Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 No Light

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: No Light za jul 13, 2013 11:56 am

Een zacht getril in zijn broekzak zorgde er voor dat de blauwharige jongen stopte met lopen. Hij haalde zijn nog steeds trillende mobiel uit zijn broekzak, en keek vervolgens naar het scherm, waarop zijn huisnummer zichtbaar was. “Alweer?” gromde hij geïrriteerd. Dit was al de vijfde keer in een uur dat zijn moeder hem belde. Over bezorgd zijn gesproken. Zwijgend staarde hij naar zijn mobiel, dat niet leek te willen stoppen met over gaan. Hij was in eerste instantie van plan om te wachten tot zijn moeder zelf op zou hangen, maar kreeg er uiteindelijk genoeg van, en nam de telefoon op. Er was een korte stilte aan de andere kant van de lijn. “…Ryan?” hoorde hij de stem van zijn moeder uiteindelijk. Haar stem klonk schor, gebroken. Was dat zijn schuld? Had ze gehuild? “Wat is er?” zei hij terug. Opnieuw een stilte. Iets dat op gesnik leek. Goed, hij was van huis weggegaan in de wetenschap dat het een effect zou hebben op zijn moeder. Maar dit was niet wat hij had gewild. “… Alles gaat goed met me, mam. Ik bel je nog terug. Bye,” zei Ryan, om vervolgens op te hangen. Hij zou vroeger of later met zijn moeder moeten praten, maar niet nu. Niet op deze manier, in ieder geval. Hij zou wachten tot zijn moeder wat was gekalmeerd. Dat zou voor hun allebei beter zijn. Ryan slaakte een zucht, en stopte zijn mobiel weer in zijn broekzak, hopend dat zijn moeder tijdelijk zou stoppen met bellen. Het was nu pas dat hij een zacht getrek aan zijn broekspijp voelde. Hij keek omlaag, naar zijn Mankey, die hem bezorgd aankeek. Ryan glimlachte, en bukte voorover om de harige Pokémon over haar hoofd te kunnen aaien. “Het is okay,” zei hij. De Mankey bleef hem kort aankijken, voordat ze uiteindelijk knikte, en ze weer verder liepen. Het duurde echter niet erg lang, of hij werd al weer gedwongen om te stoppen met lopen. “Whoa… Ik had nooit gedacht dat het zo groot was.” Met grote ogen van verbazing was Ryan gestopt voor de ingang van de Rock Tunnel. Hij wist dat de Rock Tunnel er om bekend stond dat hij groot was, maar zó groot? Hij tuurde de duistere grot in. Zag hij daar nou Zubat hangen? Of waren dat stalactieten? Hij fronste. Waarom was het ook zo donker daar binnen… Goed, het was een grot, maar dat was geen reden om… Ja, okay. Eigenlijk was dat wel een goede reden om donker te zijn. Misschien had hij daar eerder aan moeten denken, dat er een mogelijkheid was dat hij door een grot heen moest. Dan had hij misschien een zaklamp ingepakt. Wat nu? Zou hij om de berg heen moeten? Want dat zou echt eeuwen duren, vooral met zijn tempo. Misschien moest hij gewoon wachten tot er iemand langs kwam die wél een zaklamp mee had genomen. Maar ja, het was nog maar de vraag of er iemand langs zou komen. Want op de een of andere manier had hij het idee dat de Rock Tunnel niet al te vaak bezocht werd door trainers. Waarschijnlijk door het grote aantal Zubat dat er in scheen te leven. Niemand hield van Zubat. En zelfs als je al van ze hield, dan wilde je alsnog niet aangevallen worden door een bij elke stap die je zette. En als je al een paar meter geen Zubat tegen kwam, dan struikelde je wel over een Geodude. Hij zou nooit vrijwillig een grot in gaan, tenzij het absoluur nodig was. En dat was het deze keer eigenlijk wel. Want de Rock Tunnel was, en bleef, de snelste manier om verder te reizen. Ryan fronste, zich afvragend of hij op goed geluk te grot in moest gaan, of dat hij beter kon wachten.

OOC: Deborah Scott eerst posten a.u.b. c:
Terug naar boven Go down
avatar
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: No Light za jul 13, 2013 8:28 pm

'Pika, Pikahaha!' Boos keek Deb opzij naar de muis-Pokémon die haar daar aan het uitlachen was. Boos stampte ze op de vloer, ook al wist ze dat dit niets zou helpen. Een beetje zuchtend keek ze naar de spartelende Magikarp. Hoe zou ze er ooit voor kunnen zorgen dat deze Pokémon evolueerde? Ze kon zo geen enkele Gymbagde winnen met hem! Traag grijnzend draaide Deb zich om naar de Pikachu. 'Sparky,' begon ze, waardoor de Pokémon zijn blik van grijnzend naar behoedzaam vertrok. 'Jij mag Converse hier wel uit zitten te lachen, maar ondertussen zou je allang klaar moeten zijn voor Brock in Pewter City, maar dat is ook nog niet gebeurd, hè?' Haar blik vertrok naar geamuseerd toen Sparky nu diegene was die boos opzij keek en zijn armpjes over elkaar heen sloeg. 'Pika, Pika!' zei hij boos, terwijl hij op en neer sprong en wilde armbewegingen maakte. Deb was er echter niet van onder de indruk. Eigenlijk zou ze haar Pokémon weer moeten trainen. Ze had haar Nidoran de afgelopen tijd Double Kick aangeleerd en Sparky had Quick Attack geleerd. Het was echter Converse, de Magikarp, die een obstakel vormde. Want hij kende geen andere aanval buiten Splash. Ze had geprobeerd om hem een Tackle aan te leren, maar veel steun van haar andere Pokémon kon ze niet verwachten. Nee, want Sparky lachte haar constant uit en Nidoran zat een beetje beduusd naar de Pokémon te kijken, ook niet echt behulpzaam zijnd. Zuchtend liet Deb de Magikarp weer terug in haar Poké Ball keren en wenkte Sparky. Deze bleef echter boos en koppig met armen over elkaar heengeslagen haar aankijken. Deb trok één wenkbrauw arrogant op. 'Dan blijf je daar maar,' zei ze, waarna ze haar schouders ophaalde en wegliep. Dit was gewoon een kwestie van volhouden. Als Sparky zou merken dat ze echt niet om zou keren, zou hij wel komen. Tot nu toe waren alle keren geweest dat zij zich had omgedraaid, maar dat zou nu niet meer gebeuren. Ze dacht na over de gym van Brock. Hoe zou ze die ooit kunnen verslaan als ze een Pikachu had die niet wilde luisteren, een Nidoran die slecht één goede aanval kende en een Magikarp die maar één aanval kon en dat was Splash? Nou ja, ze had voor Nidoran nog één aanval, dat was Poison Sting, maar dat zou niet veel effect hebben. Tja.. Ze stond er momenteel dus niet zo goed voor.

Ondertussen was Deb vanuit Cerulean City naar de verbinding tussen die stad en Lavender Town gegaan. Hier ergens moest ook de Rock Tunnel zitten. Misschien kon ze hier haar Pokémon een beetje trainen. Of een nieuwe Pokémon vangen, dat zou ook kunnen. Ze had echt werkelijk geen idee hoe ze het voor elkaar zou krijgen om de gym te halen, maar ze zou wel zien. Opeens bonkte haar hart sneller van opwinding. Ze zou haar Pokémon natuurlijk ook kunnen evolueren! Ze keek naar de Poké Ball van Nidoran. Het zou een lastige opdracht zijn, maar misschien wel eentje wat zou kunnen lukken. Ze schudde haar hoofd, ze zou wel zien. Maar ze had nu elk geval wel al een idee. Wat meer opgelucht naderde Deb haar tocht naar de Rock Tunnel, terwijl de Pikachu op haar schouder wild rond zich heen aan het kijken was. Deb glimlachte. Ook al waren ze soms nog zo boos op elkaar, de band was in elk geval al iets verbeterd tegenover toen ze vertrok in Pallet Town. Hij deed nu wat aardiger. Misschien kwam dat door die zwerm Beedrills die ze tegen waren gekomen met Nate. Deb schudde haar hoofd bij die herinnering. Haar blik viel echter op een jonge trainer verderop, die, naar zijn aanstalten te zien, twijfelde of hij de Rock Tunnel in zou gaan of niet. Deb twijfelde. Misschien kon ze wel eens een praatje met hem maken. Voorzichtig naderde Deb hem, daarbij oplettend dat ze hem niet zou laten schrikken. Ze keek naar hem en haalde diep adem. De laatste keer dat ze echt met iemand gepraat had, was met Nate en Jellal geweest. Dat was alweer een tijdje geleden. Langzaam kwam Deb voor hem staan, zodat ze hem niet zou laten schrikken. 'Hallo,' zei Deb, zwakjes glimlachend naar de jongen. 'Ben jij ook hier om te trainen en Pokémon te vangen?' Ze hield haar hoofd schuin en wenkte daarna naar de Rock Tunnel. Ze sloeg haar armen over elkaar heen. De Pikachu op haar schouders keek een beetje nieuwsgierig naar de jongen, maar deed algauw alsof het hem niks meer interesseerde door opzij te kijken. 'Mijn naam is trouwens Deborah Scott, maar ze noemen me Deb,' zei ze, waarna ze ietwat twijfelend haar hand naar hem uitstak en lichtelijk twijfelend naar hem glimlachte. Hopelijk was het niemand die chagrijnig zou doen en haar zou afsnauwen. Tot nu toe was ze alleen maar vriendelijke trainers tegengekomen, maar dat kon nog altijd veranderen.
Terug naar boven Go down
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: No Light zo jul 14, 2013 2:03 am

“Wat denk jij, Cri? Gaan we er voor?” vroeg Ryan aan zijn Pokémon. De Mankey keek hem vragend aan, keek daarna de grot in, en vervolgens weer naar hem. Een frons was op haar gezicht verschenen. “Geen goed idee?” De Mankey schudde met haar hoofd. Ze had gelijk. Het was onverstandig om zonder licht een grot in te gaan. Nee, stel je voor dat ze een Golbat tegen kwam in plaats van de gebruikelijke Zubat. Of een Graveler. Dan zouden ze, behalve dat ze zouden verdwalen, ook nog eens hopeloos ingemaakt worden. “Dan… kunnen we er denk ik beter omheen gaan?” mompelde Ryan, meer tegen zichzelf dan tegen iemand anders. Hij wilde net weg lopen, toen zijn Mankey hem weer aan zijn broekspijp trok. “Hm? Wat is er?” vroeg hij. “Mankey,” antwoordde de harige bal op poten, om vervolgens naar iets in de verte te wijzen. Ryan kneep zijn ogen samen, in de hoop te kunnen zien waar zijn Pokémon naar had gewezen. Het was… een persoon? Nee, niet zomaar een persoon, het was een meisje. Ryan slikte. Kwam ze op hem af? Op hém af? Het leek er wel op. “Hallo,” begroette het meisje hem toen ze eenmaal dichtbij genoeg was. Een zwakke glimlach was op haar gezicht verschenen. Ryan kon zichzelf niet helpen, en glimlachte daardoor zachtjes terug. Was ze soms zenuwachtig, omdat ze zo zwakjes glimlachte? Of misschien zelfs bang voor hem? Want hij had zichzelf nooit bepaald eng gevonden. Hij had niet het intimiderende aura dat bij een eng persoon hoorde over zich hangen. Dat vond hij tenminste. “Ben jij ook hier om te trainen en Pokémon te vangen?” vroeg het meisje vervolgens, om hierbij naar de Rock Tunnel te wenken met haar hoofd. Gelukkig. Ze had nog iets gezegd. Dat betekende dat hij niet de persoon was dat het gesprek gaande zou moeten proberen te houden.

Ryan schudde met zijn hoofd. “Nee. Ik… Nou ja, ik was eigenlijk onderweg naar Lavender Town, en de snelste weg is de Rock Tunnel,” beantwoordde Ryan haar vraag. Ondanks dat hij zichzelf had voorgenomen om te wachten op een persoon waarmee hij samen kon reizen, twijfelde hij. Het was nooit verstandig om je volledig bloot te geven aan vreemden. Stel dat het meisje een crimineel was, dat er op uit was om alles van hem af te pakken, tot aan zijn kleding aan toe? Dat wilde hij niet. “Mijn naam is trouwens Deborah Scott, maar ze noemen me Deb,” stelde het meisje haarzelf voor. Deborah Scott. Deb. Wel, aangezien ze zich in ieder geval voor had gesteld aan hem, leek ze in ieder geval niet zo’n heel slecht persoon. Hij keek ietwat verbaasd naar de hand van het meisje, voordat hij besefte wat de bedoeling was. “Ah, sorry,” mompelde hij, toen hij ietwat laat zijn eigen hand ook uitstak om die van het meisje te schudden. De hand van het meisje voelde zacht aan. Breekbaar misschien zelfs? Compleet anders dan die van een jongen, in ieder geval. Maar dat was waarschijnlijk alleen omdat hij het niet gewend was, of niet soms? “Ryan is mijn naam. Ryan Haynes,” stelde hij zichzelf ook voor, om vervolgens de hand van het meisje los te laten. Was dat slim geweest? Om zijn achternaam te vertellen? Nou ja, het was nu toch al niet meer terug te draaien.

Nieuwsgierig keek Ryan naar de Pikachu van het meisje. Dit was de eerste keer dat hij een Pikachu van zo dichtbij zag. Deze was zelfs nog schattiger dan de Pikachu die hij op tv had gezien. Misschien ietsje dikker. Maar dan wel op een gezonde manier. Want de Pikachu die op tv verschenen, die moesten natuurlijk voldoen aan de standaard. En de standaard was dun. Misschien zelfs ietsje te dun. “Mag ik?” vroeg Ryan, om vervolgens zijn hand uit te steken naar de Pikachu in een poging deze te aaien. Hij had de laatste jaren niet tot nauwelijks Pokémon van dichtbij kunnen zien. Dus zo’n kans zou hij niet zomaar laten schieten, zelfs al was de kans dat hij nog vaker Pikachu tegen zou komen redelijk groot. Maar eens was de eerste keer, niet waar? En de eerste keer was altijd het meest speciaal. “Ik had altijd gedacht dat Pikachu groter waren,” zei Ryan, meer tegen zichzelf dan tegen iemand anders.
Terug naar boven Go down
avatar
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: No Light zo jul 14, 2013 11:22 pm

Debs glimlach werd al iets breder en opgeluchter toen de trainer haar hand terug schudde en zichzelf voorstelde. Ryan Haynes. Nog nooit van gehoord. Eigenlijk was ze nog niet veel mensen tegengekomen onderweg. Ja, drie of vier. Ze keek naar hem en glimlachte. 'Dat is waar,' zei ze zachtjes, op zijn opmerking dat de Rock Tunnel de snelste weg naar Lavender Town was. Ze had altijd een vaag gevoel als ze Cerulean City verliet via de Rock Tunnel. Ze had dan het gevoel alsof ze alles achter zich liet, alsof ze heel nieuwe stadjes ging ontdekken en er geen weg meer terug was naar Pallet Town. Dat was haar grootste obstakel geweest om zich ervan te laten weerhouden om naar Lavender Town te gaan. En natuurlijk ook nog omdat ze zowel haar eerste, haar tweede als haar derde badge nog niet had. Eigenlijk was het best iets om zich voor te schamen. Ze was al aan Rock Tunnel, maar ze had nog geen enkele badge. Ze schudde haar hoofd en keek het volgende moment geschrokken naar de trainer. Twijfelend keek ze naar haar Pikachu. Het was nu al te laat om Ryan te zeggen dat hij uit moest kijken, gezien zijn hand op nog geen paar centimeter van Sparky's wang was. Ze hoopte maar dat de Pikachu zich niet bedreigd zou voelen en hem niet zou elektrocuteren. Ze hield haar adem in. Daarna gebeurde er iets onverwacht. In plaats van dat Sparky zijn wangen opzette en zijn bliksem al door zijn lichaam naar zijn wangen liet voeren, keek hij aandachtig en met een schuin kopje naar Ryans hand. Vervolgens stak hij zijn wang naar voren en duwde deze tegen Ryans handpalm, waarna hij genietend zijn oortjes naar achteren deed en een genietende 'chaa' liet horen. Verwonderd keek Deb naar haar eigen Pokémon. Zo had deze namelijk nog nooit gedaan, zelfs niet bij Nate. Was de Pokémon veranderd de afgelopen tijd? Voelde hij al aan dat Ryan geen kwaad in zich had en wilde hij Deb op haar gemak stellen? Deb kon het bijna niet geloven, het schouwspel dat voor zich afspeelde. Haar Pikachu liet zich werkelijk door iemand aaien en dat was niet eens zichzelf. Een enorm gevoel van jaloezie slokte haar bijna op. Iemand anders had haar Pokémon kunnen naderen op een manier die zij nooit had gekund. Een gekwetste uitdrukking verscheen over haar gelaat terwijl ze naar haar genietende Pikachu keek.

Deb probeerde haar uitdrukking weer normaal te maken, drukte haar mondhoeken op en glimlachte, alsof het een alledaagse reactie van haar Pikachu op vreemden was. 'Hij mag je,' zei ze zachtjes, haast vertederend. Ze keek naar Sparky, die zich echt op zijn gemak voelde bij Ryan. De Pokémon trok zich daarna los en liep langzaam van Ryan weg, waarna hij wat over de grond begon te snuffelen en achter elke rots keek, alsof hij iets probeerde te vinden. Deb verwonderde zich over het abnormale gedrag van haar Pokémon en schudde haar hoofd verward. 'Het verbaast me een beetje, hoe hij reageerde,' zei ze zachtjes. Ze keek naar Ryan en glimlachte. 'Hij haat me. Normaal reageert hij boos op elke trainer met wie ik in contact kom. Een paar maanden geleden heeft hij zelfs een Pokémon van een andere trainer geëlektrocuteerd.' Ze keek opzij. 'Toch is het fijn om te zien dat er toch nog iets goeds in hem zit, ondanks dat hij dat niet naar mij toont.' Daarna gleed haar blik naar de Mankey. 'Oh wauw, een Mankey,' zei ze zachtjes, waarna ze zich door haar knieën liet zakken. 'Vindt ze het leuk op gezelschap te hebben?' vroeg Deb, waarna ze Ryan glimlachend aankeek. Voorzichtig, bang om zich pijn te doen, probeerde ze de Mankey aan te halen. Terwijl ze daarmee bezig was, begon ze tegen Ryan te praten. 'Ik heb ook twee andere Pokémon. Een Nidoran en een Magikarp.' Een vertwijfelde glimlach trok over haar lippen. 'Met die laatste weet ik echter niet zoveel aan te brengen. Hij kan maar één aanval en dat is Splash, dus trainen is heel lastig. Bovendien,' zei ze, waarbij haar wangen knalrood werden, 'mag ik dan al wel hier zijn, maar ik heb nog geen enkele badge, om eerlijk te zijn.' Blozend keek ze naar de grond. 'De trainingen verlopen moeilijk, vooral als Sparky tegendraads doet.' Ze zweeg en keek over haar schouder naar de Pikachu, die op een rots geklommen was en met één oor schuin en één oor recht naar haar keek. Hij had zijn bekende norse uitdrukking rond zijn gezicht hangen en leek niet echt meer op de schattige Pikachu van daarnet, die zijn wang tegen Ryans hand drukte. Deb liet een zucht gaan en draaide zich weer om naar Ryan, afwachtend wat hij zou gaan zeggen op dit alles. Het was toch ook niet normaal dat een trainster zelfs geen controle had over haar eigen Pikachu en deze blijkbaar liever in de buurt was van andere trainers dan haarzelf? Ze snapte niet wat ze fout deed. Echt niet.
Terug naar boven Go down
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: No Light ma jul 15, 2013 7:16 am

Een brede grijns verscheen op Ryan’s gezicht toen de Pikachu, na zijn hand eerst uitvoerig geïnspecteerd te hebben, zijn wang naar voren duwde, en die tegen zijn hand aan duwde. Zo zacht! “Braaf…” mompelde Ryan, om hierbij de Pikachu achter haar lange oren te kroelen. Vanuit zijn ooghoeken keek hij naar Deborah, om nog een gekwetste uitdrukking op haar gezicht te kunnen zien. Toen hij de tijd nam om te controleren of hij het ook echt gezien had, was het alweer verdwenen, en glimlachte het meisje. Hij had het zich vast ingebeeld. “Hij mag je,” zei de blondine, met een voor hem vreemde ondertoon in haar stem. Ryan snoof. Waarom zou de Pokémon hem haten? Het was niet alsof hij iets verkeerd had gedaan, of wel soms? Okay, er waren misschien Pokémon die mensen niet mochten, en die het leven van hun trainer in een hel veranderden, maar deze Pokémon leek daar in zijn ogen geen deel van uit te maken. De Pikachu scheen genoeg aandacht te hebben gehad, en liep daarom van hem weg. Hij richtte zijn aandacht weer op het meisje, dat nu met haar hoofd schudde. “Het verbaast me een beetje, hoe hij reageerde,” begon ze. Ryan trok zijn wenkbrauwen op. Gedroeg haar Pikachu zich dan normaal anders? Ze glimlachte echter alweer, waardoor Ryan het niet kon helpen om terug te glimlachen. “Hij haat me. Normaal reageert hij boos op elke trainer met wie ik in contact kom. Een paar maanden geleden heeft hij zelfs een Pokémon van een andere trainer geëlektrocuteerd.” Ryan fronste. Was dat echt de Pikachu die hij zojuist geaaid had? Want niets aan het gedrag dat de Pikachu op het moment vertoonde gaf aan dat hij zijn trainer niet mocht. Maar misschien was dat alleen deze keer. Misschien was hij wel in een goed humeur, omdat hij een Pokémon variant van chocolade had gegeten ofzo. “Toch is het fijn om te zien dat er toch nog iets goeds in hem zit, ondanks dat hij dat niet naar mij toont.” Ryan knikte, beseffend dat hij het had getroffen met Criana. Ze haatte hem niet, viel hem niet aan, en wilde zijn been niet opeten. Ze luisterde zelfs naar hem als het haar uit kwam.

“Oh wauw, een Mankey,” zei het meisje vervolgens, snel van onderwerp veranderend. Ryan keek naar Criana. Was een Mankey echt zo’n speciale Pokémon om te hebben? Deborah had haar op haar knieën laten zakken, waarschijnlijk om zijn Pokémon wat beter te kunnen bekijken. De Mankey keek de trainster nieuwsgierig aan, alsof ze zojuist een nieuw speeltje had ontdekt. “Vindt ze het leuk op gezelschap te hebben?” vroeg Deborah, om hem vervolgens zachtjes glimlachend aan te kijken. Ryan fronste. “Ik zou eerlijk gezegd niet weten of ze van gezelschap houdt, aangezien ze mijn enige Pokémon is, en ik haar nog niet echt lang heb,” gaf hij toe. Het meisje deed een poging om zijn Pokémon aan te halen, waar de Mankey op reageerde door enthousiast op het meisje af te springen, via haar arm op haar schouder te klimmen, kort aan haar haar te ruiken, en vervolgens weer via haar andere arm weer op de grond te gaan staan. Ryan fronste, zich afvragend of hij Criana zou moeten leren wat privacy betekende. Deborah begon weer te praten. “Ik heb ook twee andere Pokémon. Een Nidoran en een Magikarp.” Wauw. Al twee Pokémon? Misschien zou hij zelf ook maar eens moeten nadenken over het vangen van Pokémon. Zodat hij in ieder geval een back-up Pokémon had. “Met die laatste weet ik echter niet zoveel aan te brengen. Hij kan maar één aanval en dat is Splash, dus trainen is heel lastig. Bovendien,” Deborah werd rood, wat hij er op de een of andere manier schattig uit vond zien, zelfs al was het voor haar eerder gênant dan iets anders, aangezien dat meestal zo was als je bloosde, tenzij je het gewoon veel te heet had, “…mag ik dan al wel hier zijn, maar ik heb nog geen enkele badge, om eerlijk te zijn.” Was dat waarom ze had gebloosd? Omdat ze geen enkele badge had? “De trainingen verlopen moeilijk, vooral als Sparky tegendraads doet.”

Ryan grinnikte zachtjes, voordat hij besefte dat het misschien wel verkeerd over zou kunnen komen. “Sorry, maar… In mijn ogen is dat niet iets waarvoor je jezelf moet schamen,” zei hij. “Het is niet alsof mijn situatie veel beter is. Ik heb nog maar één Pokémon, en ik betwijfel of ik met alleen haar de eerste gym kan behalen, zelfs al heeft ze een type voordeel,” zei Ryan. Hij keek naar zijn Mankey, die hem een semi-kwade blik schonk. Zelfs al was het niet leuk om toe te geven… Hij zou de eerste gym nooit redden met maar een enkele Pokémon in zijn team. “Ik had gehoopt misschien nog een teamgenoot te kunnen vinden onderweg naar Pewter City, en dan wat te trainen in de buurt van die gym, aangezien daar meer dan genoeg trainers zouden moeten zitten met Pokémon die ongeveer even sterk zijn als die in de gym. Dat dacht ik tenminste.” Ryan fronste, beseffend dat zijn plan alles behalve perfect was. Zelfs als hij het al zou redden tot Pewter City, dan zou het waarschijnlijk alsnog een eeuwigheid duren voordat hij ook maar een kleine kans maakte om de gym te kunnen verslaan. Maar daar viel aan te werken.
Terug naar boven Go down
avatar
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: No Light ma jul 15, 2013 8:15 am

Aandacht luisterde Deb naar wat Ryan te zeggen had over zijn Mankey. Daarna keek ze lachend naar de Pokémon. Ze vond het wel leuk hoe ze op haar geklommen was en aan haar haren geroken had. Hopelijk vond de Mankey haar nu wel aardig. Haar blik gleed opzij naar Sparky. Ze zuchtte en een gekwetste uitdrukking kwam onbewust op haar gezicht. Wanneer zou Sparky eens tonen dat hij haar aardig vond? Tot nu toe had hij alleen maar tegendraads gedaan. En beschermen zou hij haar waarschijnlijk ook nog niet doen. Als er een zwerm Beedrills op haar afkwam, zou hij waarschijnlijk wat aan de kant zitten staren tot het over zou zijn. Ze haalde diep adem en slikte de brok weg, waarna ze zich concentreerde op Ryans verhaal. Ze begon te lachen. 'Nou, dan zijn we dus met twee. We hebben allebei geen waterdicht plan en weten niet wat we met de situatie aanmoeten. Ja, ik mag jou wel.' Haar ogen twinkelden vrolijk en ze gaf hem een vriendschappelijk klopje op zijn schouder, waarna ze naar de Mankey keek. 'Je staat inderdaad wel in je voordeel,' moest ze hem gelijk geven. 'Ik heb het geluk dat mijn Nidoran Double Kick kan, maar voor de rest haal ik ook niet veel voordeel uit de situatie. Mijn Pikachu kan alleen elektrische aanvallen en Quick Attack zal ze niet veel doen, dus ik moet mijn technieken beter uitwerken. Bovendien moet ik er ook nog voor zorgen dat ze luisteren. Bij Nidoran zal dat geen probleem zijn, hij luistert prima naar me, maar Pikachu.' Ze zuchtte en keek opzij naar haar Pikachu. Deze was net bezig om zijn kopje heen en weer te schudden. Hij draaide zijn blik opzij, snauwde een 'Pika!' naar haar en draaide zich daarna, met over elkaar geslaagde armen, van haar weg. Een gekwelde uitdrukking verscheen weer op Debs gezicht en ze liet zuchtend en ontmoedigd haar hoofd hangen. Hoe haalde ze het dan ook in haar hoofd om nog maar het idee of de hoop te hebben om de gym te verslaan? Ze draaide haar hoofd naar Mankey. Deze zou in elk geval luisteren naar zijn trainer en kon ook nog wel wat gepaste aanvallen, zoals Karate Chop of zoiets, maar haar Pikachu... Ze lachte vrolijk naar Ryan. 'Maar goed, wat niet is kan nog komen!' probeerde ze positiviteit over te brengen. Ze had daarna een klein ideetje en haalde haar Poké Ball tevoorschijn.

'Ik zal je mijn Nidoran eens laten zien. Ik zou je ook graag Converse, mijn Magikarp, laten zijn, maar deze kan helemaal niks uithalen hier. In het water ook niet echt, maar je begrijpt vast wel wat ik bedoel.' Bij dat laatste had ze een rood kleurtje - opnieuw - op haar wangen gekregen. Ze gooide de Poké Ball met een zijwaartse beweging vooruit. Ze wist dat ze een uitzondering op de lijst was, want veel trainers gooiden hun Poké Ball juist naar voren. Maar zij nam de Poké Ball dus schuin vast, hield haar arm schuin voor zich en gooide dan schuin met haar hand de Poké Ball. De Poké Ball klapte open en al snel verscheen een gezonde Nidoran. Deze keek even verwilderd rond zich heen, waarna hij zijn eigen kreetje uitstootte en met zijn voorpootje langs zijn voorhoofd veegde. De hoorn op zijn kop stak fier vooruit. Trots keek Deb naar haar Pokémon. Ze had hem Double Kick met succes aan kunnen leren, hoewel het soms nog wel eens wilde gebeuren dat deze miste. De manier waarop Double Kick was aangeleerd was dan weer misschien iets minder geslaagd. Sparky hield er namelijk nogal van om andere Pokémon uit te dagen. En als er geen andere Pokémon aanwezig waren, probeerde hij een Thundershock naar de Nidoran om deze uit te dagen. Uit woede en frustratie probeerde de Nidoran hem daarop altijd te tackelen, maar de Pikachu ontweek dit natuurlijk simpel met zijn snelheid. Op een dag had Dizzy uit frustratie de Double Kick geprobeerd waarop Deb had zitten hameren en het was hem gelukt. De aanval had een grote plek op Sparky's wang achtergelaten. Sindsdien had de Pokémon, ondanks dat het zijn eigen schuld was, zich niet meer geïnteresseerd voor de Nidoran. Deb keek naar de Pokémon, die een beetje beteuterd naar Sparky keek. Ze leidde hem af door door haar knieën te gaan en hem een beetje Pokévoer aan te reiken. Ze draaide zich naar de Mankey en glimlachte er vriendelijk naar. 'Jij ook wat?' vroeg ze liefjes aan de Pokémon. Daarna keek ze naar Ryan. 'Dat mag toch wel, hè?' vroeg ze, waarna ze haar grote blauwe ogen opzette. Meestal, als ze iets van haar vader vroeg en ze deed die handeling, werkte dat wel, maar ze kon het altijd proberen natuurlijk. 'Dus...' Ze hield een korte stilte. 'Wat is je volgende plan? Naar Pewter City reizen en de badge verdienen? Pokémon vangen?' Ze hield haar hoofd vragend schuin. Ondertussen was Sparky nieuwsgierig op het voer afgekomen. Toen ze haar andere hand vriendelijk naar hem draaide, snoof hij en draaide zijn kopje weg. Gekwetst en beledigd, maar dat proberend te verbergen voor Ryan, draaide Deb zich dan ook maar van hem af, maar haar mondhoeken bleven omlaag staan. Deb hield echter haar hoofd gebogen zodat het niemand zou hinderen of zou opvallen. Niemand hoefde te weten dat de negatieve reacties van Sparky haar erger kwetste dan ze zelf zou willen. En ze wilde niemand ermee opzadelen. Ryan al zeker niet.
Terug naar boven Go down
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: No Light ma jul 15, 2013 12:13 pm

Opnieuw was er een gekwetste uitdrukking verschenen op Deborah’s gezicht. Dan had hij het eerder dus tóch goed gezien. Hij volgde haar blik, en zag haar naar haar Pikachu kijken. Zat het haar dan echt zo dwars dat de Pikachu haar niet mocht? Was het dan niet simpeler om de Pokémon vrij te laten? Dat was in ieder geval wat hij zou doen als hij een Pokémon had die het niet mocht. Maar het lag waarschijnlijk ingewikkelder dan dat. Deborah lachte toen hij was uitgepraat, wat in zijn ogen een goed teken was. Het was in ieder geval beter dan de gekwetste uitdrukking die ze eerder had gehad. “Nou, dan zijn we dus met twee. We hebben allebei geen waterdicht plan en weten niet wat we met de situatie aan moeten. Ja, ik mag jou wel,” zei de blondine. Haar ogen twinkelden terwijl ze dit zei, wat hem verwarde. Ryan glimlachte twijfelend als reactie op het schouderklopje, nog steeds niet zeker wetend hoe hij precies moest reageren op haar woorden. Waarschijnlijk omdat ze zo direct was. Niet op een slechte manier, maar alsnog. Het verbaasde hem. Maar ze had gelijk. Zijn plan was slecht. Erg slecht. Net zoals Deborah zei, was hij in het voordeel, maar dat was puur dankzij geluk. Wat als zijn eerste Pokémon een Caterpie was geweest? Dan zou het al helemaal moeilijk zijn geweest. En hij had zelfs nog meer geluk met het feit dat ze naar hem luisterde. Nee, wat als Criana hem gehaat had, net zoals Deborah’s Pikachu haar niet scheen te mogen? Dan was hij nog verder van huis geweest. Deborah keek naar haar Pikachu, die opnieuw van haar wegdraaide, blijkbaar niet van plan om haar bestaan te accepteren. De gekwelde uitdrukking op Deborah’s gezicht verscheen weer. Het duurde echter niet lang, of haar glimlach was al weer terug. “Maar goed, wat niet is kan nog komen!” zei ze. Ryan knikte. Het was duidelijk dat het meisje om haar Pokémon gaf. Dus dat was zeker het probleem niet. De Pikachu had waarschijnlijk gewoon wat tijd nodig, ofzo.

Deborah haalde een andere Pokéball tevoorschijn. Dat was waar ook, ze had meer Pokémon dan alleen haar Pikachu. “Ik zal je mijn Nidoran eens laten zien. Ik zou je ook graag Converse, mijn Magikarp, laten zijn, maar deze kan helemaal niks uithalen hier. In het water ook niet echt, maar je begrijpt vast wel wat ik bedoel.” Ryan grinnikte kort door de rode blos die op Deborah’s wangen was verschenen. Het was grappig om andere mensen te zien blozen, wat de reden ook mocht zijn. Ze gooide de Pokéball, waar vervolgens een witte straal uit kwam, die vrijwel direct de vorm van een mannelijke Nidoran aannam. De Pokémon keek verwilderd om zich heen, alsof hij niet snapte waarom hij plots voor een grot stond. Misschien was hij nog niet gewend aan het idee van een Pokéball. Of misschien had hij wel in de bal geslapen. Hoe werkten die dingen eigenlijk? Niet dat het uitmaakte. Deborah was op haar knieën gaan zitten, om zo haar Pokémon wat voer aan te bieden. “Jij ook wat?” had ze aan zijn Mankey gevraagd. Criana keek hem vragend aan. Wauw, zijn broer had zijn Mankey blijkbaar een paar manieren aangeleerd voordat hij hem had weggegeven. “Dat mag toch wel, hè?” vroeg de blondine. Ryan haalde zijn schouders op. “Waarom niet? Van mij mag ze,” antwoordde hij. De Mankey klapte blij in haar handen, en liep vervolgens naar Deborah toe. Ze hield haar handen uitgestoken voor zich, wachtend op het voedsel. Er viel een stilte, die Ryan benutte om de Nidoran wat beter te bekijken. In tegenstelling tot de Pikachu, voelde hij geen aandrang om de Pokémon te aaien. De Nidoran had zojuist nog verward geleken; wat als hij dacht dat hij hem aanviel? Dat zou hij niet willen.

“Dus…” zei Deborah na een korte stilte. Ryan keek op. “Hm? Wat?” vroeg hij. “Wat is je volgende plan? Naar Pewter City reizen en de badge verdienen? Pokémon vangen?” vroeg ze. Ryan fronste. “Eigenlijk… allebei. Zoals ik al zei, reis ik sowieso richting Pewter. En als ik onderweg iets tegen kom dat me aan staat, dan vang ik het, denk ik,” zei hij, ondertussen kijkend hoe de Pikachu nieuwsgierig op zijn trainer af was gekomen, maar hij weer zijn interesse was verloren toen ze hem had opgemerkt. “Misschien kunnen we een stuk samen reizen? Tot aan Pewter, in ieder geval. Ik bedoel… We moeten dezelfde kant op, of niet soms?” stelde Ryan voor. Hij vroeg zich af waar hij mee bezig was. Hij was alles behalve een snelle loper, en de persoon aan wie hij vroeg of ze met hem wilde reizen, kende hij amper een kwartier. Was het daadwerkelijk verstandig om haar te vragen? Aan de andere kant, hij zocht iemand met een zaklamp. Wat als ze een zaklamp had. Wat als hij de kans miste om door de Rock Tunnel heen te kunnen gaan als hij het niet vroeg. Bovendien, Deborah had meer Pokémon dan hem, ondanks dat een er van weigerde om te luisteren, en de ander een Magikarp was. Het was qua veiligheid verstandiger om met haar te reizen, dan om alleen te gaan. “Ik bedoel… Als je dat wilt? Aangezien we elkaar nog maar net kennen,” zei Ryan twijfelend. De kans dat ze zijn verzoek af zou slaan was erg groot, of niet soms? “Of misschien alleen maar voor de Rock Tunnel? Tenminste, als je van plan was om daar door heen te gaan,” zei Ryan vervolgens, hopend dat zijn verzoek nu wat redelijker klonk. Alhoewel. Een jongen die een meisje vroeg of ze samen met hem een donkere tunnel in wilde gaan. Dat was alles behalve onschuldig als je het uit de context haalde. Zelfs al namen ze hun Pokémon mee. Zou zij er misschien ook zo over denken? Want dat was absoluut niet zijn bedoeling.
Terug naar boven Go down
avatar
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: No Light ma jul 15, 2013 9:06 pm

Dat het tijd nodig had om elkaar beter te leren kennen en haar Pokémon haar misschien al niet vanaf het eerste moment vertrouwden, snapte Deb nog wel, maar Sparky was al sinds Pallet Town rot tegen haar aan het doen. Ze was onderweg nog geen enkele andere trainer tegengekomen die zoveel moeite had met zijn Pokémon. Deb wreef over haar achterhoofd. Hoe zou ze er toch voor kunnen zorgen dat haar Pikachu haar mocht? Aan haar lag het niet. Ze probeerde hem alles te geven wat mogelijk was. Misschien zou ze er eens met hem over moeten praten. Maar had hijzelf dan niet door hoe erg hij haar kwetste? Of reageerde hij zo omdat hij vroeger zelf in de problemen was geweest? Ze had hem immers wel gewond gevonden. Mensen hadden hem slecht behandeld. Maar waarom zou hij dan wel op Ryan afgaan en niet op haar, zijn bloedeigen trainster? Het bleef haar een raadsel. En dat hij te koppig was om in een Poké Ball te gaan, was ook heel vervelend. Ze schudde haar hoofd en draaide haar hoofd aandachtig naar Ryan, luisterde naar wat hij te zeggen had. Ze glimlachte. Ze was blij dat hij oprecht in haar geïnteresseerd was, dat hij samen met haar wilde reizen. Ze was nooit van plan geweest om heel de reis solidair af te leggen, had ergens wel gehoopt dat er ergens iemand zou zijn die met haar mee wilde reizen, ook al was het maar voor een klein stukje. Hoewel, Pewter City lag nog voor, ze konden elkaar voor die tijd al wel beter leren kennen. En als het tegenviel konden ze toch ook nog altijd van elkaar weggaan en ieders eigen pad weer oppikken? Deb zag het probleem niet zo. Ze knikte naar hem. 'Het lijkt me een leuk idee,' zei ze vriendelijk. Ze keek opzij naar Sparky. Misschien zou hij wel wat vriendelijker tegen haar beginnen te doen als Ryan er was. Hoewel, dat betwijfelde ze ten zeerste. Het kon zijn dat de Pikachu Ryan aardig vond, maar haar nog altijd niet. Ze vroeg zich af wat ze toch fout deed en welke situatie het zou veranderen. Moest ze zich bewijzen tegenover hem, hem laten zien dat zij echt niet de mensen uit zijn verleden zou nadoen? Ze zou hem nooit kunnen mishandelen, hoe irritant hij dan ook tegen haar deed. Nee, dit was duidelijk een Pikachu wiens binnenste verwoest was dankzij zijn verleden. En het was aan haar om de draad weer terug op te pikken voor hem. Maar hoe?

Deb dacht na over wat Ryan zei. Ze schudde bedachtzaam haar hoofd. 'Ik wil eigenlijk pas door de Rock Tunnel gaan als ik al mijn badges heb. Ik heb er nog drie te gaan. Die van Pewter City, Cerulean City en Vermillion City.' Ze keek hem aan. 'De Rock Tunnel verbindt Cerulean CIty al meteen met Lavender Town. Ik weet dat de volgende badge ergens in Celadon City te halen is, daarom wil ik al die andere badges eerst nog halen. Maar ik ben benieuwd hoe ik dat voor elkaar ga krijgen. Ik ga nog veel moeten trainen, denk ik zo.' Ze glimlachte en keek naar de Mankey. Daarna richtte ze haar blik vastberaden op Ryan. 'Maar goed, ik ga met je mee. Wie weet wat voor leuke avonturen we nog kunnen beleven samen.' Ze besefte direct daarna dat dat misschien een beetje fout over zou komen. 'Eh.. Nou ja, je begrijpt wel wat ik bedoel. Niet dat soort avonturen. Maar meer.. Ach, laat ook maar.' Het rood was naar haar wangen gestegen en ze draaide haar gezicht van hem weg. Fijn, dit was awkward. Ze besloot om over Sparky te praten, zodat ze ten eerste het onderwerp van haar rood hoofd kon afleiden en zodat ze Ryan kon uitleggen waar het gedrag van de Pikachu vanaf te leiden was. 'Ik denk dat ik weet waarom Sparky zo doet,' zei ze, met een hoofdknik naar de Pikachu. Deze was met zijn armen over elkaar heengeslagen woest rond zich heen aan het kijken. Hij trok soms zijn ogen tot spleetjes als er een Pokémon voorbijkwam - wat zelden gebeurde, aangezien er hier niet veel waren, maar in de lucht kwam er zo nu en dan eens een Pidgey of een Pidgeotto voorbij - en het leek net alsof hij die Pokémon pijn wilde doen. 'Ik heb de Pikachu ergens gevonden, in een steegje. Hij was ernstig gewond en dichtbij het huis waarbij ik hem vond, hoorde ik schreeuwende stemmen.' Ze kromp een beetje ineen bij het idee, maar besefte zich dat als Sparky ook sterk kon blijven onder dit alles, zij dat ook maar moest doen. Ze moest hem immers wel een voorbeeld geven om naar te kijken, hoewel Deb betwijfelde in hoeverre Sparky haar als een voorbeeld zag. Als dat al zo was tenminste. Ze richtte haar blik naar Ryan. 'Ik denk dat hij het gevoel heeft dat ik hem ook pijn wil doen, of dat hij zich dankzij zijn verleden in elk geval moeilijk kan hechten aan andere mensen. Ik geloof dat hij nog niet het besef heeft dat ik hem echt geen pijn wil doen. Ik wil hem juist een beter leven geven, maar volgens mij vat hij dat gewoon niet.' Ze keek Ryan lichtelijk glimlachend aan. 'Dus dat kan zijn gedrag wel eens verklaren,' mompelde ze toen. Ze liet even een korte stilte vallen, waarbij ze aandachtig naar de lucht keek. Het begon al avond te worden. Gelukkig was het zomer en was het langer licht. 'Ryan?' Ze keek hem aan. 'Volgens mij begint het spoedig donker te worden. Heb jij een idee waar we kunnen verblijven?' vroeg ze, waarna ze haar hoofd vragend een tikje schuin hield, iets wat ze onbewust wel vaker deed.
Terug naar boven Go down
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: No Light wo jul 17, 2013 7:26 am

In plaats van de reactie die Ryan had verwacht, namelijk dat hij voor stalker of voor perverseling werd uitgemaakt, of misschien zelfs erger, had Deborah geknikt als antwoord op zijn vraag. “Het lijkt me een leuk idee,” had ze gezegd. Ryan haalde opgelucht adem. Het was een fijn idee om samen met iemand te kunnen reizen. Niet zo zeer alleen om het gezelschap, maar vooral omdat hij waarschijnlijk nooit in Pewter City aan zou komen als hij alleen zou reizen. Want het was helaas niet zo dat hij een perfect gevoel voor richting had. Sterker nog, hij had niet eens een kaart bij zich. Hij had tot nu toe op goed geluk wat bordjes gevolgd, en was daardoor belandt waar hij nu was. En zelfs daar was hij al verbaasd om. Maar nu hij iemand had om samen mee te reizen, zou het waarschijnlijk een stuk makkelijker worden. Als hij nu verdwaalde, dan verdwaalde hij tenminste niet in zijn eentje. Dan was er tenminste iemand anders die hij ook de schuld kon geven. Alhoewel, ze zouden waarschijnlijk niet door de Rock Tunnel gaan, dus was de kans dat ze daadwerkelijk zouden verdwalen ook een stuk kleiner geworden. Het was eigenlijk maar goed dat hij had gewacht met het binnen gaan van de Rock Tunnel. Als hij niet had getwijfeld, dan zou hij Deborah waarschijnlijk niet eens tegen zijn gekomen. Hij moest niet denken aan wat er gebeurd zou zijn als hij in zijn eentje naar binnen was gegaan, om vervolgens hopeloos verdwaald te raken.

“Maar goed, ik ga met je mee. Wie weet wat voor leuke avonturen we nog kunnen beleven samen,” een korte stilte viel. “Eh.. Nou ja, je begrijpt wel wat ik bedoel. Niet dat soort avonturen. Maar meer.. Ach, laat ook maar.” Ryan lachte kort toen hij zag dat Deborah opnieuw bloosde, om vervolgens haar gezicht van hem weg te draaien. Dat was precies de reden waarom hij normaal problemen had met het praten tegen mensen van de andere sekse. Omdat elk woord dat hij zei verkeerd kon klinken, en alles een dubbele betekenis scheen te hebben, zelfs al was dat niet de bedoeling. Zelfs als hij een normaal gesprek probeerde te hebben, leek elk woord dat hij zei een valkuil te zijn. Maar nu hij met Deborah praatte, scheen het minder erg dan normaal te zijn, aangezien ze zojuist had bewezen dat meisjes ook hetzelfde probleem konden hebben. Het voelde ergens goed om niet de enige te zijn die zich awkward voelde tijdens een gesprek, of om niet het persoon te zijn dat er maar wat bij zat terwijl de anderen praatten. “Ik denk dat ik weet waarom Sparky zo doet,” zei Deborah. “Hm? Waarom?” vroeg Ryan, zelf ook nieuwsgierig naar de oorsprong van het gedrag van de Pikachu. Want meestal was het zo dat een Pokémon zijn eigen trainer mocht, en andere trainers niet, in plaats van andersom. Geduldig luisterde hij naar Deborah’s verhaal. Wel, dat was ook een manier om je eerste Pokémon te bemachtigen. Maar zou de Pikachu haar dan juist niet dankbaar moeten zijn omdat ze hem had gered? Of was het misschien zo dat hij te trots was om toe te geven dat hij dankbaar was? Dat hij nu wilde bewijzen dat hij het wel redde zonder haar, of iets in die richting? “Hmm… Het zou kunnen. Ik bedoel… het moet in ieder geval een bepaalde indruk op hem achter hebben gelaten.”

Er was een korte stilte, voordat de blondine weer begon te praten. “Ryan?” vroeg ze. “Hm?” antwoordde Ryan, om haar vervolgens vragend aan te kijken. “Volgens mij begint het spoedig donker te worden. Heb jij een idee waar we kunnen verblijven?” Ryan fronste. Dat was een van de dingen die hij niet goed had doordacht toen hij op reis ging. Slaapplekken. Hij was er van uit gegaan dat hij wel ergens in een Pokémon Center zou kunnen overnachten. Maar kamperen in de open lucht? Daar had hij niet aan gedacht. “Ik heb eerlijk gezegd geen idee,” antwoordde hij. “We kunnen proberen om naar de meest dichtstbijzijnde stad toe te gaan om daar in een Pokémon Center te overnachten, maar ik betwijfel of we daar kunnen zijn voordat het donker is. Ik ben namelijk niet bepaald de allersnelste wandelaar.” Betekende dit dat ze in de buitenlucht moesten slapen? Want hij had in ieder geval geen tent in gepakt. Tuurlijk, hij had een slaapzak mee genomen voor noodgevallen, maar daar bleef het eigenlijk bij. “Misschien kunnen we ergens een open plek zoeken? Want het lijkt me niet verstandig om naast een grot vol met Zubat te slapen,” zei Ryan. Alleen het idee van Zubat zorgde er voor dat hij moest huiveren. Nee, wat als ze hem in zijn slaap aan zouden vallen, en dan al zijn bloed uit hem zouden zuigen? Hij moest er niet aan denken.
Terug naar boven Go down
avatar
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: No Light do jul 18, 2013 8:58 am

Deb beet op haar onderlip. Hier had ze ook over na kunnen denken voordat ze naar de Rock Tunnel ging lopen! Ze zuchtte. En daar kwam dan het volgende probleem: ze had zelf geen slaapzak bij. Tja.. In haar enthousiasme was ze vertrokken in Pallet Town, stiekem natuurlijk. Er waren spanningen in het huwelijk van haar ouders. Haar opa had gevraagd aan hun of ze hun ruzie belangrijker vonden of Debs gevoel. Ze hadden Deb gevraagd wat ze nu wilde worden, maar er hing zoveel druk aan. Deb kon de spanning niet meer aan en liep weg. Ondertussen had ze het in Viridian City dankzij een telefoontje vanuit het Pokémon Center naar haar moeder thuis wel goed kunnen maken met beiden, maar toch waren ze boos op haar. Deb kon het wel begrijpen, maar wilde daarom nog niet terugkeren naar huis. Nee, dat deed ze wel als of haar droom niet waargemaakt kon worden, of als ze de League zou halen. Ze keek naar Ryan en haalde haar schouders op. 'Als we voor het donker daar niet meer aankomen, moet je wel weten dat ik geen slaapzak heb. Ik ben niet op de meest originele wijze op mijn Pokémonreis gegaan en eerlijk gezegd heb ik nog geluk gehad dat ik Poké Balls met me heb kunnen meenemen. Een slaapzak is er niet aan te pas gekomen, ik was te enthousiast en de omstandigheden lagen me niet zo eh.. goed.' Dat laatste mompelde ze een beetje. Ze wilde geen emotioneel onderwerp aansnijden, zoals haar vroegere angst voor Pokémon dankzij een aanval van een Ponyta en de ruzie tussen haar ouders. Het waren onderwerpen die ze wegstopte, omdat Deb nu eenmaal niet de persoon was die over haar gevoelens met anderen praatte, ook al kende zij ze goed. Haar opa was de uitzondering geweest. Ze had er niet echt mee gepraat, in het begin dan toch niet, maar hij had de tranen in haar ogen keer op keer kunnen lezen, ondanks dat haar ogen niet zichtbaar rood waren en ze het niet toonde. Hij had het gewoon gezien aan haar houding, had hij haar verteld. Welk deel daarvan waar was wist Deb niet, maar ze wist wel dat hij de enige persoon van heel de situatie was geweest die haar had begrepen. Eigenlijk had ze hem nog een bezoekje willen brengen, maar dan zou hij haar ouders gealarmeerd hebben en dat moest ze nou juist niet hebben.

Met haar hand voor haar voorhoofd keek ze naar het uitzicht vanaf hier alsof ze op het dek van een schip stond te kijken naar een eindeloze zee. 'Een grot vol met Zubat is inderdaad geen gezellig slaapplekje,' mompelde ze. 'Maar zijn er hier niet van die kleine grotjes waar geen Pokémon leven en waar het wat warmer is? Of wil je echt in een soort van bos gaan slapen?' Ze keek hem aan. 'Over die slaapzak hoef je je trouwens geen zorgen te maken, hoor. Hoewel ik tot nu toe altijd heb kunnen slapen bij een Pokémon Center en ik dus geluk gehad heb, kan ik het ook prima aan om te slapen zonder deken. Ik denk dat ik in mijn rugzak nog ergens een jas heb liggen die me voor de kou beschermt,' zei ze, waarna ze hem dapper aankeek. Of daar toch een poging tot deed, want ze wist niet hoe koud het eigenlijk kon worden 's nachts met deze zomer. Misschien zou het nog wel meevallen. Of ze had vast nog wel een warme trui, niet dan? Ze dacht na. Ze kon zich wel nog herinneren dat ze een jurk en een ander soort kleding had ingepakt, maar of dat nu een warme trui was, dat wist ze niet. Ze draaide zich naar Ryan. 'Ik red me wel!' zei ze vrolijk. Haar blik vertrok weer naar ernstig. 'Als we trouwens Pewter City willen bereiken, hebben we nog een heus avontuur voor de boeg. Bovendien moeten we ook onze Pokémon nog trainen. Misschien zou het ook handig zijn als we onderweg een Pokémon voor jou tegenkomen. Ik wil niet ruw zijn, maar alleen een Mankey zal de klus niet klaren,' zei ze, met een spijtige blik naar Mankey en een soort schuldgevoel-uiting, door middel van een raar, nergens op trekkend handgebaar. Ze richtte haar blik weer op Ryan, vertrok haar mond naar één streep en wachtte af wat hij zou zeggen. Ondertussen nam ze de tijd om hem wat beter te observeren, wat ze nog niet echt gedaan had. Hij had blauw-zwart haar, blauw aan de bovenkant en zwart aan de onderkant. Zijn blauw haar stak in stekels overeind. Hij had diepblauwe ogen. Aan zijn figuur was te zien dat het niet de eerste keer was dat hij een wandeling deed, hij was voor zijn leeftijd goed gebouwd. Deb haalde haar tanden uit haar onderlip, schudde haar hoofd even en glimlachte daarna vrolijk en oprecht naar Ryan.
Terug naar boven Go down
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: No Light za jul 20, 2013 11:57 am

Het verbaasde hem dat hij er nu pas achter kwam dat hij verschrikkelijk onvoorbereid van huis was weggegaan. Het enige waar hij destijds aan had gedacht, was dat hij uit zijn huis weg wilde, en het liefst zo snel mogelijk. Hij had niet gedacht aan wat voor spullen hij mee zou moeten nemen. Tuurlijk, hij had wat spullen ingepakt waarvan hij dacht dat die misschien van pas zouden komen. Nee, hij had niet eens een lijst gemaakt van spullen die hij nodig had. Een paar uurtjes voorbereiding van voorbereiding was in zijn ogen meer dan genoeg geweest om fatsoenlijk op reis te kunnen. Misschien had hij iets langer na moeten denken over het op reis gaan, in plaats van dat hij alles in een uurtje probeerde te regelen. Dan zou alles veel soepeler zijn verlopen. 'Als we voor het donker daar niet meer aankomen, moet je wel weten dat ik geen slaapzak heb. Ik ben niet op de meest originele wijze op mijn Pokémonreis gegaan en eerlijk gezegd heb ik nog geluk gehad dat ik Poké Balls met me heb kunnen meenemen. Een slaapzak is er niet aan te pas gekomen, ik was te enthousiast en de omstandigheden lagen me niet zo eh.. goed.' Ryan knikte, en glimlachte vriendelijk. Hij had geen tent, zij had geen slaapzak. Het was een fijn idee om te weten dat hij niet de enige persoon was die van huis vertrok zonder na te denken over de gevolgen. Pokéball’s… Zelfs dat had hij niet eens mee, als je de Pokéball van zijn Mankey niet mee telde. Dus zelfs als hij al een geschikte Pokémon tegen zou komen, dan had hij nog steeds geen enkele manier om die te vangen. Nou ja, hij had tenminste wel voldoende geld mee genomen. Hij zou vast wel wat Pokéball’s kunnen kopen in een of andere Pokémart.

Het was ergens een raar idee dat de kans bestond dat hij de nacht door zou moeten brengen op de grond in plaats van in een comfortabel bed. Natuurlijk was hij als kind wel eens uit kamperen geweest met zijn ouders, maar dan had hij altijd nog op een luchtbed gelegen, en niet op de grond zelf. Misschien zou het vannacht zelfs wel zó ongemakkelijk liggen dat hij de slaap niet zou kunnen vatten. Op dat gebied was hij verwend. Hij was het gewend om altijd ergens comfortabel te kunnen liggen of zitten, in plaats van dat hij blij moest zijn met een plukje gras waar hij op kon rusten. Het was een hele verandering. Maar waarschijnlijk zou hij er na een tijdje wel aan gewend raken. Niet dat dit wilde zeggen dat hij een comfortabele stoel af zou slaan. Nee, als er iets was wat hij op het moment wilde, dan was het een goede slaapplaats zoeken. Zelfs een dun matje was al beter dan op de grond te moeten liggen. 'Een grot vol met Zubat is inderdaad geen gezellig slaapplekje,' mompelde Deborah, 'maar zijn er hier niet van die kleine grotjes waar geen Pokémon leven en waar het wat warmer is? Of wil je echt in een soort van bos gaan slapen?' Ryan fronste. “Nou… Als die grotten er al zijn, kunnen we er dan niet van uit gaan dat die Pokémon nu ook in die grotten zijn?” vroeg hij. Het was een goede optie, niet daar van. Maar als bleek dat de eerste de beste grot die ze vonden, behalve de Rock Tunnel, bezaaid was met Pokémon, die waarschijnlijk ook weer Zubat zouden zijn, want ja, waar vond je eigenlijk geen Zubat, dan had hij geen zin om door te zoeken tot ze een grot vonden zónder Pokémon er in.

'Over die slaapzak hoef je je trouwens geen zorgen te maken, hoor. Hoewel ik tot nu toe altijd heb kunnen slapen bij een Pokémon Center en ik dus geluk gehad heb, kan ik het ook prima aan om te slapen zonder deken. Ik denk dat ik in mijn rugzak nog ergens een jas heb liggen die me voor de kou beschermt,' zei ze, om hem vervolgens dapper aan te kijken. Wel, dat hoopte hij dan maar. Aangezien ze op het moment niet bepaald in een stad waren, kon het ’s nachts nog behoorlijk afkoelen. Straks had ze het nog steeds te koud, en voelde hij zich nog verplicht om zijn slaapzak open te ritsen en hem als een grote deken te gebruiken. Dan zou hij niet eens meer de onderkant van de slaapzak als matras kunnen gebruiken, maar dan zou hij op de koude grond slapen. 'Ik red me wel!' zei ze nogmaals. Had ze soms geraden dat hij er niet helemaal van overtuigd was? Haar stem klonk echter vrolijk. Misschien zij ze het meer om haarzelf te overtuigen. Haar vrolijkheid scheen echter ietwat weg te trekken. 'Als we trouwens Pewter City willen bereiken, hebben we nog een heus avontuur voor de boeg. Bovendien moeten we ook onze Pokémon nog trainen. Misschien zou het ook handig zijn als we onderweg een Pokémon voor jou tegenkomen. Ik wil niet ruw zijn, maar alleen een Mankey zal de klus niet klaren.’


Ryan fronste. Ja, daar had hij zelf ook al over na gedacht. “Ik ben van plan om in de eerst volgende stad die we tegenkomen Pokéball’s te kopen, aangezien ik die op het moment niet bij me heb. En daarna… Nou, we zullen vast meer dan genoeg Pokémon tegen komen onderweg naar Pewter. Er moet er vast wel een tussen zitten die handig is in de Pewter Gym,” zei hij, om vervolgens naar zijn Mankey te kijken. Deze keek hem vragend aan, alhoewel hij gokte dat ze probeerde uit te vogelen of hij het toe zou staan als ze op zijn schouders zouden klimmen. “Ik weet dat Criana niet de ideale start Pokémon is voor een trainer, maar… ze is beter dan niets, niet waar? Bovendien,” Ryan boog zich naar voren, en strekte zijn armen uit naar zijn Pokémon, die hierop reageerde door met uitgestrekte armen naar hem toe te waggelen en zich op te laten pakken, “heb ik haar stiekem veel liever dan welke Pokémon dan ook.” Ryan keek Deborah uitdagend aan, alsof hij haar uitdaagde om te zeggen dat zijn Pokémon zwak was. Okay, het klopte misschien dat zijn Mankey zwak was. Maar daar kon aan gewerkt worden. “Hoe dan ook… Ik denk dat we maar beter kunnen vertrekken als we nog een poging willen doen om een Pokémon Center te bereiken?”
Terug naar boven Go down
avatar
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: No Light zo jul 21, 2013 12:09 am

Toen Ryan over Poké Balls begon, besefte Deb dat zij er nog wél had. Nog drie om precies te zijn. Ze had de voorbereiding over Poké Balls namelijk wel getroffen, waardoor ze nu genoeg Poké Balls had om heel haar team te vullen met Pokémon, want ze wist dat ze maar zes Pokémon echt op zak mocht hebben. De anderen zou ze naar het lab moeten sturen. Deb zou dat vervelend vinden. Een Pokémon vangen en het dan nauwelijks kunnen zien. Nee, dat was niet aan haar besteed. Als ze een Pokémon ving, ging ze die ook trainen. Hoewel ze moest toegeven dat ze niet echt in een goede situatie zat momenteel. Ze had een Pikachu die niet wilde luisteren, een Nidoran die nog veel moest leren en een Magikarp die geen enkele aanval buiten Splash kon. Ze moest hem nodig eens aanvallen zoals Tackle gaan leren. En welke aanvallen leerde Magikarp nog? Deb kreeg een rilling over haar rug bij het idee dat haar Magikarp zou evolueren naar een Gyarados. Dat zou toch zo mooi zijn, niet dan? Ze keek naar Ryan, luisterde nu pas echt naar zijn woorden. De jongen had zo te zien ook niet echt voorbereidingen getroffen. Poké Balls was wel het handigste wat je mee kon nemen en zelfs dat had de jongen niet. Deb hield echter wijselijk haar mond, want hij zou waarschijnlijk een slaapzak hebben en die had zij dan weer niet. Deb keek haast vertederd toe hoe Ryan liefkozend over zijn Mankey sprak. Ze wilde dat zij dat ook over haar Pikachu kon doen, maar deze had niks in zich om liefkozend over te zijn, tenzij hij zijn gedrag drastisch veranderde. Maar toegegeven, dat zag Deb echt nog niet gebeuren. Ze wist niet hoe ze haar band kon beteren met de Pokémon. Ze wist wel dat als dit niet snel gebeurde, het een blijvend obstakel voor zowel haar als voor hem zou zijn. Want hij zou niet graag in haar buurt rondhangen en zij zou hem niet kunnen commanderen op het leren van aanvallen en het uitvoeren van die aanvallen. Deb schrok van de uitdagende blik, vatte dit haast verkeerd op. Doelde hij nu op haar Pikachu? Beledigd draaide ze haar hoofd weg. Oké, ze wist dat haar Pikachu niet de beste Pokémon was die je kon hebben, zeker niet als hij zo tegendraads was en ook niet vergeleken de gym, maar daar hoefde hij haar nog niet zo met haar neus op de feiten te drukken.

Om niet te veel van haar irritatie te laten blijken, zei Deb: ‘Ja, Mankey is inderdaad een goede Pokémon.’ Ze wilde daarmee meer Ryan een goed gevoel geven over zijn Pokémon dan dat ze hem echt gelijk wilde geven. Ze voelde zich nog steeds beledigd. Ze had zin om Ryan ongelijk te bewijzen, om naar Sparky te lopen en hem op te pakken. Maar dan zou de Pokémon hem juist meer gelijk bewijzen door haar te slaan of te elektrocuteren. Maar wat als Ryan nu iets anders bedoelde klonk een stemmetje in haar hoofd. Deze werd onderbroken dankzij Ryan die praatte. Deb zuchtte. ‘Als we die al bereiken,’ mompelde ze. ‘We kunnen inderdaad maar beter vertrekken ja.’ Het laatste werd een beetje kortaf uitgesproken, maar Deb kon er niets aan doen. Ze wist niet hoe ze zijn blik anders had moeten opvatten. Hij had Mankey een soort van liefkozend gebaar gegeven en daarna had hij zich naar haar gedraaid, die opmerking gemaakt en haar uitdagend aangekeken. Hoe moest ze het dan opvatten? Ze wist het niet, waarschijnlijk draaide haar hoofd weer overuren en moest ze gewoon kalmeren. Het had geen zin om verkeerde conclusies te gaan trekken en Ryan ervoor aan te zien. Dadelijk was het helemaal anders bedoeld en dan zat ze daar. Ze wilde de band die ze tot nu toe samen hadden opgebouwd niet verpesten door een overhaast genomen conclusie langs haar kant, dat was het niet waard. Ze voelde zich echter ook niet echt geroepen om zich te excuseren voor haar plotseling afstandelijke gedrag. Ze schudde verward haar hoofd en keek naar Sparky, die nog steeds op de rots stond en haar kalm aankeek. ‘Ga je mee, Sparky?’ vroeg ze zachtjes. Ze zag hoe hij zijn blik van haar wendde en naar de Ryan en de Mankey keek. Even meende ze een soort blik van verlangen in zijn ogen te zien, een soort blik dat smachtte naar liefkozing. Daarna was het weer verdwenen en sprong heel kalm van de rots, waarna hij op zijn gebruikelijke trage drafje naar haar toekwam. Deb wist inmiddels dat dit expres bedoeld was om haar te irriteren en ze draaide zich weg van de Pikachu. Ze had nu even geen zin om boos op hem te worden. God, waarom haatte haar Pokémon haar toch zo? Wat had ze verkeerd gedaan? Ze wilde dat ze het wist.

Kort keek Deb naar Ryan, waarna ze de Nidoran terug liet keren in zijn Poké Ball. Ze schrok zich dood toen een Zubat vlak voor haar gezicht langs gevlogen kwam. Ze viel achteruit en probeerde haar ellebogen te gebruiken om de val te breken, waardoor er een pijnflits door haar ellebogen ging. De Zubat vervolgde zijn weg naar de Rock Tunnel. Deb vloekte. Dat had zij weer! Ze keek opzij naar Sparky. Lichtelijk verbaasd zag ze hoe hij de Zubat aan het nastaren was. Normaal had hij naast haar gestaan en haar dubbel en dik uitgelachen. ‘Niks aan de hand,’ zei ze tegen Ryan, waarna ze overeind kwam. Sparky draaide zich naar haar toe en keek haar aan. Hij had zijn kopje een beetje schuin gehouden en zijn blik stond.. bezorgd? Nee, dat had ze vast verbeeld. Ze voelde dat er één elleboog dankzij de val geschaafd was, maar ze verbeet de pijn en liep gewoon door. ‘Stomme Zubat,’ mompelde ze zachtjes. ‘Ik schrok me dood.’ Ze draaide zich naar Ryan. ‘Het is niet de eerste keer dat ik zoiets meemaak, hoor. Ik kom wel vaker in de problemen wat Pokémon betreft. Zo heb ik ook al eens een wilde zwerm Beedrill achter me aan gehad.’ Ze grinnikte even bij die herinnering, ook al was het op het moment zelf niet grappig geweest. Het was zelfs heel eng geweest. Die Pokémon konden je lelijk verwonden als je niet uitkeek. Thank God dat ze het Viridian Forest overleefd had. Ze keek opnieuw naar Ryan. ‘Heb jij zo nooit van die gevalletjes met Pokémon gehad?’ vroeg ze. Ze moest denken aan vroeger, toen een wilde Ponyta haar aangevallen had. ‘Ik ben vroeger wel eens aangevallen door een Ponyta,’ vertelde ze hem. ‘Daarna ben ik een tijd bang geweest voor Pokémon, maar mijn vader heeft me er weer bovenop geholpen, wonderbaarlijk genoeg.’ Ze schrok toen iets langs haar been omhoog kroop en zich vestigde op haar schouder. Ze draaide haar hoofd naar haar schouder.. en zag dat Sparky erop gekropen was. Ze fronste haar wenkbrauwen. Wat had dit toch te betekenen? Ze begon hem steeds minder te begrijpen. Toch probeerde ze haar schouder zo min mogelijk te bewegen waardoor hij er zeker niet af zou vallen, maar de Pokémon was al naar boven gekropen en vestigde zich in haar nek met zijn onderlijfje, terwijl zijn bovenlijfje boven haar hoofd uitstak. Deb vroeg zich af wat de Pikachu van plan was. Dit kon toch geen spontane actie zijn? Of wel?
Terug naar boven Go down
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: No Light di jul 23, 2013 11:49 am

“Ja, Mankey is inderdaad een goede Pokémon.” Was het antwoord dat hij kreeg op zijn blik. Geen snerende opmerking. Geen poging om tegen hem in te gaan. Hij werd in zijn gelijk gesteld. En dat voelde vreemd. Nee, sterker nog, het voelde juist alsof hij ongelijk had gekregen. Alsof hij zelf de enige was die had gedacht dat zijn Pokémon zwak was. Was het misschien zo dat hij had gehoopt dat ze er tegenin was gegaan, zodat hij aan zichzelf kon bewijzen dat zijn Pokémon sterk was? Want dat was wel hoe hij zich voelde. Nee, het was niet zijn Mankey die zwak was. Hij was degene die zwak was. Voor nu. Maar tegen de tijd dat hij zijn eerste gym badge had bemachtigd, zou hij een ander persoon zijn. Een beter persoon. Iemand die niet de bevestiging van iemand anders nodig had om te weten of zijn Pokémon goed genoeg was. Want dat was niet de soort trainer die hij wilde worden. Hij wilde plezier hebben met zijn Pokémon. Dat was zijn voornaamste doel. En dat lukte niet als hij zich constant afvroeg of zijn Pokémon wel of niet sterk genoeg waren. “Als we die al bereiken,” hoorde hij Deborah mompelen. Oh, dat was waar ook. Ze zouden vertrekken. Dat was waar ze het over hadden gehad voordat hij aan zichzelf was beginnen te twijfelen. “We kunnen inderdaad maar beter vertrekken ja.” Ryan glimlachte zwakjes. Hij had iets verkeerds gezegd, of niet soms? Ja, dat zou waarschijnlijk wel weer zo zijn. Net nu hij iemand had gevonden die hem als een normaal persoon scheen te zien in plaats van ‘dat persoon op krukken’, zelfs al was dit misschien ook omdat hij op het moment zonder zijn krukken liep, had hij het gevoel alsof hij het verpest had. Hij zou voorzichtiger moeten doen. Beter oppassen met wat hij zei. Want voordat hij het wist, zou hij weer alleen moeten reizen. En dat leek plots een eng idee.

Ryan wachtte geduldig terwijl de blondine haar Pokémon in zijn bal terug liet keren. Zonder waarschuwing was er een Zubat uit de grot gevlogen, die na langs hem heen te zijn gevlogen vlak langs Deborah’s gezicht heen vloog. Het meisje viel achterover van schrik. Ryan zette instinctief een stap naar voren toe, in een poging haar te helpen, maar kwam er halverwege achter dat hij toch te laat zou zijn, waardoor hij zijn stalen been verkeerd neer zette, en hij bijna het voorbeeld van het meisje volgde door ook te vallen. Terwijl hij zichzelf staande had weten te houden, had hij zijn Mankey los moeten laten. Deze had echter snel genoeg gereageerd, en was daardoor zonder ook maar een schrammetje op te lopen weer op haar beide benen op de grond beland.  Deborah vloekte, waardoor Ryan zijn aandacht weer op haar richtte. Right. Zij was gevallen. Hij stond nog overeind. “Niks aan de hand,” zei Deborah tegen hem, om vervolgens weer op te staan. Ryan trok zijn wenkbrauwen op. Niets aan de hand? Het had er anders op geleken dat ze behoorlijk hard was gevallen. “Het is niet de eerste keer dat ik zoiets meemaak, hoor. Ik kom wel vaker in de problemen wat Pokémon betreft. Zo heb ik ook al eens een wilde zwerm Beedrill achter me aan gehad,” zei het meisje. Was het de bedoeling dat dit hem minder bezorgd zou maken? Want dat was absoluut niet wat er gebeurde. Hij was juist bezorgder. Om zichzelf. Wat als ze weer een zwerm Beedrill achter zich aan zou krijgen? Dan zou hij zeker een probleem hebben, want het was niet alsof hij op het moment echt weg kon rennen.

“Laat je ellenbogen eens zien,” zei Ryan, het nog steeds niet helemaal vertrouwend. Een frons was op zijn gezicht verschenen. Zelfs als het meisje beweerde dat het niets was… Je kon er maar beter zeker van zijn, niet waar? Waarschijnlijk had hij dat overbezorgd zijn van zijn moeder. Die was al bang dat hij een longontsteking had als hij een enkele keer niesde. “Heb jij zo nooit van die gevalletjes met Pokémon gehad?” vroeg Deborah. Ryan fronste. Ja, natuurlijk had hij wel eens een ‘gevalletje’ gehad met een Pokémon. Maar het was niet bepaald een klein gevalletje geweest. “Ik ben vroeger wel eens aangevallen door een Ponyta,” vertelde het meisje, “daarna ben ik een tijd bang geweest voor Pokémon, maar mijn vader heeft me er weer bovenop geholpen, wonderbaarlijk genoeg.” Ryan keek hoe de Pikachu van de blondine op haar schouder klom. Ryan’s gezicht vertrok. “Ik… ik heb een enkele keer een gevalletje gehad met een Pokémon. Nou ja, meerdere Pokémon eigenlijk. Het was nogal uit de hand gelopen.” Ryan fronste. Hij voelde zich ergens verplicht om te vertellen wat er gebeurd was, omdat de blondine had verteld over haar eigen ervaringen. Zelfs al was het maar om haar te laten weten dat ze niet de enige was die pech had. “Het kwam er op neer dat een van de Pokémon op een gegeven moment zijn Earthquake gebruikte, en ik er sindsdien niet echt tegen kan als ik de  grond viel schudden,” besloot hij maar om te zeggen. Daar. Het was er uit. Misschien niet de hele waarheid, maar… het was beter dan niets, toch? Bovendien, als hij met het meisje samen ging reizen, dan had ze op zijn minst het recht om te weten dat hij niet tegen aardbevingen kon. En zelfs dat was nog maar zwak uitgedrukt.

Ryan schudde kort met zijn hoofd, en dwong zichzelf vervolgens om weer te glimlachen. Hij wilde niet terug denken aan die dag. “Hoe dan ook… Het maakt niets uit. Zolang ik uit de buurt blijf van iets dat ook maar een beetje op een aardbeving lijkt, komt het vast wel goed,” zei hij, half om zichzelf er van te verzekeren dat hij nergens iets van te vrezen had. “Maar goed… Het heeft denk ik geen zin om nog langer hier te blijven,” zei Ryan in een poging om het onderwerp van het gesprek te veranderen. “Laten we gaan,” zei hij, om vervolgens te beginnen te lopen in de richting waarvan hij dacht dat het dichtstbijzijnde Pokémon Center lag. Wat als hij de verkeerde kant op liep? Man, hij zou waarschijnlijk door de grond zakken van schaamte als hij dat deed. Dan had hij in ieder geval alvast bewezen hoe slecht zijn richtingsgevoel was. Want als er een ding was waar hij van op aan kon, dan was het wel dat hij vroeg of laat zou verdwalen. En niet zo’n beetje ook. Wel, als hij nu zou verdwalen, dan had hij tenminste gezelschap. Dan had hij tenminste iemand die tegen hem terug praatte als hij speculeerde over de beste manier om de weg terug te vinden. Hij stopte even met lopen om hierna om te kijken naar Deborah, om te zien of ze hem volgde, of dat ze stil was blijven staan, terwijl ze zich afvroeg waar de hel hij naar toe aan het lopen was. Of erger, dat ze had gezien dat hij mank liep. Dat was misschien nog wel een tikkeltje erger, zelfs al had hij van tevoren al gezegd dat hij aan langzame loper was.
Terug naar boven Go down
avatar
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: No Light ma jul 29, 2013 12:11 am

In eerste instantie wilde Deb geen gehoor geven aan het soort van bevel van Ryan, maar daarna draaide ze toch haar ellebogen naar hem toe. Ze voelde dat het brandde en keek over haar schouder mee, waarna ze zag dat de huid daar een beetje openlag. Haar ellebogen deden ook heel veel pijn en ze durfde ze eigenlijk niet zo te bewegen. Ze had ze dan ook misselijkmakend horen kraken, ook al was het geluid niet oordovend geweest en ze had de botten een beetje voelen verschuiven, maar wist niet of het wel juist was wat ze gevoeld had. In elk geval zou ze er nu niet over klagen tegen Ryan, zo was ze gewoon niet. ‘Zie je,’ zei ze opgewekt. ‘Niks aan de hand.’ Ze draaide zich weer van hem weg en begon verder te lopen, waarna ze luisterde naar wat hij te zeggen had. Zijn ervaring vergeleken de hare leek nog wel wat erger. Getroffen worden door een Earthquake was alles behalve leuk. Daar zou je ook wel een traumatische ervaring aan overhouden, zoals dus het niet meer tegen kunnen tegen de grond als deze even schudde. ‘Dat is vervelend,’ zei ze zachtjes. Ze probeerde niet al te meelevend over te komen, misschien vond hij dat wel helemaal niet leuk en voelde zich er misschien alleen maar ongemakkelijk bij. Na de ervaring met de Ponyta had het echt even geduurd voor ze Pokémon weer vertrouwde, maar zij had mensen gehad om zich erbovenop te helpen. Zou Ryan die ook hebben gehad, of zou hij zijn eigen ervaring hebben moeten verwerken? Wat zouden de gevolgen zijn geweest? Zou hij veel pijn gehad hebben? Deb durfde het hem niet zo goed te vragen, vrolijk leek hij er immers niet van te worden en ze merkte ook wel dat hij het er liever niet over had.

Om zichzelf een houding te geven probeerde Deb woorden te bedenken die niet meelevend zouden zijn, maar de sfeer voor hem wel zou kunnen verbeteren. Ze keek hem even aan, waarna ze de neiging had om zijn hand te pakken en te zeggen dat ze hem wel zou helpen om er uit te buurt van te blijven, maar dit idee vond ze een beetje belachelijk. Dan leek het net alsof hij daar juist naar smachtte en alsof ze zich juist het meest geroepen voelde om dat te doen. Bovendien kwam het ook niet echt over alsof ze elkaar dan net juist hadden leren kennen. Ryan onderbrak haar twijfels gelukkig door zelf naar een ander onderwerp te verspringen, maar Deb strekte haar hand uit. De pijn in haar elleboog weerhield haar ervan om zijn hand ook daadwerkelijk vast te grijpen. Ze wist niet of ze hem vederlicht had aangeraakt, maar dat maakte ook niks uit, ze wilde alleen maar zijn aandacht hebben. ‘Hé,’ begon ze. ‘Als je er nog eens over wilt praten of je merkt een situatie op waarbij je je echt niet goed voelt, dan mag je me gerust waarschuwen. Ik wil voorkomen dat je nog eens zoiets moet meemaken.’ Ondanks dat het meisje niet vaak haar gevoel toonde aan iemand, zelfs geen meelevend gevoel, weerklonk de vriendschappelijke toon toch hard door in haar stem. Ze liet haar hand weer naast haar zij rusten en keek hem aan terwijl hij zomaar een richting inging. Ze twijfelde en draaide haar hoofd opzij. Was het juist niet die kant op? Hoewel, ze kon erg snel gedesoriënteerd raken als het op de weg vinden aankwam, dus zou ze hem maar het beste volgen. Bovendien had ze het gevoel dat hij het beter wist dan zij zou doen.

Kalm volgde Deb dezelfde richting als Ryan deed. Ze merkte dat de lucht boven hun steeds donkerder werd en vroeg zich af of ze hun tempo niet een beetje konden versnellen. Toen dacht ze weer aan het feit dat Ryan had gezegd dat hij geen snelle loper was en wilde liever rekening met hem houden dan haar eigen behoeften voorop te zetten. Ze verlangde zo erg naar een warm bed in het Pokémon Center. Ze had geen slaapzak bij, dus het zou best koud worden. Ze had ook geen warme Pokémon, zoals een Ninetales, die haar zou kunnen verwarmen door dicht tegen haar aan te liggen. Ze had alleen een Pikachu, een Nidoran en een Magikarp en die laatste zou haar meer wakker houden dan warm houden met zijn gespartel. Sparky zou er vast niet eens aan denken om haar te verwarmen en Nidoran zou het misschien wel willen doen, maar zou haar niet helemaal kunnen verwarmen. Ze keek naar Ryan en voelde toch een beetje jaloezie opkomen dat hij wel een slaapzak had, maar besefte dat hij ook weer andere dingen vergeten was die zij juist wel bij had. Ze zuchtte. ‘Het ziet er eerlijk gezegd niet naar uit dat we op tijd bij een Pokémon Center geraken,’ zei ze hardop tegen Ryan. ‘Misschien kunnen we de overgebleven tijd toch beter gebruiken om een beschut plaatsje te zoeken. Wat denk jij?’ Ze richtte haar blik op hem, keek eigenlijk tegen zijn rug aan en niet naar zijn gezicht omdat hij voor haar liep. Haar blik gleed een klein beetje naar beneden. Ze merkte iets aan zijn houding op dat niet klopte, maar wat? Ze had het al eerder opgemerkt, maar was het een beetje vergeten door heel het gedoe met de Pikachu en hun beide levensverhalen over hun ervaringen.

Het schoot haar te binnen toen ze haar blik van zijn hielen naar zijn bovenbenen liet glijden. Hij liep mank. Of nou ja, toch een beetje. Of had ze het verkeerd gezien? Ze wist het niet zeker, maar het leek er wel naar. Misschien was het ook gewoon van zijn nature houding dat hij zo liep, niet alle mensen liepen immers hetzelfde. Het kon toch zijn dat het zijn gebruikelijke houding was dat hij een beetje mank liep? Ze besloot om er gewoon niks over te zeggen, het zou onbeschoft zijn, niet dan? In plaats daarvan haastte ze zich waardoor ze naast hem liep. Ze wees opzij naar een paar bosjes. ‘Misschien is daar wel een goed beschut plekje?’ zei ze, haar stem wat meer verhogend zodat het een vraag werd. Ze liep naar de bosjes toe en boog zich erover. ‘Toch niet,’ zei ze teleurgesteld toen ze een hoopje modder zag. Nee, daar wilde ze niet in gaan liggen. Vermoeid draaide ze zich op en huppelde terug naar Ryan. Ze prutste wat aan haar rugzak tot ze haar map tevoorschijn had gehaald, maar het was immers al te donker geworden om de kleine lettertjes fatsoenlijk te lezen. ‘Te donker,’ zei ze lichtelijk geërgerd. Ze borg haar map weer op en keek opzij naar Ryan. ‘We kunnen hier niet de hele blijven lopen,’ merkte ze op. ‘Dus.. Wat doen we?’ Ze keek hem vragend aan en gebruikte de tijd daarna om de omgeving nog eens te checken. Het werd al donker, maar nog niet helemaal. Ze zouden nog best een beetje kunnen lopen, maar ze was benieuwd of het wat uithaalde. Ze had ondertussen ook geen enkel teken van leven ontdekt. Een donker gevoel verspreidde zich in haar binnenste. Waren ze de verkeerde kant opgelopen al die tijd?
Terug naar boven Go down
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: No Light ma jul 29, 2013 4:20 am

Ryan’s gezicht vertrok bij het zien van de conditie van de ellenbogen van het meisje. Geschaafd. Dat moest op zijn minst een klein beetje pijn doen, als het niet heel veel was. En daarvan zei ze dat het niets was? Of was het zo dat ze gewend was aan ergere verwondingen waarbij deze schaafwonden in het niets vielen als je ze er mee vergeleek? “Zie je,”  zei Deborah opgewekt. “Niks aan de hand.” Ryan wilde er tegenin gaan, zeggen dat er toch echt wel iets aan de hand was als je je ellenbogen zo schaafde, maar besloot om zijn mond te houden. Dit was een verloren discussie voor hem. Het had geen zin om er over door te gaan. Hij maakte een instemmend geluid. “Dat is vervelend,” reageerde Deborah op zijn verhaal. Ryan haalde zijn schouders op. Vervelend. Ja, dat was hoe je het zou kunnen noemen. Het was vervelend dat hij zijn been kwijt was geraakt en hij op de koop toe ook nog eens bang was voor aardbevingen. Maar dat was hoe het ging, niet waar? Hij versnelde zijn pas ietwat. Hij wilde dit gesprek niet hebben. Waarom was hij er überhaupt over begonnen eigenlijk? Hij voelde zich onprettig. Alsof iemand zijn kleren van hem af had gerukt, en hij vervolgens op een podium was gezet waar iedereen naar hem kon kijken. Hij schaamde zich er voor dat hij zo laf was. Nee, hij was zelfs kwaad. Kwaad dat het niet anders was gegaan. Dat hij zijn been verborg, puur omdat hij nog niet wilde accepteren dat het echt weg was. Alsof hij nog hoop had dat het ooit op miraculeuze wijze weer terug zou keren. Maar dat zou niet gebeuren. Dat soort dingen gebeurden alleen in sprookjes. En als hij een ding zeker wist, dan was het dat zijn leven niet bepaald een sprookje was.

Zijn pas vertraagde weer wat. Hij ving de blik van Deborah op, en zette een glimlach op, in een poging om het te laten lijken alsof hij zichzelf op het moment niet vervloekte. Hij keek weer weg, maar voelde kort, in wat nog minder dan een milliseconde was, de hand van Deborah tegen de zijne aan komen. “Hé.” Ryan draaide zijn hoofd om naar het meisje. “Hm?” vroeg hij. “Als je er nog eens over wilt praten of je merkt een situatie op waarbij je je echt niet goed voelt, dan mag je me gerust waarschuwen. Ik wil voorkomen dat je nog eens zoiets moet meemaken.” Ryan staarde Deborah een paar seconden aan, om vervolgens verbaasd met zijn ogen te knipperen. Hij praatte meestal niet over dingen die hem lastig zaten. Nou ja, meestal… Eigenlijk praatte hij er helemaal niet over.  Het was op de een of andere manier een soort taboe voor hem geworden om te praten over dingen waar hij mee zat. Het had hem al verbaasd dat hij überhaupt uit zichzelf was begonnen over de aardbeving. Maar misschien… Misschien was het niet zo heel slecht dat hij er over was begonnen. Want Deborah had hem tenslotte niet uitgelachen toen hij het had verteld, iets wat hij op de een of andere manier had verwacht. Misschien dat hij haar kon vertrouwen. Dat zou hij zo moeten. Want rondreizen met iemand die je niet vertrouwde, dat kon nooit goed gaan. Hij wilde het meisje bedanken voor wat ze had gezegd, maar kreeg het niet voor elkaar om de juiste woorden er voor te verzinnen, dus knikte hij uiteindelijk alleen maar, zachtjes glimlachend.

Des te langer ze door liepen, des te donkerder het werd. Zouden ze het Pokémon Center nog wel redden op deze manier? Het zou zijn schuld zijn als ze het niet zouden redden. Als hij nou sneller had kunnen lopen… Maar dat zat er niet in. Hij liep nu al op maximale snelheid. “Het ziet er eerlijk gezegd niet naar uit dat we op tijd bij een Pokémon Center geraken,” zei Deborah uiteindelijk. Ryan fronste. Blijkbaar had ze hetzelfde gedacht als hij. En het was niet fijn om toe te geven, maar… Ze zouden inderdaad niet op tijd een dorp bereiken. “Misschien kunnen we de overgebleven tijd toch beter gebruiken om een beschut plaatsje te zoeken. Wat denk jij?” vroeg de blondine. Ryan dacht even na, voordat hij knikte. Als ze toch niet op tijd in een dorp aan zouden komen, zou dit de meest logische keuze zijn. “Ja, lijkt me een goed idee,” antwoordde hij. Het was altijd beter dan dat ze alsnog door zouden lopen, geen dorp zouden bereiken, en dan ook nog eens een slechte slaapplek zouden hebben. Nee, hij had liever een comfortabele slaapplek, zelfs al was het niet in een Pokémon Center. Ryan stopte met lopen, om nog net op te merken dat het Deborah naar zijn been had zitten kijken. Een rilling liep over zijn rug heen. Zou ze het hebben gezien? Nee… Dat kon niet. Zijn broek zat er voor. Ze kon hoogstens hebben opgemerkt dat hij mank liep met dat been. Toch…?

“Misschien is daar wel een goed beschut plekje?” vroeg Deborah. Gelukkig, het ging nog steeds over het vinden van een slaapplek. Ryan volgde het meisje met zijn ogen, terwijl deze naar een paar bosjes toe liep. “Toch niet,” was haar oordeel toen ze de plek van dichtbij had gezien. Ryan fronste. Het zou nog moeilijk kunnen worden om nu nog een geschikte plek te vinden. Hoe langer het duurde, hoe moeilijker het zou worden. Als het nog veel donkerder zou worden, zou het straks nog onmogelijk worden om ook maar iets te zien. En dan was er natuurlijk ook nog de kans dat ze aangevallen zouden worden door wilde Pokémon, wat het al helemaal onmogelijk zou maken om een slaapplek te zoeken. Misschien zouden ze wel de hele nacht bezig zijn met het bevechten van wilde Pokémon, en zouden ze pas aan het vinden van een slaapplek toe komen als het licht begon te worden. Deborah had een kaart tevoorschijn gehaald, enkel om tot de conclusie te zijn gekomen dat het nu al te donker was om er ook maar iets op te kunnen lezen. Niet dat hij dacht dat ze er veel aan zou hebben als ze de kaart wel had kunnen lezen- het was nog maar de vraag of ze uit had kunnen vinden waar ze op het moment waren. “We kunnen hier niet de hele blijven lopen,” merkte Deborah op. “Dus.. Wat doen we?”

Ryan fronste. Eerlijk gezegd had hij niet echt veel zin meer om verder te lopen. “Wel, de grond is hier in ieder geval droog. Het is niet echt beschut, maar… zolang het niet gaat regenen of hard waaien moet het wel okay zijn?” suggereerde Ryan. Nee, wacht. Deborah had geen slaapzak mee, of wel soms? Zelfs als het niet harder zou gaan waaien, zou het alsnog redelijk fris zijn. “Nee, laat maar. Vergeet wat ik zei. Misschien kunnen we inderdaad beter een stukje verder lopen. Kijken of er ergens een wat meer beschutte plek is dan dit,” zei Ryan, in een poging zijn eerder gemaakte fout weer recht te trekken. Want het was zijn fout dat ze niet op tijd in een stad waren aangekomen. Niet alleen omdat hij zo langzaam liep, maar ook omdat hij waarschijnlijk precies de verkeerde kant op was gelopen. Dat bewees maar weer eens hoe goed zijn richtingsgevoel was. Dit was het moment waarop hij had gewild dat hij een tent mee had genomen. Dat had hij die op kunnen zetten, en had hij niet bang hoeven te zijn voor iets als regen of wind, tenzij het weer zo hard tekeer zou gaan dat hij weg zou worden geblazen. Dat was dan maar een van de dingen die hij zou moeten doen als ze weer in de bewoonde wereld waren. Een tent kopen. Dan hoefde hij tenminste niet in de open lucht te slapen.
Terug naar boven Go down
avatar
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: No Light di aug 06, 2013 6:21 am

Deb haalde haar wenkbrauw op toen Ryan begon te praten. Ze hurkte en voelde aan de grond. Het was inderdaad wel droog, maar zo lagen ze wel in het openbaar. Het zou fris zijn. Ze had zelf geen slaapzak bij, was die stom genoeg vergeten toen ze thuis vertrok. Ze wist ook niet waar ze een slaapzak zou kunnen kopen. En als ze dat al zou kunnen, zou het ook nog voor een degelijke prijs moeten zijn, aangezien ze zelf met het geld wat ze nu overhad ook andere dingen moest kopen, bijvoorbeeld voor haar Pokémon. Ze zuchtte. Ze was echt slecht begonnen aan dit avontuur. Wie vergat er dan ook een slaapzak? Nou ja, ze was wel van huis weggelopen, maar toch. Zelfs al liep je van huis weg, het eerste waar je dan aan dacht was toch een slaapzak, of niet soms? Deb begon zichzelf steeds meer te vervloeken voor haar stomme fout. Ze wilde dat ze de tijd kon terugdraaien, haar slaapzak kon pakken en daarna de tijd weer terug vooruit zou kunnen spoelen, zodat ze Ryan zeker ontmoet zou hebben. Ze vond hem best aardig. Hij had ook goede alternatieven, ook al leken dezen hem nu een beetje in de steek te laten, net zoals die van haar trouwens. Ze maakte het Ryan nu waarschijnlijk wel erg moeilijk, was misschien zelfs wel een blok aan zijn been omdat ze zo langzaam was en ook nog eens geen slaapzak had, waardoor ze een meer beschut plekje moesten zoeken. Ook was hijzelf misschien niet zo goed bezig geweest door zomaar een kant op te lopen, maar zij had hem eigenlijk best kunnen tegenhouden en eerst op haar kaart kunnen kijken voordat ze hem echt zou volgen. Waarom had ze dan ook niets gezegd? Omdat ze hem niet wilde kwetsen? Hem niet wilde laten afgaan? Of omdat ze ook dacht dat het die kant op was? Ze wist het niet, maar ze voelde zich best stom op dit moment. Deb knarsetandde. Ze keek opzij naar Ryan. Zou hij haar gezelschap nu niet  vervelend vinden? Of wel, maar zweeg hij gewoon? Misschien verheugde hij zich al op het moment dat ze in Pewter City zouden zijn en dat hij haar zou achterlaten. Ze beet op haar onderlip en voelde opeens Sparky op haar schouder, die zich dichter tegen haar aandrukte. Ze keek verbaasd naar hem, maar schrok op van Ryans stem.

Ze knikte bemoedigend op zijn woorden. 'We vinden vast wel wat,' zei ze, ook al zonk de moed langzaam in haar schoenen. Haar benen voelden vermoeid aan, maar ze had het dankzij haar losse truitje ook best wel koud. Dat zou alleen maar verergeren eer dat ze op die koude grond lag. Ze had zelf geen slaapzak bij en haar warme trui was nat omdat ze, vlak voor ze naar de Rock Tunnel ging, natuurlijk weer in zo'n waterpoel was gevallen. Sparky had haar honderduit uit zitten lachen, Magikarp had alleen maar meer water in haar gezicht gespetterd en Nidoran had haar met een scheef kopje aangekeken, maar zelf ook niet echt iets gedaan. Nou ja, hij had in elk geval niet zo liggen lachen als de Pikachu. Van je Pokémon moest je het soms maar hebben. Toch kon Deb zich geen leven zonder hun voorstellen, zelfs niet met Sparky, die nu al de hele avond best vreemd deed. Eigenlijk al sinds ze van Rock Tunnel kwamen. Hij was best aanhankelijk geworden, drukte zich dichter tegen haar aan en het leek net alsof hij haar toestemming gaf om hem te dragen op haar schouder, ook al zou ze hem juist toestemming moeten geven om zich te nestelen op haar schouder. Ze vond het gedrag van de Pikachu merkwaardig, het was best opvallend, zijn plotseling omgeslagen humeur. Morgen zou het weer anders zijn, dan zou hij weer vervelend tegen haar doen, dus misschien kon ze er nu beter even van genieten. Ze draaide zich naar Ryan toe en keek naar een best donker uitziend bosje. Ze zuchtte zachtjes. Het was beter dan niets in elk geval. Bovendien wilde ze Ryan niet te veel frustreren met het zoeken van een goede plek voor haar, ook al vond ze het best lief van hem. Nooit was iemand echt zorgzaam of zoiets om haar geweest, behalve Nate dan. Ze liep naar de jongen toe en legde haar hand op zijn schouder. 'Ik denk dat we het beste achter dat bosje een slaapplek kunnen vinden. Het lijkt me goed beschut,' zei ze, waarna ze naar het donkere bosje wees. Eerlijk gezegd gaf het haar echt de kriebels, maar ze wist op dit moment ook niet echt iets anders wat ze konden doen. Ze liet haar hand van zijn schouder glijden en keek onderzoekend naar het bosje, waarna ze langzaam dichterbij kwam en het bezichtigde.

De een na de ander slingerde Deb haar benen over het bosje, waarna ze algauw een kleine beschutte plek opmerkte waar een beetje gras groeide, maar waar het voor de rest wel goed was. 'Ryan, kom eens kijken,' fluisterde ze opgewonden. 'Ik denk dat dit het ideale plaatsje is!' Aan weerszijden groeiden wel wat bosjes, maar die waren niet vervelend of zo. Alleen moest ze er maar niet te veel bij nadenken welke Pokémon er verscholen zouden kunnen zitten in dat bosje. Een rilling gleed over haar rug heen, maar ze besloot om er niet echt gehoor aan te geven en ze keek over haar schouder of Ryan naar haar toekwam. Plotseling schoot één naam weer in haar hoofd. Nate. Ze sloot haar ogen even en voelde een gevoel van gemis opkomen, maar probeerde deze te onderdrukken. Nate had zijn reis vast verdergezet, dacht waarschijnlijk niet eens aan haar. Dan moest zij dat ook maar niet bij hem doen. Vastberaden keek het meisje weer opnieuw naar haar gevonden plek. 'Ryan komt zo wel,' mompelde ze, waarna ze zich op de grond liet zakken en haar rugzak als hoofdsteun gebruikte. Ze maakte het zich makkelijk en keek naar boven. 'Wauw,' mompelde ze, toen ze alle sterren zag. Het zag er echt heel mooi uit. Hier zou ze nog wel even naar kunnen kijken. 'Kijk, Ryan,' zei ze zachtjes, niet eens in de gaten hebbend of hij er nu wel was of niet. 'Die sterren.' Ze wees met haar vinger naar boven. Een rilling gleed over haar heen bij het voelen van de zachte wind, maar het was niet zo heel erg. In de winter zou het vast erger zijn om zonder slaapzak buiten te liggen. Ze probeerde dat idee een beetje te vermijden en wachtte af of Ryan nog iets zou zeggen. Anders zou ze maar proberen om te gaan slapen, als dat zou lukken zonder al te veel te rillen. Deb betwijfelde het, maar het was het proberen zeker waard. Alles voor een beetje slaap!

OOC: 1. Sorry voor de late reactie D:
2. Hopelijk is-ie goed Smile
Terug naar boven Go down
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: No Light di aug 06, 2013 11:24 am

“We vinden vast wel wat,” had Deborah gezegd. Ja, en als ze eenmaal wat gevonden hadden, dan zou het waarschijnlijk al pikkedonker zijn. Het zou waarschijnlijk zo donker zijn dat ze niets meer zouden kunnen zien. Ryan keek omhoog, in een poging te kunnen zien of het erg bewolkt was. Nee, nauwelijks, op een paar kleine wolken na. Dat was voordelig, want dat betekende dat ze tenminste wat zouden kunnen zien door het maanlicht, zelfs al was het maar een klein beetje. Aan de andere kant… Het feit dat er weinig bewolking was, betekende dat het een koude nacht zou worden. En dat was niet bepaald gunstig als je naging dat ze beide niet bepaald tegen de kou bestand waren. Misschien zou hij Criana als een extra kussen kunnen gebruiken. Met al haar vacht zou dat vast en zeker warm zijn. Hij voelde dat het meisje haar hand op zijn schouder legde, waardoor hij zijn aandacht weer op haar richtte. “Ik denk dat we het beste achter dat bosje een slaapplek kunnen vinden. Het lijkt me goed beschut,” zei de blondine, om vervolgens naar een stel donkerder gekleurde bosjes in de verte te wijzen. Daar? Dat betekende dat hij door de struiken heen zou moeten, of niet? Hij ging er echter niet tegenin, wetend dat de plek die het meisje had gezien wellicht de enige slaapplek die ze die avond zouden kunnen vinden zou kunnen zijn. Het meisje liep zonder te aarzelen naar de bosjes, om hier vervolgens in te verdwijnen. Ryan haalde diep adem, en beet op zijn onderlip. Wel, hij zou nu moeilijk achter kunnen blijven. “Op hoop van zegen dan maar,” mompelde hij, om hierbij naar zijn Mankey te kijken, ergens hopend dat deze iets zou doen waardoor hij er niet tegenop zou zien om het struikgewas in te moeten. De Mankey keek hem enkel aan, wachtend tot hij het initiatief zou nemen.

Moeizaam hees hij zijn been over het hoge struikgewas heen, er hierbij oplettend dat zijn kleding niet achter de takken bleef hangen. Nee, als hij ergens aan zou blijven hangen, dan zou hij waarschijnlijk nog verder van huis af zijn. Geïrriteerd keek hij naar zijn Mankey, die geen enkel probleem scheen te hebben met het struikgewas, en die er vrolijk tussendoor rende, om enkel stil te staan als ze weer eens controleerde of ze niet te ver vooruit was gerend. Met een zachte plof voelde hij dat hij met zijn schouder ergens tegenaan was gebotst. Oh nee. Waarom nu. Ryan verstijfde, vrezend voor zijn leven. Wat als hij tegen een Kakuna aan was gelopen? “Criana…” fluisterde hij half smekend. Zijn ogen speurden de grond af naar zijn Pokémon, maar het was te donker om ook maar iets te kunnen zien. “Criana…!” siste Ryan opnieuw. Geen reactie. Hij voelde iets bij zijn broek, wat snel via zijn been omhoog klom. Een rilling gleed over zijn rug heen. Waarom was hij in hemelsnaam de struiken in gegaan. Had hij als kind niet al te horen gekregen dat het gevaarlijk was om van het pad af te gaan? Dat Pokémon zich verscholen in hoog gras en in struiken? En wat deed hij? Hij wandelde ’s nachts door de struiken. Het was alsof hij smeekte om aangevallen te worden door wilde Pokémon. De gedaante klom verder omhoog, naar de schouder waar de eerste Pokémon nu nog op zat. Zat er soms iets op zijn schouder dat wilde Pokémon aantrok?

“Mankey,” klonk het plotseling vanaf zijn overvolle schouder, waarna er iets voor zijn gezicht werd gehouden. Wha… Ah! De tweede Pokémon was al die tijd zijn Mankey geweest! Niks geen aanval van een horde Pokémon! Hij focuste zijn blik op de Pokémon die zijn Mankey voor zijn gezicht hield, om er achter te komen dat het enkel een Caterpie was. Niets waar hij zich zorgen om hoefde te maken dus. Ryan haalde opgelucht adem. Hij pakte de Caterpie aan van zijn Pokémon, en zette deze vervolgens terug in de bosjes. Hij liep verder, tot hij eindelijk weer bij Deborah was. Zou ze hebben gemerkt dat hij achter was gebleven? Hopelijk niet. Want het was niet bepaald heldhaftig om bang te worden van een Caterpie. “Wauw,” mompelde het meisje. Ryan klom over de laatste bosjes heen, en voegde zich bij het meisje. “Kijk, Ryan,” zei het meisje, om vervolgens met haar vinger de lucht in te wijzen. Nieuwsgierig keek Ryan omhoog. “Die sterren.” Zwijgend keek Ryan naar de met sterren bezaaide hemel. Hij had nog nooit eerder een sterren hemel gezien. Nooit op deze manier, in ieder geval. Niet zo helder. Hier in het donker, ver weg van de verlichtte steden, was de sterrenhemel veel mooier. Dit… Dit was een van de dingen waardoor hij blij was dat hij van huis weg was gegaan. “Ah… het is prachtig…” fluisterde hij.

Ryan bleef nog een tijdje naar boven staren, voordat hij zichzelf dwong om er van weg te kijken. Was het de bedoeling dat ze een vuurtje maakten ofzo? Voor warmte en licht? Hij had ergens het gevoel dat ze het bos af zouden branden als ze dat zouden doen, want hij had nog nooit eerder een kampvuur gemaakt, en hij wist niet zeker of Deborah er wel al ervaring mee had. Ryan voelde een koude windvlaag, waardoor hij besloot om zijn jack dicht te doen. Ah, misschien was dit een goed tijdstip om zijn slaapzak uit zijn tas te halen? Hij haalde zijn tas van zijn rug af, en haalde hier vervolgens zijn slaapzak uit, om deze daarna op de grond neer te leggen. Het was niet veel, maar het was beter dan niets. Een tevreden glimlach was op zijn gezicht verschenen, totdat zijn blik op Deborah viel. Ah… dat was waar. Deborah had geen slaapzak. Ondanks dat ze gezegd had dat ze een extra jas bij had, zou ze het vannacht waarschijnlijk behoorlijk koud krijgen, of niet soms? Een frons verscheen op Ryan’s voorhoofd. Was dit zo’n moment waarop hij zich voor zou moeten doen als een echte heer, en hij zijn slaapzak aan het meisje af zou moeten staan? Want dat wilde hij niet. Dan zou hij zelf in de koud moeten liggen. Nee, er was een betere oplossing.

“Ik heb misschien wel een idee,” begon Ryan twijfelend. “Als je wil zou ik mijn slaapzak open kunnen ritsen. Zodat het een grote deken is, en…  we er allebei er onder kunnen?” zei hij, om vervolgens twijfelend te glimlachen. Dat zou een oplossing zijn voor het probleem, of niet soms? Op deze manier zouden ze het vannacht allebei warm hebben. Hij kon het tenminste proberen. Bovendien zou hij zich waarschijnlijk verschrikkelijk rot voelen als hij het niet aanbood. De kans was zelfs groot dat ze zijn aanbod afsloeg. Maar nooit geschoten was altijd mis. Zo voelde het tenminste alsof hij geprobeerd had om de situatie iets te verbeteren. Zijn glimlach verdween weer, en maakte plaats voor een frons. Was het vreemd als een jongen zoiets aan een meisje aanbood? Want als je er goed over nadacht, vroeg hij haar technisch gezien of ze een bed met hem wilde delen. Terwijl ze elkaar nog maar net kenden. En dat… Nou ja, daarvan wist hij in ieder geval wel dat het niet hoorde. “Ik bedoel… Het delen van mijn slaapzak is waarschijnlijk warmer dan dat je in de open lucht moet liggen, niet waar?” zei Ryan, om vervolgens vriendelijk te glimlachen.

OOC: Je post was fantastisch, no worries. :3
Terug naar boven Go down
avatar
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: No Light do aug 08, 2013 8:44 am

Deborah was zo gespannen naar de sterren aan het kijken, dat ze opschrok van een Butterfree die haar gezicht opeens belemmerde. Heel even vloog de Butterfree voor haar zicht langs en bleef even hangen in de lucht, zijn ogen gericht op de prachtige sterren en verlicht wordend door het maanlicht. Het zorgde ervoor dat Deb even haar ogen moest sluiten om te wennen aan het licht dat dankzij de Butterfree in haar ogen gestraald werd. Hij verhinderde ook dat ze naar de sterren kon kijken, iets waar ze zich best aan ergerde. Echter, de prachtige verschijning van de Butterfree maakte het weer helemaal goed. Hij glinsterde lichtjes. Deb vroeg zich af hoe dat kwam. Verder kon ze er niet echt bij stil blijven staan, want de Butterfree liet zijn kreet horen. Ze voelde hoe Sparky, die op haar schouder zat, opschrok en vervolgens nijdig naar de Pokémon begon te kijken. Deb pakte hem snel van haar schouder en verhinderde dat de Pokémon de Butterfree ook maar iets aan kon doen. Als de Pikachu de Butterfree zou elektrocuteren en er vlogen wilde Beedrill rond, waren ze nog lang niet jarig. Bovendien wilde Deb Ryan niet laten schrikken. Dadelijk zou de jongen haar in de steek laten voor haar uitbundige Pikachu. Dadelijk dacht hij nog dat ze echt geen vat had op haar Pokémon en dat hij met een trainster mee was gegaan die er niks van kon. Deb wilde bewijzen dat ze er wel iets van kon, maar haar Pikachu gaf haar gewoon de kans niet. Ze knipperde met haar ogen en de Butterfree was verdwenen. Sparky sprong uit haar armen en ging beledigd naast haar op de zachte grond liggen. Deb draaide haar hoofd naar Ryan, die onopvallend erbij was komen staan. Ze glimlachte geamuseerd toen ze zag dat hij als het ware betoverd werd dankzij de prachtige sterren. Het was duidelijk van zijn gezicht te lezen dat hij het mooi vond. Ze liet haar blik weer terug naar de sterren glijden. Glimlachend plaatste ze haar armen onder haar hoofd, waardoor er een zachte wind langs haar shirtje streek. Ze rilde. Meteen besefte ze weer dat haar trui nat was, ze geen slaapzak bij zich had en ze zonder iets warms misschien wel zou doodvriezen ’s nachts. Oké, dat was misschien een beetje overdreven, maar ze zou het in elk geval wel heel koud hebben. Haar blik gleed opzij naar Ryan.

Ongelovig keek ze hem aan. Niet omdat ze het een slecht idee vond, maar eerder omdat ze niet kon geloven dat hij haar werkelijk onderdak wilde verlenen. Ook al kon je een slaapzak niet echt onderdak noemen, maar je snapte wel wat ze bedoelde. Ze vond het lief van Ryan dat hij dat echt wilde doen en ze vroeg zich af hoe lang hij erover getwijfeld zou hebben tot hij het haar zou vragen. Ze keek hem aan en beet op haar onderlip. Kon ze het aanbod eigenlijk wel aannemen? Dadelijk zou hij het misschien toch koud hebben en dan was het wel haar schuld. Maar waarom stelde hij het anders voor? Ze zag Ryan er niet voor aan dat hij dingen tegen zijn zin deed, alleen maar om een ander te plezieren. Nee, dat zou Ryan gewoon niet zijn. Ze beet op haar onderlip, nogmaals en knikte naar hem. ‘Als jij dat goed vindt, wil ik dat natuurlijk wel. Ik zou anders niet weten hoe ik ongeschonden de nacht door zou komen,’ zei ze. Ze voelde een lichtelijk gevoel van schaamte opkomen en probeerde het een beetje te verdoezelen door een andere kant op te kijken, waarna ze haar hand door haar lange haren haalde en hem vervolgens weer aankeek. ‘Je hebt gelijk,’ zei ze. ‘Een slaapzak zal inderdaad wel wat warmer zijn dan geen slaapzak. In deze lucht wil ik nu niet liggen. Ik denk dat ik maar eens voor een slaapzak ga kijken, of minstens op tijd zijn in de volgende stad, zodat ik zeker niet in de open lucht zonder iets hoef te liggen. In de zomer is dat al bijna niet meer te doen, maar in de winter zal het pas echt vreselijk zijn.’ Ze keek hem aan na haar lange verhaal, een beetje verontschuldigend omdat ze zo veel praatte en probeerde de ongemakkelijke sfeer – voor haar dan toch – een beetje te temperen door om zich heen te kijken. Waar was de Butterfree die ze daarnet gezien had? Hij was er precies niet meer.  Hij was dan wel daarnet weggevlogen toen ze had geknipperd met haar ogen, maar er kon toch immers altijd een kans zijn dat hij er wel nog was, niet dan? Nou ja, dit leek niet het geval te zijn en Deb wendde haar blik weer af en richtte deze op Ryan, nog geen aanstalten makend om actie te ondernemen of verder nog iets te zeggen.

Kalm keek Deb toe hoe Ryan op haar woorden naar de slaapzak liep en deze geheel open ritste. Ze kon zien dat het best een grote slaapzak was. Dat zag ze sowieso al aan de grootte van het ding, maar ook aan hoe lang Ryan er over deed om hem open te ritsen. Hij was er minstens een halve minuut aan bezig. Hij had in elk geval zo zijn voorzorgsmaatregelen genomen, de belangrijkste dan toch. Toch wist ze dat hij ook dingen vergeten was die zij wel bij had, maar het niet hebben van een slaapzak maakte de situatie waarin zij zich bevond natuurlijk niet gemakkelijker. Bovendien vroeg Deb zich af of Ryan zich ongemakkelijk zou voelen. Ze besloot om het hem maar niet te vragen. Ze vond het zelf al best moeilijk dat hij dit voor haar deed. Hij stond gewoon een deel van zijn persoonlijke ruimte aan haar af. Ze wilde dit wel benutten, maar ze wist niet tot in hoeverre ze zijn toestemming had. Ze moest maar zorgen dat ze ver van hem af lag, zodat ze hem zeker niet per ongeluk zou aanraken. Dadelijk dacht hij dat ze andere bedoelingen had dan gewoon bij hem liggen. Haar wangen kleurden rood bij dit idee en ze focuste zichzelf zo veel mogelijk op het geluid dat de slaapzak maakte terwijl hij open geritst werd. Ze zag hoe Ryan de slaapzak als een deken over de grond spreidde. Nadat hij zelf lag, maakte Deb pas aanstalten om bij hem te komen liggen. Ze zorgde dat er genoeg ruimte tussen hun was en durfde vooral niet om aan de slaapzak te trekken, ondanks dat deze groot genoeg was voor hun beiden. Deb nestelde zich dieper onder de warme slaapzak en onwillekeurig gleed er een glimlach om haar lippen. 'Dankjewel dat je dit voor me wilt doen,' zei ze oprecht tegen Ryan, waarna ze opzij keek. Ze schrok van de beperkte ruimte die tussen hun in zat en ze schoof een minuscuul eindje opzij. Ze kon echter niet te ver opzij gaan liggen, anders zou ze al aan het einde van de zijkant van de slaapzak liggen. Ze mompelde een zachte 'welterusten' tegen Ryan toen ze merkte dat haar ogen langzaam dicht begonnen te vallen. De duisternis leek vat op haar te nemen en Deb legde haar hoofd opzij. Echter kroop haar lichaam terwijl ze sliep geheel onbewust dichter naar de warmte toe, dichter naar het lichaam van Ryan.

OOC: Je vroeg er om Razz
Edit: Oh ja, godmode met toestemming trouwens, vergeten :silent: 


Laatst aangepast door Deborah Scott op zo aug 11, 2013 3:01 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: No Light do aug 08, 2013 11:29 am

Nadat hij zijn slaapzak eindelijk open had geritst, had Ryan deze op de grond uitgespreid. Wat nu? Doen alsof hij nog iets interessants te vertellen had? Want dat was niet het geval. Misschien… Misschien konden ze maar beter gaan slapen. Dan zou deze nacht snel voorbij zijn, en zouden ze weer opzoek kunnen gaan naar de weg terug naar de beschaving. Hij bukte zich op een nogal onhandige manier, om vervolgens onder zijn slaapzak te gaan liggen. Hij was plotseling blij dat het zo donker was. Het betekende dat Deborah waarschijnlijk niet goed had kunnen zien hoe verschrikkelijk slecht hij was in iets simpels als gaan liggen. Geduldig wachtte hij tot het meisje was gaan liggen. Hij was met zijn rug naar haar toe gaan liggen, in de hoop dat de hele ervaring op deze manier iets minder vreemd zou zijn. Nu voelde het voor hem tenminste alsof er iets tussen hen in lag, zelfs al was het maar zijn rug. Zo leek het in ieder geval alsof hij alleen lag, zelfs al wist hij dondersgoed dat het niet zo was. “Dankjewel dat je dit voor me wilt doen,” hoorde hij Deborah achter hem zeggen. “Geen probleem,” antwoordde hij, alhoewel hij zich vanbinnen nog steeds afvroeg of hij de juiste beslissing had gemaakt. Hij voelde iets zwaars bij zijn voeteneinde neerploffen, wat bij nadere inspectie niet meer bleek te zijn dan zijn Mankey, die had besloten om zijn slaapzak als matras te gebruiken. Zou hij zijn Pokémon terug moeten laten keren? Stel dat er iets met Criana zou gebeuren terwijl hij sliep. Hij zou het zichzelf nooit vergeven als dat zou gebeuren. Maar aan de andere kant… Was er ook maar iemand die wist dat ze hier waren? Hij wist vrijwel zeker van niet. Twijfelend keek hij naar zijn Pokémon. Nee, ze zou zich wel redden als er iets zou gebeuren, of niet soms? Bovendien, de warmte van Criana’s lichaam was perfect om zijn voeten warm te houden.

Ryan sloot zijn ogen, hopend dat hij snel in slaap zou vallen. Maar helaas, een goede nachtrust scheen niet voor hem te zijn weggelegd. Hij lag alles behalve comfortabel, en had zelfs het gevoel dat hij op en spijkerbed lag. Hij was te verwend. Niet gewend om ergens op te liggen behalve zijn comfortabele bed. Zelfs het feit dat ze op gras lagen hielp niet. Natuurlijk, het was beter dan zand of steen, maar alsnog. Het voelde verschrikkelijk. En dat was niet het enige wat hem uit zijn slaap hield. Na ongeveer een half uur te hebben gelegen, voelde hij een warme aanraking tegen zijn rug aan. Ah, dat was… Deborah was tegen hem aangekropen. Als verstijfd bleef hij liggen, gechoqueerd door de aanraking. Hoe moest hij hier nou weer op reageren? De aanraking voelde niet onprettig, maar om nou te zeggen dat hij zich nu comfortabel voelde… Dat was niet bepaald het geval. Ryan slikte, en schoof vervolgens wat verder weg van het meisje, om hierdoor enkel een stomp tegen zijn niet-metalen been te krijgen. De tranen sprongen hem in de ogen. Het was Criana blijkbaar niet bepaald bevallen dat zijn benen, die ze als kussen had gebruikt, hadden bewogen. Hij kon dus nergens naar toe. Er zat dus niets anders op dan om te wachten tot deze rampzalige nacht voorbij was. Hoe hij het ook probeerde, het lukte hem niet om te slaap te vatten. De adem van Deborah kriebelde zachtjes in zijn nek, waardoor hij zich voornam om zich maar niet om te draaien. Ze was zo dichtbij… Nee, dat kon alleen maar verkeerd gaan.

Ryan dacht kort aan de verhalen die op het nieuws waren geweest, over mannen die dit soort gelegenheden juist misbruikten. Waarbij hun excuus nog wel was dat de vrouwen door ze gebruikt hadden willen worden. Maar dat was niet hoe het zat, of wel soms? Want hij kon zich niet voorstellen dat Deborah het op prijs zou stellen als hij ook maar iéts zou doen behalve slapen. Bovendien, dat was niet de soort persoon die hij wilde zijn. Hij wilde iemand zijn waar anderen naar op keken. Iemand die als voorbeeld werd gebruikt. Maar dan zou hij eerst zijn moeder onder ogen moeten komen, of niet? En dat was iets waar hij ontzettend tegenop keek. Maar ooit zou het daar nog wel van komen. Voor nu zou hij zich richten op de eerste gymbadge. Want als hij die eenmaal had, dan was hij al een stuk dichterbij zijn doel. Bewijzen dat hij alles behalve een zielige jongen was die niets zelf kon doen. Ryan baalde zijn hand tot een vuist. Hij zou iedereen laten zien dat ze het mis hadden gehad. Maar dat… Dat zou morgen komen. Als het weer licht was. Hij geeuwde luid. Eerst slapen. Na het risico eerst goed overwogen te hebben, draaide hij zich uiteindelijk om naar Deborah, wiens gezicht gelukkig ver genoeg van hem af lag. Het was dat hij beter sliep op deze schouder, anders zou hij het nooit gedaan hebben. Hij staarde kort naar haar gezicht. Het voelde ontzettend vremd om zo dicht bij een meisje te zijn. Ze sliep zo vredig… Hij kreeg bijna de neiging om haar in haar gezicht te porren. Hij weerhield zich daar echter van, en sloot zijn ogen daarom maar weer, om uiteindelijk in slaap te vallen.
Terug naar boven Go down
avatar
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: No Light zo aug 11, 2013 3:20 am

’Sparky, doe je Thundershock!’ zei Deb. De Pokémon schoot naar voren en sprong in de lucht, waarna het de aanval deed die Deb precies verwachtte. ‘Goed zo! Maak af met je Quick Attack!’ Echter, voordat Sparky dit kon doen, werd de Pokémon al onderschept door een harde Tackle van een andere Pokémon. Geschrokken keek Deb naar de gigantische Onix die zich boven haar uitdoemde. Zijn ogen keken minachtend naar op de Pikachu. Deb keek tegenover zich en zag Brock kijken, een lichte glimlach rond zijn lippen verspreid. ‘Je hebt je Pokémon niet echt goed opgevoed, hè,’ zei hij afkeurend, waarna hij begon te lachen. Daarna liet hij zijn Onix een Bind uitoefenen op de Pikachu. Hulpeloos moest Deb toezien hoe haar Pikachu het zwaar te voortduren kreeg in de krachtige greep van Onix. Hij probeerde zich te bevrijden met een Thundershock, maar dit lukte natuurlijk niet omdat Onix een steen-type was, deze kon makkelijk tegen donderaanvallen. Deb kauwde nerveus met haar tanden op de binnenkant van haar wangen. Hoe kon ze dit gevecht ooit fatsoenlijk beëindigen als die Onix zo sterk was? En ze kon haar Pokémon niet terugkeren, want dan zou ze verloren hebben. Haar Nidoran was al uitgeschakeld door de krachtige Onix, zelfs met één klap. Geodude was al een hele uitdaging geweest, maar Onix was niet te doen. Deb kreeg het moeilijk om haar tranen te bedwingen en ze keek opzij, waar ze Ryan zag zitten. Ze zag hoe hij zijn hoofd vals grijnzend schudde. ‘Je kunt het toch niet!’ riep hij naar haar toe. ‘Geef maar op!’ Deb balde haar vuisten. En dit kon ze van iemand verwachten die met haar mee zou reizen, dus. Ze had hem nooit mee moeten laten komen! Een hoop gepiep trok haar aandacht. Ze gaf een luide gil toen ze Sparky op de grond zag liggen. Of nou ja, wat nog van hem over was…

Deb sperde haar ogen wijd open. Ze merkte dat haar arm rond iets heen lag. Echter waren haar hersenen en was haar lichaam nog bezig om de droom te verwerken, iets wat niet zo goed lukte. De droom had zo echt geleken. Ryan die haar kleineerde, Brock die haar kleineerde en dan haar Pikachu, die als een stuk brokken op de grond had gelegen. Het was een nachtmerrie die meerdere malen zou terugkeren, dat wist Deb nu al. Ze wist alleen niet dat haar angst zulke dromen op kon roepen. Toegegeven, ze was echt bang voor haar eerste gevecht, ze had het gevoel dat ze er ook nog niet zo geweldig voor stond. Ze schudde haar hoofd zachtjes en besloot zich toen pas om zich op de realiteit te concentreren. Ze merkte dat ze op een soort verhoging lag. Raar, want ze lag toch de vorige avond op gras? Ook haar arm had zich om iets gewikkeld, iets wat daar eerst nog niet lag, daar was ze zeker van. En dan merkte ze nog iets. Ze hield haar eigen adem in. Ze had het gevoel alsof er een andere ademhaling was, eentje die zich niet naast haar bevond, maar vlak onder haar.. Ze voelde zich verstijven toen de situatie pas goed tot haar doordrong. Die ‘verhoging’ waar ze op lag, was in werkelijkheid Ryans borstkas, waardoor ze zijn ademhaling ook vlakbij haar oor hoorde. En haar arm had zich gewoon rond zijn lichaam gekruld. Debs wangen kleurde rood. Was ze in haar slaap opzoek gegaan naar warmte of had haar angst haar zo ingenomen dat haar onderbewustzijn steun was komen zoeken bij Ryan? Ze wist het niet, maar ze moest hier wel zo snel mogelijk weg zijn voor Ryan iets zou denken.

Voorzichtig keek Deb vanuit haar positie naar boven. Ze zag echter alleen de kin van Ryan. De rustige ademhaling gaf aan dat hij nog sliep. Ze begon al door haar arm voorzichtig van zijn lichaam te trekken. Ze voelde aan het tintelen dat haar hand geslapen had. Ze voelde haar wangen nog roder kleuren toen ze vlak voor haar gezicht haar Pikachu naar haar zag kijken. Hij had een vreemde grijns rond zijn lippen, alsof hij begreep wat er allemaal gebeurde. Deb stak haar tong boos naar hem uit, waardoor hij zich beledigd wegdraaide. Ze wilde met haar handen zichzelf van de grond duwen zodat haar wang in elk geval geen contact meer zou maken met zijn borstkas, maar durfde om de een of andere reden niet. Ze was bang om hem wakker te maken. Maar als hij wakker zou worden en haar hier zo zag liggen, zou hij dan juist niet gaan denken dat ze het juist expres gedaan had? Ze twijfelde lichtelijk en vervloekte zich ondertussen. Waarom gebeurde haar dit dan ook alweer? Ze liet een zachte zucht ontsnappen. Hier blijven liggen had ook geen zin. Als ze zou blijven liggen, zou ze juist zelf het gevoel hebben dat ze het erom deed. Toegegeven, het lag zeker niet verkeerd en het voelde ook niet onprettig aan, maar ze kon dit gewoon niet maken. Bovendien voelde ze zich zo zelf ook heel erg ongemakkelijk. Deb wilde met haar eigen handen zichzelf omhoog duwen, toen haar Pikachu opeens een uitval naar haar deed. Door de schrik viel ze met haar wang weer terug op Ryans borstkas en schrok toen ze dacht geluid te horen. Meteen kwam ze overeind, waardoor ze met haar rug op de grond viel en haar hoofd opzij klapte.. vlakbij zijn onderbuik. ‘Het is niet wat je denkt!’ bracht ze paniekerig uit, omdat ze dacht dat ze Ryan nu echt wel wakker had gemaakt en gehaast trok ze haar hoofd terug en ging ze op haar knieën zitten, waarna ze paniekerig naar hem keek, zich afvragend of hij nu wel wakker was of niet.

OOC: Ik kon het echt niet laten, vooral dat allerlaatste stukje niet XD Het is zo lekker awkward XD
Terug naar boven Go down
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: No Light zo aug 11, 2013 4:41 am

“Voorzichtig, Ryan, anders val je in het water!” De kleine, zwartharige jongen lachte luid, en sprong naar de volgende steen toe. Hij wankelde even toen hij neerkwam, maar wist al snel zijn evenwicht weer te vinden. “Goed zo, Ryan! Je bent er bijna!” klonk de stem weer. Het zwartharige jongetje grijnsde breed, en keek naar zijn vader, die samen met zijn moeder aan de oever van het beekje zijn zoon stond aan te moedigen. Hij keek kort naar rechts, waar hij zijn twee broers in het water zag liggen. Hij was de enige die nog niet in het water was gevallen. Daarom was hij voor deze ene keer het lievelingetje van zijn vader. Iets dat hij altijd had gewild, maar dat hem nooit was gelukt. Hij sprong naar de oever toe, en grijnsde breed naar zijn vader, die hem over zijn hoofd aaide. “Goed gedaan, Ryan!” zei zijn vader. Zijn vader zei nog iets, maar het was niet meer hoorbaar. De grond trilde. Een aardbeving. “Ryan!” hoorde hij zijn vader schreeuwen. De zwartharige jongen was ineengekrompen, verstijfd van angst. “Ryan, help me!” hoorde hij zijn vader weer roepen. Het jongetje snikte. Zijn vader bleef roepen, maar steeds zachter, tot hij uiteindelijk weg was gestorven. “Papa…” jammerde het jongetje. De grond stopte met trillen, maar de jongen kwam niet overeind. Hij kon niet overeind komen, zelfs als hij het gewild zou hebben. Zijn hele lichaam was veranderd in hard metaal. Hij kon enkel toekeken hoe zijn broers en moeder naar hem toe liepen. “Moordenaar,” fluisterden ze in zijn oor. Hij wilde roepen dat het niet zijn schuld was, maar kon zijn mond niet bewegen. Hij voelde een warme hand op zijn schouder. De stemmen waren verdwenen, en de stijfheid uit zijn nek trok weg, waardoor hij naast zich kon kijken. Met grote ogen keek hij naar de blondine, die hij wist te herkennen als Deborah.

Een harde klap op zijn borst zorgde er voor dat Ryan uit zijn droom ontwaakte. Geschrokken hapte hij naar adem. Wat was er gebeurd? Was hij aangevallen door een Pokémon? Was Sparky van gedachten veranderd, en had deze alsnog besloten om hem op dezelfde manier als zijn trainer te behandelen? Hij voelde op zijn borst om te kijken wat het was, voordat er iets zwaars op zijn onderlichaam viel. Hij liet een kreet van pijn horen, waarna zijn handen naar zijn pijnlijke plek schoten. “Het is niet wat je denkt!” hoorde hij Deborah roepen. Niet wat hij dacht? Hij wist niet eens wat hij zou moeten bedenken, behalve dat hij op een bijzonder ruwe manier uit zijn slaap was gehaald. Hij bleef liggen tot de pijn wat was weggezakt voordat hij zichzelf moeizaam overeind hees. Ietwat geïrriteerd keek hij naar de blondine. “Maak me de volgende keer alsjeblieft op een normale manier wakker, oké?” zei hij. Hij fronste, en wreef slaperig in zijn ogen. Hij herinnerde zich vaagjes dat hij ergens van had gedroomd, maar kon zich niet meer herinneren waar het over ging. Ach ja, dan was het vast niet belangrijk geweest. Hij rekte zich uit, om hierdoor tot de conclusie te komen dat zijn hele lichaam stijf was. Langzaam keek hij om zich heen. Ach ja, dat was waar ook. Ze hadden in het bos overnacht. Vandaar dat zijn lichaam zo stijf was.

Zijn blik viel eerst op de blondine, voordat hij op de slaapzak viel. Wauw. Dat was waar ook. Hij had vannacht een bed gedeeld met een meisje. Nou ja, niet een bed, een slaapzak. Waar ze onder hadden gelegen. Dus technisch gezien was het niet samen slapen, maar gewoon… slapen onder een deken. Ja, dat klonk al heel wat beter. Dat maakte het hele idee al wat minder vreemd. “Uhm… Heb je goed geslapen?” vroeg Ryan in een poging om te doen alsof Deborah niet zojuist iets had gedaan wat verdacht veel leek op het knuffelen van zijn edele delen. Hij glimlachte, en pakte vervolgens zijn rugzak, die hij tijdens het slapen als kussen had gebruikt. Ryan begon in zijn rugzak te graaien, opzoek naar iets eetbaars. Hij vond uiteindelijk een plastic zak met twee appels er in. Wel, blijkbaar zou hij ook eten moeten inslaan als ze weer in een stad aankwamen. Want op het moment schenen de appels het enige eten te zijn dat hij nog bij zich had. Maar dat maakte niet uit op het moment, de appels waren goed genoeg als ontbijt. Tevreden nam hij er een hap van. “Hoe dan ook… Ik hoop dat we niet ver weg zijn van het dichtstbijzijnde dorp. Ik heb geen zin om vanavond weer op de grond te moeten slapen,” zei Ryan.


Laatst aangepast door Ryan Haynes op vr aug 16, 2013 4:00 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
avatar
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: No Light zo aug 11, 2013 7:20 am

Als Ryans blik niet vertrokken was geweest van pijn, had Deborah misschien nog wel om de situatie kunnen lachen. Echter, hij keek haar wat geïrriteerd aan, dus dwong Deb zichzelf om vooral niet in de lach te schieten. Omdat het dwingen haar drang om te lachen juist groter maakte, klemde ze haar kaken op elkaar en was ze uiteindelijk genoodzaakt om op de binnenkant van haar wangen te bijten. Ze was dan ook blij toen hij opstond, alles begon op te ruimen en naar een ander onderwerp versprong. Over dat ze hem de volgende keer op een normale manier moest wakker maken, had ze maar niks gezegd. Het zou vast wel duidelijk zijn dat ze niet nog een keer met haar hoofd opzij zou vallen op die manier. Sparky deed ondertussen niet veel moeite om zijn lach in te houden en zat haar hard uit te lachen op een afstandje. Als Deb een Poké Ball voor hem had, had ze hem allang teruggekeerd. Alleen, telkens als ze een Poké Ball gooide, zorgde hij er wel weer voor dat deze Poké Ball teruggekaatst werd, bijvoorbeeld door hem te ontwijken of door hem hard terug te slaan met zijn staart. Zo had ze eens een keertje dat ze haar Poké Ball naar hem gooide en hij zijn staart gebruikte, waardoor de Poké Ball recht tegen haar oog vloog. De volgende dag had ze de hele tijd rondgelopen met een blauw oog en had de Pikachu haar kostelijk uitgelachen. 'Ik heb wel lekker geslapen,' beantwoordde ze de vraag, terwijl ze rood kleurde. Ze durfde niets over het feit te zeggen dat ze wakker was geworden met haar hoofd op zijn borstkas. Dan wilde hij nooit meer zijn slaapzak met haar delen, als dat nu al niet het geval was. Het moest vast erg raar overkomen: een meisje dat met haar gezicht vlakbij je edele delen viel. Ze besloot om er maar niet meer aan te denken, ze schaamde zich nu al voor de situatie en als ze er aan zou blijven denken, zou ze zich steeds harder beginnen schamen. 'En jij? Heb jij goed geslapen?' vroeg ze uiteindelijk maar, terwijl ze haar rode kleur een beetje probeerde te verdoezelen door haar meest onschuldige glimlach op te zetten. Ze voelde zich een beetje ongelukkig met de situatie. Ze had het zich heel anders voorgesteld om naast hem wakker te worden, eerder op een meer normale manier, maar dat gunde de situatie haar natuurlijk weer niet.

Met een half oor luisterde Deb naar wat Ryan zei. Ze was druk op zoek naar iets bruikbaars om te eten, maar zag dat ze zelfs op die voorraad flink achteruit was gegaan. Wel had ze nog een beetje voer voor Sparky bij, die ze dan ook achter zich gooide naar de nog steeds lachende Pikachu. Deze keek haar geërgerd aan, maar stortte zich meteen op het eten. Dizzy en Converse zou ze wel voeren eenmaal dat ze in de volgende stad zou zijn. Deb draaide haar hoofd naar Ryan toe. 'Ik hoop het ook,' mompelde ze. 'In elk geval hebben we nu nog een hele dag om te gaan zoeken. Gisteren hadden we zo weinig tijd omdat we elkaar nogal laat tegen waren gekomen en nogal druk bezig waren met het ontmoeten,' zei ze glimlachend, terugdenkend aan de ontmoeting van gisteren. Ze had er nu wel een leuk reismaatje bij gevonden, ook al beleefde ze er nogal.. awkward situaties mee. Ach, het was gewoon Sparky's schuld. Deb trok een pruillip naar Ryan toe en wees naar de Pikachu. 'Ryan, Sparky deed vanmorgen expres alsof hij me wilde aanvallen en daarom viel ik van schrik omver op je.. ja, daar ja. Dus ik kon er niks aan doen!' Ze zette haar grote blauwe ogen op en probeerde zo onschuldig en schattig mogelijk te kijken. 'Pika!' zei Sparky verontwaardigd, waarna hij zijn kopje opzij draaide en snoof. Deb grinnikte. Oh, wat hield haar Pikachu toch veel van haar. Zucht. Wat een sarcasme. Deb zou al blij zijn als de Pikachu zou luisteren naar haar tijdens haar gevecht met Brock. Tegendraads zou hij waarschijnlijk wel zijn, maar ze kon toch altijd nog een poging wagen? Ze keek naar Ryan. 'Laten we maar vertrekken dan,' opperde ze, waarna ze haar spullen bijeen begon te zoeken en haar Pikachu wenkte. Deze twijfelde even, maar deed toch een paar sprongen naar voren en klom toen via haar benen omhoog naar haar nek. Deb was lichtelijk verwonderd dat de Pikachu echt luisterde, maar hield het maar zo. Het was beter dan dat hij tegendraads gedrag vertoonde en al helemaal niet mee wilde gaan, dat vond Deb ook niet leuk. Nee, zo was het beter. Ze hees haar rugzak goed op haar rug en keek om naar Ryan. 'Klaar om te vertrekken?' vroeg ze hem, waarna ze hem vragend aankeek en haar wangen weer ietsje rood kleurden, onbewust.

OOC: Omdat ik zo lief ben om mijn heilige twintig minuutjes op te geven voor een Deb-postje (a)
Terug naar boven Go down
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: No Light do aug 15, 2013 9:35 am

Lichtjes fronsend keek Ryan Deborah aan. Ondanks dat ze zo te zien erg haar best deed, was van haar gezicht af te lezen dat ze met moeite haar lachen inhield. Oké, ergens was het ook wel grappig geweest. Maar op het moment had hij nog steeds behoorlijk wat pijn, wat er voor zorgde dat hij er zelf nog niet bepaald om kon lachen. “Ik heb wel lekker geslapen,” beantwoordde Deborah zijn vraag, waarna er een rode blos op haar wangen verscheen. Bloosde ze nou? Of had ze het alleen maar warm? Want zo vreemd was zijn vraag niet geweest. Het was eigenlijk een vrij normale vraag, als je naging dat hij zojuist wakker was geworden. Of schaamde ze zich nog voor wat er zojuist was gebeurd? Want als hij een meisje was geweest, dan zou hij zich ook schamen. Want ze had zich niet bepaald charmant gedragen. “En jij? Heb jij goed geslapen?” vroeg Deborah toen deze zich ietwat hersteld scheen te hebben. Ryan haalde zijn schouders op. “Het ging wel. De grond was vooral erg hard. Ik ben het niet echt gewend om op de grond te slapen,” antwoordde Ryan. Nou ja, dat was niet bepaald het enige geweest waardoor hij niet echt goed had geslapen. Ten eerste was het omdat Deborah een tijd lang in zijn nek had liggen hijgen. En ten tweede wist hij vrijwel zeker dat hij een nachtmerrie had gehad. Hij kon zich nog steeds niet herinneren wat hij gedroomd had, maar nu hij eenmaal echt waker was en zijn aandacht wat minder werd afgeleid door de verschrikkelijke pijn in zijn kruis, merkte hij dat hij bezweet was. En dat was niet bepaald normaal als je naging dat het die nacht behoorlijk koud was geweest. En hij kon niet bepaald een andere reden verzinnen die zou verklaren waarom hij zo bezweet was geweest.

“In elk geval hebben we nu nog een hele dag om te gaan zoeken. Gisteren hadden we zo weinig tijd omdat we elkaar nogal laat tegen waren gekomen en nogal druk bezig waren met het ontmoeten,” zei Deborah. Ryan knikte. Ja, ze had gelijk. Het was nu nog vroeg. Ze hadden nog meer dan genoeg tijd om een stad te bereiken. En anders… Nou ja, deze keer zouden ze in ieder geval meer dan genoeg tijd hebben om een comfortabele slaapplek te zoeken. Het enige probleem wat dan nog overbleef was het feit dat hij geen eten meer had, behalve die ene appel die hij nog over had. En dat zou waarschijnlijk een veel groter probleem zijn dan of ze wel of niet een slaapplek zouden kunnen vinden. Zou hij er iets over moeten zeggen? Of zou hij er gewoon blind op kunnen vertrouwen dat ze een stad zouden bereiken voordat hij neer zou vallen van de honger? Ryan nam en laatste hap van zijn appel, om het klokhuis vervolgens achteloos weg te gooien. Het had geen nut om het klokhuis mee te nemen, en het was helaas niet zo alsof er een prullenbak in de buurt was. Met enige moeite hurkte hij, om vervolgens te beginnen met het oprollen van zijn slaapzak. Toen hij deze eenmaal op had gerold, propte hij deze in zijn rugzak. Het was niet perfect, maar het was goed genoeg.

“Ryan, Sparky deed vanmorgen expres alsof hij me wilde aanvallen en daarom viel ik van schrik omver op je.. ja, daar ja. Dus ik kon er niks aan doen!” zei Deborah plotseling. Ryan knipperde verbaasd met zijn ogen. Wilde ze het daar nog steeds over hebben? Hij toverde een glimlach tevoorschijn, en wuifde haar verontschuldiging weg. Het was een ongeluk geweest, meer niet. Zolang het geen tweede keer zou gebeuren was alles okay. “Laten we maar vertrekken dan.” Ryan knikte, en hees zijn rugzak op zijn rug. “Klaar om te vertrekken?” vroeg Deborah. Ryan knikte. Opnieuw had de blondine een blos op haar wangen gehad. Hij wist niet zeker wat hij er van moest vinden. Of hij er zich aan moest irriteren omdat hij niet wist wat de reden was, of dat hij het schattig moest vinden. Hij richtte zijn blik dus maar op zijn Mankey, die wonderbaarlijk genoeg door al het gedoe heen had weten te slapen. Hij had weinig zin om haar terug te laten keren in haar Pokéball, en nog minder zin om haar wakker te maken, dus pakte hij haar met enige moeite op, om haar vervolgens in de ruimte tussen zijn nek en zijn rugzak te hijsen. Hij wilde vertrekken, maar bedacht zich op dat moment iets. “Weet jij toevallig nog uit welke richting we hier zijn gekomen?” vroeg Ryan. Een frons verscheen op zijn voorhoofd. “Het was gisteravond behoorlijk donker… Om eerlijk te zijn heb ik geen idee waar we vandaan zijn gekomen, of welke kant we nu op zouden moeten,” zei hij, om Deborah vervolgens aan te kijken. Zou zij het zich nog herinneren? Of bleek nu dat ze nog erger verdwaald waren dan de vorige dag?

OOC: Whoa, eindelijk gepost. Ik hoop dat je er iets mee kan!
Terug naar boven Go down
avatar
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: No Light do aug 22, 2013 2:36 am

Deborah haalde opgelucht adem toen Ryan het een soort van wegwuifde. Ze wierp een blik op Sparky. Sparky keek net op dat moment naar haar en Deb staarde hem boos aan. De Pikachu sloeg zijn armen kinderachtig over elkaar heen, waarna hij zijn tong naar haar uitstak. Deb wenkte de Pokémon met een zucht en wachtte tot Ryan klaar was met opruimen. Ze fronste haar wenkbrauwen toen ze zijn vraag hoorde. Ze had zelf om eerlijk te zijn gisteren ook niet echt opgelet waar ze vandaan waren gekomen, ze had zich vooral gefocust op het vinden van een slaapplaats voor het donker werd. Dat plan was uiteindelijk toch niet al te geslaagd geweest, maar ze hadden in elk geval wel wat gevonden. Deb vroeg zich echter af of ze nu langer dan een dag verwijderd waren van de stad die hun een stap dichterbij Pewter City bracht. Ze rekende in haar hoofd uit waar ze naartoe moesten. Ze kwamen van de Rock Tunnel, dus het slimste was om via Cerulean City terug naar de Mt Moon te gaan, waarna ze zo door konden lopen naar Pewter City. Dat zouden echter wel een paar dagen zijn dat ze moesten lopen, maar daar had Deb het wel voor over. Bovendien moest ze die eerste badge hebben voor ze echt verder konden gaan. Ze was echt veel te ver afgedreven van haar doel. Bovendien twijfelde ze of ze een nieuwe Pokémon zou vangen voor het verslaan van de Gym. Toch ging ze de uitdaging aan om alleen haar Nidoran en haar Pikachu in te zetten, op voorwaarde dat ze natuurlijk eerst nog wat training kregen. Deb keerde zich naar Ryan. ‘Ik heb werkelijk geen idee, maar als we gewoon blijven lopen, komen we er wel, toch?’ Ze probeerde zo optimistisch mogelijk te zijn om vooral geen blijk van haar nogal overstemmende onwetendheid te geven. Ryan had niet echt de juiste partner gekozen om mee te gaan reizen. Ze had dan wel een kaart, maar op dit moment zou het niet echt handig zijn. Het was nu niet bepaald alsof de kaart aangaf waar ze op dit moment waren, het gaf nu niet bepaald een schijnend bolletje op de plaats waar ze stonden of zo. Nee, daar hadden ze op dit moment niets aan. Al wat ze konden doen was lopen en hopen dat ze op de goede plaats uitkwamen, dacht Deb dan zo.

‘Aan mijn kaart hebben we op dit moment ook niet veel,’ zei Deb, lachend als een boer met kiespijn. Ze hield de kaart omhoog die ze uit haar rugzak had gehaald. Haar maag knorde. Had ze überhaupt wel eten bij? Ze kon wel janken toen ze zag dat dit niet het geval was. Haar hand graaide over een lege bodem. Haar trots was echter te groot om Ryan om hulp te vragen. Ze zou toch wel een dagje nog zonder eten kunnen? Ze twijfelde echter. Ze had alleen gisterenmorgen nog wat gegeten. Zodra ze bij Cerulean City zouden zijn, zou Deb wat inkopen gaan doen. Ryan moest dan maar even wachten. Bovendien kon ze toch nog nadenken of ze toch geen Pokémon ging vangen. Ze propte de kaart weer onfatsoenlijk terug in haar rugzak. Hier zou ze later spijt van krijgen, dat wist ze zeker. Ze wees naar voren. ‘Ik denk dat we die kant op moeten,’ zei ze. Omdat Ryan gisteren de weg al had uitgestippeld, besloot Deb om met grote passen al te beginnen lopen. Als Ryan haar niet wilde volgen, zou ze het wel merken. Deb zag dat de bosjes opmerkelijk begonnen af te nemen en haar mond viel open. Nee, dit kon niet waar zijn! Ze rende het laatste eindje verder en zag, voorbij de laatste boom dat het zicht op de stad ontnam, dat er weldegelijk een stad in de buurt was. ‘Nee hè!’ riep ze uit. Ze draaide zich om, veronderstelde dat Ryan haar wel gehoord zou hebben en keek naar de plek waar hij waarschijnlijk ergens achtergebleven was. ‘Ryan, kom eens kijken!’ riep ze. Toen het naar haar idee niet snel genoeg ging, snelde ze terug en ging vlak voor zijn neus staan, zich niet bekommerend om de beperkte ruimte die zich nu nog maar tussen hun bevond. ‘We hebben gewoon enkele meters van een stad geslapen!’ zei ze gefrustreerd. ‘De stad van Cerulean City bevindt zich hier gewoon vlak achter me!’ Ze keek hem met grote ogen aan. ‘Nu kan ik ook meteen inkopen doen. En gaan we dan ook iets eten? Ik heb honger!’ De slome Deb was veranderd naar een positieve brok energie en op en neer springend keek ze hem vragend aan.

OOC: Excuses voor deze late reactie! :O
Terug naar boven Go down
avatar
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 22
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: No Light vr aug 23, 2013 1:21 pm

Blijkbaar had het meisje net als hem geen idee welke kant ze op zouden moeten. Hij wilde echter niet dat het er op leek alsof ze hopeloos verdwaald waren, waardoor hij dus maar zachtjes glimlachte. Yeah. Ze zouden uiteindelijk vast wel een stad vinden. Hoe lang het zou duren? Geen idee. Lang, waarschijnlijk. Heel lang. “Aan mijn kaart hebben we op dit moment ook niet veel,” zei Deborah. Ja, zoiets had hij eigenlijk al gedacht. Een kaart was eigenlijk alleen handig wanneer je wist waar je was. En dat was duidelijk niet het geval. Hij hoorde zachtjes het geknor van Deborah’s maag, maar deed alsof hij het niet hoorde. Op de een of andere manier had hij het gevoel alsof ze het niet zou waarderen als hij haar er op zou wijzen dat hij de geluiden die haar maag maakten zou kunnen horen. Want het waren niet bepaald charmante geluiden. Het klonk alsof er een of ander beest op sterven lag. En dat… dat leek hem niet bepaald iets waarvan je wilde dat iedereen het kon horen. Het was op zijn zachts gezegd beschamend. Hij ging met zijn tong lang zijn droge lippen, en kwam tot de conclusie dat hij behoorlijke dorst had. Had hij eigenlijk nog wel genoeg drinken bij zich? Hij herinnerde zich dat hij gisteren nog een flesje water had gekocht, maar hoeveel zou hij daar op het moment eigenlijk nog van over zijn? Na zijn Mankey er va af te hebben gehaald gooide Ryan zijn tas over zijn schouder naar voren, en haalde er zo al lopend een flesje water uit. Nog half vol. Het was niet bepaald veel, dus hij zou er zuinig mee moeten doen. Dankbaar nam hij een slok van het koele water. Hij was blij dat het nog niet zo warm was. Hij had er niet aan moeten denken om lauw water te moeten drinken.

“Ik denk dat we die kant op moeten,” zei Deborah. Ryan knikte, en stopte de fles, die nog maar voor een kwart gevuld was met water nu, terug in zijn tas. Hij zou er nu maar op vertrouwen dat de richting die ze op gingen goed was. Of dat Deborah’s gevoel voor richting in ieder geval beter was dan dat van hem. Het meisje liep met grote passen, waardoor hij enige moeite had om haar bij te kunnen houden. Niet alleen omdat hij moeite had met lopen door zijn kunstbeen, maar omdat hij nog steeds wat pijn in zijn kruis. En waarschijnlijk ook omdat hij eigenlijk nog half sliep. Hij was er niet echt aan gewend om direct te gaan wandelen nadat hij was opgestaan. Heck, hij had nauwelijks vijf minuten gehad voor zijn ‘ontbijt’. Zijn honger was eigenlijk ook nog niet helemaal bevredigd door het eten van die ene appel. Maar hij vond het zonde om de tweede appel nu al op te eten. Bovendien… Eigenlijk zou hij de appel voor Criana moeten bewaren, want hij had niet echt voedsel voor haar ingeslagen. Nee, hij zou de appel wel aan haar geven. Of met haar delen desnoods. Want hij was er bijna zeker van dat zij wel honger zou moeten worden als ze wakker werd.

De bebossing werd wat minder, wat het voor hem wat makkelijker maakte om te kunnen lopen. Opnieuw was Deborah sneller gaan lopen. Nee, ze was zelfs gaan rennen. Probeerde ze hem te dumpen ofzo? “Nee hè!” hoorde hij het meisje plots uitroepen. Wat? Had ze haar enkel soms verstuikt tijdens het rennen? Ietwat bezorgd liep Ryan door, tot hij uiteindelijk zag wat er aan de hand was. De stad. Ze hadden de stad gevonden. “Nu kan ik ook meteen inkopen doen. En gaan we dan ook iets eten? Ik heb honger!”  Wel, dat was tenminste een iemand die blij was dat ze de stad hadden gevonden. Al die tijd waren ze maar enkele meters van de stad vandaan geweest. Hij kon zichzelf wel in zijn gezicht slaan. Als ze ook maar iets verder waren gelopen, dan hadden ze niet buiten hoeven slapen. “Damn… Ik had gewoon in een bed hebben kunnen slapen als we door waren gelopen,” mompelde Ryan. Hij fronste kort. “Niet dat vannacht niet okay was, natuurlijk. Ik vond het niet erg om met je te moeten slapen. Ik bedoel… Je snapt wat ik bedoel.” Hij hield zijn mond half open, alsof hij niet zeker wist of hij verder moest praten. Nee, hij zou het zo waarschijnlijk alleen maar erger maken. “H-Hoe dan ook, ik denk dat ik mij eerst even in het Pokémon Center wat op wil frissen. En daarna moet ik nog wat dingetjes regelen. Wat als we over een uur of drie afspreken voor dat café daar? Café…” met enige moeite las Ryan de naam van de zaak, “… Cafairy?” Hij moest zijn lachen in houden. Wauw, dat was zo’n slechte woordgrap, dat het bijna grappig werd.

OOC: Look at the time. It's bad pun o' clock.
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: No Light

Terug naar boven Go down
 

No Light

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: Central Kanto :: Lavender Town :: Rock Tunnel-