Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 Relax a bit. [OPEN]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Relax a bit. [OPEN] za dec 29, 2012 2:10 am

Kreunend en vermoeid keek Alexis naar haar arm. Hij was dik en opgezwollen. Dat kwam vast door de spuit die ze een paar dagen geleden gekregen had. Ze was een paar dagen geleden aangevallen door Team Rocket in een steegje nadat ze een Pikachu had proberen te beschermen tegen hun aanvallen. Godzijdank waren Kean en Kane op komen dagen, anders was ze nu misschien… Ze probeerde er niet aan te denken. Ze had wel vaker gehoord over een bende die zichzelf Team Rocket noemde, maar ze had nooit verwacht dat ze er ooit aangevallen door zou worden. Goed, het was haar eigen schuld geweest. Ze dacht met gesloten ogen aan het moment terug waarop zij en Kean samen naar het ziekenhuis gegaan waren. Ze kon er niks aan doen dat ze daaraan terugdacht. Het gebeurde soms opeens. Nou ja, in elk geval, ze was tegen vier uur ’s nachts terug thuis gekomen. Onderweg hadden haar benen het vaker begeven, maar er was gelukkig niemand langsgekomen die haar gezien had. Ja, een of andere auto was langsgekomen, maar denk maar nu dat mensen zich tegenwoordig nog wat aantrokken van zieken. Zoals verwacht was de auto gewoon langs haar gereden, hadden de mensen daarin haar gewoon laten lopen en had een of ander joch het zelfs nog aangedurfd om zijn hoofd uit het raam te steken en haar iets spottend toe te roepen. Wat dat was geweest kon Alexis zichzelf niet meer herinneren. Zo moe was ze dus geweest. En nu had ze al een paar dagen last van de spuit, maar had de dokter haar er niet voor gewaarschuwd? Met een vloek bande ze de gedachte over Kean uit haar hoofd en kwam lichtelijk overeind. Ze keek recht in het bezorgde gezicht van Thunder, haar Jolteon. ‘Sorry maatje. Ik weet dat ik je beloofd had dat we samen naar Cerulean City zouden gaan, maar het komt er nu niet van in en…’ Alexis voelde hoe iets vochtigs langs haar wangen naar beneden gleed. ‘Oh, stomme huilebalk!’ schold zij zichzelf uit, waarna ze ruw met haar hand over haar wangen wreef. ‘Laten we iets leuks gaan doen in Lavender Town,’ zei ze zachtjes, waarna ze de Jolteon achter zijn oren krabde. Dit leek hij ook wel een leuk idee te vinden, hoewel Alexis ook wel kon zien dat de melding dat ze niet naar Cerulean City konden gaan hem lichtelijk ontsteld had.

Met een vloek probeerde Alexis zich in haar jeans te krijgen. De jeans voelde raar aan, zeker omdat ze al een paar dagen ziek in bed gelegen had. Haar Pokémon hadden dan wel weer de vrijheid om in haar grote tuin rond te lopen, maar ze wist ook wel dat ze de uitstapjes misten. Alexis was nu niet bepaald iemand die graag stil zat, moest altijd wel naar een stadje gaan om die te gaan bezichtigen of daar met iemand te gaan praten. De jeans zat strak rond haar benen, daar moest ze weer even aan wennen. Ze wurmde zichzelf met haar pijnlijke arm door een shirt waarvan de ene kant afzakte van haar ene schouder. Oké, toegegeven was het misschien niet iets voor de winter, maar ze droeg ook een sjaal. Ze keek naar haar sjaal dat in een soort ronde rond haar hals ging en sloeg deze twee keer om. Ze deed haar jas voorzichtig aan en trok haar schoenen aan. Thank God dat ze niet van laarzen en hoge hakken hield. Nou ja, soms droeg ze wel hoge hakken, maar ze was vooral fan van platte schoenen. Ze keek naar Thunder die haar met glimmende oogjes aankeek. Ze keek naar de Poké Balls van Star en Zippo, die op de tafel lagen. Net toen ze weg wilde lopen, drong een beeld van de Golbat door haar heen die zijn aanval op haar uitoefende. Met de schrik om het hart greep ze naar de muur en hield haar hand tegen haar hoofd. ‘Nee,’ zei ze geschrokken. ‘Ik denk dat ik ze toch maar meeneem, voor de zekerheid.’ Ze liep terug, greep de Poké Balls en liep toen, met Thunder aan haar zijde, de deur uit. De frisse lucht liet haar even rillen, maar ze vond het fijn om weer buiten te zijn. ‘Ha, schijt,’ mompelde ze, toen ze voelde hoe haar schoenen wegzonken in het hoge sneeuw. Thunder vond de sneeuw natuurlijk geweldig en rolde zichzelf er algauw door. Lachend sloeg Alexis hem gade. Ze moest toegeven dat zichzelf buiten wagen een hele klus was, maar dat ze er nog geen spijt van had. Ze besloot om naar het centrum van het kleine dorpje te gaan en wenkte Thunder, die meteen meeliep. Ze keek goed links en rechts, maar merkte eigenlijk niks vreemds op. Gek, ze dacht eigenlijk wel dat ze over de aanval heen zou zijn, maar dat was blijkbaar nog niet het geval. Ze schrok toen ze een hoop geluid naast zich hoorde, maar het waren alleen maar spelende kinderen. Ze haatte het dat ze zo bang was, streek van frustratie een lok in haar gezicht weg. Haar opvallende, maar toch ook mooie blauwe haar viel volumineus langs haar gezicht. Ze haalde diep adem, merkte dat ze weer last kreeg van het gevoel alsof iedereen naar haar staarde. Misschien moest ze gewoon even gaan zitten, dan zou het vast wel wegtrekken. Ze knikte naar Thunder dat hij gewoon maar wat rond mocht spelen en ging zelf op een bankje zitten, natuurlijk wel nadat ze daar het sneeuw van weggeveegd had. Haar gedachten gingen opnieuw naar het ziekenhuis en ze sloot haar ogen.

OOC: Voor iedereen die zin heeft ^^
Terug naar boven Go down
avatar
Yume Yukusai


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 117
Poképoints : 83
Reputatie : 19
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Relax a bit. [OPEN] zo dec 30, 2012 12:54 am

Yume rekte zich uit door haar armen te strekken. Ze waren eindelijk in Lavender Town aangekomen. Het was maar goed dat ze winterkleren had meegenomen, anders stond ze nu in de kou. Ashita en Sellia waren veilig en wel in hun pokéballen, maar ze zou in de eerste de beste kledingwinkel kleine sjaals voor ze kopen voor het geval het te koud werd. Niet dat Ashita daar veel last van zou hebben door haar dikke vacht, of Sellia doordat ze haar eigen vuur kon gebruiken om zichzelf te verwarmen. Misschien was het helemaal niet nodig om sjaals te kopen. Zijzelf had een dikke warme donkerrode sjaal met een sneeuwvlokjespatroon erop genaaid. Ze keek naar de straten waar ze straks in zou lopen. Het was wit, koud en nat. Gelukkig zag ze een klein kraampje staan met warme chocolademelk. Ze liep er snel naartoe en betaalde voor een bekertje. Ze hield haar klamme handen tegen het bekertje aan, maar merkte al snel op dat deze koud dreigde te worden. Zonder dat ze een slok had genomen was de temperatuur al snel te koud. Yume keek even bedachtzaam naar de grijze lucht waar nog steeds sneeuwvlokjes uitkwamen. Toen kreeg ze een idee. Ze ritste haar tas open, rommelde er wat in en haalde er twee pokéballen uit. Ze gooide ze voorzichtig in de lucht, bang om chocolademelk te knoeien en twee lichtstralen uit de pokéballen raakten de grond. Er ontstonden twee wezentjes. Een kleine Eevee met een dikke vacht wiens ogen meteen op avontuur stonden en een Vulpix wie in een iets rustigere houding stond, die met haar zachtaardige rode ogen naar haar trainster keek. Door de dikke laag sneeuw staken vrijwel alleen hun hoofden er nog bovenuit. Nu Yume het opviel, haar broek was doorweekt door alle gesmolten sneeuw. Ze kon niet wachten totdat ze het pokécenter bereikt had. Ze liet beide pokémon aan haar chocolademelk snuffelen. "Sellia, als je het opwarmt, mogen jullie nog in de sneeuw spelen." De rode Vulpix knikte enthousiast, ze was dol op in de sneeuw spelen. Ze gebruikte voorzichtig Ember en het bekertje werd opgewarmd. Toen renden de Eevee en de Vulpix verder door de straat. Yume nam een klein slokje en verbrandde haar tong. Die Ember was misschien iets te krachtig om chocolademelk te verwarmen. Zij met haar ideeën. Ze liep toen maar, handen rond haar bekertje, achter haar pokémon aan. Even later zag ze de Eevee en de Vulpix weer in beeld, dollen in de sneeuw. Zuster Joy zou dat niet leuk vinden wanneer de beide pokémon straks het pokécenter in zouden rennen, hun vacht vol met sneeuw. Ach, het was maar één keer per jaar winter, niet? Yume liep verder de straat af, op zoek naar een bankje. Er waren maar weinig mensen in de straat, en dat verbaasde haar ook niet. Ze zag dat haar pokémon zich begonnen te vervelen. "Zullen we anders een paar combinaties oefenen?" stelde Yume voor, en de Eevee en de Vulpix wisten wat dat betekende. Yume wist dat de pokémon de sneeuw te leuk vonden om naar binnen te gaan, maar het misschien te koud zouden krijgen als ze stopte met bewegen. Bovendien was het wel een tijd geleden dat ze bezig was met coördinator zijnde. "Goed dan! Ashita, Double Team en Quick Attack!" Ashita knikte enthousiast en begon met rennen, terwijl ze de illusie opwekte dat er zes van haar waren. Yume keek blij, de aanvallen werden steeds sterker. "Nu Swift!" Ashita schoot terwijl ze rende allerlei sterretjes in de lucht die de straat leek op te vrolijken. "Sellia maak je klaar." De Vulpix knikte geconcentreerd. "Ashita gebruik Sand Attack." Ashita stopte met rennen en schoot wat sneeuw naar de Vulpix. Oh ja, er lag sneeuw, geen zand. Yume had dit detail van haar combinatie nog niet gezien. De Vulpix werd bedolven onder de sneeuw, de sterretjes die door Ashita waren afgevuurd waren nu of te ver in de lucht om nog te zien of gewoon verdwenen. Sellia kwam overeind met een hoop sneeuw op haar kop. Ashita gooide zichzelf op haar rug en lachte zich rot in haar onbegrijpelijke Eevee-taaltje. Sellia werd woest en gebruikte Flamethrower op de eerste vierkante meter die ze kon zien. Als resultaat smolt de bovenste laag sneeuw, maar bevroor dat weer meteen, zodat er een laagje ijs ontstond. Flamethrower was een aanval van Sellia die ze nog niet kon beheersen en nog erg zwak was, Yume was al blij dat het begon te komen, maar ze kon het nog niet nuttig gebruiken. Ja, het was nog een lange weg tot beheersing, laat staan accepteren dat het een Flamethrower was. Ashita was alweer afgeleid door het ontstane ijs. Ze keek er even naar. Het was niet heel groot, maar het was ijs. Ashita leek het te snappen en maakte een sprong om op het ijs te komen. Helaas voor haar was het te dun en het brak door, waardoor ze in de sneeuw viel. Jep, natuurkunde was een en al onzin, dacht Yume terwijl ze naar Sellia keek die op haar beurt aan het lachen was.

Nadat alle lol voorbij was liepen ze weer verder. Yume spotte al snel een kleine kledingwinkel en kocht er twee kleine sjaaltjes. Ze boog zich over haar Eevee en Vulpix heen en zei: "Hier, voor als jullie het te koud vinden." Sellia snapte het meteen en liet Yume de sjaal omdoen, ze zat vaak stil en het werd inderdaad wel koud als ze niet bewoog. Ashita leek het niet te snappen en pakte vluchtig de sjaal uit Yume's handen en rende er toen mee vandoor. Yume zuchtte, maar glimlachte ook; dat was precies de reactie die ze kon verwachten van haar Eevee. Toch kwam Ashita even later terug. Ze had blijkbaar bestudeerd hoe Sellia zo'n ding om had en wilde het ook. Dus Yume pakte het sjaaltje uit haar bek en deed het voorzichtig om haar nek. Als het kon, was Ashita hierna nog actiever en blijer dan eerder. Zij en Sellia rende al snel weer ergens heen. Yume grijnsde, het was een leuk gezicht. Ze ging zitten op een bankje naast een vrouw met blauw haar. Naast de vrouw zat een sterk uitziende Jolteon. Yume merkte toen op dat de vrouw haar ogen dicht had. Was er iets mis? Misschien was er iets gebeurd dat zij niet wist. Maar dan zou de Jolteon het ook kunnen hebben meegemaakt. Als het iets ergs was geweest zou ze gewantrouwd kunnen worden. Ze keek dus maar rustig voor zich uit, in de verte zag ze haar pokémon achtervolgd worden door een horde boze pokémon. Waarschijnlijk had Ashita iets gedaan door hen boos te maken. Sellia gebruikte Dig om in de sneeuw te verdwijnen en Ashita volgde haar door Mimic te gebruiken. Ze waren gelukkig een goed team. Even later zag ze hen weer vlak voor haar verschijnen. Ashita glimlachte zorgeloos, terwijl Sellia op haar schoot sprong, een beetje uitgeput van het rennen. Ashita rende er echter weer vandoor. Yume keek naar de vrouw, haar ogen waren dicht. Ze kon haar nieuwsgierigheid niet meer ophouden. Dank je Ashita voor je geweldige invloed op mij, dacht Yume sarcastisch. Toch sprak ze de vrouw aan op een zachtaardige toon: "Pardon, maar gaat alles goed?" Haar lichtgroene ogen keken bezorgd maar niet dwingend of bazig. Tegelijkertijd kwam daar haar Eevee weer terug rennen.

Ashita's oogpunt

Ashita kwam weer terug rennen, nog steeds met haar vrolijkheid die altijd de sfeer leek op te vrolijken. Toen merkte ze de Jolteon op. Aah, die had ze eerder gezien! Eerder nog. Een evolutie van haarzelf. Het zei haar niet zoveel, maar het moest wel kloppen van Sellia had het haar uitgelegd. Ze keek even naar haar trainster, toen weer terug naar de Jolteon. Deze leek anders. Wacht, was dit niet dezelfde? Waren er meer Jolteon? De wereld was zo verrassend groot! Ze snuffelde even en zag toen naast haar trainster een soortgelijk wezen met blauw haar. Was dat ook een pokémon? Ze had ooit een pokémon gezien die heel erg leek op een mens, het had geel haar, roze lippen en een paarse huid. Hoe noemde Sellia het? Jynx of zoiets. Yume leek tegen het wezen te praten, dus het leek erop dat het ook een trainster was. Ze leek niet zo heel blij. Ashita hield haar kop schuin. Het was ook iets anders dan de irritatie die ze soms zag in de ogen van andere trainers of pokémon die ze tegenkwam. Ze nam haar afstand maar. Sellia zat op de schoot van Yume, haar aandacht was duidelijk getrokken tot de blauwharige trainster. Ashita riep en Sellia kwam met een sierlijke sprong naar beneden. Sellia was beter met het verstaan van gevoelens, Ashita was degene die het beste deze kon veranderen. Een luisteraar en een prater. Ashita hield haar kopje schuin terwijl ze knikte naar de voor haar onbekende trainster, Sellia schudde alleen haar hoofd, zelf ook niet wetend wat ze ervan moest denken. Hmm, dit was een avontuur om op te lossen. Dit was een mysterie voor haar bestemd om op te lossen, en dat zou ze ook doen! Sellia sprong weer op de schoot van Yume en beide pokémon waren geconcentreerd aan het wachten.


[OOC: hehe, misschien een beetje lang xD Je mag Ashita en Sellia gebruiken als je een idee hebt voor je volgende post ;D ]
Terug naar boven Go down
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Relax a bit. [OPEN] di jan 01, 2013 2:14 am

Steeds als ze haar ogen sloot, kwam het beklemmende gevoel weer opzetten. Het gevoel dat ze weer aangevallen zou worden. Hoewel Alexis eerst gedacht had dat het door de spuit gekomen was dat ze zo paniekerig werd, moest ze nu wel toegeven dat het de gebeurtenis was die invloed op haar had. Ze had het gevoel alsof ze elk moment weer gebeten kon worden door een Golbat. Ze had al een paar dagen aandachtig rond zich heen gekeken om te zien of er niemand was die haar aan kon vallen. Ze had het gevoel alsof zij de enige was die een gebeurtenis gelijk dat niet kon verwerken. Of was dat misschien omdat ze er alleen voor stond? Omdat ze nu geen ouders meer had met wie ze over verschrikkelijke, pasgebeurde gebeurtenissen kon praten? Ze wist het niet. Ze probeerde de gedachten over het ziekenhuis uit haar hoofd te bannen. Er was toch wel een manier waarop ze het steegje uit haar hoofd kon bannen? Er moest toch een manier zijn om weer naar Saffron City te kunnen? Ze wist het niet. Ze wist momenteel zoveel eigenlijk niet. Ze draaide zich om toen ze een geluid hoorde, maar het was niks. Ze vervloekte zichzelf in haar hoofd. Hoe kon het ook anders zijn? Ze was onder de indruk geraakt van de afgelopen gebeurtenis, iets waarvan ze dacht dat het haar nooit zou overkomen. Ja, een redding zou ze wel vaker doen, maar ze had nooit verwacht dat ze zelf slachtoffer zou worden van een aanval. En Thunder, Star en Zippo merkten haar angst. Alexis probeerde zichzelf sterk op te stellen, zodat haar Pokémon zich geen zorgen hoefden te maken, maar de Pokémon maakten zich toch wel zorgen. Ze hadden het gevoel alsof er iets mis was met haar. Nee, dat dacht Alexis dan toch. Alsof haar Pokémon precies wisten wanneer ze het moeilijk had en wanneer niet. Alexis keek naar voren, kon nog net een gil inhouden en greep de bank naast haar vast. Voor haar zat een onbekende Pokémon haar aan te kijken. Godzijdank dat het een kleine Eevee was. Ze slikte en keek opzij. Vaag had ze de vraag gehoord. Ze had zin om gillend weg te rennen, wist eigenlijk niet waar die plotselinge hevige emotie vandaan kwam, maar ze wist wel dat ze er zo snel mogelijk vanaf wilde komen. Ze slikte en probeerde na te denken over haar manier van reageren.

Naast zich zat een jonge trainster. Of een coördinator, tegenwoordig wist je niet meer wat er rondliep. Alexis schatte al zeker zeven jaar jonger dan zichzelf. Ze keek naar de lichtgroene ogen. Die stonden bezorgd. Alexis probeerde een glimlach op te zetten. Ze moest nu gebruik maken van haar sociale vaardigheden, die ze niet weliswaar niet bezat. Ze was vaak alleen dankzij de dood van haar ouders, eenzaamheid was een bekende emotie bij haar en zomaar op een goede manier communiceren kon ze niet. Ze moest denken aan de tweelingbroers, hoe ze daar uiteindelijk ook aardig tegen had gedaan. Bovendien kon ze het nu niet opbrengen om arrogant te gaan reageren tegen een meisje die zich kennelijk zorgen om haar maakte. Ze dacht na over haar moeder, hoe die zou reageren. Ze had toch wel wat sociale vaardigheden? Natuurlijk, anders kon ze ook niet met Pokémon omgaan! Alexis’ glimlach werd langzaam wat zekerder en ze knikte de jonge trainster toe. Deze was heel beleefd, dus Alexis zag geen reden om een muur omhoog te houden om haar af te weren. Natuurlijk ging ze wel niet vertellen aan wat ze dacht, zoiets deed je bij een eerste ontmoeting gewoon niet en het was ook niet de bedoeling dat een volwassen vrouw een jong meisje als vertrouwpersoon ging gebruiken. ‘Ja, met mij gaat alles wel goed,’ zei ze glimlachend. Ze merkte dat het steeds beter ging, het contact met mensen. Dat kwam ook omdat ze nu pas echt stadjes bezocht met Thunder, die haar eens daartoe gedwongen had. Sindsdien ging het sociaal contact veel beter en dat merkte Alexis, tot haar opluchting, ook wel. ‘Ik moest gewoon even ergens aan denken.’ Alexis hoopte dat haar glimlach de bezorgde uitdrukking zou wegvagen, want ze had het gevoel alsof ze iemand zocht waarbij ze alles kwijt kon. Over haar ouders, over haar problemen, over de afgelopen gebeurtenissen en over haar onbekende emoties in de buurt van mannen. Want die vond ze nog wel het raarst. Vooral toen bij Kean, de onbekende emotie die ze daar gevoeld had. Een mengeling van adrenaline, wilskracht en zenuwachtigheid. Alexis draaide haar hoofd naar voren, keek recht naar de Eevee en keek toen naar het meisje naast zich. Ze moest het onderwerp veranderen, dat moest gewoon. Ze mocht zichzelf niet kwetsbaar opstellen, het was niet de bedoeling dat ze haar problemen ging vertellen aan dit jonge meisje.

‘Zijn dat jouw Pokémon?’ vroeg Alexis, terwijl ze een hoofdknik deed naar de prachtige Vulpix op het meisje haar schoot en de Eevee, die niet ver van Alexis verwijderd was. Het stond nu misschien niet echt recht voor zich. Ze wist het eigenlijk niet. Ze was ook zo in de war. Verderop zag ze haar Jolteon staan, die aandachtig naar de nieuwkomers keek. Alexis zag al van ver dat hij niet van plan was om Alexis alleen te laten met deze nieuwkomers en hij zette al koers naar Alexis. Soms had Alexis het gevoel alsof Thunder beter voor haar zorgde dan zij voor hem. Hij liet haar nooit alleen, was deze nacht ook bij haar blijven slapen, in haar bed. Alsof hij een soort waakhond was. Alexis vond het alleen maar fijn dat ze een alerte Pokémon bij zich had. Hij had ook zware klappen gehad in dat steegje, maar hij leek er niet meer zo veel mee te zitten. Alexis voelde een benauwd omhoog kruipend gevoel, maar ze probeerde de hevige emotie opnieuw te onderdrukken met al haar kracht. Ze keek opzij naar het meisje. Bruin haar, lichtgroene ogen, mooi figuur. Ze was zo anders dan zijzelf. Zijzelf zou het vroeger niet eens in haar hoofd gehaald hebben om zich te bemoeien met mensen die het moeilijk leken te hebben, had alleen maar oog voor haar eigen problemen en de benodigdheden die ze net op dat moment nodig had. Egoïstisch, zou je dan denken. Wel, op dat moment vond Alexis het voornamelijk cruciaal dat ze eerst voor zichzelf keek en zich dan wendde naar anderen, iets wat ze in lange tijd niet gedaan had. Ze richtte haar blik op het meisje. Zou haar glimlach nog altijd hetzelfde zijn of zou deze afgezakt zijn dankzij al haar gedachten? Ze wist het niet zeker. Zonder spiegel was dat ook maar moeilijk te zeggen, vond ze. ‘Dat is een mooie Eevee,’ mompelde ze. ‘Heb je er al eens aan gedacht om haar te laten evolueren? Ik had vroeger ook een Eevee. Ik heb hem laten evolueren naar een Jolteon. Ze zijn niet zo lastig op te voeden, maar je moet er wel een goede band mee hebben.’ Alexis lachte vriendelijk, blij zijnd dat ze een onderwerp had om haar zinnen op te zetten.

OOC: Je vroeg erom Razz
Terug naar boven Go down
avatar
Yume Yukusai


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 117
Poképoints : 83
Reputatie : 19
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Relax a bit. [OPEN] di jan 01, 2013 9:18 am

De vrouw leek eerst in twijfel, Yume vroeg zich af of de vrouw haar vraag wel had gehoord. Toen zag ze een glimlach op het gezicht van de vrouw verschijnen. ‘Ja, met mij gaat alles wel goed,’ antwoordde de vrouw. Yume was niet overtuigd, maar ze ging niet verder in op het onderwerp. Ze wist gewoon dat dat het beste was. Sellia lag doodstil op haar schoot, alleen haar ogen verrieden dat ze de situatie zo goed mogelijk probeerde te begrijpen. Ashita leek een beetje opgefokt door de aankomende Jolteon. Niet opgefokt, dat was niet het juiste woord, eerder geboeid, maar dat was Ashita, een klein bundeltje pure energie. ‘Zijn dat jouw Pokémon?’ vroeg de vrouw uiteindelijk. Yume zag dat de vrouw er moeite mee had een gesprek te starten, maar dat kon ook niet anders. Het was niet zo dat ze elkaar kenden, ze zouden niet eens familie kunnen zijn. En vreemde tegen vreemde werkte meestal het beste als de vreemden dezelfde leeftijd waren, wat ook niet echt het geval was. Yume was blij met de vraag, ze had een reden om zichzelf voor te stellen. "Ja," sprak ze op een rustige toon, met een tikje enthousiasme erin om het gesprek op gang te krijgen. "De Eevee heet Ashita en de Vulpix heet Sellia. Geen zorgen over Ashita, ze is een beetje hyper, maar ze is heel onschuldig." voegde Yume er aan toe. Ze had al vaak genoeg te horen gekregen van trainers die betrokken waren geraakt op een van Ashita's avonturen dat haar Eevee de stuipen op het lijf sloeg omdat ze zonder pardon alles besnuffelde: Armen, benen, staarten van pokémon. Door sommigen werd dat als 'gevaarlijk' omschreven, vandaar de waarschuwing. Ashita begreep er niet zo heel veel van, maar ze was nog steeds bezig met het onderzoeken van de trainster en haar Jolteon. "Ik heet Yume, ik ben een coördinator." stelde Yume zichzelf als laatste voor. Ze wist dat de vrouw het moeilijk had, dat zag ze, maar Yume wist dat voor sommige mensen een rustig gesprek over niets de beste ontspanning gaf. Het was misschien beter om er moment niet aan te denken, aan niet-alledaagse problemen, maar dat neigen mensen nou eenmaal vaak te doen wanneer ze alleen waren. Yume had zelf niet belachelijk grote problemen, ze was het leven dat ook dankbaar. Ze keek naar de vrouw, die op het punt stond iets te zeggen. ‘Dat is een mooie Eevee,’ mompelde die. Yume glimlachte en keek naar Ashita. Ashita knipperde twee keer met haar kraaloogjes, zich afvragend of die opmerking over haar ging sinds Yume naar haar keek, zei een keer "Eev!" als een bevestiging, glimlachte er een schattig smoeltje bij en ten slotte vervolgde ze toen haar avontuur door keihard een willekeurige richting op te rennen. ‘Heb je er al eens aan gedacht om haar te laten evolueren? Ik had vroeger ook een Eevee. Ik heb hem laten evolueren naar een Jolteon. Ze zijn niet zo lastig op te voeden, maar je moet er wel een goede band mee hebben.’ Dit zette Yume aan het denken. Sellia hief haar hoofd omhoog alsof ze de plotselinge twijfel voelde van haar trainster. Evolueren, daar had ze nog vaak aan gedacht. Ze zag wel vaak geëvolueerde pokémon. Zoals nu een Jolteon die aan de zijde van de vrouw stond. Ze wist niet of ze dat zou doen. Ze wist dat ze voor haar Vulpix en voor haar Eevee beiden een steen nodig had. Ze wist van Sellia dat ze graag wilde evolueren in een Ninetales wanneer ze Fire Blast kon beheersen. Dat doel hadden ze al eerder afgesproken. Oftewel, Yume had het voorgesteld, Sellia had er langere tijd over nagedacht en toen geknikt met een glimlach. Yume was toen blij, ze hield wel van een beetje zekerheid in de onvoorspelbare toekomst. Ashita echter was een ander verhaal. Yume had een dichte band met beide pokémon, Sellia bleef de hele tijd bij haar, maar Ashita was een deel van haar hart. Het deel dat veel vertrouwen vroeg van Yume. Het feit dat ze überhaupt Ashita zomaar op avontuur liet gaan was omdat ze vertrouwen had in Ashita. Natuurlijk was Ashita als ze uit haar pokébal was vaak weg, maar dat had alleen hun band versterkt. Net zoals ze op Ashita moest vertrouwen in een gevecht, moest ze dat ook buiten een gevecht kunnen. Nu ze er over nadacht, haar vertrouwen op Ashita leek op zelfvertrouwen. Zo'n belangrijk deel was Ashita geworden. Evolueren was ze nog niet zeker van. Ze wist niet of Ashita het wilde, ze wist niet eens of Ashita wel zou weten wat er zou gebeuren wanneer ze een van de drie stenen voor haar neus legde en haar de keuze liet maken. Wat zou Ashita dan het liefst willen worden? Ze had al een Jolteon gezien, maar nog geen Flareon of Vaporeon. Misschien was die keuze wel aan haar. Als Ashita ook op haar vertrouwde, net zoals zij op Ashita vertrouwde, kende ze de Eevee goed genoeg om aan de goede steen te komen om Ashita zo blij mogelijk te maken.

Jolteon kwam voor haar altijd over als een sterke pokémon, zo snel als de bliksem. Ze had de pokémon soms in actie gezien in gevechten. Wat haar opviel was de verschrikkelijke snelheid waarmee een Jolteon zich voortbewoog. Hun ogen leken altijd wel goed te willen en de meeste Jolteon straalden veel zelfvertrouwen uit. Toen was er Flareon. De specialiteiten van een Flareon waren wel de krachtige aanvallen die de Flareon kon uitvoeren. Hun vacht was misschien wel pluiziger dan dat van een Eevee. Volgens Yume hadden Flareon een lievere en zachtere uitdrukking dan Jolteon, maar dat was alleen te zien aan de pokémon die ze op tv had gezien, of in gevecht in de bossen. Bovendien was ze waarschijnlijk aan het beoordelen op de pluizigheid van de vacht. Ze was ook geen expert op het gebied, niet? De laatste mogelijke evolutie was Vaporeon. De speciale aanvallen en de gezondheid waren wel de specialiteiten van de pokémon. Het was zeldzaam dat Yume ze niet blij had kunnen spotten. Dat zouden dan alle keuzes zijn. Hoe lang had ze hier wel niet over nagedacht? Sellia zag dat haar trainster weer uit gedachten was gekomen en liet haar hoofd op Yume's arm zakken en deed haar ogen dicht. Yume glimlachte naar de blauwharige vrouw en antwoordde uiteindelijk bedachtzaam: "Ik heb er wel over nagedacht, maar ik denk dat en Ashita en ik nog een boel te leren hebben voordat we zo'n keuze kunnen maken. Vooral met Eevee is het een lastige keuze." Beëindigde ze haar zin. Vijf seconden later kwam Ashita weer terug rennen met een enorme snelheid. Ze sprong op het bankje en maakte toen een tweede sprong op Sellia die zich rot schrok. Sellia glipte onder Ashita door en sprong op de grond, zodat Ashita uit balans raakte en Yume haar snel moest opvangen. Ashita stond nog maar nauwelijks weer op de grond en ze begon met een groot "Eevee Eevee"-verhaal. Sellia luisterde er even naar en schatte toen in hoe ernstig de situatie was zoals altijd. Ashita's verhalen konden namelijk variëren tot sterke verhalen of een letterlijke horde boze pokémon,-voornamelijk Beedrill-, die haar stalkte tot de plek waar Yume was. Gelukkig was het dit keer niet het geval, Sellia had haar hoofd geschud tegen Yume, wetend dat dat de trainster gerust zou stellen. Zij en Ashita hadden misschien een dichte band, maar de taal van pokémon zelf was iets te veel gevraagd, dat zou het wel voor de meeste trainers zijn. Toen legde Ashita iets uit aan de Vulpix, wat een meer uitnodigende toon had. Sellia keek eerst een beetje verbaasd en toen naar Yume, die knikte, en beide pokémon renden er vandoor. Yume glimlachte. "Ik denk dat Ashita wel weer een van haar avontuurtjes heeft ontdekt. Het ziet er raar uit, een pokémon die haar trainster om de minuut verlaat, maar soms sleept ze me ook mee om een caterpie te zien, of een boom met een stuk of dertig Kakuna." Ze rilde nog van het beeld van de woedende Beedrill, maar glimlachte ook. Het was immers een leuke dag geweest. "Het is haar manier om de wereld te ontdekken en het maakt haar gelukkig." Ze lachte kort, denkend aan Ashita met haar altijd vrolijke glimlach. Over haar gesproken, waar zouden ze nu heen zijn gegaan?

Ashita's oogpunt

Ze moest het zien, ze moest het zien! Ashita rende een steegje door, Sellia achter haar, nieuwsgierig over wat de Eevee haar wilde laten zien. Plotseling stond Ashita stil. Waar was het ook al weer? Sellia botste tegen haar rechterachterpoot aan, een beetje beduusd. Ze snuffelde in de lucht. Ah! Ashita begon weer te rennen, de verwarde Vulpix achter haar aan. Uiteindelijk verminderden ze vaart na een paar van de meest griezelige steegjes doorheen te zijn gerend. Ze stonden stil voor een grote etalage die wel van goud leek te zijn. Sellia leunde haar voorpoten tegen het glas aan en keek wat er in de winkel de etalage goudkleurig maakte. Het waren vreemde objecten, bruin en wit en goud, het rook naar eten, datgene wat haar trainster ook altijd at. Hoe heette dat? Brood? Ze zag dat de Eevee met al haar macht tegen de deur aan het duwen was en toen naar binnen glipte. Sellia's ogen sperden zich wijd terwijl ze uit alle macht de deur probeerde open te maken om Ashita terug te halen uit de bakkerij. Ze was echter niet zo goed in deuren openmaken en kon eigenlijk alleen hulpeloos toekijken toen de Eevee verwonderd de winkel doorliep. Het was een kleine winkel. Er was een stuk grond voor klanten om op te staan, er was een toonbank waar iemand alleen achter kon staan door de achteruitgang, een aanrecht achter de toonbank om brood te snijden en een achteruitgang. Blijkbaar bakte deze bakker zijn brood thuis. Ashita keek om zich heen, er was dus niet alleen brood, maar ook taart met plaatjes van pokémon erop. Ha! Waren die dan voor hen? Maar die lagen in een glazen toonbank. Ashita keek er even bedachtzaam naar. Toen ze haar idee had gevormd, stond ze een paar stappen van de glazen toonbank af. Ze begon te rennen en sprong de toonbank op, alleen om uit te vinden dat het te glad was. Mislukking. Ashita snoof naar de glazen toonbank, ze zou erover komen! Ze nam weer een aanloop, sprong en gebruikte dit keer Quick Attack om de toonbank op te rennen. Ze kukelde voorover. Ze kwam overeind en nieste omdat het uiteinde van haar sjaaltje tegen haar neus was aangekomen. Ze was over de toonbank! Nu moest ze nog de tweede obstakel overwinnen: De hoogte waarop de lekkernijen lagen was één meter dertig. Toch was Ashita niet van plan op te geven. Ze sprong op een klein krukje. Dat waren de eerste centimeters! Toen sprong ze op het aanrecht tegenover de toonbank, er was nu alleen een grote afstand te overwinnen in de breedte. Ze merkte dat Sellia buiten naar haar stond te roepen. Plotseling realiseerde Ashita zich iets. Meestal waren winkels als ze openstonden niet leeg. Ze draaide haar hoofd naar links en daar stond de bakker, half verbaasd half boos op het onverwachte bezoek, net uit de achteruitgang gekomen na een korte pauze. Ashita glimlachte onschuldig, maar toen ze zag dat dat niet hielp, sprong ze van het aanrecht af, rende tussen de benen van de bakker door naar de achteringang. Deze was nog zwaarder dan de ingang, maar ze bleef duwen met haar hoofd. Toen ze het een stukje open kreeg, zag ze Sellia die haar hoofd er tussen had gewurmd, proberend haar vriendin te helpen. samen kregen ze de deur net op tijd open en glipten er uit, maar de bakker greep naar Ashita's sjaaltje en die gleed van haar hoofd af. Ashita draaide zich zonder twijfelen om, snoof en gebruikte Swift op de voeten van de bakker. Sterretjes spoten uit haar mond terwijl de bakker verschrikt een paar stappen naar achteren deed. Vulpix leunde snel haar lichaam tegen de deur aan zodat deze lang genoeg openbleef voor beide pokémon om de bakker na binnen te achtervolgen. Ashita hield op met Swift, glipte naar binnen en sprong op de voet van de bakker en klemde haar poten stevig aan zijn been vast. De bakker was niet echt bang, eerder verbaasd door de twee aangebrande pokémon. Toch weigerde hij het sjaaltje los te laten. Toen had Sellia er genoeg van. Doordat ze vaak in Yume's armen sprong had zij er minder problemen mee een aanrecht op te springen met het kleine krukje als hulpmiddel. Ze sprong naar de toonbank en begon daar met Ember alles te verbranden dat ze zag. Nu hoorde ze de bakker hysterisch roepen en hij liet het sjaaltje vallen. Ashita nam deze kans om het sjaaltje te pakken en samen met Sellia duwden ze de deur open en glipten weer naar buiten. Behalve een paar verbrande broodjes en krasjes op de schoenen van de bakker was er geen schade. Ze renden weer terug naar Yume, Ashita nog even stevig het sjaaltje in haar bek.


[OOC: Challenge accepted 8D]
Terug naar boven Go down
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Relax a bit. [OPEN] wo jan 02, 2013 6:36 am

Terwijl Alexis glimlachend haar hoofd scheef hield, spitste haar oren. Je wist maar nooit of iemand voor je of achter je het probeerde om onverwacht naar je toe te komen. Of ze was gewoon panisch geworden voor dat soort dingen en hield nu de hele tijd dingen in de gaten die voor anderen onzin waren. Sinds het gevecht in het steegje had ze ook het gevoel alsof alle dingen die ze deed gebaseerd waren op onzin, zoals het onnodig heen en weer kijken als ze naar buiten ging. Ze had dan ook last van vreselijke nachtmerries, nachtmerries die ze eigenlijk zo snel mogelijk wilde vergeten, maar die toch weer terug leken te komen. Ze wist niet wat ze eraan moest doen om ze weg te krijgen, wist eigenlijk sowieso niet van eraan te doen viel. Alles wat ze kon doen was hijgend wakker worden en proberen om de droom te vergeten. Die Golbat kwam steeds weer terug. Steeds zag ze hem weer naar zich toevliegen. Zijn tanden werd opengesperd, zijn vleugels snel op en neer slaand, steeds kwam hij meer dichterbij haar en dan zette hij zijn tanden bliksemsnel in haar schouder. Dan werd Alexis wel eens met verscheurend veel pijn wakker. Ook op haar wang was nog een lichte wond te zien van de klap die ze opgevangen had toen ze op de grond geduwd was geweest door een van de Team Rocket-leden, maar dat vond ze niet eens zo heel erg. Vaag hoorde Alexis hoe het meisje zich voorstelde. Ze kon nog net de naam ‘Yume’ onthouden. Dat was eigenlijk het enige wat ze moest weten, de achternaam was meestal niet zo belangrijk. Alexis ging toch in elk geval geen achternamen onthouden om te gebruiken. Achternamen waren nu eenmaal niet van belang, tenzij je streng probeerde te zijn. Alexis had het al vaak genoeg meegemaakt dat als haar moeder boos op haar was, ze Alexis’ volledige naam gebruikte. En meestal was dat dan ook effectief. Alexis voelde zich dan al gelijk schuldig, nog voordat zij zich omgedraaid had om met een onschuldig gezicht te vragen wat er was. Alexis draaide haar hoofd naar Yume. Ze vond het altijd fijn als ze iemands naam wist, zodat ze bij die persoon ook meteen het gezicht erbij kon bedenken. Dat klonk misschien raar. Alexis dacht na. Had het meisje haar achternaam wel gezegd? Ze vervloekte zichzelf dat ze zo onoplettend was. Ach, niks maar aan te doen. ‘Aangenaam kennismaking, Yume. Mijn naam is Alexis.’ Ze keek glimlachend naar het meisje, merkte eigenlijk dat de conversatie heel vlot verliep en was hier eigenlijk best wel tevreden over. Het was nog altijd beter dan toen die conversatie met de broers Hayashi. Die verliep zo raar. Alsof ze alle drie zichzelf probeerden te bewijzen of zo. In elk geval was zij toen in de minderheid. En zij was dan ook diegene die zich gek gedragen had om zichzelf te verdedigen. Eigenlijk was ze best veel veranderd. Ze was veel kalmer geworden. Ze wist niet hoe dat kwam.

Met een scheef hoofd luisterde Alexis naar wat Yume zei. Jolteon was ondertussen naast hun op de bank gesprongen en keek naar de Eevee. Zijn aandacht werd lichtelijk getrokken door het wezen. Hij had ondertussen al ondervonden dat het een meisje was. Hij vond meisjes nu niet meer zo raar, aangezien zijn eigen trainster een vrouw was. Hij was dan ook met vrouwelijk gezelschap opgegroeid, maar hij kon niet nalaten dat hij vond dat de Eevee zich meer vreemd gedroeg. Zijn voorkeur ging meer uit naar vrouwtjes die wat minder… vrouwelijk waren. Meer persoonlijkheden zoals Alexis. Die was altijd zo kalm en cool, niet erg meisjes-achtig dus. Dat soort type vrouw apprecieerde hij meer, hoewel hij moest toegeven dat het type van Eevee zijn aandacht ook wel trok. Kalm keek hij toe terwijl Yume haar verhaal deed. Alexis had haar hand op zijn vacht gelegd en streelde zijn piekerige vacht een beetje afwezig. ‘Een Eevee laten evolueren vergt ook veel tijd om na te denken, geloof me. Je kunt drie keuzes maken: Jolteon, Vaporeon of Flareon. Ik heb voor Jolteon gekozen omdat ik hem het beste bij mijn karakter vond passen. Ik zocht een soort ruwere Pokémon, maar hij kan ook wel heel lief zijn, hoor. Maar ik zocht dus een stoer uitziende Pokémon met pit en vond dat Jolteon wel bij me paste, maar je kunt er dus ook gewoon voor kiezen om je Eevee niet te laten evolueren, die keuze ligt helemaal bij jezelf.’ Alexis glimlachte. Eigenlijk had ze Jolteon om twee redenen laten evolueren. Die reden wat ze daarnet opgaf, maar ook omdat haar vader een Jolteon had willen hebben. Toen hij stierf vond ze het jammer dat hij zijn droom nooit had kunnen waarmaken en had zij het dus voor hem gedaan. Nu bezocht ze zijn graf vaker met Jolteon naast zich, zodat hij ergens daarboven Jolteon toch nog kon zien. Misschien zou hij het wel leuk vinden, Alexis wist ook niet hoe het daarboven werkte. En dat wilde ze eigenlijk ook nog niet weten. Ze schudde haar hoofd om de rare gedachten weg te krijgen. Alexis lachte. Yume had haar namelijk net verteld over het wispelturige gedeelte van een Eevee, iets wat ze maar al te goed kende. ‘Ja, ik kan me nog herinneren dat mijn Jolteon vroeger, toen hij een Eevee was, ook best wispelturig was. Hoewel ik me kan herinneren dat hij ook dat soort kalmte in zich had, zoals hij nu heeft.’ Trots keek Alexis opzij naar haar Jolteon, die op zijn beurt weer trots naar haar keek. Alexis wist het misschien niet – of wel – maar hij was trots op wat ze nu deed. Trots dat ze zomaar een conversatie startte met een vreemde en dat het zo goed ging. Hij legde zijn kopje op haar schoot, iets wat hij vaker deed om zijn liefde voor haar te tonen. De Jolteon zag er misschien wel heel cool uit, bij zijn trainster liet hij altijd zien dat hij veel om haar gaf.

Thunder merkte de plotselinge afwezigheid van de Vulpix en de Eevee op. Hij rolde zich op Alexis op zijn rug en keek haar aan. Hij had eigenlijk helemaal geen zin om de twee wispelturige Pokémon achterna te gaan, maar hij was hier de meest verstandigste. Vond hij dan toch. Hij keek naar de Pokéballs van Alexis en gaf er een tik aan. Hij wilde Star en Zippo in zijn buurt hebben. Hij was opgegroeid met de drie Pokémon, hij vond het altijd leuk om in stadjes met hun lol te hebben. Altijd als Alexis naar een stadje ging en na een activiteit te hebben gedaan op een bankje ging zitten, liet ze haar drie Pokémon vrij. Alexis merkte de bewegingen van Thunder op en keek hem glimlachend aan. Voorzichtig, alsof ze zelf bang was voor persoonlijk contact, legde ze haar hand naast de benen van Yume neer. Het was maar om met deze plotselinge beweging haar aandacht te trekken, haar hand raakte Yume nog altijd niet aan. Alexis wist niet of ze dit wel zou kunnen, mensen aanraken. Ze vond het al een hele stap dat ze contact met ze maakte. Ze vond het ook al meevallen tot nu toe. De tweelingbroers waren goed meegevallen en dit meisje ook. Toch vond Alexis het nog altijd geen reden om close te worden, bijvoorbeeld door middel van aanrakingen. Dat was heel anders voor haar als voor andere mensen. Alexis had niet zo heel veel problemen met andermans aanrakingen naar haar toe, maar zelf raakte ze liever niemand aan. Ze keek opzij naar Yume en merkte op dat de Pokémon van Yume wegwaren. Ze keek naar Yume. ‘Ik ga mijn Pokémon eens vrijlaten, misschien vind je hun ook wel leuk.’ Ze keek glimlachend naar het jonge meisje. ‘Ze zijn niet gevaarlijk. Ze zien er misschien wel zo uit, maar ze zijn het absoluut niet. Ze zijn zoals mijn persoonlijkheid, hoewel ik met moeite kan zeggen dat ikzelf er zo gevaarlijk uitzie als Thunder.’ Glimlachend wees ze naar haar Jolteon om te laten weten dat ze op haar Jolteon doelde met de aparte naam. Ze pakte haar Pokéballs en gooide deze de lucht in. Haar armbeweging was echter heel anders dan die van andere trainers. De meeste trainers gooiden hun Pokéballs met een voorwaartse beweging, maar zij deed dit zijdelings en met de rug van haar hand naar zich toegedraaid. Twee verlichtingen waren er te zien voor een paar seconden, waarna een Starmie en een Charmander tevoorschijn kwamen. De Charmander leek nog heel speels en wispelturig, de Starmie leek meer relaxt en beheerst. Nieuwsgierig keek Zippo naar Yume. Alexis hoopte maar dat hij zich zou gedragen. Zippo was namelijk meer één klein deeltje van Alexis’ persoonlijkheid: hij deed nogal snel wat hij dacht. Hij kon bijvoorbeeld uit het niets op een trainer springen omdat hij vond dat hij de trainer beter wilde bekijken. Bij de tweelingbroers had hij zich ook nogal raar gedragen, net zoals Alexis zelf trouwens. Ook nu keek hij raar naar Yume.

Alexis keek glimlachend naar haar drie Pokémon die bij elkaar stonden. ‘Ik ga altijd stadjes bezoeken,’ zei ze tegen Yume. ‘Dan neem ik hun altijd mee.’ Ze keek vertederd naar de Pokémon die bij elkaar stonden. Ze haalde diep adem. Ze moest en zou deze conversatie voortzetten. Ze was nu al zo ver. Ze kon nu niet gaan afhaken omdat ze het eng vond om met iemand te converseren. Ze was dan ook nog nooit zo ver met een gesprek gegaan als nu. Nou ja, wel natuurlijk met de tweelingbroers, maar dat was anders. Heel dat gedoe met die broers lag anders dan nu. De broers hadden haar in een gevaarlijke situatie kunnen redden, dit was gewoon een dagelijks gesprek. Alexis zag het niet zitten om op persoonlijke dingen in te gaan, maar dat zou normaal ook niet mogen gebeuren bij een pas gestart gesprek. ‘Die Charmander daar wil ik nog laten evolueren, maar dan zal ik toch echt meer moeten trainen,’ zei ze, terwijl ze naar Zippo wees. ‘Hun namen zijn Thunder, Zippo en Star. Thunder is de Jolteon, Zippo de Charmander en Star de Starmie.’ Ze keek glimlachend naar Yume en daarna naar haar Pokémon. Thunder richtte zijn blik op de pas teruggekomen Eevee. Hij rook een soort geur van verbranding, maar hij rook ook een vage geur die hem bekend voorkwam. Hij rook de geur van brood. Hij vroeg zich af wat de Pokémon uitgespookt hadden. Star was wat minder avontuurlijk, ze lag namelijk wat in de sneeuw en bewoog zich niet, interesseerde zich nauwelijks voor de Pokémon. Zippo echter wel, die geïnteresseerd keek naar Vulpix. Aan zijn ogen was te zien dat hij haar wel mooi vond. En natuurlijk werd hij daar helemaal verlegen van, dus begon hij zich dan vreemd te gedragen. ‘Char, Char,’ deed hij, waarna hij zich achter zijn pootjes verstopte en met zijn grote ogen naar Vulpix keek. ‘Volgens mij mogen mijn Pokémon de jouwe wel,’ zei Alexis glimlachend. Ze keek verbaasd naar Zippo. Wat had hij nou weer? Nou ja, het zou wel. Die Pokémon had vaker gedrag vertoond die zij nooit kon ontcijferen. Ze keek opzij naar Yume. Ze rook een vage geur van verbrande broodjes, maar kon deze niet bepaald thuisbrengen. Haar blik gleed naar de Eevee en de Vulpix. De geur was afkomstig van hun. Ze probeerde haar lach in te houden. Misschien had Yume haar Pokémon nog niet zo goed onder controle. Of juist wel en vond ze het oké dat de Pokémon gewoon door de straten rondrenden. Alexis maakte het niet veel uit of Thunder of Star dat deden, maar Zippo hield ze liever wat beter in de gaten. Het was niet dat de Pokémon nergens naartoe mocht van haar, maar ze vond het toch fijner als ze hem wat beter in de gaten kon houden. Zippo was namelijk al vaker diegene geweest die haar in conflict met anderen had gebracht. Ze moest hem een beetje discipline aanbrengen, maar ze hoopte dat het wel goed zou komen. Ze wilde hem ook zo snel mogelijk laten evolueren naar een Charmeleon. En daarna naar een Charizard, maar dat vereiste veel training en Alexis wist niet zeker of ze dat wel kon. Badges verdienen wilde ze in elk geval niet doen. Nee, het was nooit haar droom geweest om naar de Pokémon League te gaan of om een coördinator te worden, hoewel ze wel veel respect had voor de mensen die dat wel deden. Ze keek opzij naar Yume. ‘Wat is jouw doel eigenlijk?’ vroeg ze uit het niets. Het was immers voor haar eigen het doel om ervaringen op te pikken van anderen. Ze draaide haar gehele lichaam naar Yume. Zippo was ondertussen op zijn eigen verlegen manier wat dichterbij Vulpix gekomen om haar te bewonderen en Thunder zat op een afstand kalm naar Eevee te kijken, observeerde haar.

OOC: Ik hoop dat ik het zo leuk mogelijk heb gemaakt. Inhoud maakt me eigenlijk meer uit dan lengte, dus als je volgende post niet zo lang is, maakt dat helemaal niks uit, hoor! Ik kreeg het op een gegeven moment ook wel lastig, hoewel deze best wel vlot gemaakt is, haha ;D
Terug naar boven Go down
avatar
Yume Yukusai


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 117
Poképoints : 83
Reputatie : 19
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Relax a bit. [OPEN] wo jan 02, 2013 10:18 am

Toen de vrouw die zich had voorgesteld als Alexis hoorde over haar twijfels over het evolueren van Ashita, gaf ze goede raad. Iets dat het beste bij haar karakter paste? Dat maakte het wat makkelijker. Yume sloot haar ogen kort en probeerde zich voor te stellen hoe Ashita zou zijn als elk van de evoluties. Vreemd genoeg was een Vaporeon het eerste dat er in haar opkwam. Die vrolijke glimlach van een Vaporeon en die heldere ogen waren eigenlijk precies de dingen die ze zocht. Wat zocht ze eigenlijk? Iets dat haar hart wilde. Iets dat bij Ashita paste. Ergens vond ze een Vaporeon er wel bij passen. Als ze eenmaal haar ogen ergens had op gefixeerd, kon ze die er niet makkelijk van af houden. Een Jolteon zou niet zo goed bij Ashita passen, het was niet dat Ashita niet sterk was of een Jolteon te serieus, het waren puur twee puzzelstukjes die niet bij elkaar pasten. Een Flareon deed haar denken aan een rustige Ashita, maar dat was een moment waarop Yume zelf ongerust werd: Een rustige Ashita. Misschien straalde een Vaporeon wel de meeste frisheid uit, of het was iets anders, maar als Yume nu zou moeten kiezen, wist ze dat ze voor een Vaporeon zou kiezen. Ashita en Sellia zouden dan de perfecte combinatie kunnen vormen: Vuur en water. Weer een nieuw voordeel. Maar de tijd dat ze echt zou moeten kiezen was nog ver weg, ze had nog niet eens een steen. Haar oom en tante waren uit de Kanto-regio verhuisd, puur om hun Eeveelutions te behouden. Yume zou op tijd moeten zijn, maar ze hoefde zich pas zorgen te maken wanneer Ashita Bite leerde, dan was ze al goed getraind. Yume opende haar ogen. Weer wat vooruit gepland, ze vond het fijn dingen vooruit te plannen. Ze zou alleen nog vragen aan Ashita of deze het goed vond, het was immers haar keuze, niet? Yume glimlachte naar Alexis. "Als je het zo zegt, klinkt het net iets makkelijker om een keuze te maken." Yume wist dat en zij en Ashita een ding niet wilde: Ashita niet laten evolueren. Hoe de Eevee altijd gefascineerd naar haar evoluties keek als ze die tegenkwam, het was bijna magisch om te zien. Ze kon het niet goed omschrijven. Ze leunde achterover, met haar rug tegen de leuning van de bank. Het was fijn om zo'n gesprek te voeren, gewoon om stil te zitten, even niet uitgedaagd worden voor een gevecht. Meestal was zij of een van haar pokémon degene die uitdaagde, maar het was altijd wel schrikken hoe gewond een pokémon kon raken. Ze was dan ook heel blij met de uitvinding van het pokécenter, dat niet alleen diende als een ziekenboeg, maar ook als hotel en stop voor onderweg voor trainers en coördinatoren zoals zij. De altijd glimlachende zuster Joy die kennelijk in alle regio's zussen had die allemaal in een pokécenter werkten verwelkomde iedereen. Ze vroeg zich af hoe druk het zou zijn, zou dat aan de stad liggen? Zou het een gezellige boel zijn of zou zuster Joy alleen zitten? Yume was het nooit opgevallen omdat ze te moe was. Het pokécenter gebruikte ze alleen voor noodgevallen en uiteraard om te slapen, verder was er ook niet veel te doen, en Ashita en Sellia hielden te veel van de buitenlucht.

Toen haar eigen pokémon leken te missen, tikte de Jolteon van Alexis tegen de pokéballen aan die ze bij zich had. Alexis kondigde aan dat ze haar pokémon zou vrijlaten. Ze zagen er gevaarlijk uit maar waren het niet net zoals Thunder? Yume begreep het toen Alexis naar haar Jolteon wees. Dus dat was Thunder. Een best bijpasselijke naam. Ze was nieuwsgierig naar Alexis' andere pokémon Waarschijnlijk waren het een paar die ze nog niet eerder had gezien. Yume keek aandachtig hoe Alexis de pokéballen gooide, de speciale manier van haar gooien was haar niet ontgaan, waardoor het moeilijk was te bepalen of Alexis misschien een trainer of coördinator was geweest. Trainers gooiden meestal naar voren, er hoefde geen grote opening worden gedaan. Een coördinator moest op een sierlijke wijze gooien, recht omhoog in de lucht of juist één pokébal naar links, één naar rechts. Het lag aan de seals die op de pokéballen waren geplakt. Yume gooide meestal recht omhoog, maar als ze haar beide pokémon voor zaken moest oproepen, rolde ze die van Sellia over de grond en die van Ashita in de lucht. Zonder Seals zag dat er ook behoorlijk leuk uit. Maar voor de lol gooide ze zoals elke trainer zou gooien, recht naar voren. Uit de pokéballen kwamen twee lichtstralen, die zich vervormden tot twee pokémon, een proces dat bij haar bekend was. Één van de pokémon kende ze al: Een Charmander. De ander was een stervormig paars wezen met tien stekels en een glimmende rode edelsteen in het midden. Yume's ogen sperden enthousiast open. "Oh, ik heb nog nooit zo'n pokémon gezien!" zei ze vol bewondering maar nog steeds rustig genoeg om haar volume laag te houden terwijl ze naar het stervormige wezen keek. Yume rommelde wat in haar tas om daar een pokédex uit te halen. Ze hield de pokédex voor het onbekende wezen om die te scannen. "Starmie, de Mysterieuze Pokémon." zei een robotstem vanuit de pokédex. De rest van de informatie was voor Yume niet echt belangrijk, dus ze liet de pokédex stoppen met praten door het dicht te doen en terug te stoppen in haar tas, dat las ze later wel. Het viel haar op dat de Charmander een beetje vreemd naar haar keek. Ze had wel veel vreemde pokémon ontmoet dus Yume was het wel gewend. Op dat moment kwamen haar pokémon Sellia en Ashita terug, dat het middelpunt van de aandacht meteen versleepte naar de nog nieuwere nieuwkomers. Ashita had haar sjaaltje in haar bek, rende op Yume af en sprong op haar schoot. Yume had de hint door en bond het sjaaltje weer rond de nek van Ashita. Ze rook naar verbrande broodjes en waarschijnlijk was ze niet de enige die het had gemerkt. Ashita 'Eevee'de blij toen haar lichtblauwe sjaal weer goed zat en Yume keek een beetje nerveus naar Sellia. Die geur moest van een bakker komen en een bakker verbrandde zijn broodjes niet zomaar. Sellia glimlachte alleen een beetje schuldig, maar was niet paniekerig, waardoor Yume gerust gesteld werd en blij was dat ze geen boze bakker achter zich aan hadden gekregen. Alexis begon weer te praten om de conversatie voort te zetten. Dus ze woonde niet hier maar ergens anders? Dan was ze een soort van reizende volwassene, of een vrouw die altijd leuke tripjes maakte. Dat leek Yume ook wel wat. Wacht, dat was wat ze zelf ook deed maar alleen non stop. Eeuwige vakantie, niet? Toch gaf 'stadje' haar een warm gevoel. Het waren gezellige kleine stadjes, niet al te groot, zeker niet klein, de leukste winkeltjes, de gezelligste mensen. Lichtjes hingen tijdens de winter over de straten heen. Dat deden ze ook in grotere steden maar in stadjes was het beter te zien en rustiger door het gebrek aan auto's. "Ik heb al een tijdje Lavender Town willen bezoeken, het is erg kalm en rustig hier. Heel anders dan waar ik vandaan kom; Saffron City." Ze was niet zo dol op Saffron City, het was te groot en er zaten te veel mensen in die ze niet mocht. Bovendien was het daar waar Ashita zo was toegetakeld. Ze voelde zich nu sterker dan toen, zou dat komen omdat ze besloot op reis te gaan? Ashita sprong weer van de schoot van Yume af nadat ze haar kopje tegen Yume's hand kroelde als een bedankje.

Toen stelde Alexis haar pokémon voor. De Charmander heette Zippo, de Starmie heette Star en de Jolteon Thunder. Star was duidelijk niet van plan op avontuur te gaan en ging in de sneeuw liggen. Ashita keek naar het vreemde paarse wezen en 'Eevee'de er een paar keer naar, wachtend op een reactie als een jachthond wachtend totdat er een eend in de val werd gelokt. Niet dat dat Ashita's doel was, het was een metafoor! Het paarse wezen had ook Sellia's aandacht getrokken. Ze keek er even naar, hield haar hoofdje schuin, maar toen ze doorhad dat het ook een pokémon was, verloor ze weer haar interesse. Toen merkte ze vanuit haar ooghoek de Charmander die een beetje stond te mompelen naar haar. Ze kwam overeind, had heel goed door wat ze deed en liep naar de Charmander toe, haar ogen gefixeerd op de pokémon. Dit was een andere Charmander dan degene die ze eerder had ontmoet. Haar diepe rode ogen bestudeerden de Charmander eens goed. Toen zei ze als constatering "Vul!" alsof het toen veilig was om in de buurt van de Charmander te komen en ze verbrak het oogcontact in een split van een seconde. ‘Volgens mij mogen mijn Pokémon de jouwe wel,’ zei Alexis, en Yume glimlachte met haar mee. Ze had de onderlinge acties wel gezien tussen de Charmander en de Vulpix. "Ik denk dat Zippo Sellia wel iets dan meer mag." grijnsde Yume. Sellia had de plagerige opmerking door en wierp een scherpe blik toe naar Yume. Toen kreeg ze een idee. Ze liep een eindje verderop, nog steeds in het zicht van beide trainsters, naar een stuk veld onder de sneeuw. Ze concentreerde zich even goed en voerde toen een combinatie uit van Ember en Flamethrower, waarschijnlijk omdat ze haar Flamethrower nog niet goed beheerste en die dus sterker probeerde te laten lijken door een goed beheerste Ember. Ze gebruikte Flamethrower op een stuk grond, waardoor er een streep sneeuw werd gesmolten. Toen gebruikte ze Ember op haar eigen plaats. Door haar Ability werd ze zelf niet verbrand en absorbeerde ze snel het vuur van Ember. Er ontstond een grassige plek waar ze stond en er was gras te zien in de rechte lijn waar haar Flamethrower net was geweest. Toen gebruikte ze een tweede keer Flamethrower, dat een tweede keer een streep veroorzaakte, zo'n 60 graden van de eerste. Het was krachtiger geworden en al de sneeuw dat water zou moeten worden, verdampte meteen. De strepen die Flamethrower door de sneeuw had gemaakt, waren nog geen halve meter lang. Yume haalde haar notitieblok uit haar tas toen ze begreep wat de vulpix wilde laten zien en liet dit aan Alexis zien: In het bovenaanzicht zou er een V van 'Vulpix' zijn gevormd, het gras was de inkt en de sneeuw het papier. Waarom Sellia deze techniek wist was voor Yume een raadsel; ze tekende veel ideeën voor combinaties in haar blok, maar tachtig procent hadden of beheerste moves zoals Flamethrower nodig, of ze waren niet mogelijk dankzij de natuurkundige wetten van de natuur. Sellia liep toen terug naar de Charmander, trots op haar prestaties met een glimlach op haar gezicht, haar zes staarten uitdagend in de lucht zwiepend om de Charmander uit te dagen voor een 'verbrand alle sneeuw'-wedstrijd. Yume keek op naar Sellia, bang dat ze het uit de hand lieten lopen, maar Sellia knikte naar Yume, door haar Ability zou ze het overtollige vuur kunnen opzuigen. "Oké dan, zorg dat je in de buurt blijft voor als er iets misgaat en verbrand geen parkbankjes." Sellia knikte en keek toen vragend van Alexis naar Zippo, hopend dat beiden het een leuk en goed idee vonden. "Ik denk dat Sellia Zippo wil uitdagen voor een smelt-de-sneeuw-gevecht." legde Yume uit aan Alexis. Ze had daar wel ervaring mee. Het was de eerste reactie van haar Vulpix als ze een andere vuurpokémon tegenkwam: Kijken welk vuur het beste was, het meest kon verbranden.

‘Wat is jouw doel eigenlijk?’ vroeg Alexis uiteindelijk. Yume merkte dat Alexis haar hele lichaam naar haar toegedraaid had. "Hm," zei Yume. Ze had er nog niet echt over nagedacht. Ashita was intussen gestopt met het storen van de Starmie en was nu bezig met het bestuderen van de Jolteon. Ze staarde diep in zijn ogen. Niet zoals ze dat eerder deed: Zonder diepgang en een vurige blik die alles moest weten. Nee, nu rustiger en doordringender, met een even volhardende blik die niet alles hoefde te weten, maar wel alles wilde begrijpen. Ze zweeg ook, waarschijnlijk in haar hoofd alles aan het malen. Yume echter was zelf te diep in gedachten om het te merken. Wat was haar doel eigenlijk? Ze hoefde niet echt de beste te worden, ze wilde wel coördinator worden omdat... Ze herinnerde wat Alexis zei: Haar pokémon reflecteerden haar karakter. Zou dat ook gelden voor haar en haar pokémon? Ashita was erg nieuwsgierig en avontuurlijk, terwijl Sellia kalm was en veel begreep. Ja, misschien was het ook zo. Yume was nieuwsgierig naar nieuwe pokémon, maar ze was zeker geen voorop loper. Interessant hoe pokémon en trainers zo bij elkaar pasten. Maar wat haar doel eigenlijk? Rondtrekken zoals iedereen dat deed op een bepaalde leeftijd? Ze had er lang mee gewacht. 'Morgen' had ze gezegd tegen Ashita. 'De volgende ochtend gaan we'. Dat zei ze elke dag tegen de toen nog naamloze Eevee en de Vulpix die al een naam had. Ashita, het betekende ook 'morgen'. Uiteindelijk ging ze het huis uit, de Eevee had haar letterlijk aan haar broekspijp het huis uitgesleept, Sellia met een tas die al langere tijd klaarstond achter zich aan slepend vlak achter hen. Ja, soms had ze iemand nodig de haar tot zulke keuzes pushte. Daarvoor was Ashita. Ze keek naar haar handen. "Ik weet niet echt wat mijn doel is," antwoordde Yume toch. "maar ik weet wel waarom ik vertrokken ben. Om een band opbouwen met Sellia en Ashita. Ashita was er altijd al om me mee te sleuren en de moeilijkste keuzes te maken. Het evolueren van een Eevee is ook al een van de moeilijkste keuzes." Ashita keek op, hield haar hoofd schuin en sprong toen op Yume's schoot. Yume kriebelde over het hoofdje van Ashita en keek toen naar Alexis. "Maar daarvoor waren en zijn Ashita en Sellia er. Ik wil er nu ook voor hen zijn. Het minste wat ik voor ze kon doen was op reis gaan." Misschien was de reden van een vertrek en een doel hetzelfde, maar het voelde toch anders. Een reden van vertrek was waarom je vertrok, een doel was hoe en waar je eindigt. Het waren andere dingen. Yume wilde iets terug doen voor haar pokémon, voor alles wat ze hadden gedaan voor haar, om haar blij te maken en haar uit Saffron City te halen. Ze geven wat ze wilden was het minst dat ze kon doen. "Ben jij ooit op reis geweest?" vroeg Yume toen aan Alexis, die graag het gesprek door wilde laten gaan. Ze zag in haar ooghoek een schim in de verte die sterk leek op een bakker, maar gaf er geen aandacht aan.


[OOC: geen zorgen, ik push mezelf (nog) niet tot het uiterste en ben dat ook niet van plan ;D ik vind het wel fijn een heel avondje een grote post schrijven en inspiratie te hebben :3 en het is inderdaad een leuke en mooie post Mudkip la ]
Terug naar boven Go down
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Relax a bit. [OPEN] za jan 05, 2013 2:33 am

De schrik sloeg Alexis om het hart toen ze de Vulpix zag. Haar krachtige vuur liet haar herinneren op de Flamethrower van de Arcanine die in volle furie op haar af was gekomen. Als Keans Starmie er toen niet was geweest… Alexis wilde er liever niet aan denken. Er waren twee Pokémon nu waar ze schrik voor had: de Pokémon die het op kunnen brengen om krachtig vuur aan te maken en de vliegende Pokémon die het op konden brengen om gif te verspreiden. Alexis wilde er niet over nadenken, moest haar gedachten eigenlijk ergens anders op focussen. Waar waren al die doelstellingen nu eigenlijk voor, het bezoeken van stadjes en zo? Om iets bij te leren, toch? Nou, nu had ze haar lesje geleerd. Ze zou nooit zomaar in een steegje een Pikachu te hulp schieten zonder over de consequenties na te denken. Want als Kean en Kane er niet geweest waren, was heel haar gezicht nu geroosterd en misschien nog wel erger, want ze had ook een Raticate en een Sandslash gezien. Maar ze beleefde de aanval van de Golbat en de aanval van de Arcanine steeds weer opnieuw, alsof het in haar hoofd gebrandmerkt was en er voorlopig niet meer uit wilde gaan. En ze kon er met niemand over praten. Toch stelde het haar redelijk gerust dat deze Vulpix geen kwade intenties had. Ze wilde alleen maar iets laten zien, ondervond Alexis even later toen ze naar het tekenblok van Yume keek. Toen zag ze het verband ook. Het was een prachtig gemaakte ‘V’. Zippo stond er ietwat jaloers naar te kijken. Hij wreef met zijn pootje in zijn nek, wist van zichzelf dat hij Flamethrower nog niet eens kende en trok daardoor een scheel gezicht. Star was er, zoals Alexis al verwacht had, niet voor geïnteresseerd en Thunder was te gebiologeerd naar de Eevee aan het kijken om op te merken wat er naast zich gaande was. ‘Wat mooi!’ bracht Alexis complimenterend uit, voornamelijk bedoeld voor de Vulpix. Zippo wist niet wat hij met de situatie aanmoest. Hij was jaloers op de prachtige vlam van Vulpix, maar hij wilde haar ook complimenteren. En liet hem nou net diegene zijn die dat soort dingen niet goed aan kon pakken, zeker niet als er naast zich een mooi vrouwtje bevond. Hij vond zichzelf dan ook een onzettende sul, wat nogmaals extra benadrukt werd door de blik die Vulpix hem gunde, hoewel deze allesbehalve beledigend voor hem was. Hij accepteerde de uitnodiging. Hij keek haar aan, lichtelijk bewonderend, maar ook uitdagend. De neiging om haar te laten winnen was voor hem groter dan om zelf hard zijn best te doen, maar hij wilde ook niet afgaan. Daarom besloot hij om haar te leiden naar een plaatsje waar hun trainsters hun niet konden zien, maar die toch dichtbij genoeg was. ‘Char, Char!’ Zippo wees naar een plaatsje verderop waar veel sneeuw lag en wenkte haar, waarna hij begon te rennen. ‘Geen zorgen,’ zei Alexis. ‘Die zijn we wel weer terug.’

Aandachtig luisterde Alexis naar wat Yume te zeggen had. Ze knikte af en toe ten teken dat ze luisterde, had haar hand weer afwezig op de flank van de Jolteon gelegd. Thunders flank was trouwens levensgevaarlijk als hij elektriciteit aan het laden was, aangezien bij alle Jolteons de elektriciteit voornamelijk via zijn flank opgewekt werd. En zo had elke donder-Pokémon een andere manier van vechten. De Pikachu wekte bijvoorbeeld elektriciteit via zijn wangen op, een Electrode kon dat dan ook weer via zijn lichaam – dacht ze – en Raichu… Oh ja, dat was hetzelfde verhaal als Pikachu. Zoveel wist ze nu ook weer niet van donder-Pokémon, gaf ze eerlijk toe. De enige informatie die ze over hun had was informatie die ze bijeen gesprokkeld had door ervaringen op het internet. En daarom deed ze die uitstapjes ook voornamelijk. Stel dat ze een trainer tegenkwam die met haar een Pokémongevecht wilde doen, dan kon ze ook wel wat gebiologeerd gaan kijken naar die Pokémon, maar dan leerde ze ook echt wel wat. Pokémon in het echte leven observeren was nog altijd meer educatief dan Pokémon observeren op het internet, waar de informatie nogal uiteenlopend was, als je het Alexis vroeg. ‘Ik denk dat alle trainers voornamelijk gaan om een band op te bouwen met hun Pokémon, dat lijkt me toch ook het eerste doel waarvoor je gaat,’ zei Alexis glimlachend. ‘Hoewel ik eerlijk moet toegeven dat mijn eerste trip puur voor de winkels te bezoeken was.’ Alexis lachte. ‘Ik heb echter daarna alle trips samen met mijn Pokémon gedaan, heb geleerd wat zij wel leuk vonden en wat niet. Dus ik kan me wel in je woorden vinden.’ Alexis keek Yume glimlachend aan. ‘En dat is ook een zeer goede houding. Ik denk, als ik ze zo observeer, dat je Pokémon heel blij met je zijn, Yume.’ Alexis knikte goedkeurend. Ze wist niet of ze de juiste sociale vaardigheden had, maar ze merkte wel dat ze elke minuut wat losser werd, zich ook wat losser voelde eerlijk gezegd. Ze glimlachte. Ze luisterde naar de vraag. ‘Nee. Ik ben eigenlijk nooit van plan geweest om een trainer of een coördinator te worden. Op de een of andere manier lag het me beiden niet, hoewel mijn ouders er allebei wel aanleg voor hadden en daar iets mee gedaan hadden. Mijn hele geschiedenis ligt nogal ingewikkeld, maar ik kan je wel vertellen dat ik op een heel uitzonderlijke manier met Pokémon opgegroeid en omgegaan ben.’ Ze glimlachte, meer ten teken dat ze er niet over verder wilde praten. Ze hoopte dat dit teken begrepen was, maar zeker wist ze het natuurlijk niet. Bepaalde gevoelens en emoties waren voor haar ook nieuw, juist omdat ze zo weinig met de mensen omgegaan was. Daar had ze nu heel veel spijt van, want eigenlijk zou het bij situaties zoals deze of zoals in Saffron City eigenlijk wel van pas komen. Maar ja, een mens was niet perfect. Zij al zeker niet, dus ze nam het zichzelf niet echt kwalijk meer.

Zippo was ondertussen, terwijl de vrouwen vrolijk verder converseerden, een soort leidersgevoel aan het krijgen. Hij had het gevoel alsof hij de Vulpix goed door alle straten moest leiden die hij kende. Dit was zijn geboortestad, hij zou hier sneller weet hebben van de straten dan zij. Dat was dan ook weer iets beter dan dat hij niks wist. Thunder en Star hadden hem vaak genoeg uitgelachen om zijn stuntelige gedrag bij vrouwtjes in de buurt, maar deze keer was het anders. Zijn gevoel was deze keer anders. Hij was geen charmeur, zou dat waarschijnlijk ook nooit worden, maar hij deed wel zijn best om door het vrouwelijk gezelschap geapprecieerd te worden. ‘Char, Char!’ Hij draaide zich om naar Sellia. ‘Mijn naam is Zippo,’ zei hij in zijn eigen Pokétaal, maar die Sellia vast ook wel moest verstaan omdat zij een Pokémon was. ‘En ik weet een goed plaatsje waar veel sneeuw ligt.’ Hij deed grootste gebaren om zich heen om zijn woorden te verduidelijken, hoewel hij het gevoel had alsof hij meer overkwam als een idioot dan als iemand die de weg heel duidelijk uit wist te leggen. Hij was dan ook heel dankbaar naar Alexis toe dat ze Thunder of Star niet met hem meegestuurd had. Daar zou ze hem echt geen plezier mee doen. Voor zijn part mochten die Pokémon lekker daar blijven zitten, hij vond zijn eigen weg wel. En hij had het karakter van Sellia ook een beetje geobserveerd. Helaas week het ver af van het zijne, behalve misschien de vriendelijkheid. Hij was een van stuntelige Charmanders. Hij vond het zelf ook niet leuk, maar ja, wat deed hij eraan? Toch had hij besloten om zijn best te doen. ‘Oké, ik zal mijn vlam laden en…’ Hij zweeg. Verderop, heel erg verderop, liep een schim. Zijn gezichtsuitdrukking herkende Zippo uit duizenden, aangezien Alexis zo ook vaak naar hem keek. De laatste keer in de Pokémon Tower had ze ook zo naar hem gekeken toen hij iets fouts had gedaan. Het viel hem echter voornamelijk op dat de schim koers zette richting Sellia. Of was het richting de vrouwen, die nog niet zover van hun verwijderd waren? ‘Wie is dat?’ vroeg hij in zij eigen taal, waarna hij zijn pootje uitstak naar de schim, die langzaam dichterbij kwam. Hij had ondertussen zijn vlammende staart beschermend uitgestoken voor Sellia. Mocht er toch iets zijn, dan kon hij haar beschermen. Hij had namelijk niet alleen een leidersgevoel, maar stond er ook om bekend dat hij op zijn eigen stuntelige manier de vrouwtjes probeerde te beschermen. Die waren immers onschuldig en belangrijk, hij zou Alexis ook proberen te beschermen als zij bedreigd werd door anderen. Nou, goed. Zippo keerde zijn rug naar de schim toe, laadde zijn vlam en vervolgens liet hij een uitgelaten Ember uit zijn bek komen. Een kwart van het dikke sneeuw verdampte onmiddellijk en trots keek Zippo naar Sellia, alsof hij daarmee wilde bewijzen dat hij weldegelijk een sterke vlam had. Zijn blik had ook iets uitdagends. Natuurlijk was hij de schim achter zich al weer helemaal vergeten.

Alexis’ blik gleed opzij naar iets wat dichter naar hun toekwam. Ze zag Zippo en Sellia op een afstand, maar die waren dichterbij de schim dan zij. De uitdrukking van de man stond op onweer. Met een ongerust kloppend hart vroeg Alexis zich af wat Zippo nu weer misdaan had, maar naar haar weten had hij zich slechts enkele meters naar voren bewogen. ‘Wie is dat? Ken jij hem?’ vroeg Alexis, waarna ze een hoofdknik naar de persoon deed. Deze keek woedend naar de Vulpix, daarna gleed zijn blik boos naar de Eevee. Alexis moest denken aan de verbrande geur van broodjes, merkte aan de half verbrande muts op dat het bakker was en moest vervolgens ontzettend veel moeite doen om haar lach in te houden. Ze begreep de situatie meteen. Ashita en Sellia – zoals Yume haar Pokémon blijkbaar noemde – waren namelijk niet zomaar even weggegaan, ze hadden waarschijnlijk een paar streken uitgehaald, zoals ze meestal gewend was van Zippo. En nu was diegene bij wie de streek was uitgehaald waarschijnlijk heel boos. Thunder merkte de boze persoon ook op, grauwde en sprong van de bank af. In een soort aanvalshouding kwam hij neer op de grond en keek naar de man. Sinds dat Alexis was aangevallen door een bende Team Rocket-leden, vertrouwde hij niet zo snel oudere mannen. Behalve als Alexis er meteen een goede indruk bij maakte, anders was het voor hem ook maar een wildvreemde die zo snel mogelijk moest verdwijnen. De boze uitdrukking liet zijn beschermende gevoelens alleen maar meer aanwakkeren. Star was ook verbazingwekkend actief voor in de positie waarin ze net nog gelegen had en de Pokémon stond recht op haar korte poten. Horizontaal stond Thunder voor Ashita, met zijn kop gedraaid naar de man. Zijn flank hinderde dat de man de Eevee kon zien, aangezien de Eevee veel kleiner dan hem was. Hij keek verderop en merkte dat Zippo – zo dom als hij was – gewoon verderging met waar hij mee bezig was: vrouwtjes versieren. Het kon Thunder dan ook geen ene moer schelen of het deze keer anders voor Zippo was of niet, als je trainster in gevaar was, dan was je trainster in gevaar, ongeacht welk mooi vrouwtje er dan ook bij je stond. Natuurlijk begreep die sukkel dat weer niet. Thunder en Star hadden hem vaak genoeg uitbranders moeten geven. Ze voelden zich verantwoordelijk voor Alexis, maar nog veel meer voor de Charmander. Alexis beet op haar onderlip om haar lach in te houden. ‘Volgens mij hebben je Pokémon een paar streken uitgehaald,’ zei ze zachtjes tegen Yume. Ze had eigenlijk helemaal geen zin in problemen. De schrik had haar echter wel heel even om het hart geslagen omdat ze bang was dat de bakker uit was op problemen, maar hij was misschien gewoon boos om wat er waarschijnlijk in zijn winkel afgespeeld zou hebben. Alexis voelde zich net een klein kind dat ze hierom moest lachen, maar ze kon de lachstuipen ook maar moeilijk tegenhouden. Ze vroeg zich af of Yume het ook wel grappig vond, hoewel het natuurlijk iets minder leuk was als je zelf dankzij je eigen Pokémon in de problemen kwam, dat wist Alexis maar al te goed!

OOC: Ietsje minder lang en deze duurde iets langer, sorry! ;P
Terug naar boven Go down
avatar
Yume Yukusai


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 117
Poképoints : 83
Reputatie : 19
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Relax a bit. [OPEN] za jan 05, 2013 10:06 am

Sellia en Zippo gingen er vandoor om het idee van Sellia uit te voeren. Alexis vond het erg indrukwekkend van de Vulpix, dat vond Yume ook, haar Vulpix kreeg alle bewondering. Toen begon Alexis te vertellen over hoe ze uitstapjes maakte, eerst voor winkels, maar later ook om haar pokémon te begrijpen wat ze wel en niet leuk vonden. Ze gaf ook een compliment hoe Yume's pokémon er blij uitzagen. Yume kon er alleen maar om lachen; "Ja, ook al brengen ze me soms in de problemen, ik ben altijd vrolijk als zij vrolijk zijn. En dat is iets waard." Op antwoord op haar vraag zei Alexis dat ze nooit van plan was geweest om trainer of coördinator te worden. Ze was opgegroeid op een speciale wijze met pokémon. Dit was iets wat Yume interessant vond, maar ze ging er niet op in: De toon waarop Alexis haar zin afsloot: Echt als een afsluiting en geen verdieping, dat was reden voor haar genoeg. Het onderbewuste liet veel merken aan het persoon. Ah, psychologie en de eindeloze mogelijkheden die er voor lagen. Yume was hoogbegaafd en wist er wel wat een paar dingen van. Lichaamstaal was altijd een belangrijk gebaar voor iemand. Lachen was een teken van nerveusheid of in ieder geval om de situatie ontspannender te maken. De diversiteit was eindeloos, maar ze gebruikte in haar gedachten weer veel te veel moeilijke woorden en besloot zich weer te richten op de conversatie. De sneeuwvlokjes begonnen weer uit de lucht te vallen, ze kwamen terecht op alles: Bomen, bankjes, de pokémon en zijzelf. Ze klopte wat sneeuwvlokjes van haar tas. Haar o zo trouwe tas door dik en dun, die altijd wel klaarstond om dingen voor haar te dragen. Ha, dat klonk eigenlijk wel leuk. Een trouwe tas, zonder gevoelens. Je kon hem verliezen, maar snel terugvinden, omdat het niet wegliep. Jep, een tas was een geweldige uitvinding.

Sellia's oogpunt

Toen Sellia met Zippo meeliep, begon Zippo overduidelijk leiderschap te tonen. Zou hij de plaats kennen? vroeg Sellia zich af terwijl de Charmander begon te praten. 'Mijn naam is Zippo.' "Ah, ik ben Sellia." antwoordde Sellia, wat voor mensen klonk als "Vulpix Vul" op een toon dat een beetje losjes klonk. Niet minachtend of hyper. Meer neutraal en losjes, nog de situatie aan het inschatten. Dat was een betere beschrijving. ‘En ik weet een goed plaatsje waar veel sneeuw ligt.’ De grote gebaren hoefden er niet bij. Probeert hij nou te spotten dat ik geen armen heb? vroeg Sellia zich af, een beetje vragend kijkend naar de Charmander. Toen liepen ze verder naar een plek vol met sneeuw. Het was gelukkig niet al te ver van de trainsters af. Zippo wilde beginnen. Sellia had de Charmander even goed geobserveerd. Het was een stuntelige Charmander, waarschijnlijk was hij er later bij gekomen dan de rest van Alexis' pokémon. Hij was iets anders, maar hij probeerde zijn best te doen, iets wat Sellia graag zag van een pokémon of mens. Hij vertelde hoe hij zijn vlam ging laden, een opmerking die Sellia zelf overbodig vond, maar hij stopte in zijn zin, wat Sellia vragend naar hem liet kijken. ‘Wie is dat?’ vroeg Zippo aan haar, en Sellia keek in de richting waar zijn pootje naar wees. Het was de bakker die ze nog geen kwartier geleden had gezien, wiens broodjes ze nog verbrand had. Hij keek nogal... wat was dat voor uitdrukking? Het gaf haar een angstig gevoel, ongemakkelijk in ieder geval. Was dat wat mensen intimideerde? Woede? De bakker kwam op haar af en richting de trainsters. "Eh, een 'vriend' van een kwartier geleden." antwoordde Sellia, klaar staand om tegen de bakker op te gaan, maar ze zag de staart van Zippo voor haar, om haar te beschermen? Wacht, Yume zou hiermee grote problemen krijgen. Zippo had ondertussen zijn Ember uitgeleefd op een kwart van het stuk sneeuw en liet het trots aan haar zien. Was hij het vergeten? Ze dacht dat de pokémon van Alexis beschermend waren, dat zag ze aan de houding van de Jolteon toen Ashita haar benaderde. Waarom hij niet? Waarom ging de Charmander gewoon door alsof er niets gebeurd was? Ze keek om de hoek en zag de trainers die beiden de bakker ook al hadden opgemerkt. Ze draaide zich weer om naar Zippo, het vuur in haar ogen nog groter aangewakkerd. "Ben je hem vergeten? We moeten terug naar onze trainers, voordat er iets fout gaat! We moeten ze beschermen!" viel ze uit tegen de Charmander, voordat ze terug naar Yume rende zo hard als ze kon. Toen kwam ze daar weer aan.

Yume's oogpunt

‘Wie is dat? Ken jij hem?’ vroeg Alexis aan Yume op een gegeven moment. Toen zag Yume een bakker die op hen afkwam. "Eeh, volgens hem waarschijnlijk wel." zei ze terwijl ze glimlachte als een boer met kiespijn. Ze wist maar al te goed waar de verbrande broodjeslucht vandaan was gekomen. Sellia en Ashita hadden weer iets uitgespookt, ze wist alleen niet precies wat. De Jolteon vond het niet leuk en stond klaar zijn trainster te beschermen, net zoals Ashita die bedekt werd door de flank van de Jolteon voor het zicht van de aankomende persoon. ‘Volgens mij hebben je Pokémon een paar streken uitgehaald,’ Alexis bleek het wel grappig te vinden. Yume wilde echter graag weten of de bakker uit was op problemen of niet, voordat ze in lachen kon uitbarsten. Ze was er niet zo dol op dat als haar pokémon iets hadden uitgevoerd dat zij de consequenties moest dragen. Dat was echter deel van haar kant, zij was de trainer, de verantwoordelijke. De bakker kwam op haar af, maar door de pokémon van Alexis hield hij zijn afstand. Ondertussen kwam Sellia met een noodvaart op Yume afgerend, sprong op haar schoot en leek naar de bakker wat niet zo aardige woorden te roepen. Dit verontrustte Yume, wat had die bakker gedaan om haar pokémon zo kwaad te krijgen? Ze bleef op haar hoede, Ashita was stil en Sellia gromde nog een beetje na. Uiteindelijk besloot ze dat zij het voorwoord maar moest doen. "Kan ik u ergens mee helpen?" De bakker had nog steeds een boze blik in zijn ogen, maar antwoordde toch. "Jouw pokémon hebben ingebroken in mijn bakkerij en die nietige Vulpix heeft toen mijn hele koopwaar verbrand." Bijna had Yume de neiging om te zeggen Yeah they do that a lot, maar ze dacht dat dat niet erg bij de situatie paste. Nu begon Ashita te grommen en Sellia sprong van haar schoot af, tegen de bakker vulpixend dat hij niet het hele verhaal vertelde. Hm? Er miste iets. "Inbreken in een bakkerij is niet al te moeilijk, het is een kwestie van een deur opendoen, als die dan al niet openstaat, en mijn Vulpix zou nooit zonder reden iets verbranden." antwoordde Yume scherp. Ashita en Sellia stopten met grommen maar keken nog steeds vuil naar de bakker. "O, moet ik nu werkelijk geloven dat omdat ik de sjaal van een mormel heb afgepakt dat het nu mijn schuld is?" Dit pikte Ashita niet meer en ze dook onder Thunder door en vloog de bakker aan. Ze beet in zijn broekspijpen en schudde eraan als een wilde hond, alleen maar hopend dat ze eraf scheurden. Hier had de bakker ook al niet op gerekend en hij schudde ook met zijn been om de Eevee van zijn enkel af te krijgen. Yume schrok, maar ze tikte Sellia op haar schouder om haar rustig te houden en zei toen op een strenge toon: "Ashita, genoeg." De Eevee keek op, stopte met schudden maar verliet haar positie niet. Dit ontspande de bakker licht, voor zover dat kon. "Ik zou maar wegwezen, wij hebben het hier niet zo op dieven. Wees blij dat ze nog geen Bite heeft geleerd, niet?" zei Yume grijnzend, nog steeds alert op wat er zou kunnen gebeuren. De bakker kon alleen wat mompelen van 'je hoort nog van me', maar besloot toen weg te lopen. Geluk dat hij zelf geen pokémon had, of tenminste niet bij zich had. Dan zou het misschien wat anders kunnen hebben afgelopen. Yume sloot haar ogen en zuchtte, puur om weer om te schakelen, en lachte toen naar Alexis. "Meestal gaan de mensen die slachtoffer zijn van Ashita's streken niet op mij af, maar zo'n enkeling die hen boos maakt, heeft het zwaar te verduren. Ze veroorzaken dat vaak zelf, daar kan ik goed mee wegkomen." lachte Yume uiteindelijk. Ashita rende naar Yume toe en hield haar kopje schuin. "Nee, het is goed." glimlachte ze naar de Eevee. Ze kon ook niet veel anders zeggen, wat zou ze moeten zeggen? Nu ben ik in grote problemen? Ach, ze kende die bakker niet eens en zou hem waarschijnlijk nooit meer tegenkomen. Ze reisde van stad tot stad, niet van bakker tot bakker. Het enige wat haar verbaasde, was dat beide pokémon zo boos op iemand konden worden voor het stelen van iets wat ze van haar hadden gekregen. Het maakte haar ergens wel blij, om bewijs te zien hoe hecht ze waren samen, maar ze hoefden niet zo bezitterig te doen. Natuurlijk waren die sjaaltjes duur en zouden ze die deze hele winter aan hebben... Ze wist het niet, waarschijnlijk was het iets dat te maken had met pokémon zelf, iets waar ze niets aan kon doen en niet kon versoepelen. Het was iets in het instinct. En toen kwam het onderwerp in haar gedachten weer terug op psychologie. Aah ja. Misschien zou ze later wel iets gaan doen met psychologie, misschien wel, misschien niet. Het was ook maar een woord: Misschien.

Ashita rende naar een boom toe, terug in haar avonturenstemming en begon die te onderzoeken. Waarschijnlijk wilde ze erin klimmen, maar Yume was niet zeker. Ashita was wel erg op haar kleine doel gericht. Ze observeerde het goed, schatte de dikte van de takken in en keek naar de kwaliteit van het boomschors. Echter de boom was kaal en had een van de kleinste takken mogelijk. Sellia was ondertussen terug gerend naar de plek met het vele sneeuw en concentreerde zich goed, vuur verzamelde zich rond haar in een soort kringetje, als gevolg van een paar keer Ember. Ze nam haar Ember goed op en gebruikte haar ability om haar vuuraanvallen te versterken. Toen ze dat niet verder kon, gebruikte ze haar Ember om zoveel mogelijk sneeuw weg te smelten. Dankzij haar voorbereiding kon ze een derde van de sneeuw smelten tot aan de grond. Ze durfde haar Flamethrower nog niet al te vaak te gebruiken: Het was nog te vroeg om het echt goed te beheersen en ze wilde niet dat het bij zo'n wedstrijd fout ging. Ze absorbeerde de overgebleven vlammetjes zodat die niets startte en liep naar de Charmander, glimlachend met haar coördinator-charme om haar prestatie. Ashita probeerde intussen de boom in te klimmen met behulp van Quick Attack, maar zelfs haar Quick Attack was niet snel genoeg om negentig graden omhoog te rennen. Ze belandde op haar rug in de sneeuw. Bedolven onder het witte spul kwam ze verward overeind, een gezicht waardoor Yume moest lachen. Ashita 'Eevee'de naar haar, waarschijnlijk blij met de aandacht. Het leek weer normaal te worden. Wacht, ze was pas een klein tijdje geleden begonnen met praten tegen Alexis, toen kwam er een bakker, en toen was het normaal? Het voelde als zo lang, en toch was het dat niet... vreemd. Net zoals een dag waarbij ze te veel dingen deed, of twee activiteiten op een dag. Dan was het eerst de relaxed tijd van voor de activiteiten als een dag, met de eerste activiteit als afsluiting. Dan, vlak voor de tweede activiteit, voelt het als een nieuwe dag. Twee dagen in één, maar toch was het één dag compleet gevuld. Tja, het was een raar gevoel, maar Yume mocht het gevoel wel. Het was een soort van gevoel van multitasken. Wat moest Yume vaak multitasken wanneer ze haar Eevee en Vulpix tegelijk een combinatie moest laten opvoeren zodat deze perfect uitliep. Een goede combinatie was altijd Ashita's Sand Attack met een van Sellia's vuuraanvallen, dat zorgde altijd voor glitters. Dat was een van de mooiste dingen die ze kon maken met haar combinaties. Meer was er ook niet echt te combineren. Tuurlijk was Mimic een geweldige aanval. Hmm, als ze Ashita Sellia's Ember liet Mimicen, zou ze Sellia razendsnel super sterk krijgen. Daar zat iets in, en ze zou het later nog wel uitwerken. Ze keek naar Alexis en glimlachte. "Het lijkt erop dat alles weer terug is zoals vooraf, niet?" zei ze als een retorische vraag. Was dat een retorische vraag, of was dat een constatering en een retorische vraag ter bevestiging? Aargh, haar hoofd deed pijn van al het nadenken. Moest ze niet doen. Ze richtte zich weer tot de conversatie. Wacht, was Ashita er alweer er vandoor gerend? "Ik denk dat ik weet wat de beste keuze voor Ashita is, als het gaat om evolueren." vertelde Yume aan Alexis. "Als Ashita Bite beheerst, dan ga ik op zoek naar een Watersteen." Vaporeon was altijd een mooie pokémon geweest in haar ogen. Ze zag toen het beeld van de Ninetales bij haar thuis. Ze wist dat ze met Sellia een afspraak had gemaakt maar... Ze wist niet of ze een Ninetales waardig was. Het was zo'n elegant dier, bijna legendarisch in haar ogen. Alleen een Milotic kon die elegantie evenaren, zo mooi vond ze een Ninetales. De toppers van de vuurpokémon in contests, dat waren Ninetales met hun geweldige Fire Blast die vormen konden aannemen van harten en zelfs namen konden schrijven. Het was gewoon zo overweldigend. Het gevoel dat ze zo'n Ninetales zou kunnen trainen, bevriend zou zijn met een Ninetales. Nu had ze een Vulpix waar ze zielsveel van hield, maar een Ninetales schrikte haar bijna af. Natuurlijk zou ze altijd door het uiterlijk heen kijken, maar het klonk nog steeds zo... onrealistisch. Even later kwam Ashita weer onschuldig terug, waarschijnlijk had ze dit keer geen streken uitgevoerd. Echter keek ze zo stiekem, zo spion-achtig dat Yume alleen kon denken dat ze voorbereidingen had getroffen voor dit volgende avontuurtje van haar. Ze keek even naar Alexis' Jolteon, die voordat de bakker was aangekomen naar de Eevee had staan staren, zou dit hem niet ontgaan zijn?
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: Relax a bit. [OPEN]

Terug naar boven Go down
 

Relax a bit. [OPEN]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: Central Kanto :: Lavender Town-