevulde ruimte. Er was inderdaad geen Pokémon meer te zien.

Maar toen de jongens een verdieping hoger aankwamen, bleek dat ook daar geen Pokémon meer te vinden was. Bovendien werd het nu wel erg donker. ‘Laten we weer naar beneden gaan,’ stelde Kane voor. ‘We gaan morgen wel weer terug, of zo.’ De twee gymleiders voegden daad bij woord en, meer op gevoel dan dat ze ook daadwerkelijk wat konden zien, begaven zich naar beneden. Eenmaal op de eerste verdieping aangekomen, hoorden ze een deur dichtvallen. Hun hoofden draaiden zich naar elkaar toe. Aan de glinstering die hij in Keans ogen zag, zag Kane dat ook Kean de deur gehoord had. Fluisterend merkte Kean op dat de geesten mogelijk wraak wilden nemen en liet hierop een gegrinnik volgen. Omdat Kane net zo min bang was voor spoken als Kean, beantwoorde hij dit gegrinnik met een zachte lach. Een boze geest verwachtte hij hier niet tegen te komen, maar een levende kon natuurlijk op het idee zijn gekomen om de toren te betreden.

De tweeling vervolgde hun weg naar beneden. Een rode flits deed hen – min of meer – opschrikken. Een trainer! Plotsklaps zat Noel, Kanes Caterpie, niet meer op Kanes schouder. Van schrik was de kleine Pokémon zijn Pokébal ingevlucht, iets wat hij doorgaans niet zo snel deed. Kane grinnikte. Schijterd, dacht hij geamuseerd, maar hij gaf toch een geruststellend klopje op Noels Pokébal. De rups was een dierbare vriend, schijtluis of niet. Terwijl hij zijn Noel geruststelde, schoten Kanes ogen naar de opgeroepen Pokémon. ‘Het is een Charmander,’ fluisterde de jongeman tegen zijn wederhelft, toen hij de vlammende staart van de Pokémon in het oog kreeg. Kean reageerde hierop dat dat geen enkel probleem was en haalde een van zijn Pokébals tevoorschijn, waarschijnlijk die van zijn Starmie. Kane zelf haalde de Pokébal van Gray van zijn riem af, hoewel hij betwijfelde of hij deze nodig had. Charmanders waren doorgaans niet opgewassen tegen Keans Gary.

In een onafgesproken stilte probeerde de tweeling dichterbij te sluipen, maar Kean wist dit plan volledig in het water te gooien. De jongen struikelde. Kane kon het niet helpen dat hij zijn broer luidkeels begon uit te lachen. Of misschien kon hij het wel helpen, maar ach, de situatie was gewoon te leuk om ongemerkt voorbij te laten gaan. Wel hield hij zijn hand voor zijn mond, in de hoop dat de lach gedempt werd en de onbekende de lach niet zou horen. Enfin, door dit voorval besloot Kean blijkbaar dat voorzichtigheid niet meer nodig was. Hij gebood zijn oudere broer zijn mond te houden en riep toen iets naar de onbekende. Nog nagniffelend liep Kane met zijn broer mee, dichter naar de Charmander en zijn eigenaar toe. Kean voegde nog een spottende opmerking toe aan zijn eerdere woorden. Heerlijk.

De onbekende, een meisje, bleek Keans opmerking niet te kunnen waarderen. Ze dreigde met een vuist. Kane vond het nu al een behoorlijk amusante avond, dit beloofde wat! Het meisje, of jonge vrouw was eigenlijk een betere benaming, leek zich niet helemaal te beseffen dat het twee tegen één was, want ze zette uitdagend een stap dichter naar Kean toe. Toch leek ze geen gevecht of woordenwisseling te willen uitlokken, bleek na haar volgende woorden. Ze stelde zich zelfs voor en vroeg toen of Kean “nou tevreden” was. Kane kon zich slecht voorstellen dat Kean tevreden zou zijn met een naam. Al heette die vrouw Berta, namen waren er om meteen weer te vergeten. Kane besloot zich in het “gesprek” te mengen, even laten weten dat hij er ook nog was. ‘Kean en Kane, aangenaam,’ zei hij nonchalant. ‘En nee, het gaat je niet lukken om ons uit elkaar te houden. Never.’ En toen, ter zaken. ‘Heb jij alle Pokémon weggejaagd? Want als dat zo is, heb je mooi onze avond verknald.’ Oké, true, ze maakte het nu goed door – onbewust en indirect – voor lachwekkende situaties te zorgen, maar dat ging hij haar mooi niet vertellen. Kom op, hé! Straks dacht ze nog dat ze hier twee nieuwe vrienden had ontmoet!

OOC: Denk maar niet dat Kane zijn broertje zomaar van zich laat afpakken Twisted Evil


+4!

_________________
OOC: Godmode van Kean met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A little nervous. (&KEAN HAYASHI) ma aug 06, 2012 12:00 pm

Was dit een grap? Het volgende moment stapte er een tweede in het licht. Dezelfde oogkleur, hetzelfde haar in precies dezelfde stijl en ook dezelfde kleding. Hoewel, dat laatste kon ze niet precies inschatten, aangezien de jongens niet helemaal in het licht stonden. Haar blik gleed naar de andere jongen. Ook al zou ze de jongens hun namen kennen, het zou geen zin hebben om het proberen te begrijpen. Ze leken allebei zo erg op elkaar dat Alexis nu al geen idee had wie ze moest aanspreken met welke naam. Zippo keek ook erg verward. ‘Charmander?’ zei hij verbaasd, waarna hij opzij keek. Hij besloot om de andere helft te observeren, maar Alexis vond dit geen goed idee. ‘Zippo, nee,’ zei ze zachtjes. De Charmander keek haar verontwaardigd aan, maar deed wel een paar stappen terug en ging achter haar benen staan. Alexis besloot om zich goed op te stellen voor de Pokémon, zodat het veilige gevoel er tenminste wel was. Ze zou Zippo voor geen goud een slecht gevoel willen geven of een onveilig, alleen maar omdat twee van die jochies hier waren en haar nou niet bepaald vriendelijk behandelden. Ze keek de tweeling even observerend aan, meende ze toch wel ergens van te kennen, maar kon er haar vinger niet op plaatsen. Nou ja, het zou wel duidelijk worden na een tijdje. Tenzij dat zij zich omdraaiden en wegliepen, dat kon natuurlijk ook. Alexis haalde haar wenkbrauw even op. Ze wist niet precies wat ze van de twee moest denken. Ze betwijfelde of de aangenaam van Kean – of van Kane, ze had geen idee wie hier voor haar stond – wel zo bedoeld was als dat het normaal in een gesprek zou moeten overkomen. Ze negeerde het gebaar, de aangenaam, door er niks op te zeggen. Zo zou ze ook geen wonden openrijten. Zo zou ze zichzelf ook niet belachelijk maken mocht het toch een andere betekenis voor de jongens hebben als dat voor haar zou hebben. ‘Ik was ook niet van plan om een poging te wagen,’ zei ze kalm, maar met een licht glimlachje. Gek of niet, maar ze voelde zich al wat meer ontspannen. De klap was dus van Kane of van Kean geweest, niet van een of andere Pokémon. Want ze kon maar beter eerlijk zijn, ze was nou niet bepaald een held in duistere ruimtes, maar het bracht wel haar gevoel voor avontuur naar boven.

‘Ah, wat jammer,’ zei ze medelevend tegen de jonge man die tegen haar sprak. ‘Maar nee, ik heb jullie avond niet verpest. De enige die jullie avond verpest kan hebben, is de deur. Die veroorzaakte immers de klap.’ Ze bracht een licht, poeslief glimlachje op. ‘Als ik had geweten dat jullie hier je tijd aan het benutten waren met trainen, had ik de deur zeker proberen tegen te houden voordat hij zo hard dicht zou slaan.’ De glimlach was nep, de fonkeling in haar ogen was gespeeld en haar toon was nog net niet sarcastisch te noemen. Zippo legde zijn pootjes tegen haar been, alsof hij haar dwong om wat minder brutaal te zijn. Alexis was echter niet van plan om onder te doen voor Kane en Kean. Ze mochten dan wel met hun tweeën zijn, maar als zij bijdehand waren, was zij het ook. Eigenlijk kon ze best makkelijk het gedrag van iemand tegenover haar kopiëren. Ze probeerde om de opmerkingen die op haar tong lagen voor zich te houden en deed nu een stapje achteruit. Niet omdat ze zich geagiteerd voelde, maar eerder om wat ruimte tussen hun te creëren. Ze keek rond zich heen. Even liet ze haar blik observerend naar de kroonluchter gaan, die eruitzag als hij elk moment naar beneden zou kunnen vallen. Alexis volgde de lange weg naar beneden – als hij al zou vallen – met haar ogen. De splinters zouden in het rond vliegen en zouden hun kunnen raken. Ze probeerde deze gedachte voor zich te laten en slikte even. Geen angst tonen, dat mocht ze niet doen. Ze kon het immers niet maken om naar deze toren te gaan uit nieuwsgierigheid en zich er dan van angst en doemdenken weg te laten jagen. Dan hadden die twee hier voor haar de grootste lol, nee, dat gunde ze hun niet. Ze schatte de jongens een of twee jaar ouder. Nou ja, de jonge mannen dan. ‘Jullie komen me bekend voor,’ mompelde ze. Ze kon haar vinger er nog altijd niet op leggen. Zippo was inmiddels achter haar benen weer tevoorschijn gekomen en liep toen vrolijk de andere kant van de ruimte in. Fijn. Daar ging hun licht. Nu het licht wegging, kon ze de tweeling veel moeilijker onderscheiden. Ze zouden makkelijk kunnen weggaan en zij had het nog niet door. Om zichzelf een houding te geven, sloeg ze haar armen over elkaar. ‘Zijn er nog vragen waarover veel nagedacht wordt? Ze mogen gewoon gesteld worden. Anders slapen jullie straks misschien niet goed.’ Nu deed ze echt geen moeite meer om de sarcasme uit haar stem te houden.

OOC: Is ze niet vriendelijk? ;p
#Kane: That's the spirit! :p

+3
Terug naar boven Go down
avatar
Kean Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 567
Poképoints : 170
Reputatie : 51
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com/
BerichtOnderwerp: Re: A little nervous. (&KEAN HAYASHI) di aug 07, 2012 7:10 am

Hoewel de jonge vrouw behoorlijk brutaal reageerde op Keans woorden en zelfs dreigde een vuist in zijn gezicht te planten, gaf ze uiteindelijk wel antwoord op de vraag die hij even daarvoor gesteld had. Ze zei dat ze Alexis heette. Hm.. ze had het slechter kunnen treffen met haar naam, dat moest Kean haar nageven. Haar naam gaf haar echter geen reden om zo brutaal tegen hem te praten. Kom zeg!
Zijn broer leek daar precies hetzelfde over te denken en mengde zich in het gesprek door hen voor te stellen: ‘Kean en Kane, aangenaam.’ Waarna hij haar er natuurlijk van begon te beschuldigen dat ze hun avond had verpest. Kean knikte instemmend en sloeg zijn armen over elkaar – nieuwsgierig naar hoe Alexis op Kane zou gaan reageren.

Ook zij zette een act op, zeggend wat ze eigenlijk niet bedoelde. Kean wist niet helemaal waar haar toneelspel begon en waar het ophield, maar het was voor hem duidelijk genoeg dat ze hier geen bloedserieus gesprek stonden te voeren en dat hij en zijn broer moesten opletten met hoe ze op haar woorden zouden reageren. Het zou behoorlijk stom zijn als ze serieus op een van haar woorden in zouden gaan, terwijl zo’n woord misschien eigenlijk sarcastisch bedoeld was.

‘Als ik had geweten dat jullie hier je tijd aan het benutten waren met trainen, had ik de deur zeker proberen tegen te houden...’ was bijvoorbeeld zoiets. Kean uitte een kort lachje. Hij was ervan overtuigd dat als ze had geweten dat zij hier aan het trainen waren, ze helemaal niet binnen was komen lopen. Ze moest toch zeker wel weten wie hier de sterkere trainers waren?
Ook de Charmander leek te beseffen dat zijn trainster in het nadeel was. Of waren zijn pootjes tegen haar been niet bedoeld als smeekbede om weer weg te gaan? Kean zag de vlam van zijn staart flakkeren in de duisternis.

‘Luister,’ zei Kean uiteindelijk. ‘Zo’n deur is natuurlijk geen probleem - buiten het feit dat je die gewoon netjes zelf dicht moet doen en niet zo lui moet zijn om op de wind te wachten. Maar goed, het échte probleem is jouw aanwezigheid op ónze trainingsplek.’
Alexis had intussen een stap achteruit gezet en Kean glimlachte. Kijk, dat was nou eens verstandig. Ze creeërde afstand tussen hen, alsof ze bang was! Ze begon haar plek al te leren kennen. Ondanks dat kleine euforische momentje, vond Kean het toch nog nodig om meer commentaar te geven: ‘En mompel niet zo. Wat zei je?’
Op dat moment liep de Charmander echter weg bij zijn trainer, naar de andere kant van de ruimte. Meteen werd het donker om hen heen en Keans ogen hadden even nodig om weer aan die duisternis te wennen. Vaag dacht hij de gestalte van Alexis te kunnen onderscheiden. Ze zou haar pokémon eens beter op moeten voeden.

Echter, voordat hij daar over kon gaan zeuren, vroeg Alexis of ze nog vragen hadden. Alleen dan op een niet al te aardige toon. Kean dacht even na hoe hij daar eens op zou reageren. Uiteindelijk besloot hij te counteren met een wedervraag waar ze om gevraagd had. Hoewel het te donker was om te kunnen zien, stak Kean pesterig een vinger op. ‘Ja, mevrouw, ik heb een vraag!’ Hij zette een stap naar voren en vervolgde: ‘Je hebt een Charmander, dat is een pokémon die over het algemeen aan van die ettertjes wordt gegeven die denken ons – gymleiders – te kunnen verslaan. Aangezien ik jou nog nooit in onze gym heb gezien en je veel te oud bent om beginnend trainer te zijn...’ (het was altijd leuk om een jonge vrouw oud te noemen, vond Kean, want veel vrouwen trokken zich dat érg aan) ‘...vraag ik me af wat je wél bent. Toch geen coördinator, hè? Ik heb echt een hekel aan coördinatoren...’

OOC: Volgens mij heb ik niet gegodmode, maar als ik Kane toch ergens heb gegodmode, dan heb ik toestemming xD


Hmm, waarom ben ik dit topic niet eerder gaan lezen? +3!

_________________
OOC: Godmode van Kane met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A little nervous. (&KEAN HAYASHI) di aug 07, 2012 11:12 am

Fijn. Altijd als Zippo in haar buurt was, deed hij wel weer iets waardoor ze zich verschrikkelijk op haar plaats gezet voelde. Nou ja, een schrale troost was dat niet alleen de vlam en het licht voor haar verdwenen was, maar ook voor de jongens zelf. Die leken er echter geen moeite mee te hebben, of deden net alsof. Ze keek opzij en zag het vlammende licht van haar Charmander, die een beetje op en neer aan het springen was bij een of andere kast. Ze wilde hem waarschuwend terugroepen, maar dat zou misschien pas echt lachwekkend zijn. Eerst deed ze sarcastisch tegenover de jonge mannen hier, waarna ze bezorgd om haar Charmander ging roepen. Nee, dat kon ze natuurlijk niet maken. Dus hield ze haar blik gefocust op de jonge mannen, zover zij ze kon zien in de duisternis, maar hield wel een schuin oog op Zippo gericht. Ze zou het echt erg vinden mocht hem iets overkomen. Ze wilde namelijk niet dat er wat met hem gebeurde. Zippo was een lieve Pokémon, hij verdiende aandacht en respect, net zoals haar vader haar dat geleerd had. Meteen voelde ze het schuldgevoel weer omhoog komen. Had ze haar moeder echt laten zitten voor Zippo? Volgens haar vader had ze gewoon veel te enthousiast op het ei zitten te wachten dat uit zou komen en was daarom haar moeder uit het oog verloren. Ze was wel elke dag op bezoek geweest, maar had haar gedachten zo hard ergens anders gehad, dat ze niet in het oog had dat het juist slechter ging. Ondanks dat haar moeder een sterke muur omhoog kon houden waarin bleek dat ze zich goed zou moeten voelen, konden Alexis en haar vader deze makkelijk doorbreken. Dat was echter niet gebeurd, voor Alexis dan niet. Haar vader had haar dan ook niks verteld. Ze voelde zich zo schuldig. Ze balde haar vuist bij Keans of Kanes woorden. ‘Praat niet zo over hem! Hij is uit een ei geboren, als je het wilt weten. Hij was vroeger van me vader en die heeft het aan mij gegeven. Hij betekent veel voor me sinds…’ Ze schudde haar hoofd en keek de andere kant op. ‘Sinds mijn vader het opgegeven heeft.’ Ze kuchte even, om haar eigen emoties te onderdrukken. Ze keek de jonge man even aan, maar kon hem nauwelijks onderscheiden in de duisternis. Zijn opmerking had haar vreselijk geraakt. Eigen schuld.

Toen pas drong het tot haar door wat hij gezegd had. Even voelde ze haar knieën week worden en dacht ze dat ze droomde. Dus daar kende ze de tweeling van. Zij waren gymleiders. Ze deed geschrokken een stap achteruit. Ze luisterde ademloos naar zijn woorden, wist zich plotseling niet meer hoe ze zich moest gedragen. ‘Char!’ zei Zippo vrolijk, waarna hij naar haar toe gerend kwam en iets in zijn pootjes hield. Het was iets groots en iets zwarts. Het bewoog ook. Rillend schonk Alexis er maar het beste geen aandacht aan. Laatst nog had Zippo een dikke, grijze muis gevonden. Ja, naast Pokémon bestonden die enge dieren dus ook nog. Hij had hem in haar bed gelegd. Ze had nog net niet alles bij elkaar gegild. Het zou vast wel een dik, vies beest zijn die hij in zijn pootjes had. Ze keek naar de jonge man. Ze voelde verlegenheid opkomen omdat ze zich zo gedragen had, maar hij had haar anders ook niet echt vriendelijk behandeld. Nog een paar woorden die haar pijn deden. ‘Een hekel aan Coördinatoren, hè?’ Ze grinnikte zachtjes. ‘Ik ben geen van beiden,’ zei ze uiteindelijk. ‘Ik heb wel de kans gehad om een van de twee te worden, maar die legde ik liever opzij voor privéredenen.’ Eigenlijk wilde ze het gewoon allebei niet, maar het was ook voornamelijk omdat ze zich nog steeds schuldig voelde over haar moeder. Na al die jaren was dat schuldgevoel nog niet weggegaan. En het idee dat ze nu ook geen vader meer had om naar terug te keren, brak haar zowat. Hij was de enige die haar echt begreep. Het drong weer tot zich door dat ze tegenover gymleiders stond. Ze haalde even diep adem. Fijn. Ze had toch zoveel ontzag voor ze? Fijn, nu stond ze tegenover zo’n persoon, - twee personen nog wel – en dan gedroeg ze zich zo. Ze kuchte even. Hoe ging ze dit rechtzetten? ‘Ik wist niet dat jullie gymleiders waren,’ zei ze uiteindelijk. ‘Sorry. Jullie bevinden je overduidelijk in een hogere positie dan ik. Als ik dit eerder geweten had, had ik wel beter op mijn woorden gepast.’ Ze richtte zich daarna tot de jongeman die ze het eerste had gezien. ‘Maar je deed ook zo minachtend. Dan reageer ik terug.’ Ze zei het kalm, maar ze voelde haar hart vanbinnen razen. Zouden ze haar een kans geven? Hij leek niet echt voor vrouwen te zijn, maar toch.

OOC: Nu weet ik even niet meer zeker of er naast Pokémon ook echt grijze muizen bestaan xD

Mooie karakterontwikkeling! +4
Terug naar boven Go down
avatar
Kane Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 539
Poképoints : 106
Reputatie : 29
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://lacernellarubra.deviantart.com
BerichtOnderwerp: Re: A little nervous. (&KEAN HAYASHI) do aug 09, 2012 7:24 am

De jonge vrouw leek door te hebben dat Kanes “aangenaam” niet per se goed bedoeld was. Ze leek zich wat afstandelijk op te stellen, waarschijnlijk in een poging de situatie wat beter in te schatten. Ook haar Charmander leek enigszins van slag te zijn – misschien had hij nooit een tweeling gezien? Maar waar de Charmander, op geluidloos verzoek van zijn bazinnetje, dat wel, zich terug besloot te trekken, herpakte de trainster zichzelf snel en reageerde met een uitdagende kalmte op Kanes woorden. Ze zou geen poging wagen. Mooi was dat, besefte ze wel wie ze hier voor zich had? Hallo-o! Ze waren wel de Kean en Kane, he! Wereldberucht in Saffron City! En misschien daarbuiten ook nog wel.

Op Kanes volgende woorden reageerde de vreemdeling, Alexis, met zo’n aardigheid, dat het gewoon verdacht werd. Kane keek haar wantrouwend aan toen ze verklaarde dat het niet háár schuld was dat alle Pokémon weg waren, maar dat het de schuld was van de deur. Lekker makkelijk, de schuld afschuiven op iets dat toch niet kon protesteren. Toen vervolgde de jonge vrouw dat ze de deur wel had tegengehouden, als ze had geweten dat er mensen aan het trainen waren geweest. Kane vond het niet verrassend dat Kean op dat moment een honend lachje liet horen. Zelf moest hij ook moeite doen om haar met een strak gezicht aan te blijven kijken. Deze jonge dame leek hem nou niet bepaald de dapperste trainer die hij ooit had gezien. En haar Pokémon leek het al helemaal in zijn broek te doen van angst, ware het niet dat hij geen broek had.

Enfin, Kean reageerde direct en vattend op de woorden van de trainster, waarop de trainster – onbewust of niet – een stap achteruit zette. Kane was er niet zo zeker van dat de vrouw zich nu al gewonnen zou geven, daar leek ze te brutaal voor, en was dus wel verrast door haar stap achteruit. Hij volgde haar blik omhoog en zag de grote kroonluchter hangen. Was ze bang dat dat ding zou vallen? Kom nou zeg, dat soort dingen gebeurden alleen in sprookjes. Kane richtte zijn blik weer op het meisje en zag dat ook zij de kroonluchter vergeten was, of op z’n minst deed alsof. Ze keek hen in ieder geval weer aan en mompelde wat, iets dat Kean niet kon waarderen. ‘En mompel niet zo,’ zei de jongen, die het kroonluchter-moment waarschijnlijk gemist had. ‘Wat zei je?’

Alsof dat een geheim teken was, liep de Charmander weg bij de mensen, hen in duisternis achterlaten. Mooi was dat, wat had je nou aan zo’n kandelaar? De duisternis bracht even stilte met zich mee, om dat iedereen de tijd nodig had om te wennen aan het donker. Alexis was de eerste die zich herpakte. Ze vroeg of er nog vragen waren. Vragen? En ze vervolgde kleinerend: “Anders slapen jullie straks misschien niet goed.” Kane wilde hierop direct reageren dat hij altijd príma sliep en echt niet wakker zou liggen van bijdehante vrouw, maar Kean was hem voor. Kane kon zijn broer nauwelijks zien in het duister, maar hij was wel in staat vaag het silhouet van een opgestoken vinger te onderscheiden. Voor het gemak ging hij er maar even van uit dat het een opgestoken wijsvinger was. Kean vroeg naar Alexis’ rang. Was ze een trainster, of een coördinator? Kean merkte terecht op dat hij een hekel had aan coördinatoren. Kane deelde deze mening, natuurlijk, het coördinatorschap was voor doetjes. Eigenlijk dus reden te meer om te denken dat Alexis een coördinator was.

Ho! Wacht even! Werd de vrouw nou emotioneel? Even begon Kane te denken dat Alexis daadwerkelijk een coördinator was en behoorlijk gekwetst was omdat Kean een hekel had aan coördinatoren, maar toen hij beter naar haar luisterde, begreep hij dat de Charmander veel voor haar betekende. ‘Sinds mijn vader het opgegeven heeft,’ zei de jonge vrouw en even, heel even maar, had Kane een gevoel van medelijden. Dat duurde maar heel even hoor, echt heel even, geen zorgen, Kane begon echt niet week te worden! Het onderwerp verdween dan ook in de stille duisternis. De tweeling kon niet omgaan met emotionele mensen, dus de enige oplossing was haar woorden gewoon te negeren. Als de vrouw een beetje sterk van binnen was, wist ze zichzelf wel te herpakken en dat deed ze inderdaad ook. Ze leek zich plotseling iets te beseffen en deed opnieuw een stap naar achteren. Ze leek haar eigen verdriet te zijn vergeten, maar zei ook even helemaal niets, wat betekende dat ze zojuist een schokkende ontdekking had gedaan. Kanes ogen schoten naar de kroonluchter. Nee, die hing er nog. Wat was er dan aan de hand?

Kane sloeg zijn armen over elkaar, zowel hij als ook Kean wachtte op een antwoord. Uiteindelijk kwam er een antwoord. Alexis klonk een stuk minder overtuigend dan eerder, maar ze wist zich groot te houden. ‘Ik ben geen van beiden,’ zei ze en daar voegde ze aan toe dat dat door privéredenen kwam. Het lichtpuntje was even geleden teruggekomen met een cadeautje voor zijn bazinnetje, dus kon Kane zien dat de jonge vrouw diep adem haalde. Niet veel later hoorde hij haar kuchen. ‘Ik wist niet dat jullie gymleiders waren,’ kwam er uiteindelijk uit haar mond. Eén van Kanes wenkbrauwen schoot omhoog. Dat was naar om te horen. Zijn ogen schoten even naar Kean. Jongen, we hebben blijkbaar nog altijd niet genoeg aan onze reputatie gewerkt, had hij willen zeggen, maar hij besloot in het bijzijn van Alexis zijn mond te houden. De jonge vrouw begon zich te verontschuldigen, hoewel ze de schuld nog een beetje op Kean probeerde te schuiven.

Kane deed een stap naar voren en nam het woord voordat Kean dat kon doen – niet dat hij er geen vertrouwen in had dat zijn jongere broer deze situatie prima kon oplossen. ‘Je wist niet wie wij zijn,’ zei hij kalm. ‘Vertel me dan, onder welke steen kom jij vandaan gekropen?’ Hij doelde op een spreekwoordelijke steen, maar besefte toen weer dat ze feitelijk gezien in een begraafplaats stonden. Hij keek even rond en grinnikte. Onbewust had hij een geweldige woordkeuze gemaakt, al zei hij het zelf. Kane besloot ook op de latere woorden van Alexis te reageren. ‘En natuurlijk reageerde hij' - bewust geen noeming van namen, straks kwam ze er nog achter wie Kean, en wie Kane was - 'minachtend,’ zei hij. ‘Integenstelling tot sommigen van ons’ – totaal geen verwijzing naar Alexis – ‘weten wij wel waar op de ladder wij staan. Stipt bovenaan, als je het wilt weten. Overal waar wij gaan, zouden mensen zich moeten aanpassen aan onze regels. Blijkbaar had jij daar nog niet bij stil gestaan.’ Hij zweeg even en vervolgde toen, op haar neerkijkend: ‘Maar misschien kunnen we je wel vergeven.’ Zijn ogen schoten naar Kean, terwijl hij vervolgde: ‘Als we in een goed humeur zijn...’


Oh, oh, wat een ego xD +5

_________________
OOC: Godmode van Kean met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A little nervous. (&KEAN HAYASHI) do aug 09, 2012 11:32 pm

Een geërgerde trek verscheen rond haar mond toen de jonge man begon te praten. Ze trok even een paar keer zenuwachtig met haar mond. Dat deed ze door middel van haar mondhoeken naar boven te bewegen, steeds opnieuw. Zippo keek haar echter aan alsof ze had moeten weten dat ze niet zo brutaal had moeten doen. Ze had nog altijd haar andere Pokémon bij, maar Zippo was de enige die voor een beetje licht kon zorgen. Ze keek kalm naar de silhouetten die zich in de duisternis aftekenden. Ze wist niemand te herkennen. Natuurlijk niet, het was een tweeling. Hoe zou ze hun nou kunnen onderscheiden? Hetzelfde haar, dezelfde oogkleur, hetzelfde postuur en waarschijnlijk was er geen enkel kenmerk waarop ze hun kon onderscheiden. De enigen die zich niet zouden verwarren met elkaar, waren zij. Natuurlijk niet. Het leek haar nogal sterk dat als je een eigen persoonlijkheid had, je deze in de war kon gooien met die van je wederhelft. Toch, ze had geen tweelingbroer of een tweelingzus, dus zij kon het natuurlijk niet weten, maar het leek haar in elk geval wel vreemd. ‘Waarschijnlijk onder een hele oude steen,’ zei ze, deze keer ervoor zorgend dat ze niet zou mompelen, aangezien een van de twee daar niet echt van gediend was de vorige keer. Ze voelde het ontzag in zich opborrelen, kon niks meer verzinnen op hun woorden. Ze wist niet wat ze moest doen, wat ze moest zeggen, om haar eigen schuldigheid te bewijzen. Nou ja, het zou wel goed komen allemaal. Trouwens, welke kansen had ze nog dat ze een Gymleider zou ontmoeten? Juist ja, geen meer. Ze zou deze mannen, als ze weg zou gaan bij hun, waarschijnlijk een hele tijd of niet meer zien. Ze kon zichzelf wel vervloeken dat ze zich weer van haar beste – kuch – kant had laten zien. Nou ja, er viel nu toch niks meer aan te doen. Zippo keek geconcentreerd van de een naar de ander, alsof hij weer een verschil probeerde op te merken. Dit ging hem echter niet al te goed af, dus haalde hij zijn schouders op en draaide zich weg. ‘Hmm….’ Ze keek hun even aan. ‘Ik maak liever mijn eigen regels, maar voor een keer stem ik er wel mee in.’ Ze keek hem lichtelijk glimlachend aan, deze keer was er niks sarcastisch gezegd. Ze kauwde even op de onderkant van haar lip, nerveus.

‘Dat zou wel fijn zijn, als jullie me konden vergeven.’ Ze keek hun even aan. ‘Ik wist het echt niet. Ik schoot gewoon in de verdediging omdat…’ Ze koos gauw andere woorden dan dat ze wilde uitspreken. ‘Omdat ik me nogal bedreigd voelde.’ Ze keek hun even gauw aan. Haar hoofd tolde, ze wist echt niet meer welke woorden ze in een goede weg kon uitspreken en welke niet. Haar grootste angst was waar geworden: ze had een Gymleider ontmoet. Nou ja, correctie, twee. En dan bevond ze zich ook nog in deze positie, waarin zij de mindere was, maar ook waar ze zich weer van een geweldige kant had getoond. Was ze hier zelfs wel gekomen als ze wist dat hier twee Gymleiders aan het trainen waren? Nee, waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk had ze zich omgedraaid en was weggelopen. Aan de andere kant, het onderdanige gedrag paste nou ook niet echt geweldig bij haar. Ze was niet echt iemand die achter iemands kont aanliep, maar hoe kon ze dat duidelijk maken zonder zich weer in zo’n positie te bevinden als daarnet? Wacht, dit was toch een wereld waarin je je mening gewoon kon uiten? Nou ja… Ze dacht nou niet bepaald helder na, waardoor het heel moeilijk was om de goede woorden te kiezen. ‘Maar dat jullie Gymleiders zijn, waar ik ontzettend veel ontzag voor heb, wil nog niet zeggen dat ik me volledig naar wat jullie willen aanpas. Ik heb nog altijd mijn eigen vrijheid.’ Ze zei het met standvastigheid, maar het ontzag was er vast ook wel in te horen. Ze nam een iets zekerdere houding aan, wetend dat deze sowieso weer zou kunnen breken als de mannen minachtend zouden doen. Zippo trok ongeduldig aan haar broek. Hij wilde het liefst weg hier. Hij vond het hier eng, maar werd ook een beetje verveeld. Met fonkelende oogjes keek hij naar de Gymleiders. Hij begon nu echt vervelend te doen en zijn vlam extra dicht bij Alexis’ broek te houden. Deze, die gewend was aan het vervelende gedrag van haar Charmander, schonk daar echter geen aandacht aan. Ze had wel wat beters te doen dan kwaad worden op Zippo. Bovendien, hij vond het alleen maar leuk als hij zo haar aandacht kon oproepen. Dat geluk gunde ze hem niet. Tenminste, vandaag nog niet. Ze keek van Zippo glimlachend naar de jonge mannen, lichtelijk twijfelend of ze nu wel het juiste had gedaan. Nou ja. Niets meer aan te doen nu.

OOC: Wauw! Ik hoop dat mijn post niet voor je onderdoet, haha ;p

Je hebt een zeer consequent postniveau, super! +3
Terug naar boven Go down
avatar
Kean Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 567
Poképoints : 170
Reputatie : 51
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com/
BerichtOnderwerp: Re: A little nervous. (&KEAN HAYASHI) vr aug 10, 2012 6:37 am

Blijkbaar was de Charmander erg belangrijk voor Alexis, want ze liet niet zomaar zeggen dat een Charmander voor ettertjes bedoeld was. Ergens snapte Kean dat wel; hij zou het ook niet pikken als iemand dat over Leon, zijn Weedle, zou zeggen. Toch leek er nog veel meer achter Alexis’ liefde voor haar pokémon te zitten... iets familie-achtigs en waarschijnlijk iets dat geestelijke pijn veroorzaakte.
Even leek ze een emotioneel dieptepunt te bereiken, totdat ze zich iets anders besefte. Kean fronste toen de jonge vrouw opnieuw een stap achteruit zette. Nou ja, zó eng waren ze toch ook weer niet?
Op dat moment kwam de Charmander teruggerend en was er weer licht. De pokémon had iets bij zich, maar wat het was kon Kean niet zien, daarvoor was er gewoonweg niet genoeg licht. Hoewel hij ergens vanbinnen wel nieuwsgierig was naar wat de Charmander in zijn poten had, besloot hij het te negeren. Dat deed Kane ook, en ook Alexis leek liever antwoord te geven op Keans vraag dan dat ze aandacht aan haar pokémon schonk.

Alexis vertelde dat ze geen coördinator was en ook geen trainer. “Vanwege privéredenen”. Kean kon zich geen enkele reden bedenken waarom je geen poging zou doen om als trainer te streven naar eeuwige roem en glorie, maar goed, zulke mensen had je. Ze was in ieder geval geen coördinator, dat was een klein punt in haar voordeel.
Helaas voor haar deed ze dat kleine beetje positiviteit meteen teniet door op te merken dat ze niet wist dat Kean en Kane gymleiders waren. Wat een schande! Kean keek Kane aan en hij zag dat zijn tweelingbroer duidelijk hetzelfde dacht als hij: dit was erg. Echt heel erg.

De jonge vrouw verontschuldigde zich wel, maar voegde daar aan toe: ‘Maar je deed ook zo minachtend. Dan reageer ik terug.’ Why, yes, of course. Kean grijnste schaapachtig. Hij had het zeker uitgelokt, maar hij was dan ook gymleider en in alles bij voorbaat superieur aan Alexis. Hij had het recht om anderen te kleineren.
Op dat moment nam Kane het woord: ‘Onder welke steen kom jij vandaan gekropen?’
‘Waarschijnlijk onder een hele oude steen,’ antwoordde Alexis.
Waarop Kane verder ging met de woorden die Kean even daarvoor al had gedacht. Natuurlijk had hij minachtend gereageerd, want hij kende zijn plek. Kane legde precies uit wat iedereen allang zou moeten weten. Oke, misschien was het een tikkeltje overdreven, maar Kean en Kane zouden maar wat graag zien dat iedereen zich aan hun wil onderschikte. En intimidatie, zoals nu, was een prima middel om dat doel te bereiken.

Alexis meldde dat ze liever haar eigen regels maakte en Kean wilde haar al semi-dreigend vertellen dat ze dat in dit geval maar beter niet kon doen, toen ze zelf vervolgde: ‘Maar voor een keer stem ik er wel mee in.’ Een glimlach volgde – nerveus, maar wel gemeend. Kean glimlachte ook, want het was voor hem nu duidelijk dat Kane en hij als winnaars uit de strijd zouden komen.
Als om dat te bevestigen, zei Alexis op dat moment dat ze het wel fijn zou vinden als het haar vergeven kon worden, waarna ze haar gedrag probeerde uit te leggen. Ze sloot af met de woorden dat ze ontzag had voor Gymleiders, maar nog altijd haar eigen vrijheid had.

‘Natuurlijk heb je nog je eigen vrijheid,’ reageerde Kean, die tegelijkertijd de Charmander in de gaten hield. Gosh... had hij aandacht tekort of zo? Hij bleef maar om Alexis heendrentelen. Als hij niet hun enige lichtbron was geweest, had Kean Alexis nu bevolen om haar pokémon terug te roepen. Zou ze dan gehoorzamen? Iets zei Kean dat dat niet het geval zou zijn.
‘Natuurlijk heb je vrijheid,’ herhaalde hij. ‘Maar niet als wij in de buurt zijn.’ Nog maar amper had hij dat gezegd, of uit een van zijn pokéballs kwam een rode straal. Er verscheen een Weedle. Leon.
Kean zuchtte. Leon mocht dan wel zijn eerste pokémon zijn en één van zijn allerbeste vrienden; af en toe kon hij ook behoorlijk irritant zijn. En dan met name op momenten als deze, als hij zich van zijn zwakke kant liet zien. Leon kroop verrassend snel naar Kean toe en duwde met zijn kopje tegen diens been, alsof hij wilde zeggen: Ik wil naar huis!
Kean bukte, tilde de pokémon op en zette hem op zijn schouder. Hij kon zich nooit lang ergeren aan zijn Weedle.
‘Oké, Alexis, het was leuk om kennis met je te maken, maar het is tijd om naar huis te gaan. Vergeet niet je Charmander wat beter op te voeden en niet verdwalen tussen de grafstenen.’ Daarop liepen Kean en Kane langs haar op, naar de uitgang toe. De deur lieten ze wijd openstaan.


OOC: Godmodetoestemming van Kane


+3

_________________
OOC: Godmode van Kane met toestemming
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: A little nervous. (&KEAN HAYASHI)

Terug naar boven Go down
 

A little nervous. (&KEAN HAYASHI)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: OOC Board :: Archief :: Archief 2012-