Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] za jul 27, 2013 11:54 pm

Met een opgewonden en snel kloppend hart stond Alexis die morgen op. De afgelopen tijd had ze nerveus gewacht op het telefoontje van Kean en net toen ze dacht dat deze niet meer zou komen, belde hij. Ze hadden afgesproken in Saffron City, omdat dit voor hem makkelijker zou zijn en Alexis eigenlijk wel aan een lange wandeling toe was. Voor de zekerheid zou ze Zippo en Star ook meenemen, je wist maar nooit wie je tegenkwam. Ze pakte haar Poké Balls en borg die veilig op, waarna ze Thunder wenkte. Deze lag languit op de bank en strekte zich uit, waarna hij sierlijk van de bank sprong. Snel checkte Alexis haar outfit. Omdat haar benen wel weer eens wat kleur mochten hebben, had ze één van haar favoriete blauwe cocktailjurken aangetrokken. Deze sloot om haar borstkas en had geen bandjes, zodat haar schouders ook kleur zouden krijgen. Het eindigde tot vlak boven haar knieën, dus de jurk zou nog wel netjes zijn natuurlijk. Alexis had wel minirokjes liggen, maar vond dit niet zo gepast voor een afspraakje. Bovendien wilde ze zeker niet de verkeerde bedoelingen opwekken. De minirokjes waren meer voor gewoon thuis aan te doen, ze deed ze vaak met een legging aan als ze naar buiten ging, maar binnen zag toch niemand haar. Het zou haar nogal doen blozen als Kean opeens voor haar neus zou staan als ze zo’n rokje aanhad. Ze grinnikte even om het belachelijke idee. Ze had het gevoel alsof ze de laatste tijd veel vrolijker was en sneller geamuseerd kon raken van kleine dingen. Had dat te maken met Kean? Ze wist het niet, maar wat ze wel wist was dat ze niet op tijd zou zijn als ze nu niet vertrok. Ze keek op haar klokje. Om twee uur hadden ze afgesproken, dus ze zou nu zeker moeten vertrekken! Na een korte check of ze alles had, liep ze naar buiten en voelde meteen al de zon genadeloos op zich schijnen. Ze had haar haren zorgvuldig gewassen en verzorgd, waardoor het nu mooi golfde en perfect rond haar gezicht lag. Ze was trots op haar lange blauwe haar, niet iedereen kon van zichzelf zeggen dat ze mooi lang blauw haar hadden. Ze glimlachte even en begon uiteindelijk haar lange wandeling. Trouw liep de Jolteon naast haar. Hij spitste zijn oren zo nu en dan op verschillende geluiden in de buurt, maar niets trok echt zijn aandacht.

Het had een poosje geduurd, maar Alexis bereikte eindelijk wel Saffron City. Eenmaal daar aangekomen werd ze wel een beetje gedesoriënteerd van al die gebouwen, dus begon ze maar zomaar een kant op te lopen. Zolang zou het toch niet duren tot ze Kean zou vinden? Ze liep naar het centrum van de winkelstraat en zag algauw de afgesproken plek. Voor de tijd van het jaar liepen er opvallend weinig mensen rond. Verderop zag ze een man met een Raichu, maar dat was dan ook de enige persoon die zijn Pokémon vrij naast zich had lopen, buiten zij natuurlijk. Ze was rond zich heen aan het kijken, waardoor het haar niet echt opviel dat de man haar doelbewust naderde. Pas toen ze het in de gaten had, stond hij vlakbij haar. Ze draaide zich om en keek hem aan. Ze voelde zich erg benauwd worden onder zijn blik, maar wist niet waarom. ‘Kan ik je ergens mee helpen?’ vroeg ze ietwat onwennig. De plotselinge schreeuw van de Raichu liet haar schrikken, evenals de donderstraal die afkomstig kwam van de Pokémon. Ze sprong geschrokken achteruit, waardoor de straal haar nog maar net miste. Ze keek geschrokken naar de man. Merkte ze daar nu een geamuseerd glimlachje op? Het leek net alsof hij haar doelbewust pijn wilde doen. Een angstscheut ging door haar heen. Was het weer iemand van Team Rocket en belandde ze in dezelfde situatie als eerst? En hoe laat was het eigenlijk? ‘Wel hallo, dame,’ begon de man met een toon dat Alexis totaal niet aanstond. ‘Zullen wij twee eens een gezellige wandeling maken?’ vroeg hij. Alexis schudde haar hoofd. ‘Vergeet het,’ mompelde ze. De Raichu keek haar arrogant aan, maar Alexis richtte haar blik van de Pokémon af, waardoor ze niet in de gaten had hoe woedend dat de Raichu maakte. Het volgende moment keek ze weer naar de Raichu en zag hoe hij zich klaarmaakte voor een harde donderaanval. Nog voor ze echter iets kon doen, werd ze hard geëlektrocuteerd door de Pokémon. Alexis balde haar vuisten dankzij de kracht van de aanval en voelde hoe heel haar lichaam schokte en pijn deed. ‘Jolteon!’ riep Thunder geschrokken uit, waarna hij een donderstraal op de Raichu afvuurde. Daardoor hield de Raichu op met zijn aanval en zakte Alexis zwak in elkaar. De man had zijn geamuseerd lachje verplaatst voor een bulderende lach. Wacht.. Was hij haar nu aan het uitlachen omdat ze zoveel pijn had? Alexis keek hem ongelovig aan. Daarna verspreidde zich weer een scheut van angst door zich heen, want ze was verlamd door de donderaanval en kon zich nauwelijks bewegen. Ja, fijn. Wat nu?

OOC: Godmode met toestemming natuurlijk!
Terug naar boven Go down
avatar
Kean Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 567
Poképoints : 170
Reputatie : 51
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com/
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] wo aug 07, 2013 11:05 pm

Na hun laatste ontmoeting in Saffron City, had Kean een tijd niks meer van zich laten horen aan Alexis, ondanks dat hij had beloofd te bellen. Dit had met meerdere dingen te maken. Allereerst kon hij natuurlijk niet te vaak van de gym wegblijven, omdat zowel hij als Kane beiden aanwezig moesten zijn als een trainertje zijn opwachting maakte. Daarnaast gold de regel “uit het oog, uit het hart” ook wel enigszins. Hoewel Kean de eerste paar dagen na zijn belofte om te bellen eigenlijk het liefst meteen weer met Alexis had afgesproken,  was dat gevoel al snel weer weggeëbd. Het was niet zo dat ze ook maar een moment uit zijn gedachten verdween, maar dat ongelukkige, lege gevoel dat hij had gevoeld vlak na ze afscheid hadden genomen, was wel weggezakt. Was hij alleen geweest, dan had hij zich nu misschien wel verschrikkelijk eenzaam gevoeld en had hij haar meteen diezelfde avond nog opgebeld, maar hij was niet alleen. Hij was nooit echt alleen. Hij had Kane.

En Kane was ook precies de derde reden waarom Kean lang had gewacht met bellen. Hij kon het met zijn broer overal over hebben – over games, pokémon, feesten, roddels en geruchten, muziek en familieperikelen – maar er was een uitzondering: serieuze liefde. Oké, toegeven, Kean wist niet hoe serieus het was, maar hij wist dat het serieus genoeg was om Alexis een kans te geven... en hij had geen idee hoe hij dat aan Kane moest vertellen. Het leek zo simpel, gewoon een paar woordjes: ‘Yo, Kane, ik heb vandaag een afspraakje met Alexis.’ en dan zou hij zijn hand opsteken en het huis ontvluchtten. Zo ongeveer. Maar zo simpel was het niet. Hij durfde dat niet... hij wist gewoon niet hoe Kane zou reageren en dat maakte hem verschrikkelijk bang. Hij kende Kane al zijn hele leven, wist hoe hij over bepaalde dingen dacht en waar hij wel en niet tegen kon, maar nu... nu wist hij niks. Hij kon tientallen scenario’s bedenken en elke uitkomst zou zijn leven veranderen. Op een negatieve manier. En met elk scenario zou hij zich een egoïst vinden om de keuzes die hij had gemaakt. Kane zou blij voor hem kunnen zijn, maar zou zich ergens diep van binnen toch in de steek gelaten voelen. Kane zou jaloers kunnen worden, er zou een diepe kloof in hun band kunnen onstaan – in die band die Kean altijd als rotsvast had gezien. Kane zou zich eenzaam gaan voelen... of zichzelf verplichten een vriendin te zoeken, iets wat alleen maar verkeerd zou uitpakken. Of hij zou gaan nadenken over de vraag “waarom Kean wel en ik niet?” en nooit achter het antwoord komen... De ergste scenario’s die Kean zich voor de geest kon halen, waren die scenario’s die ermee eindigden dat Kane zelfmoord zou plegen, maar daar geloofde hij gelukkig niet echt in. Kane was sterker dan dat.

Het makkelijkste was om Alexis te vergeten en nooit en te nimmer iemand anders dan Kane in zijn leven toelaten. Hij had het serieus overwogen en ook geprobeerd, maar al snel merkte hij dat het niet zo makkelijk was als hij dacht. Hij kon haar niet vergeten, niet zomaar. Het brak hem op, vanbinnen. Er volgde menig slapenloze nacht, waarin hij zijn gedachten probeerde te ordenen, waardoor er alleen maar meer chaos in zijn hoofd ontstond, zodat hij uiteindelijk zijn bed uit kwam en zacht de meest depressieve muziek opzette die hij op dat moment kon vinden. Dan bleef hij achter zijn bureau zitten luisteren naar de teksten...
With every battle he’s choosing
With every bye he’s loosing
His enemy is not far behind...

...de muziek alleen onderbroken door de stiltes tussen twee nummers in...
Oh how I long for utter silence,
But who am I to know, when rain will turn to snow?

...met als enige andere geluid het zachte geruis van de computer...
And there forever remains the change from G to Em
…en het gefluit van vogels die ook nog niet sliepen, of juist net wakker waren geworden...
Just washing it aside 
All of the helplessness inside 
Pretending I don't feel misplaced 
Is so much simpler than change…

...tot hij uiteindelijk ’s ochtends wakker werd en erachter kwam dat hij toch in slaap was gedommeld. Dan liep hij de rest van de dag met rug- en nekpijn, omdat slapen met je hoofd op je armen op een bureau nou niet bepaald comfortabel is. Daarnaast bleef het feit dat hij haar had beloofd dat hij zou bellen hem achtervolgen. Hoe lang zou ze wachten? Hij kon zijn telefoon niet eeuwig negeren, hij kon niet doen alsof er geen tijd verstreek... alsof hij haar niet miste.

Op een dag leunde hij met zijn voorhoofd tegen de spiegel in de badkamer. Het koele glas verlichtte zijn hoofdpijn... enigszins. Zijn handen waren gebald tot vuisten en zijn ogen gesloten. Je hoefte geen kenner te zijn om daar een verwarde ziel te zien. Hij wist dat het al te lang geleden was sinds hij Alexis voor het laatst had gezien. Hij moest bellen. Maar wat moest hij tegen Kane zeggen? Dat hij gewoon een rondje ging wandelen? Ha, alsof hij dat zou geloven. Kane wist heel goed dat Kean helemaal niet van wandelen hield. Hij liep alleen als hij een doel had – de supermarkt, de gamewinkel, de muziekstore.
En hij wilde helemaal niet liegen tegen zijn broer. Hij vond het al een zware last om zijn vorige ontmoeting met Alexis voor Kane achter te houden, terwijl dat niet eens liegen was. Het was gewoon... niet alles vertellen. 
Kean slaakte een diepe zucht, alsof hij daarmee ook al zijn chaotische gedachten zou kunnen uitademen, opende zijn ogen en rechtte zijn rug. Even staarde hij naar zijn eigen heldergroene ogen in de spiegel. Zouden andere mensen dezelfde vermoeide ogen zien als hij zelf zag? Ze waren zo dof, zo... zo... levenloos. Kean draaide de kraan open en gooide een plens water in zijn gezicht. Het hielp niets. 
Hij droogde zijn gezicht vluchtig af en liep weer naar zijn eigen slaapkamer, waar hij op het bed neerplofte. Hij haalde zijn mobiel uit zijn zak en zocht het nummer van Alexis. Hij had het meteen na hun vorige ontmoeting in zijn telefoon gezet, al wist hij toen al dat het hem moeite ging kosten om haar daadwerkelijk te bellen. Zodra hij haar stem hoorde, zo leuk en lief en blij dat hij gebeld had, wist hij dat hij er goed aan had gedaan om te bellen. Kane zou het wel begrijpen. Het zou allemaal wel goedkomen. Zijn gedachten maakten de problemen gewoon groter dan ze eigenlijk waren. Hij hoefde zich helemaal nergens druk om te maken.

Hoopte hij. 

Hij had hun afspraakje zo gepland, dat Kane net boodschappen aan het doen was. Kean legde een briefje op tafel waarop stond: ‘Ben even weg.’ En verder niets. Dat zou hem even respijt geven, totdat hij weer thuis zou komen en Kane hem zou vragen waar hij was geweest. Misschien had hij tegen die tijd wel iets bedacht om te zeggen, of het nou de waarheid was of niet. Misschien. Heel misschien.
Hij verliet hun huis met een naar gevoel, maar was ook blij dat er eindelijk in ieder geval iets ging gebeuren aan het rotgevoel dat hij de afgelopen tijd had gehad. Of het nou positief of negatief zou aflopen, hij zou in ieder geval meer zekerheid hebben over waar hij stond met zijn leven.
Het was iets voor tweeën en de zon brandde fel en genadeloos. Kean probeerde zoveel mogelijk in de schaduwen te blijven en hij zag dat andere mensen hetzelfde deden. Door de hitte van die dag was het rustiger op straat dan normaal op dit uur van de dag. Kean lette er goed op of hij Kane nergens zag, want het laatste wat hij op dit moment wilde, was zijn broer tegen het lijf lopen. Hij schaamde zich voor die gedachte, want zoiets had hij nog nooit over Kane gedacht. Was Alexis hen nu al uit elkaar aan het drijven? Of verbeeldde hij zich de scheur in hun broederband gewoon? Een ijzeren broederband, had hij het eens in gedachten genoemd. En ook een gouden, een koperen en een diamanten. Nu voelde het meer als glas, zo breekbaar, zo fragiel. Hij had zich nog nooit zo rot gevoeld en nog nooit zo schuldig.

Hij liep de hoofdstraat van Saffron City in en begaf zich zonder echt om zich heen te kijken naar de afgesproken plek. Hij merkte wel dat het stil was op straat en dat het warm was, maar daar hield zijn perceptie op. Alexis zou er toch nog niet zijn, wel dan? Ze zou vast wel op tijd zijn vertrokken uit Lavender Town, maar er waren talloze redenen waardoor je op zo’n wandeltocht opgehouden kon worden. Wilde Pokémon, een groep fietsers die de hele weg in beslag nam, een ongeluk...
Het geluid van bliksem daverde door de winkelstraat, meteen gevolgd door nog meer gedonder. Kean keek geschrokken op en zag zelfs voordat hij doorhad dat de zon nog scheen al dat dit geen normale bliksem was. Een Jolteon en een Raichu stonden tegenover elkaar, samen met een trainer en een hoopje... mens. Kean’s hart begon sneller te kloppen. Hij wist dat het geen gewoon gevecht was en bovendien... blauw. Blauw betekende in zijn gedachten altijd meteen Alexis. En Alexis tegenover een enorme Raichu betekende gevaar.
Hij rende snel naar het tafereel toe, terwijl hij zijn Hypno opriep. Één blik op Alexis vertelde hem genoeg. Hij naderde de onbekende man van achteren, dus de verrassing was in zijn voordeel. Als de man oneerlijk wilde vechten, dan kon hij een oneerlijk gevecht krijgen. Hij verminderde vaart en riep tegen Blake: ‘Blake, gebruik je Psybeam op...’ Kean aarzelde een kort moment. Het lag absoluut buiten zijn principes, maar in deze situatie...? Hij wierp nog een snelle blik op de duidelijk in pijn verkerende Alexis en zei toen kortaf: ‘De trainer.’
Blake, die met hem had meegerend, kwam abrupt tot stilstand en produceerde een lichtgevende, paarse straal. Recht op de onbekende trainer af. Kean haastte zich ondertussen naar Alexis toe, knielde naast haar neer en sloeg een arm beschermend om haar heen. Toen keek hij op naar de trainer, niet echt geïnteresseerd of hij door de Psybeam geraakt was of niet, en snauwde agressief: ‘Welke lafaard haalt het in zijn hoofd om zijn Pokémon een mens aan te laten vallen? Ben je uit een inrichting ontsnapt of zo?!’ 

OOC: Sorry voor de belachelijke lengte, 90% is rubbish, en voor het gebrek aan vrolijkheid... ik luister teveel Kamelot denk ik Pika 
 

_________________
OOC: Godmode van Kane met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] do aug 08, 2013 8:31 am

Nate kon er niets aan doen dat hij zo moest lachen. Het was dan ook zo leuk om te zien hoe een volwassen vrouw al in elkaar zakte na één aanval van zijn Raichu. En dat was nog niet eens de sterkste aanval. Nee, als de Pokémon haar sterkste aanval op haar af zou vuren, zouden ze haar net zo goed meteen naar de eerste hulp kunnen afvoeren. Toch vond hij het best amuserend en tegelijkertijd ook vervelend dat de vrouw al zo snel op gaf. Hij had liever een spectaculaire show gehad waarbij de vrouw op was gaan staan en hem terug aangevallen had, een echte show had opgevoerd zodat zij dom leek en hij niet. Want eigenlijk wisten ze het alle twee al: Nate was de beste. Hij zou haar zo kunnen verslaan als hij wilde. Hij zou haar zelfs meteen naar het ziekenhuis in kunnen schoppen als hij wilde. Maar hij wilde liever eerst zijn Pokémon het werk laten doen. Hij snapte niet waarom hij opeens zo veel genot had terwijl hij overduidelijk best sadistisch was. Hij was nooit echt fan geweest van sadisme, maar had er ook nooit vies naar omgekeken. Sommige mensen verdienden gewoon een ferme donderstraal. En omdat dit meisje zijn aanbod had genegeerd om een gezellige wandeling met hem te maken, zou ze daarvoor boeten. Raichu was dan ook juist diegene die op dat soort momenten aantoonde hoe het wél moest. Nate wist zeker dat als de vrouw haar straf van te voren al had geweten, ze een andere keuze had gemaakt. Hij hoefde haar drama niet aan te horen waarom ze hier op deze plek was en op wie ze aan het wachten was, hij wilde gewoon een gezellige wandeling met haar maken en zelfs dàt gunde ze hem niet. Bovendien had de vrouw ook iets heel doms gedaan. Ze had haar blik van de Raichu gewonden toen deze haar arrogant had aangekeken. En als zijn Raichu iets niet kon verkroppen, dan was het wel dat mensen zich van haar wonden. Als Raichu iemand aankeek, verwachtte ze dat diegene ook terug keek, ongeacht of het nu wel geschikt was of niet. Ze duldde geen tegenspraak. En de vrouw had overduidelijk haar bevelen genegeerd. En niemand negeerde haar bevelen zomaar. Nate sloeg zijn armen over elkaar heen en keek naar de in elkaar gezakte vrouw. ‘Zielig zeg,’ zei hij minachtend tegen haar, waarna hij grinnikte.

Een stem achter hem deed hem opschrikken. Hij kon echter niet snel genoeg reageerde. Het volgende moment voelde hij een pijnscheut door zijn rug gaan en dankzij de kracht van de aanval, vloog hij naar voren. Hij belandde hard op zijn knieën. Zijn rug overstemde echter de pijn in zijn knieën. Zijn geamuseerde glimlach verdween en maakte plaats voor een geïrriteerde, haast onheilspellende glimlach. Hij drukte zich met zijn handpalmen weer omhoog en veegde droog het zwarte haar dat in zijn gezicht gevallen was weg. Zijn lichtgrijze ogen keken zijn belager kil aan. Zijn blik gleed naar de arm die hij om de vrouw had geslagen en in zijn hoofd maakte hij gauw een opsomming van wat dit kon betekenen. Of hij was een goede vriend van haar, of hij had te kampen met een verliefde man. En als het dat laatste was, kon het nog best amuserend voor Nate worden. De man zelf zou echter niet zoveel plezier hebben aan Nates bezoek, evenals de vrouw zelf. Nee, voor de vrouw zou het zelfs nog erger kunnen worden. Zij had hem dit immers aangericht. Zou ze met de man afgesproken hebben? Zou ze hem gewenkt hebben achter Nates rug om? Of hadden ze hier afgesproken, kwam hij op het ongelukkige moment langs en was de man hier dus om een gezellige middag met zijn vriendin te hebben? Wat het ook was en wie de man ook mocht zijn, wat voor band hij ook mocht hebben met de vrouw, Nate kon er al uit opmaken dat hij het best amuserend ging vinden. Hij had hier te kampen met iemand die overduidelijk veel om de vrouw gaf, dat zag Nate wel uit de houding die hij uitstraalde. Hij vroeg echter alleen af of de bescherming van de man ook genoeg zou zijn voor de vrouw. Als het aan Nate lag, was dit niet het geval. Zowel de vrouw als de man zouden boeten. En aan zijn Raichu te zien, was deze het volledig mee eens. Nate keek naar de twee Pokémon. Een Jolteon en een Raichu. Niet echt eerlijk, twee tegen een, wel dan? Ook al kon zijn Raichu het makkelijk aan, Nate besloot toch om zijn Pidgeot op te roepen. Deze moest maar naar hem luisteren, ook al zou hij misschien geen zin hebben om mensen pijn te doen. Het lag normaal ook niet in Nates aard, maar hij voelde een soort gevoel van macht opkomen nu hij de vrouw zo op de grond zag liggen. Hij had haar waar hij haar hebben wilde. Zwak en zielig op de grond.

De woorden die de man naar Nate schreeuwen, deden Nate bitter weinig. Hij vond het eigenlijk best wel amuserend. Een glimlachje verscheen rond zijn lippen. ‘Wat lief,’ zei hij kil. ‘Een jochie die zijn vriendinnetje komt beschermen. Oh, wat vreselijk schattig. Ik smelt hier haast, het doet dan ook zoveel deugd aan mijn hart om jullie zo samen te zien. Je vriendinnetje zwak en zielig op de grond en jij naast haar.’ Al de woorden waren kil uitgesproken, maar bij de laatste woorden kreeg hij een grijns, waarna hij zijn Raichu wenkte. ‘Maak dat je wegkomt,’ siste hij. ‘Je krijgt eigenlijk geen kansen meer omdat je mij al hebt aangevallen. Jammer dat je zo dom bent geweest. Iedereen in Saffron City weet inmiddels wel dat ze niet met Nate Johnson moeten sollen.’ Hij grijnsde breed naar de man, waarna hij een Poké Ball tevoorschijn haalde. Zonder een bemoedigende kreet te roepen – wat de meeste sukkeltjes meestal deden – gooide hij de Poké Ball omhoog. Wit licht verblindde hem even voor een seconde, waarna een majestueuze Pidgeot tevoorschijn kwam. Nate ving de Poké Ball weer met één hand op en met een glimlach keek hij de man aan. Hij had al besloten om geen nieuwe kansen meer te geven, jammer genoeg voor de man. Hij merkte dat zijn Pidgeot naast hem kwam zitten, eerst met gespreide vleugels, maar deze trok hij weer in, waardoor hij iets minder majestueus leek. Goedkeurend knikte Nate naar de vogel, waarna hij zijn blik minachtend op de op de grond zittende vrouw richtte. ‘Zielig hoor,’ zei hij snauwend. ‘Zelfs een tiener van vijftien jaar zou het nog beter doen dan jij. Maar om meteen zo zielig naar de grond te zakken en verlamd te zijn, slaat toch echt alles.’ Hij snoof nog een keertje extra om zijn afkeuring te laten merken, waarna hij zijn blik weer richtte op de man. ‘En jij,’ begon hij zijn dreigende woorden. ‘Doe dat nooit meer. Ik waarschuw je maar één keer.’ Hij deed net alsof hij weer poeslief was door liefdevol met zijn hand over de gevleugelde flank van Pidgeot te wrijven. De Pokémon keek ietwat onwennig om zich heen en daarna naar Raichu, die elektriciteit oplaadde via zijn wangen, klaar zijnd voor een nieuwe aanval.

Nate maande zijn Raichu nog heel even tot stilte. De Pokémon zou dadelijk mogen aanvallen als wraak op de man, maar eerst wilde hij nog even zijn hart luchten. Haha, wat sarcatisch. ‘Ik wil toch even zeggen dat het niet zo bedoeld was, hoor,’ zei hij, terwijl hij een pruillipje produceerde en zo zielig mogelijk probeerde te kijken, dit natuurlijk helemaal niet gemeend. Nee, niks van deze show die hij nu opvoerde in zijn eentje was gemeend. Hij negeerde de ongelovige blik van de vrouw. Hé, ze kon dan toch nog gezichten trekken ondanks haar verlamming! Dat was verbazingwekkend. Hij wilde haar dan ook even gauw complimenteren voor dit. 'Je kunt toch nog iets!' zei hij verbaasd. 'Het verbaast me eigenlijk wel, ik zou eerder zeggen dat je niks kunt..' Hij liet even een stilte vallen, waarbij een valse grijns rond zijn lippen speelde. 'Zelfs al zou je niet verlamd zijn.' Hij wist dat het best gemeen was, maar ach, de wereld was soms gemeen en soms moest hij de wereld gewoon een handje helpen. Alleen maar goedzakken zou het immers niet spannend maken, het leven. Bovendien vond hij het best amuserend dat de vrouw iets leek te willen zeggen, maar iets - de verlamming hoogstwaarschijnlijk - haar ervan weerhield. Het gaf hem het vreemde gevoel alsof hij macht over haar had. Hij kon het gevoel niet uitleggen, maar het gevoel was goed naar hem toe en daar draaide het om. Hoe anderen zich voelden kon hem bitter weinig schelen. Hij draaide zich naar de man toe. 'Raichu, doe je Thunder. En zorg dat het pijn doet,' zei hij kortaf. Hij zag hoe de Raichu zijn best deed om zijn krachtigste aanval op te laden en grijnsde geamuseerd naar de vrouw. Deze was paniekerig naar hem aan het kijken en probeerde overduidelijk om haar hoofd te draaien, maar Raichu's verlamming was krachtig. 'En Pidgeot, doe je Wing Attack op die vervelende Hypno. Ik word geïrriteerd van dat ding.' Hij zei het kortaf. Pidgeot twijfelde even, maar vloog daarna hoog op om naar zijn trainer te luisteren en begon wild met zijn vleugels heen en weer te slaan, waardoor hij krachtige windvlagen creëerde die naar de Hypno gingen. Nate sloeg zijn armen geamuseerd over elkaar heen en keek toe hoe de donder volledig opgeladen werd en zich uiteindelijk een weg baande naar zowel de man, als de vrouw. Want tja, de aanval was krachtig en groot, er kon er niet één onder lijden, maar wel twee. En dat was precies goed, wat Nate betrof. Een glimlachje speelde rond zijn lippen.

OOC: Dan moet ik ook maar het beste van me laten zien, hè Razz
Edit: Godmode met toestemming!
Terug naar boven Go down
avatar
Kean Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 567
Poképoints : 170
Reputatie : 51
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com/
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] ma aug 12, 2013 1:27 am

Woedend staarde hij in de grijze, kille ogen van de onbekende man - de psychopaat. Het moest wel een psychopaat zijn. Geen enkel normaal denkend mens zou zijn Pokémon op een mens afsturen. In een flits gingen zijn gedachten terug naar zijn tweede ontmoeting met Alexis, toen ze problemen had gehad met Team Rocket. Team Rocket... tja, die zouden er wel toe in staat zijn. Maar deze man leek geen lid te zijn van de criminele organisatie – op het moment leek hij hier in ieder geval puur uit eigenbelang te staan.
Het deed er ook niet toe, bedacht Kean, terwijl de man spottend begon te vertellen hoe vreselijk schattig hij het wel niet vond dat Kean Alexis kwam beschermen. Kean negeerde de woorden zo goed en kwaad als dat ging. Hij had de nauwelijks onderdrukbare neiging om de man zelf te lijf te gaan, maar om een of andere reden weerhield de aanwezigheid van Alexis hem daarvan. Bijna alsof hij zich van zijn beste, meest verstandige kant wilde laten zien tegenover de jonge vrouw.

‘Maak dat je wegkomt,’ siste de Psychopaat – want dat was de enige juiste naam, besloot Kean – waarna hij nog het een en ander toevoegde over dat ze dom waren geweest. ‘Iedereen in Saffron City weet inmiddels wel dat ze niet met Nate Johnson moeten sollen.’ Kean stootte een ongelovig lachje uit. Iedereen? Nou, hij woonde hier al zijn hele leven en hij had nog nooit van ene Nate gehoord. Bovendien vond hij Psychopaat nog steeds een betere naam – en was dit, als het aan hem lag, de laatste keer dat de Psychopaat zijn stad onveilig maakte. Want dat was wat Saffron City was voor Kean: zijn stad. Nee, niet zijn stad, maar onze stad, want hij was in alle ophef zijn broer nog niet vergeten. Zij woonden hier. Zij werkten hier. Zij heersten hier. En geen Rocketgrunt, omhooggevallen trainer of psychopaat die ooit anders zou mogen beweren!
Je hebt last van grootheidswaanzin, wilde Kean de man toesnauwen, maar hij kwam niet verder dan: ‘Je he-’ Toen was er een felle, witte lichtflits, waarna Kean even een paar keer met zijn ogen moest knipperen om weer goed te kunnen zien. Er was een Pidgeot verschenen, groot en majestueus. Kean kon niet ontkennen dat hij bang begon te worden. Hij had vaker straatgevechten gewonnen, tegen sterke vijanden en aggressievelingen, maar dat was altijd samen met Kane. Nu was er alleen Alexis, maar daar hoefde hij geen hulp van te verwachten. Hoe lang zou het duren voordat de verlamming was uitgewerkt? Hij wist dat het bij Pokémon wel een heel gevecht kon duren voordat ze weer normaal functioneerden na bijvoorbeeld Thunder Wave, maar hoeveel kon een mens aan? Kean keek bezorgd opzij, terwijl de Psychopaat Alexis begon af te snauwen dat ze maar een zielig persoon was.
‘Hij is degene die zielig is,’ fluisterde Kean tegen Alexis, net hard genoeg voor haar om het te horen. De Psychopaat zou het vast niet horen, want die was te druk bezig met zijn eigen tirade. De tirade tegen Alexis was op dat moment echter afgelopen en hij begon tegen Kean: ‘En jij...’ Kean’s ogen schoten snel even naar Blake, die behoedzaam dichterbij kwam en duidelijk een commando verwachtte. Hij probeerde zich wanhopig te bedenken wat hij het beste kon doen in deze situatie. Wist de Psychopaat wie hij was en wist hij dus ook dat hij in de gym woonde, zodat hij later wraak kon komen nemen? Of herkende hij hem niet? Dat laatste zou niet vreemd zijn, want veel mensen herkenden Kean niet als Kane niet bij hem in de buurt was – en vice versa. Samen waren ze beroemd als gymleiders, maar als ze alleen waren... tja, dan waren ze eigenlijk niet zoveel. Hij wenste dat Kane hier was, of in ieder geval diens Alakazam. Dan zouden ze in no-time kunnen verdwijnen met Teleport. Maar Kane was er niet en Kaleb was er niet. Het was tijd om te laten zien dat hij zich in zijn eentje ook goed kon redden. Nee. Niet in zijn eentje, maar samen met zijn Pokémon. Hij had Blake en hij had Gary en wie weet zou de Jolteon van Alexis in deze noodsituatie ook wel naar hem luisteren. Hij kon het allicht proberen.
Zijn hand ging naar de Pokéball van Gary, toen de Psychopaat plotseling weer begon te praten. Kean was even in verwarring gebracht. Niet zozeer door de woorden van de man, maar door het feit dat hij maar bleef praten. Hij voelt zich oppermachtig, besefte Kean. Hij denkt dat hij onverslaanbaar is en hij wil zijn moment van euforie nog even rekken... Zijn hand klemde zich om de Pokéball. De woorden die Nate tegen Alexis zei, gingen grotendeels langs hem heen, want hij was met zijn gedachten bij zijn volgende stap. Wat kon hij het beste doen? Dit was een heel ander gevecht dan de gymgevechten die hij altijd voerde, het vereiste een geheel ander denkwerk.
Een paar woorden wisten zijn bewustzijn echter binnen te dringen en ze vervulden hem met woede. Heel veel woede.
‘Hou je bek!’ schreeuwde hij, terwijl hij opsprong. De Psychopaat zei op precies datzelfde moment dat de Raichu zijn Thunder-aanval moest doen – Thunder, 100.000 volt aan elektrische energie, dat kon dodelijk zijn voor een mens! Kean had zijn Starmie willen oproepen, maar hij liet de Pokéball even voor wat die was en schreeuwde met bonkend hart tegen zijn Hypno: ‘PROTECT!’*
Blake deed een snelle sprong naar voren en produceerde het lichtgevende scherm dat hen moest beschermen. Ondertussen deed de Pidgeot van de Psychopaat een aanval op Hypno en liet de Raichu zijn bliksem los. De twee aanvallen schoten op het protectie-scherm af, dat maar net op tijd in de lucht hing. De aanvallen waren krachtig. Krachtiger dan het scherm. De Protect van Blake kon de aanvallen niet tegenhouden, maar hun kracht werd in ieder geval afgezwakt. Kean voelde een pijnlijke tinteling door hem heen gaan toen de Thunder doel trof. Het was niet meer dan hij gevoeld zou hebben als hij een schrikdraad had aangeraakt, terwijl een volledige Thunder hem gemakkelijk tegen de grond zou hebben geslagen.
Blake wist wel stand te houden tegen de Wing Attack van de Pidgeot. Naar Alexis kijken durfde Kean niet, bang voor wat hij zou zien. Hoe zou de klap van de Thunder zijn aangekomen bij iemand die even daarvoor al geëlectrocuteerd was? Maar hij mocht niet dralen bij die vraag. Hij had een gevecht te winnen en elke seconde dat zijn gedachten afgeleid waren kon zijn verlies betekenen.

‘Oké, uit de weg!’ zei Kean, tegen niemand in het bijzonder. Het was meer om aan te geven dat Alexis zich niet met het gevecht moest gaan bemoeien, mocht ze zo weer controle krijgen over haar spieren. Hij ging voor Alexis staan en gooide de Pokéball van Gary in de lucht. De Starmie verscheen terwijl Kean zijn orders aan Blake gaf: ‘Poison Gas op de Raichu!’ Blake sprong meteen naar voren en spoot het paarskleurige, uiterst giftige gas op de Raichu af. Kean had intussen zijn Starmie ook een bevel gegeven. Gary sprong ook strijdlustig naar voren en vuurde een Ice Beam op de gigantische vogel af. Kean grijnsde. Een van de redenen waarom het geweldig was om met Starmie te vechten, was omdat hij zoveel verschillende soorten aanvallen kon: niet alleen water een psychic, maar ook ijs, gras en zelfs elektrsiche aanvallen. Terwijl de twee Pokémon in de aanval gingen, keek Kean naar de Psychopaat. Zijn grijns verflauwde, want hij wist dat hij nog niet gewonnen had. Toch zei hij: ‘Je Pokémon zijn druk bezig. Dus als je ons nu nog wilt aanvallen, zul je toch echt je eigen vuisten moeten gebruiken.’
En hij haalde adem. Eindelijk kreeg hij het gevoel alsof hij zijn grip op de situatie verbeterd had, nu moest hij het nog laten omslaan zodat de situatie helemaal in zijn voordeel kwam. Maar hoe?


OOC: *Ik ga er maar even vanuit dat je Alexis nog niet dood wilt hebben :3

_________________
OOC: Godmode van Kane met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] do aug 15, 2013 1:50 am

Het ging allemaal heel snel langs Alexis heen. De woorden die de man, die later als Nate genoemd bleek te zijn, tegen haar sprak, de woorden die hij tegen Kean sprak, de woorden die Kean terug tegen Nate sprak en daarna het gevecht. Ze had geen tijd gehad om na te denken over een betere oplossing in deze situatie dan vechten. Er was gewoon geen andere mogelijkheid. Deze man leek onvermurwbaar. Zijn woorden hadden haar wel gekwetst, ook al had Kean haar proberen gerust te stellen. Het voelde vreselijk goed dat Kean hier was, dichtbij haar. Ook al was het niet het middagje die ze beiden verwacht hadden – ze nam tenminste toch aan dat Kean niet verwacht zou hebben dat ze zouden moeten vechten tegen een onbekende, haast psychopathische man – het was fijn om hem bij haar te hebben. En dat was alles waaraan ze kon denken terwijl ze gekleineerd werd door de man. Ze had de kracht niet om iets terug te zeggen, de verlamming maakte het haar haast onmogelijk om een gezichtsuitdrukking te hebben, hoewel een paniekerig gevoel haar verlamming haast overstemde omdat de man duidelijk in staat was om hun vreselijk veel pijn te doen. Dat bleek maar weer uit de opdrachten die hij zijn Raichu gaf. Alexis liet haar blik, zover dat dit mogelijk was, glijden naar de Raichu. Het was een machtige, nors uitziende Pokémon. Eentje die niet tegengesproken wilde worden en die wraak zou nemen als je haar pijn zou doen. Ze had een klein postuur, maar zag er toch naast die Nate zo majestueus uit, evenals de Pidgeot die naast hem vloog. Ze merkte op dat Kean hun probeerde te beschermen. Ze voelde zoveel ontzag voor de man. Haar eigen gevoelens werden extra versterkt door het gezag wat ze voelde door de man. Ze had ondertussen al wel uitgevogeld dat die gevoelens die ze voor hem had niet zomaar gevoelens waren, maar dat ze echt verliefd op hem was. Haar liefde voor hem werd echter wel zwaar op de proef gesteld. Steeds als ze naar Saffron City kwam, gebeurde er iets vreselijks of maakte ze weer wat mee, bijvoorbeeld haar beangstigende gevoelens. Deze had ze nu ook, maar dan nog tien keer erger. Al zeker toen ze opmerkte dat de Raichu tegenover hun een Thunder aan het laden was. Ze wilde schreeuwen, maar geen geluid verliet haar mond. De verlamming was te sterk. En deze klap zou ze waarschijnlijk niet overleven.

Net toen Alexis in haar hoofd afscheid van alle mensen in haar leven wilde nemen - ook al was dit best ironisch omdat ze enkel Kean en Kane kende, de rest was overleden – merkte ze op dat de aanval geblokkeerd werd. Ondanks de verlamming had ze haar ogen toch nog kunnen dichtknijpen, maar Alexis dwong zichzelf om ze te openen. Een gevoel alsof ze een hoop schrikdraad aanraakte met maar één vinger ging door haar heen, meer niet. Ze wilde schreeuwen, roepen dat ze hier weg wilde. Ze wilde dat ze ’s morgens nooit vertrokken was thuis, dat ze Kean naar Lavender Town had laten komen. Ze smeekte op dit moment dan ook aan Thunder, haar Jolteon, om nooit meer uitstapjes te hoeven maken naar Saffron City. Thunder! Hoe was het daar eigenlijk mee? Alexis zuchtte gefrustreerd omdat ze haar hoofd niet kon draaien, de verlamming maakte haar spieren gewoon gevoelloos, alsof zij ze niet meer had. Ze probeerde haar ogen zoveel mogelijk naar haar ooghoek te dwingen en zag hem. Hij lag zwak op de grond. Alexis wilde een schreeuw produceren, maar ze kon het niet. Ze wilde huilen, maar ook dit stond ze zichzelf niet toe. Ze snapte het niet. Had de Jolteon de klap van de Thunder, ondanks de Protect van Keans Hypno, toch opgevangen? Alexis ging er toch vanuit dat het Hypno was die hun had proberen te beschermen met een Protect, aangezien hij zijn Starmie nu pas inzette. Ondanks dat ze verlamd was, kon ze toch nog alles volgen. In haar gedachten dwong Alexis om Thunder op te laten staan, om het tekenen van leven te laten vertonen, maar de Jolteon bleef zwakjes liggen. Alexis voelde haar gevoel van paniek en machteloosheid groter worden, maar er was ook een ander gevoel dat langzaam de overhand begon te nemen. Woede. Alexis was woedend dat dit gebeurde. Het zou juist een perfecte dag moeten zijn, maar in plaats daarvan lag ze zwak op de grond, niks kunnen uithalend tegen de man. Alexis voelde hoe één beweging haar weer hoop opbracht. Ze merkte dat ze haar hand tot een vuist gebald had, iets wat ze eerder nog niet had. Was er dan toch nog hoop dat ze op tijd uit deze verlamming kon raken? En zo ja, wat moest ze dan doen? Ze kon Kean toch niet zomaar aan zijn lot overlaten?

Ze zag één beweging. Het was snel geweest, maar haar ogen hadden de beweging opgevangen. Thunder had met zijn oren bewogen. Een gevoel van opluchting ging door Alexis heen. Het gevoel van opluchting verspreidde zich echter nog meer toen ze zag hoe Kean aanvallen afvuurde met zijn Pokémon. De situatie waarin ze verkeerden was dus nog niet helemaal hopeloos. En het feit dat Thunder toch tekenen van leven vertoonde, gaf haar kracht. Kracht om zelf ook het beste beentje voor te zetten. Ze vond het eigenlijk best wel ironisch dat Kean tegen niemand in het bijzonder zei dat ze uit de weg moesten, aangezien zij geen kant op kon. Ze probeerde er echter niet te veel aandacht aan te besteden, er waren nu belangrijkere dingen die gedaan moesten worden. Alexis keek naar de Pokémon, die langzaam meer en meer tekenen van leven begon te vertonen, zoals het bewegen met zijn oren en het schudden van zijn vacht, ook al ging dit nogal moeizaam omdat hij op de grond lag. Ze besefte zich echter dat ze een volledig beeld op de Pokémon had en niet vanuit haar ooghoeken naar hem keek. Hé, ze kon haar hoofd weer bewegen! Ze voelde hoe een glimlach zich rond haar lippen verspreidde. Niemand merkte het echter op, omdat ze te veel bezig waren met hun gevecht. Kean was bezig om zijn Starmie en Hypno te commanderen en Alexis merkte aan Nate op dat hij dat niet leuk vond. Ze merkte op hoe zijn valse grijns langzaam wat afnam, wat de grijns bij haar juist verbreedde. Ze merkte ook op dat Raichu zo stom was om de Poison Gas in te ademen en de Ice Beam van Hypno een voltreffer was. Beide Pokémon waren blijkbaar te verbaasd om te reageren, ook al had ze dat niet verwacht van de Pokémon en al helemaal niet van de Raichu. Alexis merkte een beweging naast zich op. Het volgende moment stond Thunder naast haar, fris en fruitig. Hij had zijn kop hoog in de lucht opgestoken en Alexis glimlachte. Ze schrok echter toen ze hoorde dat Nate zijn Raichu dwong om te ontwijken, ook al was dit vrij onmogelijk. Ze zag dat de Raichu vol geraakt was dankzij de Poison Gas. Dit gaf haar tijd om iets te bedenken, ook al zou de tijd die ze nu had vrij weinig zijn. Ze moest zich echter toch concentreren. Er was toch wel iets wat ze kon doen om Kean te helpen?

‘Thun…’ Haar lippen probeerden de woorden te produceren die nodig waren om een aanval op te leggen voor haar Pokémon, maar spreken was bijna onmogelijk. Ze kreeg de woorden haast niet door haar keel naar boven. Ze kon, buiten haar gezicht bewegen en haar vuist een beetje ballen, haast nog niets. Toch zette ze koppig door. De Pokémon had, ondanks het lawaai dat de Raichu maakte omdat deze getroffen was door de Poison Gas, toch wel door dat Alexis tegen hem praatte. ‘Pin…’ De woorden waren haast niet uit te spreken, maar toch probeerde ze het opnieuw. ‘Missile.’ Het was een zachte fluistering, maar wonder boven wonder had de Jolteon haar toch verstaan. Hij schoot onmiddellijk naar voren, bolde zichzelf op en schoot uit zijn vacht stekels naar Raichu die vast wel pijn zouden doen. Alexis probeerde ondertussen om haar hand wat losser te maken door haar vuist telkens te ballen en te ontspannen. Ze merkte dat ze meer en meer vat begon te krijgen op haar hand. Ze probeerde haar arm naar achteren te trekken en klemde haar kaken op elkaar. Ze had het gevoel alsof ze geen beweging veroorzaakte en voelde zich weer even machteloos als daarnet. Plotseling voelde ze iets langs haar vingers strijken, heel vederlicht,alsof ze het niet goed gevoeld had. Alexis boog haar hoofd met lichte schokken naar beneden en zag dat haar vingers streken langs de Poké Ball. Zippo. Alexis voelde een idee opkomen. Wat als ze haar Charmander de aanval Smokecreen liet uitvoeren? Dan hadden ze misschien nog wel een kans om weg te komen! Het was riskant, maar toch.. Alexis probeerde druk te zetten op haar vingers om de aan haar riem gevestigde Poké Ball wat losser te krijgen. Omdat ze het geluk had dat Zippo op een losser stukje gevestigd was dan de andere Poké Balls, zag ze dat de Poké Ball centimeter voor centimeter meegaf. ‘Nee, hè!’ hoorde ze Nate snauwen. ‘Raichu, ontwijk die Jolteon en doe toch eens wat nuttigs!’ Ze merkte opgelucht op dat hij niet doorhad dat ze uit haar verlamming begon te raken. De Poké Ball was inmiddels al half uit haar riem gezakt. Met op elkaar geklemde kaken en een gefrustreerde grauw, die wonder boven wonder geproduceerd werd door haar en oprees uit haar keel, probeerde ze kracht met haar vingers te maken. Dat was het moment waarop de Poké Ball losraakte uit haar riem en op de grond viel. Wit licht verscheen en vervolgens verscheen een vrolijke Charmander uit de Poké Ball. Alexis smeekte de Pokémon in gedachten om zich naar haar te keren. Het eerste wat de Pokémon inderdaad deed, was zich naar zijn trainer keren. Met al haar kracht probeerde Alexis de aanval te zeggen die genoodzaakt was voor haar plan. En uiteindelijk, met veel moeite en kracht, werd de aanval als een zachte fluistering overgebracht naar Zippo: ‘Smokescreen.’

OOC: Nee nee, daar is ze me te dierbaar voor hoor Razz
Terug naar boven Go down
avatar
Kean Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 567
Poképoints : 170
Reputatie : 51
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com/
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] di aug 20, 2013 6:37 am

Beide aanvallen die Kean zijn Pokémon had laten doen, waren raak. Met genoegen zag hij de grijns van de Psychopaat verflauwen. De neiging was groot om zelf al arrogant te gaan glimlachen, maar Kean wist dat karma hem daar genadeloos voor zou straffen. De strijd was nog niet gestreden. De Raichu mocht dan wel zwaar hoestend van zijn apropos zijn gebracht, hij was te sterk om zich in één keer door het gif te laten verslaan. Bovendien was hij – zo te zien – niet vergiftigd door het gas.
De ijsstraal van Gary was een stuk effectiever. Hij raakte de Pidgeot vol op dienst borst en omdat ijs sterk was tegen de vlieg-Pokémon, was het nog eens extra schadelijk. De Pidgeot stortte naar de grond, zwaar hijgend. Inwendig juichte Kean, maar hij was verstandig genoeg om zich te beseffen dat de twee Pokémon nog niet uitgeschakeld waren. De Raichu brulde van woede en voerde een nieuwe aanval uit, terwijl de Pidgeot langzaam overeind krabbelde.
‘Gary, swift!’ riep Kean en meteen daarachteraan: ‘Blake, Disable zijn aanval!’ Maar hij had de woorden nog niet uitgesproken, of er vlogen al tientallen scherpe pinnen langs hem op, op de Raichu af. Kean wierp een vluchtige blik opzij, al wist hij al waar de Pin Missile vandaan was gekomen. Ergens irriteerde het hem dat Alexis niet naar hem geluisterd had en zich toch met het gevecht ging bemoeien, maar aan de andere kant was hij blij dat ze zich niet zo makkelijk liet uitschakelen als de Psychopaat had gedacht. Hij wilde liever geen vriendin die bij elk klein akkefietje zijn hulp nodig had.

‘Nee, hè’ snauwde de Psychopaat toen hij de Pin Missile op zijn Raichu af zag komen, waarna hij zijn Raichu gebood de aanval te ontwijken. Hoewel Kean zijn eer als Gymleider behoorlijk aangetast voelde worden toen hij besefte dat het nu drie tegen twee was, liet hij zijn Hypno toch een aanval uitvoeren op de Raichu. Van de Pidgeot hadden ze zo te zien al niet zoveel meer te vrezen, dus eigenlijk was het drie tegen één. Kean merkte dat hij zich daarvoor schaamde. Het was geen eerlijk gevecht. De Psychopaat maakte geen schijn van kans meer.
Dan had hij maar geen mens moeten aanvallen, zei een stemmetje in zijn hoofd. Al helemaal niet Alexis! Maar toch kon hij dat nare gevoel niet van zich afschudden. Hij had laf gevochten, wist hij. Ooit zou hij de Psychopaat nog eens moeten uitdagen om in een eerlijk gevecht te ontdekken wie de sterkere was van hen twee. Ooit. Niet nu, nu moest hij zich er eerst van vergewissen dat Alexis weer helemaal oké werd.

Plotseling klonk het geluid van een Pokéball die opengaat. Er was een witte lichtflits, die Kean om deed kijken. Had Alexis nog een Pokémon opgeroepen? En ja hoor, daar zag hij een Charmander staan, met wie hij al tijdens zijn eerste ontmoeting met Alexis kennis had mogen maken als een soort zaklamp en die nu, misschien een beetje misplaatst, heel vrolijk keek. Kean kon niet goed horen wat Alexis met moeite tegen haar Pokémon fluisterde, maar dat was ook niet nodig. Voor hij het wist was de straat om hen heen in een dichte rook gehuld.
Even wist Kean niet wat hij moest doen. Hij wilde het gevecht graag afmaken. Wegrennen was niks voor hem. Maar iets in hem zei dat Alexis ook zou blijven als hij bleef, en dat wilde hij ook niet. Hij keek nog even strijdlustig in de richting waar de Psychopaat ergens moest staan (maar waar nu alleen rook te zien was), maar besloot toen toch wijs te zijn en het hazenpad te kiezen. Hij riep eerst zijn Starmie terug, die zich op land niet snel genoeg kon voortbewegen om uit het gezichtsveld van de Psychopaat te zijn tegen de tijd dat het rookgordijn was opgetrokken. Hypno liet hij nog even uit zijn bal, omdat hij er niet op vertrouwde dat ze zo snel van de Psychopaat af zouden zijn. Vervolgens trok hij Alexis overeind en ondersteunde haar terwijl ze zich zo snel mogelijk uit de voeten maakten. Hypno volgde hen gedwee.

Ze liepen lang niet hard genoeg, vond Kean, maar hij wist dat daar niets aan te doen was. Alexis was nog maar net uit haar verlamming, wat kon hij anders van haar verwachten? Hij mocht blij zijn dat ze überhaupt kon lopen. In gedachten somde hij de plaatsen op waar ze heen konden lopen: de dichtsbijzijnde winkel, het Pokécenter, het ziekenhuis... De eerste optie viel meteen af. Kean wilde liever een plek opzoeken waar ze de Psychopaat zéker niet tegen zouden komen. Het Pokécenter viel wat dat betreft ook af, maar was wel veiliger. Zelfs Nate zou het niet in zijn hoofd halen om mensen voor het oog van zuster Joy aan te vallen.
Misschien het politiebureau... dacht Kean. Maar dat zou als een nederlaag voelen. Hij was volwassen, 24 jaar oud! Hij zou dit zelf oplossen, zonder de hulp van agente Jenny, die overigens ook nog jong was. Het was behoorlijk beschamend als je hulp nodig had van een vrouw.
Toen Kean en Alexis een steegje insloegen, keek Kean even achterom. Hij zag dat het rookgordijn al langzaam minder werd. Hij probeerde zijn pas te versnellen, maar dat kon Alexis niet aan. Hij sloeg nog wat steegjes in en besefte toen pas waar hij intuïtief naar op weg was: huis. Dat kon bijna net zoveel problemen opleveren als dat het oploste, wist hij, maar toch liep hij gestaag door. Hij kon het onvermijdelijke maar beter zo snel mogelijk achter de rug hebben. En wie weet, misschien was Kane nog wel helemaal niet thuis van het boodschappen doen. Dat was in ieder geval niet onmogelijk, want als Kane een CD-winkel in het vizier kreeg, was hij altijd wel even bezig te houden.

Toch nam Kean meer zijweggetjes en steegjes dan nodig was geweest, voordat hij uiteindelijk voor het gesloten hek van de gym stond. Het gesloten hek betekende dat er geen gymgevechten zouden worden gehouden en dat was in dit geval logisch, want Kean was niet thuis geweest. Maar was Kane wel thuis?
Kean wierp nog een blik achterom om zich ervan te verzekeren dat ze echt niet gevolgd waren door de Psychopaat en liet Alexis toen voorzichtig los. Opgelucht zag hij dat ze wel weer redelijk op haar eigen benen kon staan. Hij opende de poort en zei met een flauwe glimlach: ‘Welkom in onze nederige woning!’ Hij gebaarde dat Alexis voor mocht gaan en deed, zodra zij binnen de omheining was, de poort weer dicht.
‘Denk je dat je de trap op kunt lopen?’ vroeg Kean aan Alexis, terwijl ze samen naar de trappen toe liepen. Het was dan wel warm buiten, maar Kean zou zich pas echt weer gerust voelen als Alexis veilig en wel op een comfortabele bank zat. Bovendien was er nauwelijks schaduw in de tuin, maar dat terzijde.

Het traplopen bleek geen al te grote opgave en zo bevonden ze zich even later in de woonkamer van huize Hayashi. Kean verplichtte Alexis min of meer om op de bank te gaan zitten en nadat hij zijn Hypno terug had laten keren in zijn pokéball, ging hij naast haar zitten.
‘Voel je je al beter?’ vroeg hij oprecht bezorgd. ‘Wil je misschien iets eten of drinken? We kunnen ook alsnog naar een dokter gaan, als je denkt dat het niet vanzelf over gaat...’ Zijn gedachten waren niet echt bij wat hij vroeg, maar bij zijn tweelingbroer. Was Kane thuis? Hij werd zenuwachtig als hij daaraan dacht. Waarom kon het leven niet gewoon uit alléén Pokémongevechten bestaan? Die waren tenminste simpel. Waarom moesten er ook nog van die vervelende gevoelens bij komen, die alles alleen maar verwarrend en moeilijk maakten... Hij zou straks, als Kane voor hem stond, voor het eerst sinds tijden weer na moeten gaan denken over wat hij moest zeggen. Hij zou naar woorden moeten zoeken... Oh help, dit lag echt veel te ver buiten zijn comfort zone.

OOC: godmode toestemming en koekje voor degene die de verwijzing naar de Leeuwenkoning heeft gevonden Razz

_________________
OOC: Godmode van Kane met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] do aug 22, 2013 2:20 am

Alexis merkte niet veel op van het gedoe rond zich heen, ze was nog veel te erg bezig met haar eigen conditie. Ze probeerde om op te staan, om minstens weer vat op haar spieren te krijgen, maar het mocht niet baten. De verlamming was dan wel voor een klein deel uitgewerkt, het was nog niet wat het moest zijn. Dit frustreerde Alexis wel een beetje. Ze wilde opstaan, wilde weer iets kunnen presteren. Als Kean zou kiezen om te blijven staan, zou ze toch mee kunnen doen, ook al zou ze daar misschien geen toestemming voor hebben van hem. Aan de andere kant, hij kon toch ook niet verwachten dat zij hem zichzelf liet opofferen voor haar? Nee, dat wilde ze niet. Ze wilde schreeuwen, boos zijn op de man die haar aangevallen had en wilde hem terugpakken, maar ze kon niet. Trouwens, als ze hem nog eens zou tegenkomen, zou ze niet vechten, maar zou ze wegrennen. Ze had het gevoel alsof haar vertrouwen in de mensen weer gezakt was, alsof haar hoop op het hebben van een goed, sociaal leven weer doorboord was, allemaal dankzij die ene man. Hij had ervoor gezorgd dat nu haar vertrouwen kwijt was in het goede van mensen. Ook al was het misschien iets dramatisch, voor Alexis betekende het veel. Ze wilde gerust sociaal zijn, met mensen communiceren en hun toelaten in haar leven, maar dit ging niet als ze haar telkens weer teleurstelden, haar pijn deden. Kean en Kane waren dan de enige uitzonderingen die ze was tegengekomen. En Yume, Yume natuurlijk ook. Maar toch, ook zij was weer weggaan uit Alexis’ leven. De enige die echt een blijvende aanwezigheid bleken te hebben, waren Kean en Kane. En dan voornamelijk Kean. Alexis opende één oog en zag dat het rookgordijn vat had op Nate en de Pokémon. Een klein glimlachje verspreidde zich rond haar lippen. Ze merkte ook op dat Kean besloot om de situatie wijselijk aan te pakken door één van zijn Pokémon terug te keren. Ze kreunde zachtjes toen ze niet al te zacht overeind getrokken werd. Ze moest haar arm wel rond Keans nek slaan, anders kon ze onmogelijk ondersteund worden en hem volgen. Ze probeerde haar voeten in werking te zetten, maar ze blokkeerden. Haar benen voelden slap aan, alsof ze helemaal niet aan haar lijf zaten. Alexis zuchtte. Dit werd een heuse opgave voor hun, dacht ze zo.

Uiteindelijk lukte het hun wel, maar het gevoel in haar benen bleef weg. Ze kon haar armen, haar hoofd en een deel van haar onderlijf echter wel weer bewegen, maar haar benen bleven een probleem. Ze voelde dat ze moe werd van de steegjes die ze doorkruisten en voelde zich dan ook opgelucht toen ze uiteindelijk het huis bereikten. Ze knikte naar Kean op zijn vraag of ze al trappen kon betreden en probeerde haar benen te bewegen. Ze moest echter wel een eind meegeholpen worden. Ze had wel weer het gevoel dat ze haar benen kon bewegen, ook al gaven haar tenen nog niet echt mee. Uiteindelijk was ze de trap opgeklommen. Ze herinnerde zich Keans opmerking weer over hun woning en grinnikte even, als late reactie. Ze liet zich met een kreun op de bank vallen en keek met gefronste wenkbrauwen naar haar benen. Ze probeerde haar spieren aan te spannen, wat deels lukte. Een gefrustreerde zucht verliet haar mond toen ze opmerkte dat het nog niet wilde lukken zoals ze zou willen. Ze keek opzij naar Kean. Ze probeerde haar arm te bewegen. Deze gaf echter makkelijk mee. Na een korte twijfeling of ze het wel zou moeten doen, legde Alexis haar hand op zijn been. ‘Bedankt, maar ik hoef niks. En naar de dokter wil ik al helemaal niet gaan, het zal wel zo overgaan,’ zei ze, een tikkeltje koppig. Ze vond dokters niet leuk. Dadelijk kwam zo’n dokter met een of andere spuit aanzetten, dat moest ze niet hebben. Ze werd al week bij het idee dat ze een spuit in haar arm zouden zetten. Ze kon er niet tegen als iemand een spuit zette in de binnenkant van haar arm. En dan haalden ze het spuitje weg en begonnen ze nog eens met hun duim extra op het wondje te drukken, waardoor een pijnlijk, zwak gevoel door je heenging. Nee, Alexis hield daar echt niet van, voelde zich nu al misselijk worden bij het idee. Ze voelde een warm gevoel door zich heengaan toen ze haar hand op zijn been zag liggen en trok deze weg. Misschien zou hij de aanraking niet fijn vinden. Of dadelijk zou ze rood worden en dan zou hij dat zien. Kean kennende durfde wel eens een bijdehante opmerking te maken, al zeker als het over zoiets ging. En ergens vond ze dat wel een leuk karakteristiek trekje van hem.

Alexis dwaalde even weg toen ze naar zijn ogen keek. Prachtig lichtgroen. Eerst had ze altijd gedacht dat ze grijs waren, maar als ze hem van dichtbij observeerde, merkte ze toch dat ze lichtgroen waren. Ze liet haar ogen naar zijn haren glijden en beet op haar onderlip. Ze wilde haar hand zo graag door die zachte haren laten glijden. Kleine schokjes vervulden haar vanbinnen, ze wist zeker dat het niet afkomstig was van de verlamming. Nee, deze begon langzaam weg te trekken. Het waren haar gevoelens die weer terug opspeelden. ‘Jammer dat het toch niet echt het middagje geworden is die we in gedachten hadden.’ Ze hoorde zichzelf de woorden zeggen, maar was er zelf niet echt bij. Ze focuste zich veel te erg op het gezicht van Kean en alle mooie delen daaraan. Ze probeerde zich echter weer te herstellen en probeerde zich op hem te focussen als een normaal, niet verliefd zijnde persoon. Ze kon hem echter niet op de normale manier zien. Had ze dat eigenlijk ooit wel gekund? In de Pokémon Tower, had ze hem toen op deze manier gezien? Ze wist het niet, het leek dan ook al zo lang geleden. Ze keek naar haar benen, probeerde er eentje van op te tillen. Het ging al veel beter. ‘Ik begin eindelijk terug gevoel in mijn benen te krijgen, dat werd tijd,’ mompelde ze. Ze keek weer naar Kean, herinnerde zich die dag dat ze bij elkaar geweest waren, nadat ze in angst was weggevlucht voor een zogenaamde Team Rocket-lid. Toen had hij zijn arm rond haar heengeslagen. Alexis wilde die arm weer opnieuw voelen, wilde zich tegen zijn borstkas nestelen. Ze voelde haar eigen wangen naar rood verschieten bij die gedachten en keek van hem weg, observeerde hun huis even. Ja hoor, alsof ze daar werkelijk in geïnteresseerd was. Het zag er best jongensachtig uit trouwens. Typisch een huis die ze van de broers had kunnen verwachten. ‘Mooi huis,’ zei ze zachtjes. Ze draaide haar hoofd weer naar Kean, keek hem haast onzeker aan. ‘Wil je nu nog iets doen of voel je daar niet veel meer voor?’ vroeg ze, waarna ze haar hoofd lichtelijk kantelde. Ze kreeg het koud bij het idee dat Nate hun op zou zoeken als ze zich weer in de stad zouden wagen. Ze durfde zichzelf ook niet echt buiten het huis van Kean te wagen, bang om Nate weer tegen te komen en deze keer geen dekking te hebben. Nee, ze wilde het liefst hier blijven. Op de een of andere manier voelde ze zich wel veilig bij Kean, alsof hij haar van alles zou kunnen beschermen. Feitelijk gezien was dit wel altijd het geval geweest, aangezien er nu al een paar keren voorbij waren gegaan dat ze zijn hulp had gekregen. Ze voelde een lichte rilling over haar rug glijden toen ze merkte hoe dicht ze wel niet bij hem zat en probeerde toen haar gedachten ergens anders op te focussen, maar het idee dat ze hem bijna aanraakte, bleef blijvend door haar hoofd zweven.
Terug naar boven Go down
avatar
Kean Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 567
Poképoints : 170
Reputatie : 51
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com/
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] za aug 24, 2013 6:54 am

‘Bedankt, maar ik hoef niks,’ antwoordde Alexis, na zijn vraag of ze iets te drinken wilde. Ze had haar hand op zijn been gelegd, iets wat Kean om een of andere reden amper merkte. Het was alsof het gewoon logisch was dat ze dat deed. Toen Alexis zei dat ze niet naar de dokter wilde, begon Kean te lachen. ‘Ah, bang voor de dokter?’ zei hij plagerig. Zelf had hij daar gelukkig geen last van, maar ja, hij hoefde ook eigenlijk nooit naar de dokter. Hij kon zich de laatste keer dat hij bij een dokter was geweest al niet meer herinneren. Met Alexis’ pech om steeds de verkeerde mensen tegen het lijf te lopen, was ze vast al vaak naar de dokter geweest.
Met iets van spijt merkte Kean dat Alexis haar hand wegtrok. De plek waar haar hand even daarvoor had gelegen, leek meteen tien graden kouder te worden. Hij wierp een terloopse blik op haar hand, maar merkte dat zijn blik eigenlijk meteen weer terug omhoog ging... naar haar ogen. Het viel hem niet eens op dat zij hem ook recht in de ogen aan keek. En waarschijnlijk merkte zij het ook niet. Ze waren even allebei heel stil.
En toen was het moment weer voorbij. Haar ogen gingen omhoog en Keans ogen werden naar beneden geleid door een kleine beweging. Alexis beet op haar lip. Hè? Waarom beet ze op haar lip? Kean wist niet goed hoe hij dat moest opvatten. Was dat positief of negatief? Hij keek instinctief weer naar haar ogen, alsof hij daar het antwoord kon vinden, maar dat was eigenlijk niet eens nodig. Het antwoord kwam van het warme gevoel in zijn hart.

‘Jammer dat het toch niet echt het middagje geworden is de we in gedachten hadden,’ zei Alexis. Kean keek naar zijn handen en dacht terug aan zijn gevecht met de Psychopaat. Ergens had hij zich heel stoer gevoeld, op een kinderlijke manier. Hij had Alexis beschermd tegen een groot kwaad. Misschien had hij zelfs wel haar leven gered. Ongecontroleerd moest hij glimlachen bij de gedachte aan de sprookjes van vroeger: de prins die de prinses van de draak redde en dan nog lang en gelukkig leefde. Zou hun leven ook een sprookje zijn? Zouden ze ook lang en gelukkig leven?
Hij keek opzij, waar Alexis probeerde haar been op te tillen en ondertussen mompelde dat ze weer gevoel begon terug te krijgen. Kean kon niet anders dan glimlachen. Wat viel er ook te zeggen? Het zag er gewoon best wel... schattig uit. Hij merkte dat Alexis naar hem keek en rood werd. Dat deed zijn glimlach verbreden, al zag Alexis dat natuurlijk niet. Ze keek het huis rond. Kean had eigenlijk een of andere flauwe opmerking over haar rode wangen willen maken, maar toen hij zag dat ze het huis rondkeek, werd hij afgeleid. Oh jee... slingerde er geen onnodige troep meer rond? De controllers van de verschillende Nintendo’s lagen nog wel midden op de vloer, maar dat was niet erg toch? Als er maar geen vest meer over de bank lag... of een sok of zo. Met zijn ogen scande hij snel de kamer, om tot de conlusie te komen dat het qua troep allemaal wel meeviel. Gelukkig.

Alexis vroeg of hij nog iets wilde doen die middag. Kean keek naar de klok, die half vier aan gaf. Snel rekende hij terug, want de klok stond natuurlijk niet helemaal goed. Het gebeurde zelden dat een klok precies de goede tijd aangaf. De klok in de woonkamer stond vandaag negen minuten voor, wist Kean. Het was dus ongeveer tien voor half vier.
‘Nee,’ antwoordde hij, terwijl hij zich tegen de rugleuning aan liet zakken. ‘Ik zit hier eigenlijk wel goed zo.’ Hij legde zijn hand zachtjes over haar hand heen en streelde over haar huid. Hij had het gevoel alsof zijn hartritme opeens verdubbelde. Het gevoel dat daar het dichtst bij in de buurt kwam, was het gevoel na een zwaar Pokémon-gevecht dat je had gewonnen... maar dan nog tien keer beter. Hij wierp nog een steelse blik opzij, naar dat prachtige blauwe haar, de ogen die daar zo goed bij kleurden, de zachte huid, toen verstrakte zijn hand zich om haar hand en boog hij zich opzij... om haar zachtjes en snel een kus te geven.
Oh crap. Nu was er dus echt geen weg meer terug.

_________________
OOC: Godmode van Kane met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] ma aug 26, 2013 2:26 am

Alexis had besloten om de eerdere opmerking over de dokter maar te negeren, er alleen maar op te glimlachen. Ze voelde er niet echt veel voor om daar een antwoord op te geven en het leek ook niet echt alsof Kean er echt antwoord op verwachtte. De vrouw liet haar blik opzij glijden toen ze zag dat Keans lippen woorden vormden. Ze probeerde haar gehoor weer aan de omgeving aan te passen en niet te veel weg te dromen en hoorde wat hij te zeggen had. Ze grinnikte. Eigenlijk had hij wel gelijk, het was niet dat ze hier slecht zaten of zo. Bovendien dacht Alexis er ook nog niet echt aan om hier weg te gaan. Nee, ze vond het wel goed zo hier. Ze liet zich ook een beetje onderuitzakken, volgde hiermee onbewust Keans voorbeeld. Haar blauwe ogen scanden de ruimte rond, maar naast een paar rond liggende troep kon ze niet echt iets opvallends vinden. Ze besloot echter dat het niet netjes was als ze de kamer zo uitvoerig bekeek en probeerde zich op een ander punt te concentreren. Net toen ze dit wilde doen, voelde ze hoe Keans hand over de hare gelegd werd en voelde ze zachte strelingen, die haar helemaal week maakte. Ontspannen en met gesloten ogen liet Alexis zich nog wat meer zakken, genietend onder de aanraking van Kean. Ze had het niet van hem verwacht. Zou hij hetzelfde voor haar voelen als zij voor hem? Ze had de afgelopen dagen aan niets anders kunnen denken dan aan hem. Toen ze per slot van rekening dan ook nog eens bijna de pan van het fornuis had gestoten omdat ze aan Keans ogen dacht, wist ze het wel zeker: ze was verliefd. Ze had gevoelens voor de man gecreëerd die ze zelf nooit voor mogelijk had kunnen houden, maar toch waren ze er. En het feit dat hij hier naast haar zat, haar hand strelend, maakte het gevoel alleen nog maar erger. De plotselinge beweging die ze wel voelde, maar pas zag aankomen toen ze haar ogen opende, liet haar schrikken. Ze schrok toen ze vervolgens iets op haar mond voelde. Ze zag hoe Kean zijn hoofd terugtrok en keek hem ietwat verbaasd aan. Toen het besef tot haar doordrong wat hij gedaan had, werden haar wangen vuurrood en leek het net alsof ze het minstens vijftien graden warmer kreeg. Haar hart begon in haar keel te bonken en Alexis keek hem verbouwereerd aan.

In plaats van echt iets te zeggen, keek Alexis naar Kean. Ze wist niet wat ze moest doen, wist niet wat ze moest zeggen. Ze had het gevoel alsof haar hoofd op ontploffen stond. En de enige manier om zichzelf te kalmeren, was door haar gevoelens aan hem bloot te stellen, ook al vond ze dat idee doodeng. Ze was bang om uitgelachen of gekwetst te worden. Aan de andere kant: Kean had haar toch niet zomaar gekust? Hij leek haar niet het type dat zomaar elk meisje op haar mond kuste of zelfs maar verliefd werd. Was hij verliefd op haar? Ze wist het niet. Ze kon er alleen maar achter komen als ze het vroeg, maar waarom was dat gedeelte juist het moeilijkste? Na even naar hem gekeken te hebben, boog ze zich voorover en drukte haar lippen op de zijne, ietsje langer dan dat hij deed. Waren acties niet duidelijker dan woorden? Zou hij zo niet bevestiging genoeg hebben? 'Kean,' mompelde ze, waarna ze hem aankeek. Ze drong haar blauwe ogen in zijn ogen, probeerde duidelijk te maken wat ze voor hem voelde, maar wist ook wel dat ze haar gevoelens echt tegen hem zou moeten zeggen als ze dat duidelijk wilde maken. Ze kneep heel zachtjes in zijn hand en verlegde zich toen een beetje. Ze kreunde zachtjes omdat de verlamming nog niet geheel over was, maar hield koppig vol. Ze leunde opzij, waardoor ze zijn warme lichaam al kon voelen. Voorzichtig legde ze zijn hoofd tegen zijn schouder, richting zijn borstkas toe. De hitte begon op haar over te slaan en Alexis moest moeite doen om haar razende hart in toom te houden. Dit leek net een droom van haar. Want ja, ze had de afgelopen periode ook dromen over Kean gehad, maar had ze steeds proberen te verdoezelen om ze daarna proberen te vergeten, wat nooit echt gelukt was. Ze dacht dat hij niet hetzelfde voor haar voelde, maar bewees de aanraking daarnet niet dat ze het fout had? Ze wilde zich oprichten, wilde haar hand tegen zijn wang leggen en uitleggen hoe ze zich voelde, maar dat leek net iets te veel van het goede te zijn, want al wat uit haar mond kwam was: 'Kean, ik heb gevoelens voor je.' En dat maakte dat ze zichzelf wel voor haar hoofd kon slaan. Gespannen wachtte ze af wat hij zou zeggen, of hij haar van zich af zou duwen, of juist een bevestiging zou geven. Eerlijk? Dit gaf haar echt de kriebels!

OOC: Godmode met toestemming!
Terug naar boven Go down
avatar
Kean Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 567
Poképoints : 170
Reputatie : 51
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com/
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] ma sep 09, 2013 2:27 am

De verbaasde uitdrukking op Alexis' gezicht nadat Kean zijn hoofd terugtrok was onbetaalbaar. Hij grijnsde jongensachtig. Hoewel hij zich zelf vanbinnen ook wel een paar graden warmer voelde dan goed voor hem was, was dat niets vergeleken met hoe rood Alexis werd. Een bezorgd stemmetje in zijn hoofd vroeg zich af of ze het erg vond dat hij haar had gekust, maar dat wuifde hij weg. Ze leek niet boos, alleen maar verbaasd... verlegen... verrast... blij verrast? Hij merkte dat hij weer naar haar ogen begon te staren en zij keek terug. Het moment leek een eeuwigheid te duren, maar toen boog Alexis zich opeens naar voren en kuste terug. Hij deed niets om haar tegen te houden, maar genoot van de warmte die door zijn lichaam trok. Hij was verrast, dat moest hij toegeven. Hoewel hij al eerder had vermoed dat Alexis hem meer dan alleen aardig vond, had hij daar nooit echt bewijs voor gehad. Het was gewoon een gevoel geweest - intuïtie of zo. Nu hij zijn vermoeden bevestigd kreeg, voelde het alsof er een totaal nieuwe wereld voor hem openging. Hij voelde een lichte teleurstelling toen Alexis zich weer terugtrok. Waarom duurden de momenten die zo geweldig voelden altijd maar zo kort?

'Kean,' mompelde Alexis. Kean keek haar vragend aan, want het was duidelijk dat ze meer wilde zeggen. Ze zei echter niets, maar kneep zachtjes in zijn hand. Kean vroeg zich af of hij nu iets moest zeggen, of dat ze gewoon voor eeuwig zo zouden blijven zitten, genietend van elkaars ogen - want ze keken elkaar weer aan alsof de wereld om hen heen verdwenen was. Alsof niets anders er meer toe deed. In feite was dat ook zo, met uitzondering van dat inmiddels zo bekende knagende gevoel in Keans hart.
Toen draaide Alexis haar hoofd weg en legde haar hoofd tegen zijn schouder. Kean sloeg zijn arm om haar heen. Ze was nog steeds rood, merkte hij op, en ze voelde warm aan. Hij merkte ook dat zijn eigen hart harder en sneller sloeg dan normaal. Zou ze zijn hart voelen kloppen, nu haar hoofd zo dicht bij zijn borstkas lag? Hij streelde over haar haren, terwijl hij zwijgend naar de ademhaling van haar en van hemzelf luisterde. Het was rustgevend, en toch ook weer allesbehalve dat – zijn hart maakte overuren.
Plotseling zei Alexis wat ze misschien al die tijd al had willen zeggen: 'Kean, ik heb gevoelens voor je.' Kean hield heel even zijn adem in, want hoewel ze eigenlijk zei wat ze net zonder woorden al duidelijk had gemaakt, vond hij het toch fijn om te horen. Toen lachte hij. 'Goh,' wist hij alleen maar uit te brengen. 'Dat was me nog niet opgevallen.' Het voelde misplaatst om zo sarcastisch te doen en toch ook weer zo normaal. Hij boog zijn hoofd, zodat hij in haar oor kon fluisteren: 'Ik ook voor jou.'
Die vier woorden waren makkelijk gezegd, maar hij wist dat ze hem nog veel problemen konden bezorgen... want nu moest hij nog met Kane gaan praten. Wat als Kane thuis was en straks opeens nietsvermoedend de woonkamer binnen zou komen lopen? Hij wilde er niet aan denken. Niet nu. Nu wilde hij genieten van zijn momentje met Alexis. Maar waarom bleef dat akelige gevoel dan toch aan hem knagen?


OOC: Ik loop vast met schrijven... Ik hoop dat je iets met mijn post kan en zo :3

_________________
OOC: Godmode van Kane met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] wo sep 11, 2013 2:31 am

Een genietende rilling trok door Alexis heen toen ze de warme arm van Kean om zich heen voelde. Ze had zich dichter tegen hem aan genesteld en hoorde zijn hart kloppen. Die van haar zou ook wel hard kloppen op dit moment, toch? Ze concentreerde zich op haar hartslag. Ze zou natuurlijk haar twee vingers tegen haar hals kunnen leggen, maar misschien zou dat voor Kean nogal raar overkomen. Alexis besloot dus om haar hand gewoon stil te houden en wachtte af. Ze voelde haar hart inderdaad bonken als ze zich concentreerde, maar ze zou het vast beter voelen als ze haar hand op die plek legde of haar twee vingers langs haar halsslagader af. Ze wilde het dan ook net doen toen ze opeens Kean hoorde praten. Ze grijnsde lichtelijk om de sarcastische opmerking die hij maakte. Het klonk echt zo Kean. Heel de tijd had het gewoon niet geleken alsof ze met Kean had gepraat, had het bijna vreemd geklonken in haar oren om juist deze woorden van hem te horen, maar als er dan toch een spottende of sarcastische opmerking uit zijn mond kwam, wist Alexis gewoon dat het Kean wel was. Ze had alleen nooit verwacht dat hij zo lief en zo zorgzaam kon zijn. Dit kantje had ze nooit achter Kean gezocht. Ze kon er niks aan doen dat ze er lichtelijk om glimlachte en gerustgesteld trok ze haar benen naar zich toe, zodat ze iets comfortabeler lag op de bank. Natuurlijk wilde ze er wel voor zorgen dat de bank niet bevuild zou raken van haar schoenen. Aan de andere kant... Ze twijfelde even kort, maar voordat ze de handeling wilde uitvoeren die ze van plan was, voelde ze een rilling door zich heengaan toen Keans zachte mannelijke stem haar gehoorgangen vervulde met de woorden die ze zo graag uit zijn mond wilde horen voor gelijk een paar maanden: ik ook voor jou. Het was net een roze wolk waarop ze zweefde. Eentje die verpulverd zou worden als dit alles maar gewoon een mooie droom bleek te zijn. Maar dat was het niet. Nee, dit was echt. Een soort gevoel van veiligheid nam vat op haar. Kean voelde ook wat voor haar, Kean zou haar beschermen. Natuurlijk zou ze haar eigen boontjes nog wel doppen, maar het idee dat ze iemand in haar omgeving had die toch een gevoel van veiligheid bij haar veroorzaakte, was gewoon zalig.

Een ongemerkte glimlach was rond Alexis' lippen verschenen. Ze trok zonder na te denken haar voeten in, nadat ze met haar tenen haar voeten had bevrijd van haar ballerina's. Deze vielen met een zacht geluidje op de grond neer en Alexis bracht haar hoofd van Keans schouder naar zijn schoot. 'Wat een grote bank,' was haar eerste opmerking na zijn toch wel romantische opmerking. Ze voelde zichzelf rood worden. Oh, wat was ze toch weer romantisch! Misschien had ze het mooie moment nu wel verpest. Ze moest zachtjes lachen om haar eigen onhandigheid en draaide haar hoofd een beetje in Keans schoot, zodat ze hem kon aankijken. Ze legde haar hand voorzichtig, alsof hij van porselein was, op zijn wang en aaide daar zachtjes. Daarna slikte ze zachtjes. 'Kean,' begon ze zachtjes. 'Denk je dat Kane al een vermoeden had van mijn gevoelens? Of die van jou?' Ze keek hem onzeker aan met haar zeeblauwe ogen. Zou Kane er moeite mee hebben als zijn tweelingbroer met haar samen zou zijn? Ergens had Alexis het gevoel van niet. Nooit was echt gebleken dat Kane haar zou haten. Hij was altijd best wel vriendelijk tegen haar geweest, voor zover Kane dat kon zijn met zijn subtiele, eerlijke opmerkingen. Hij zei gewoon wat hij dacht. Plotseling besefte ze zich dat ze altijd al als de twee broers bij elkaar waren opzoek was gegaan naar één van de broers. En altijd was dat dezelfde geweest: Kean. Ze beet op haar onderlip en keek even afgeleid naar de grote klok. Ze kon de tijd niet echt goed lezen, was daar te ver voor in gedachten. 'En hebben wij nu het soort ding dat kleffe mensen een eh..' Ze twijfelde even en schoot in de lach. '.. relatie noemen?' Ze keek hem aan. Ze was bang dat ze het moment had verpest door een vraag over Kane te stellen. Het kon ook goed zijn dat Kean er niet eens over had nagedacht. Aan de andere kant.. Had Kean ooit wel een vriendin gehad? Hadden beide mannen hier wel ervaring mee? Zou Kane ooit een vriendin gehad hebben? En hoe zou dat dan gegaan zijn? Soms moest het toch maar lastig zijn om een tweeling te zijn, dacht ze zo. En voor haar zou het ook niet makkelijk worden als ze naast elkaar zouden staan en ze niet wist wie wie was, vooral als ze dezelfde kleren aan zouden hebben. Ze schudde haar gedachten weg en keek naar Kean, wachtend op een antwoord.

OOC: Ja hoor! :3 Ik hoop dat ik juist iets voor jou kan betekenen met deze post :O
Terug naar boven Go down
avatar
Kean Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 567
Poképoints : 170
Reputatie : 51
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com/
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] vr okt 18, 2013 9:02 am

Kean werd wel enigszins verrast toen Alexis haar voeten introk en het zich gemakkelijk maakte. Toch glimlachte hij. Zijn glimlach werd een lach toen ze opmerkte dat het een grote bank was. Zelf lachte ze mee, al werd ze daar wel rood bij. Enkele seconden later keek ze hem aan en legde ze haar hand tegen zijn wang. Er ging een soort rilling door hem heen. Al was rilling niet het goede woord. Wat het goede woord wel was... tja... geen idee.
‘Kean,’ zei Alexis zachtjes en opeens drong het tot Kean door dat ze zijn naam zonder aarzelen zei. Er waren niet veel mensen die hem nooit verwisselden met Kane. Zelfs zijn ouders verwisselden hun namen wel eens... al was dat misschien meer uit slordigheid, dan omdat ze het echt niet weten. Hoe dan ook, dat betekende in ieder geval dat hij een persoonlijke indruk op haar had gemaakt en dat ze heel goed wist dat hij Kean was en niet Kane. Hij onderdrukte de neiging om daar een opmerking over te maken, maar gaf in plaats daarvan antwoord op haar vraag: ‘Ik weet niet wat Kane denkt...’ zei hij eerlijk. Hij lachte even kort. ‘Sommige mensen denken dat, dat we elkaars gedachten kunnen lezen. Ha-ha, dat zou irritant zijn.’ Hij schraapte zijn keel en streelde Alexis’ haar. Verder bleef hij zwijgen over zijn broer. Hij wilde daar niet over praten. Niet met Alexis. Hij voelde het gevoel knagen; de angst dat Kane zich in de steek gelaten zou voelen. Dat hij eenzaam zou worden. Er waren nu twee mensen in de wereld die een hoop voor hem betekende en hij moest maar leren om zijn aandacht tussen hen te verdelen, hoe vreemd dat ook zou zijn na zoveel jaren Kane als enige goede vriend te hebben gehad.

‘En hebben wij nu het soort ding dat kleffe mensen een eh... relatie noemen?’ Alexis lachte erbij, maar Kean had het vermoeden dat ze wel degelijk een echt antwoord wilde. Hij lachte zelf ook. ‘Zijn wij niet klef dan?’ vroeg hij plagerig én ontwijkend. Om een of andere reden wilde hij nog helemaal niks een naam geven voordat hij met Kane had gepraat. Het was niet zo dat hij zelf niet wist wat hij wilde, maar hij wist in ieder geval wel dat hij niet wilde dat Kane ongelukkig zou zijn, ook al zou dat ten koste gaan van zijn eigen geluk.
En ten koste van Alexis’ geluk, zeurde een stemmetje in zijn hoofd. Het was nu immers wel duidelijk dat Alexis hem als méér-dan-een-vriend zag. Hij wist dat hij nu beter éérst even op zoek kon gaan naar Kane, dan had hij tenminste duidelijkheid. Hij kon niet tegen dat onbeschrijflijke, verwarde gevoel in zijn hart. Of in zijn hoofd. Of waar het dan ook vandaan kwam.
Zachtjes duwde hij Alexis van zijn schoot af. ‘Ik moet even naar boven,’ zei hij, waarbij hij ietwat onbeholpen naar boven gebaarde, alsof alleen het woord niet al duidelijk genoeg was. ‘Even kijken of Kane al thuis is...’ Hij bleef nog heel even zitten, omdat hij eigenlijk geen zin had om zijn plek zo dicht naast Alexis te verlaten. Toch stond hij op. Plagend zei hij, alsof hij het tegen een soort hondje had: ‘Braaf blijven zitten tot ik terug ben. Niet weglopen hè?!’ Hij grijnsde ten teken dat hij er niets van meende en liep toen de woonkamer uit.

Zodra hij de deur van de woonkamer achter zich had gesloten, sprintte hij de trap op, waarna hij op de slaapkamerdeur van Kane klopte. Zonder verder op een reactie te wachten, opende hij de deur. Hij wist dat Kane thuis was.
Kane zat, inderdaad, achter zijn computer. ‘Yo, Kane,’ zei Kean, waarmee hij Kane groette zoals ze elkaar zo vaak groetten. Hij zweeg heel even, maar flapte er toen gewoon uit wat gezegd moest worden: ‘Ik dacht, misschien wil je weten dat ik ... zeg maar... kinda... een vriendin heb... denk ik...’


OOC: zo lang geleden dat ik met Kean heb gepost... ik lig er echt helemaal uit O_o

_________________
OOC: Godmode van Kane met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Kane Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 539
Poképoints : 106
Reputatie : 29
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://lacernellarubra.deviantart.com
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] za nov 30, 2013 9:27 am

‘Nee! Nee! Haal die Titan weg! Kom op, we moeten hem wegjagen!’ riep Kane fanatiek naar zijn beeldscherm. Een grote trol beende naar zijn Egyptische nederzetting toe en maakte korte metten met alles wat hij op zijn pad tegenkwam. Vlug klikte Kane op zijn kameel, die hij naar de trol toestuurde, met als doel de kameel de trol weg te laten leiden naar een plek die veiliger was. Noel keek geïnteresseerd toe hoe dat plan half slaagde, omdat Kane onderwijl ook bezig was zijn leger aan te sterken, niet alleen door meer poppetjes te maken, maar ook door zijn werkpoppetjes naar nieuwe goudmijnen te sturen, want hij had goud nodig om meer olifanten en kamelen te kunnen maken. Veel goud. ‘Ja, kom op, stomme trol, loop maar mee, loop maar mee...’ Kane was gedwongen een nieuwe kameel naar de trol te sturen, omdat de grote Noorse titaan de vorige kameel weg had gesmeten. Vervelend, maar niets aan te doen. ‘Ja, toe maar, loop me maar achter aan, stinkende trol. Laten we Geel eens even gaan pesten.’

Knok, knok, klonk het ineens en op nagenoeg hetzelfde moment sloeg de deur open. Kane draaide zich verrast om, draaide zich direct weer terug, drukte op de pauzeknop en draaide zich weer om. ‘Yo,’ reageerde hij, toen hij besefte dat Kean iets gezegd had. Het bleef even stil en toen zei Kean ineens: ‘Ik dacht, misschien wil je weten dat ik... zegmaar... kinda... een vriendin heb... denk ik...’

‘Ah,’ zei Kane kalm.

Hij draaide zich om en drukte de pauzeknop weer in. ‘Moest je me daarvoor verstoren? Eens zien... waar was ik ook alweer mee bezig... Oja, trol, Geel, kameel. Oh. Damn. Schrap de kameel maar.’ Kane was zich er vaag van bewust dat Kean nog in de deuropening stond. Dat was vreemd. Normaal gesproken zou Kean óf zelf iets gaan doen óf met hem meekijken, maar erg lang stond hij daarbij niet stil. Het duurde dan ook niet lang of hij hoorde de deur weer dichtslaan. Had Kean nou net nog iets gezegd? Of niet? Kane keek even over zijn schouder, zag dat zijn tweelingbroer de kamer verlaten had, haalde zijn schouders op en richtte zich weer op zijn spel.

Wacht.

Het drong niet eens tot hem door dat zowel Rood als Paars een Wonder aan het bouwen waren en Groen met een Titan naar zijn grenzen liep. Wát had Kean gezegd? Een... vriendin? ‘Wát...’ sprak Kane hardop uit. Verbouwereerd drukte hij op de pauzeknop en liet hij zich achterover in zijn stoel vallen. Een vriendin? In shock keek hij naar het gepauzeerde beeldscherm. Een vriendin... En toen barstte hij in lachen uit.

Een vriendin! Ha ha ha! Het moest niet gekker worden.


_________________
OOC: Godmode van Kean met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Kean Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 567
Poképoints : 170
Reputatie : 51
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com/
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] di dec 24, 2013 8:59 am

‘Ah,’ was Kane’s enige reactie na Keans ongemakkelijke woorden. Kean staarde een ogenblik naar zijn broer, afwachtend van wat hij nog méér zou zeggen. Zijn broer leek echter niet echt te hebben geluisterd naar zijn woorden, of het kon hem gewoon helemaal niks schelen. Hij ging in ieder geval weer gewoon verder met zijn spel. Kean staarde naar Kane, niet goed wetend of hiermee nou alles was gezegd. Uiteindelijk besloot hij dat hij het allemaal gewoon veel ingewikkelder had gemaakt dan nodig was: Kane vond het gewoon helemaal geen probleem. Punt. Met die gerustellende gedachte wierp hij even een nieuwsgierige blik op het beeldscherm van Kane’s computer, om te zien of zijn broer aan de winnende hand was, vervolgens sloot hij de deur en liep langzaam weer de trap af. Het was alsof er een groot betonblok van zijn hart af was gehaald en hij weer vrijuit kon ademen. Hij had gezegd wat hij moest zeggen en nu was dat akelige moment weer voorbij, zonder veel problemen en akelige stiltes tussen hem en Kane, nice!
Kean sprong de laatste treden naar beneden en liep linea recta naar de woonkamer toe. In gedachten vroeg hij zich af of Alexis op de bank was blijven zitten, of dat ze juist expres om zijn woorden te negeren ergens anders was gaan zitten, of staan. Het was enigszins belachelijk dat juist dat zijn gedachten bezighield, maar ja, hij was gewoon te opgelucht om aan ándere dingen te denken. En dat terwijl er die dag toch zoveel was gebeurd waarover hij na zou kunnen denken...

Hij opende de deur van de woonkamer en zei, zonder te kijken of Alexis überhaupt nog op de bank zat en niet op de wc zat of helemaal het huis had verlaten: ‘Zeg, Lexi...’ (Hij vond dat hij haar nu niet meer voluit Alexis hoefde te noemen. Nu werd het echt tijd om bijnamen te gaan bedenken.) ‘Blijf je vanavond eigenlijk eten? Kane en ik zijn niet zo goed in spaghetti koken als jij, maar we zijn volleerd pizza-bestellers! ... je lust toch wel pizza? Of... ben je vegetariër...?’ Zijn stem stierf aarzelend weg toen hij besefte dat hij eigenlijk maar beschamend weinig wist van Alexis. Dat zou de komende tijd in ieder geval drastisch moeten veranderen.

_________________
OOC: Godmode van Kane met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Alexis Vegas


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 519
Poképoints : 122
Reputatie : 37
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] ma dec 30, 2013 1:34 am

Alexis haalde diep adem nadat ze de vraag gesteld had. Het was misschien niet al te subtiel geweest, maar ze wilde dolgraag antwoord op die vraag. Ja, ze hadden gekust. En ja, ze hadden hun gevoelens aan elkaar toegegeven, maar was dat genoeg? Want ze wist heus wel dat hierbij de problemen nog niet van de baan waren. Hoewel ze het helemaal misplaatst vond om Keans broer een probleem te noemen. Nee, het was eerder Keans angstige gevoel. Waarvoor? Voor wat zijn broer zou denken. Deze vermoedens werden extra bevestigd toen Kean haar van zich afduwde en haar uitlegde dat hij naar boven ging, naar Kane. Alexis knikte. Ze wist niet of ze blij moest zijn dat Kean de moed opbracht om met zijn broer te praten, of dat ze het jammer vond dat hij haar daarvoor achterliet. Maar, ze moest niet klagen, het was iets wat op zijn hart lag. Een inwendig, vervelend gevoel. Alexis wist wat het was om van die tegenstrijdige gevoelens te hebben. Ze legde haar handen onder haar hoofd en liet zich languit achterover vallen op de bank. Ze beet op haar onderlip. De eerste paar dagen na haar vaders dood had Alexis inwendig getwijfeld om toch naar zijn graf te gaan of niet. Ze vond het eng, maar wilde ergens de confrontatie wel aangaan. En die inwendige gevoelens maakten haar helemaal gedesoriënteerd. Zou Kean dat nu ook beleven? Hoewel het nu niet om het graf van zijn vader ging, maar om zijn eigen broer, die misschien de relatie tussen hun niet zou goedkeuren. Hè, nu begon ze zelf! Ze moest zichzelf afleiden, anders zou ze gek worden. Ze dacht aan Keans woorden. Ze moest netjes blijven zitten. Ze grijnsde. ‘Oh Kean, ken je me nu nog niet, schat?’ Ze schrok zelf van het koosnaampje waarmee haar zin eindigde en haar wangen werden knalrood. Gelukkig was Kean er nu niet, anders had hij haar vast en zeker uitgelachen. Alexis stond gauw op en begon de ruimte om zich heen te bekijken. Ze grinnikte. Het was echt een typische jongens woonkamer. Het had niet veel weg van de hare. Ze liep naar de keuken en bekeek het fornuis. Ze hadden wel een mooie keuken. Ze liep verder en gleed vervolgens bijna uit over iets wat op de grond lag. Ze boog zich voorover en bekeek het object beter. Het was iets zwarts. Wacht.. Ze boog zich dichterbij. Was dat nu een sok die daar op de grond lag?

Nog voordat ze de tijd had om te ontdekken of het nu werkelijk een sok was, hoorde ze Keans stem al. Ze probeerde zich snel te bewegen naar de bank, maar stootte onderweg natuurlijk weer haar dijbeen hard tegen de tafelrand, met het gevolg dat ze al hinkelend richting Kean strompelde. Ze pakte haar been vast en wreef er wild overheen. Toen ze bij Kean stond, glimlachte ze onschuldig naar hem. ‘Nee, pizza is goed,’ zei ze hijgend. Ze was moe van het snelle rennen naar de bank, ook al was het maar een klein afstandje geweest. Haar conditie was dan ook belabberd. En haar dijbeen deed ongelooflijk veel zeer. Dat kreeg je er nu van als je te snel wilde zijn en niet luisterde naar anderen, Kean had haar nog zo opgedragen om te blijven zitten. Ach ja, hij zou ook niet zijn blijven zitten als zij het hem had gevraagd. Ze liet haar pijnlijke been los en sloeg haar armen over elkaar. ‘Je moet wel weten dat ik elke maandag en vrijdag in de week een strikt dieet volg,’ zei ze zo serieus mogelijk. ‘Dat houdt in dat ik over heel de dag alleen een stukje sla eet en de rest van het voedsel uitgesloten is. Anders word ik te dik.’ Vervolgens klopte ze op haar slanke buik. Ze grinnikte heel even. ‘Nee, hoor, ik plaag je maar. Je wilt niet weten hoe mijn eetpatroon is.’ En ze werd rood. Elke dag nam ze wel koekje of vrat ze een zakje chips leeg en zo nu en dan pakte ze een vette snack. En ze ging niet eens joggen om de kilo’s te lossen. Ze wandelde wel veel heen en weer tussen steden, gold dat ook? Met een jammerkreetje wreef ze over haar pijnlijke been, waar zich inmiddels een blauwe plek gevormd had. ‘Stomme tafel,’ zei ze met een pruillip tegen Kean, waarna ze naar de boosdoener wees, die nog geen meter van haar afstond. Ze zette haar grote blauwe ogen op, iets wat ze onbewust altijd deed om medelijden op te wekken van anderen. ‘Gemeen, hè?’ Ze wees om de tafel nog maar eens extra te beschuldigen naar haar been. Maar nu wist Kean waarschijnlijk ook wel dat ze niet op de bank was blijven zitten. Ach ja, je kunt niet altijd doen wat anderen zeggen.
Terug naar boven Go down
avatar
Kean Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 567
Poképoints : 170
Reputatie : 51
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://goldenlionofra.deviantart.com/
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI] ma maa 03, 2014 1:06 am

‘Nee, pizza is goed,’ was het antwoord van Alexis. Ze hijgde een beetje, alsof ze had gerend. Kean keek haar even verbaasd aan, maar maakte er geen opmerking over. Misschien was het simpele feit dat ze was opgestaan van de bank in combinatie met de elektrische schokken die ze had ontvangen genoeg om haar buiten adem te laten raken. Alexis vervolgde het gesprek door wat opmerkingen te maken over haar eigen eetpatroon, waar Kean natuurlijk galant op antwoordde dat – als ze al een slecht eetpatroon had – dat niet aan haar figuur te zien was.
De rest van de middag vulden ze met stomme grapjes, afgewisseld met typisch kleffe-stelletjes gedoe (al betrapte Kean zich erop dat hij daar een gigantische hekel aan had, en besloot hij dat Alexis en hij nooit echt klef zouden worden) en af en toe zelfs een paar serieuze opmerkingen.
Tegen de avond vermaakten ze zich een behoorlijke tijd door te gaan raden naar elkaars favoriete pizza, waarbij ze tot de conclusie kwamen dat er meer soorten pizza’s bestonden dan ze ooit voor mogelijk hadden gehouden. Toen Alexis uiteindelijk had geraden dat de favoriete pizza van Kean bekend was onder de naam Barbecue-Chicken, en Kean ook had geraden wat voor pizza Alexis het liefst wilde eten, bestelden ze hun pizza’s (en ook die van Kane, want Kean wist wel wat voor pizza zijn grote broer wilde hebben en Kane zelf had het te druk met het neerslaan van de Griekse opstandelingen in zijn virtuele Egyptische koninkrijk). En zo vloog de dag, die onzeker maar ook zo hoopvol was begonnen, toen een abrupte negatieve wending kreeg en uiteindelijk weer gezellig werd, in een rap tempo voorbij, tot het niet meer was dan een herinnering in hun leven. Een herinnering aan de dag dat Alexis en Kean zich voor het eerst officieel een stelletje konden noemen.

OOC: laat *kijkt naar de datum van de vorige post* heel laat, maar het topic is nu in ieder geval afgelopen Razz

_________________
OOC: Godmode van Kane met toestemming
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI]

Terug naar boven Go down
 

When the pain starts, the battle must be harsh. [&NATE JOHNSON/KEAN HAYASHI]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: Central Kanto :: Saffron City :: Winkelcentrum-