Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 Further Exploration[+Kayne Sphere]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Vincent Köhler


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 205
Poképoints : 118
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Further Exploration[+Kayne Sphere] za aug 24, 2013 11:21 pm

Pewter Gym

Brock was naar hem toegelopen en had de Onix in zijn Poké Ball laten terugkeren. Zwijgend keek Vincent de gymleider aan met zijn armen om de vrolijke Poliwag heen. Ze hadden de strijd gewonnen en de gym badge binnen gehaald en dat had hij nauwelijks durven dromen. Ze waren nu al een stap verder met hun doel om alle acht de badge’s in bezit te krijgen. Bovendien was het hem gelukt een belofte met zijn nieuwe Pokémon te vervullen, waardoor hun band sterker zou worden en de Pokémon sterker waren geworden. Maar nu brak een vrij herkenbaar moment aan waar een groot deel van de trainers naar snakte en terug naar keken, de uitreiking van de Boulder Badge. De gymleider greep naar een doosje en reikte de glimmende badge uit aan Vincent. De blonde jongen nam deze aan, maar bleef Brock aankijken. “Niet meer zo stil, hé?” zei hij met een grijns tegen Brock, waarna hij zich overeind hees, Zeichen de badge liet zien en toen liet terugkeren in zijn Poké Ball. Meer woorden had Vincent niet nodig om te laten weten dat hij niet dezelfde onwetende tiener meer was die zich bij een privé gelegenheid van diverse gymleiders liet zien. Met deze overwinning op zak had hij bewezen al waardig te zijn als trainer. Het respect dat hij eerder voor de gymleider had gevoeld was toegenomen, maar vooral als rivaliteit. Nu was hij pas echt een trainer en kon hij zijn rivalen pas echt waarderen, ondanks de uitkomst van een gevecht. Brock zweeg echter, maar alsnog krulden de mondhoeken van de gymleider tevreden omhoog. Of het nou uit beleefdheid was of oprechte verbazing, dat kon Vincent niet schelen. Het begrijpen van mensen. Daar was hij niet de juiste persoon voor. De blonde trainer legde de badge in zijn badge doosje, legde die terug in zijn tas en keek de gymleider nog een laatste keer aan. Wie weet kwam hij Brock niet meer tegen, maar het was al een eer geweest deze ene keer tegen hem te vechten. De jongen had zich alweer omgedraaid, maar de gymleider versperde de weg abrupt. ‘Zomaar weggaan zonder een bedankje? En dat terwijl je zei dat je niet zo stil was?’ Moest Vincent zijn vraag wel beantwoorden? De gymleider leek niet opzij te gaan, dus het moest wel al klonk het vrij retorisch in zijn oren. Maar nogmaals, wat wist hij van mensen? Vincent stapte de gymleider voorbij en legde zijn hand met enige moeite op de schouder van de gymleider. Brock was immers langer dan hij. “Zegt een gevecht dan niet genoeg?” En daarmee verliet Vincent de gym, wetend dat hij het juiste had gezegd en Brock zijn blik lang op hem gevestigd had gehouden. De gymleider keek hem fronsend na, maar met een klein glimlachje.

Pewter City->Route 3(Next Day)

De volgende dag was de dag maar miezerig begonnen, maar wist de zon tegen het middaguur te doorbreken. Vincent had na afloop van het gymgevecht al snel zijn benodigdheden bijgevuld en zijn Pokémon naar de Pokemon Center gebracht om met ze uitgerust de volgende dag op stap te gaan. Zodoende stond hij tegen het middaguur aan de grens van Pewter City. Hij had eerder wilde vertrekken, maar wilde nog langs de Pewter Gym lopen. En ja hoor, weer stond er een trillende trainer voor de deur met twee Pokémon aan zijn zijde, een Cubone en een Bulbasaur. De trainer klopte  tegen de deur en had tijdens het wachten Vincent weten op te merken. Vincent liep toen al richting de volgende gym, waardoor de trainer bijna helemaal begon te flippen. De trainer moest kalmeren, maar de blonde trainer had niet genoeg interesse in de ander om deze te helpen. Je kon anderen steunen, maar je deed het uiteindelijk zelf. Hoe het met de trainer afgelopen was, kon Vincent niet veel interesseren. Het was zijn zaak niet. Maar uiteindelijk stond Vincent aan de rand van de stad en liep met Leistung en Zeichen richting de Mt.Moon. Het zou een mysterieuze berg zijn geweest waarin volop Ground Pokémon en zelfs Clefairy’s in voorkwamen. Voordat Vincent echter de berg zou kunnen bereiken zag hij enkele trainers voor de ingang rondlopen. De trainers renden richting de Pokémon Center in Pewter City en sommige verlieten deze vrij voldaan en andere zag hij juist niets zitten doen. Enkele stonden elkaar voor zich uit te staren. Vincent snoof kort. Een trainer moest zijn tijd goed besteden, maar deze stonden er maar stilletjes bij. Geen getrain, geen jacht op wilde Pokémon, helemaal niets! Dit was bizar. Vincent schudde onmerkbaar zijn hoofd en liep om de diverse trainers heen en betrad de dichte struiken. Luid geruis van voetstappen die zich door dichte struiken waande moesten wel een Pokémon afschrikken, waardoor hij twijfelde eraan of hij dan hier wel een geschikte tegenstander en misschien toekomstige kameraad in kon vinden. Vincent had het idee om zijn Jolteon te trainen qua kracht en zijn Zeichen qua niveau. Het moest niet al te lang duren, voordat Zeichen zou evolueren in een Poliwhirl. En met al die Ground Pokémon die in Mt. Moon en in de struiken misschien zelfs zaten, was het geen probleem. Ook had hij de schim van een Zubat  bij de grot eten op te speuren, een vleermuisachtige Pokémon van het type Poison en Flying. Vooral dat tweede zorgde ervoor dat Leistung in het voordeel zou zijn. Vincent maakte dus vrij weinig zorgen over of hij uit de grot zou weten komen. Het was eerder of hij voor het eind zijn Pokémon sterk genoeg wist te krijgen. Maar hij had er alle vertrouwen in. En het vangen van een derde Pokémon liet hij iets op zich wachten, want met de twee Pokémon die hij momenteel had kon hij de tweede gym wel aan. Het begon Vincent wel op te vallen dat hij maar geen Pokémon in de struiken wist tegen te komen. Hadden de andere trainers ze de stuipen op het lijf gejaagd? Het schoot hem toen pas te binnen dat Kayne zeker ook de gymleider had uitgedaagd, misschien eerder of zelfs later, en of hij gewonnen had, kon hij niet zeker weten. Hij had hopelijk een tactiek gebruikt met zijn Gastly en Dratini, daar hoopte Vincent ten minste op. Dan was Kayne waardig genoeg als rivaal, maar ergens was het gewoon … Hoe kon hij dat beschrijven? Fijner? Ja, dat was het. Als Kayne had gewonnen voelde het gewoon fijner. Pas later zou Vincent dit kunnen beschouwen als de levensles dat vrinden elkaar steunden, maar op het moment was zijn mensenkennis nog aardig beperkt.

Plotseling verscheen de gedaante van een Spearow uit de dichte struiken die wild met zijn vleugels klapperde. De Spearow vestigde zijn blik geïrriteerd op de trainer, evenals zijn Pokémon, voordat hij op een aanval over ging. De snavel van de Pokémon gloeide op, een typische Peck aanval. Vincent was al blij dat ze in ieder geval een Pokémon waren tegengekomen. Hij zou ditmaal Leistung niet gebruiken, maar juist zijn Poliwag. Leistung had een type voordeel, maar Zeichen niet zozeer. Ze zouden in de toekomst niet altijd een voordeel tegenover een type Pokémon hebben, dus dit was al een aardige eerste stap. Vincent knikte tegen Zeichen die vastberaden naar voren schoot en met zijn zwemstaart opzij sloeg, zoals hij vele malen eerder had gedaan. De Peck aanval naderde de Poliwag snel en zijn Pokémon had te weinig tijd over om weg te springen. Hij ging over op plan B, een overname van de tegenstander zijn aanval. “Zeichen, schuif onder de Spearow door en mep hem dan met je staart tegen de grond aan!” De Poliwag gleed op zijn rug onder de Peck aanval door en omdat de Spearow te voet zijn aanval had uitgevoerd werd hij gevloerd door de Poliwag. De Spearow kraste geschrokken, waarna Zeichen zich snel omdraaide en met zijn staart tegen de buik van de Spearow had gemept. De Normal/Flying Pokémon had zijn evenwicht verloren en viel met zijn gezicht op de grond voor Leistung’s poten. Zeichen kwam opgewekt overeind, klaar voor de volgende aanval. “Gebruik je Water Gun!” De Poliwag schoot een waterstraal richting de Spearow, maar deze schoot op tijd omhoog. “Blijf doorgaan!” Zeichen deed wat hem gezegd werd en bleef zijn Water Gun op de Spearow richten, totdat de vogelachtige Pokémon helemaal doorweekt was geraakt en niet langer in het luchtruim kon hangen. “En gebruik je Water Gun op de grond en dan je Body Slam!” De Poliwag lanceerde zich omhoog met behulp van een Water Gun en gebruikte toen zijn Body Slam op de Spearow die steeds meer hoogte verloor. De Spearow wist echter zich te verdedigen met een Fury Attack. Zeichen schoot naar achteren, duidelijk heftig geraakt door de aanval van de Spearow. “Zeichen, gebruik je Water Sport!” De Poliwag wist zich enigszins te hervatten en gebruikte zijn Water Sport, waardoor de Spearow werd tegengehouden om verder schade op de Poliwag te richten en pijnlijk neer kwam op de grond met zijn natte verenpak die nog zwaarder was geworden voor de kleine vogelpoten die het allemaal maar moesten dragen. Vincent grijnsde. De Spearow was vertraagd en kon niet meer vliegen. “Zeichen, maak het af met Tackle!” De Poliwag schoot naar voren en de klap kwam hard genoeg aan. De Spearow viel uitgeschakeld naar achteren. Tevreden liep de Poliwag direct naar zijn trainer en Leistung toe om zijn overwinning te vieren. Hij had het prima gedaan! Vincent aaide de kop van de Poliwag, maar hield op toen hij iets hen hoorde benaderen. Zonder zich om te draaien bleef Vincent wachten op de ander of Pokémon. Wie het ook was, het lukte hun wel deze te verdrijven.

Er verscheen ditmaal weer een Pokémon, maar wel een Nidoran van het mannelijk geslacht. De Nidoran keek strak richting de Poliwag met zijn hoorn recht naar voren. Het leek erop dat hij weer Zeichen moest gebruiken. De Poliwag keek met een klein grijnsje richting de paarse Pokémon. Zeichen had er zeker zin in. De Nidoran snoof en schoot een Poison Sting op de blauwe Pokémon af. Deze aanval zou ervoor kunnen zorgen dat zijn Pokémon vergiftigd raken en dat wilde hij absoluut voorkomen. Terwijl de aanval naderde, kwam hij op een idee om de aanval van zich af te weren. 'Zeichen, gebruik je Water Gun!' De aanval raakte de Poison Sting en zorgde voor een kleine rookwolk. Gespannen bleef Vincent staan, maar zag de silhouet van zijn Poliwag nog staan. Gelukkig, maar waar was de Nidoran? 'Jol!' Kraamde Leistung abrupt uit, richting de lucht. Vincent volgde zijn blik en zag dat de Nidoran zich boven hem bevond. Echter, deze Pokémon kon niet zo hoog kunen springen. Enorme klauwen zaten om de middel van de Nidoran en toen Vincent goed keek, meende hij de silhouet van een Fearow te zien. Waar kwam die Fearow in hemelsnaam vandaan? 'Goed zo, Swift!' klonk de stem van een trainer die net aangelopen kwam. De ander was een jaar jonger, had bruin haar en groene ogen en liep met een sluwe grijns op hen af. De Fearow en Nidoran waren dus zeker van deze trainer, maar waarom liet hij zijn Pokémon dan in de wilde weg rondlopen? In deze struiken zouden namelijk ook Nidoran voorkomen en een trainer zou zelfs per ongeluk de Nidoran kunnen uitschakelen. De trainer stopte net voor Vincent, terwijl de Fearow de Nidoran net boven de grond losliet, landde en vervolgens zich bij hun trainer voegde. 'Nou.. nou..nou.. wat hebben we hier?' de trainer keek richting Leistung en Zeichen die beiden de trainer wantrouwden. 'Een Jolteon en een Poliwag. Aparte keuze, maar ach,' zei de trainer minachtend en keek toen ineens weg. Vincent nam snel de trainer in zich op en meende hem niet eerder gezien te hebben. Deze moest zeker net zijn komen aangelopen vanuit de Pokémon Center of uit Pewter City. Deze leek echter een hoge dunk van zichzelf te hebben.'Ik neem aan dat je niet om het welzijn van je Nidoran gaf door hem hier rond te laten lopen tussen trainende mede-trainers die hem als een wilde Pokémon konden hebben aangezien? Bovendien, een Jolteon en Poliwag zijn een prima keuze. Bij de Pewter Gym had mijn Poliwag de Onix van Brock kunnen verslaan. En ook later zal ik enige voordeel bij de tweede gym kunnen krijgen, hoewel ik zeker nog verder wil ga-' De trainer schonk hem een geïrriteerde blik, waarna hij Vincent onderbrak. 'Je denkt dat je o zo slim bent? Nou, gladjanus. Als je echt zo slim bent als je beweert, dan wil ik dat zien in een gevecht!' Hoe erg Vincent zijn Pokémon wilde trainen, hij had er toch geen zin om de uitdaging aan te nemen. Hij wilde de Mt. Moon in gaan om eerst een Pokémon zien te vangen. Daarna zou hij de trainer zijn uitdaging willen aannemen, als hij die weer tegenkwam. De andere trainer keek hem nog steeds strak aan. 'Kan het later? Ik wil liever eerst een Pokémon vangen en dan zien we het wel, goed?' zei Vincent. Het was niet zozeer een vraag, maar gewoon al een feit. Toen Vincent zich echter omdraaide en richting de grot liep met zijn Pokémon naast zich hoorde hij de andere trainer kip geluiden maken. Vincent rolde met zijn ogen. Die trainer was kinderachtig, zeg. Niet alleen dat, maar hij was veel te  onvoorzichtig met zijn Pokémon. Niet alleen kon een andere trainer zijn Pokémon verslaan, ook de scherpe klauwen van de Fearow konden de Nidoran verwonden en verder zou de paarse Pokémon met zijn scherpe stekels de Fearow kunnen vergiftigen. Wat onnozel.


MT Moon

Na de eerste stap gemaakt te hebben werd Vincent verwelkomd door de koude temperatuur en de grote gebrek aan licht. Het was een typische grot, maar Vincent was nooit eerder in dergelijke plaatsen geweest dus bleef hij lichtelijk verrast over de plek. Met zijn handen in zijn broekzakken liep hij de grot verder in, maar zag toen al bijna geen hand voor zijn ogen. Dit werd zorgelijk. Gelukkig had hij degelijk een idee hoe hij dit probleem kon oplossen. 'Leistung, gebruik je Thunder Shock!' De Jolteon knikte en gebruikte zijn Thunder Shock voor de benodigde licht. Zeichen liep echter van Leistung vandaan, hij was immers een water Pokémon, maar leek nog net genoeg te kunnen zien. Even stopte Vincent om uit zijn rugtas een bril te pakken. Zelden droeg hij deze, maar nu leek het hem handig. Hij was namelijk bijziend en zag niet zo goed in de verte.En met de licht die ze nu hadden kon hij obstakels zien aankomen. Ze konden namelijk niet alleen op Leistung's reuk- en hoorvermogen rekenen. Leistung moest zich concentreren op de constante Thunder Shock. Met zijn bril eenmaal op zag hij direct dat ze bijna tegen een rots aanliepen. 'Kom mee, Zeichen en Leistung,'zei Vincent, waarna hij om de rots heen liep. Echter, hield iets zijn broekspijpen vast, iets enorm zwaars. Vincent boog zich voorover en zag dat zijn broekspijp vast zat onder de rots die ze net hadden gepasseerd. Zachtjes trok hij er meerdere keren aan, maar het kwam maar niet los wat vrij vreemd was. 'Leistung, kan je me even helpen?' De Jolteon begon nu ook aan de broekspijp te trekken, maar er kwam geen beweging in. Moest hij anders echt straks zijn broek uit doen om verder te kunnen? Vincent wilde deze optie niet nemen en wenkte Zeichen erbij die ook uit alle macht eraan begon te rekken. Uiteindelijk kwam er beweging in en met een paar laatste ruk kwam zijn broekspijp vrij. Ze trokken echter zo hard dat ze alle drie tegen de grond neerkwamen. De rug van Vincent deed pijn en hij hoorde zijn Pokémon zachtjes kreunen. 'Zijn jullie oké?' vroeg Vincent en gelukkig knikte de twee Pokémon die zich snel overeind hesen. Wacht, was zijn bril eigenlijk nog oké? Hij keek er goed doorheen en zag alles prima. Zijn bril was intact en zo ook zijn Pokémon. Nu dat achter de rug was, konden ze verder de Mt. Moon binnenlopen. Iets liet echter een grom horen, een vrij diepe grom. Vincent keek snel diverse richtingen op, maar zag geen Pokémon buiten de zijne staan. Pas toen de rots voor hen begon te bewegen wist hij dat er degelijk nog een Pokémon was: een Rhyhorn. Dat was bizar. Hij dacht dat Rhyhorn vooral een Pokémon was die zich in de Safari Zone schuilhield. Maar nu was er een voor hem in Mt. Moon. Hij had echter wel gehoord dat de Rhyhorns in de Safari Zone vrij sterk waren en deze tegenover hem leek niet zo sterk als die andere te zijn. De Rhyhorn gromde nogmaals luid en schraapte zijn poot over de grond. De Pokémon was klaar om aan te vallen. Weer moest hij zijn Poliwag gebruiken, wilde hij voordelig komen te staan, tegenover de Rhyhorn. Echter, wilde hij Leistung er wel weer bij betrekken. Hij zou ze beiden gebruiken. "Leistung, gebruik je Helping Hand en dan Sand Attack!" De Jolteon deed zijn Helping Hand, een aanval dat ervoor zorgde dat de aanvallen van zijn teamgenoten sterker werd. De Rhyhorn echter had geen geduld en knalde direct tegen de Jolteon op. "Leistung!' Vincent was verrast door de kracht die de Pokémon in zich schuilhield en de snelheid waarmee hij een snelle Pokémon, zoals een Jolteon had kunnen aanvallen. Het was echter geen echte aanval te noemen, zo leek het er gewoon niet op. Leistung kwam stevig weer op de grond terecht en liet een kreun van zich horen. Dit was een pittige Pokémon. Ze moesten deze zeldzame kans nemen om de Pokémon te vangen. En door een wilde aanval van de Rhyhorn werd het duidelijk voor hem wie hij zeker aan zijn team wilde toevoegen.

'Leistung, gebruik je Sand Attack!" De Jolteon herstelde zich moeizaam, maar kwam pas net op gang. Snel draaide de Pokémon zich om en deed zijn Sand Attack op de Rhyhorn om zijn nauwkeurigheid af te zwakken. Deze Rhyhorn was namelijk vrij krachtig en op deze wijze waren de kansen dat zijn aanval raak waren, aanzienlijk kleiner. De Rhyhorn snoof luid en trok zich iets terug, maar niet veel. Voordat Vincent het wist stormde de Rhyhorn in de wilde weg recht naar voren  met een lichtgevende hoorn. Dit was een Horn Attack! Ze moesten uitkijken! Vincent haalde snel Leistung's Poké Ball voor zich en liet Leistung terugkeren en riep Zeichen naar voren. In de tussentijd had echter de Rhyhorn zijn aanval niet gestaakt, hij of zij leek vastberaden de aanval uit te voeren. 'Zeichen, gebruik je Water Gun op de grond onder de Rhyhorn!" de Poliwag schoot snel een waterstraal op de juiste plekken. Het was een strategie die ze in de gym hadden gebruikt, maar door Onix's snelle ontwaken was mislukt. Nu konden ze echter het beter gebruiken. En het werkte! De Rhyhorn kwam uiteindelijk vast te zitten in de modderige grond. Met rode, woeste ogen keek de Pokémon Vincent recht aan. Hij was furieus, nog erger dan Vincent had verwacht van de Pokémon. Er was iets aan deze Pokémon wat hij maar niet kon plaatsen. Er zat zoveel haat in die Rhyhorn dat het moeilijk te begrijpen viel wat de oorzaak ervan was. "Zeichen, gebruik je Hypnose en dan Water Gun!" De Poliwag schoot naar voren en hield een veilige afstand tussen zichzelf en de Rhyhorn en deed zijn Hypnose. De Rhyhorn had echter andere ideeën. Woedend sloeg hij zijn poten alle kanten op, totdat de Pokémon de aanval van de Poliwag opmerkte en snel een donkere waas over zijn gezicht liet trekken. De haren van Vincent schoten overeind als gevolg van de nog meer geïrriteerde Rhyhorn. Het was een Scary Face geweest. Maar, wacht, kon Zeichen nog zijn aanval afvoeren? De Poliwag deinsde naar achteren, duidelijk banger geworden van de wilde Pokémon. Het volgende moment kwam de Rhyhorn weer op de stevigere grond terecht en stond klaar een Fury Attack te lanceren.Ze moesten uitkijken dat deze aanval niet raak zou zijn. "Zeichen, spring de lucht in en gebruik al draaiend je Water Gun!" De Poliwag reageerde niet, maar toen het gevaar te dicht naderde, leek de Poliwag zich te herstellen van de Scary Face en schoot hij snel omhoog, boven de Rhyhorn. "Nu!" De Poliwag draaide met een volle snel zijn lichaam op een verticale wijze en schoot een Water Gun richting de Rhyhorn. De Water Gun maakte rondjes en zou een groter deel raken en krachtiger zijn. De Rhyhorn gromde luid en keek naar de aanval die hem snel naderde. De Pokémon kon het niet snel ontwijken met zijn zware lichaam, hoewel hij eerder Leistung snel wist te raken. Het was nog een mysterie hoe dat hem gelukt was. De aanval raakte de Rhyhorn die luid water uitproestte. Zeichen kwam netjes weer op de grond terecht, maar keek de Rhyhorn niet meer aan. Zelfs Zeichen leek te trillen op zijn pootjes door de Scary Face, hoewel hij van aard niet zo snel bang werd. Of had het aan iets anders gelegen? Vincent keek ditmaal zelf de Rhyhorn recht aan in zijn rode ogen die nog kwader terug keken. Ze moesten er een eind aan maken.

"Zeichen, gebruik je Water Sport!" De Poliwag bewoog echter nauwelijks en trilde heftiger. Nog belangrijker, hij hield zijn hoofd omhoog en keek de Rhyhorn ook in zijn ogen aan. Had Zeichen ook deze woede opgemerkt? "Zeichen, ik ben bij je. Je hoeft niet bang te zijn. We kunnen dit samen!" zei Vincent luid. De Poliwag reageerde echter nauwelijks en de kolos van een lichaam van de Rhyhorn kwam weer recht op de Pokémon af. De Rhyhorn vuurde zijn Fury Attack af, vier maal. Met een luide plof kwam zijn Poliwag terecht op de grond. Was het al voorbij? Zeichen kwam licht kreunend overeind, maar echter wel vastberaden. De zwemstaart van de Pokémon werd stevig en luider dan ooit opzij geslagen. Zeichen had er weer zin in en was weer bij zinnen gekomen. Al snel kwam de Rhyhorn weer op de Poliwag af met een sterke Horn Attack. "Zeichen, gebruik je-"Riep Vincent al, maar Zeichen had hem een blik gegund, een dankbare. Hij snapte Zeichen. De Pokémon wilde dit zelf doen, omdat het zijn strijd was. De Poliwag werd bijna geraakt, maar beschermde zich snel met een Water Sport, waardoor de Rhyhorn schrok van het water en zijn aanval verminderde in kracht. De hoorn Pokémon ging echter over op Stomp en dreigde zijn poot te gebruiken tegen de Poliwag. Zeichen schoot enkel al onder de poot en spoot een Water Gun in het gezicht van de Rhyhorn, waardoor hij de aanval mistte. Zijn hart sloeg stevig in zijn keel, terwijl hij Zeichen zag vechten. De Sand Attack van Leistung had nog steeds op zich laten wachten. Het moment dat de Rhyhorn uit zichzelf mistte en niet door een aanval van Zeichen, zou het goede moment zijn voor een krachtige Water Sport en Body Slam combinatie waarmee ze de Onix van Brock hadden verslagen. De Rhyhorn liep iets naar achteren en gebruikte weer zijn Fury Attack, maar mistte deze. Vincent grijnsde. Dit was het moment om het af te maken en de Rhyhorn te vangen. Zeichen schoot een heel stuk naar achteren en omhulde zijn lichaam met water en gebruikte toen een regelrechte Body Slam met een dikke laag water tegen de Rhyhorn. De klap kwam hard aan, voor beiden partijen. De pantser van de Rhyhorn was hard en water ving gelukkig een groot deel van de klap op. De Poliwag schoot iets naar achteren en ademde zwaar. De Poliwag kon niet veel meer hebben. Vincent greep snel een lege Poké Ball en wierp die richting de Rhyhorn. De Pokémon werd erin gezogen, waarna de Poké Ball dichtviel en het lichtje aan en uit flikkerde. Vincent was vastberaden de haat uit deze Rhyhorn te filtreren al raakte hij gewond. Al kon de Rhyhorn dat nog niet weten. Maar nu was het moment daar. Had hij de Rhyhorn weten te vangen?

De Rhyhorn vocht heftig tegen zijn gevangenneming in de bal, maar gaf zich na een minuut vechten toch over. Gefeliciteerd! Je hebt een Rhyhorn gevangen!

OOC: Een mooie post Olga, al zou ik het fijn vinden als je ze iets minder lang zou willen maken ^^' We hebben overigens geen Safari Zone op KE Wink


OOC: Was eerst ook niet mijn bedoeling geweest, maar op een gegeven moment had ik teveel inspiratie posten en had ik de post verandert ;].

De Poké Ball bewoog niet meer. Vincent glimlachte breed. Ze hadden een Rhyhorn weten te vangen!
Vincent haalde de Poké Ball van de grond af en zag zijn eigen afspiegeling. Hij zou deze wilde Rhyhorn temmen en een goede thuis geven. De blonde jongen wierp een blik op de Poliwag die hem vrolijk terugkeek. Het was hun gelukt een derde teamgenoot binnen te slepen! Echter, hoorde Vincent op dat moment enkele voetstappen. Er kwam iemand aan. Snel plaatste hij de Poké Ball van de Rhyhorn in zijn rugtas. Wie zou de persoon zijn? De eerste mens die hem binnenschoot was de trainer van eerder, maar er waren zat andere trainers die de tunnel namen. Ondanks dat hoopte Vincent toch dat het een vriend zou zijn en vooral Kayne die hopelijk wist te winnen. Afwachtend stond hij daar met zijn Poliwag, terwijl zich iets begon te verschijnen in de duisternis.

Terug naar boven Go down
avatar
Kayne Sphere


Profiel Vrouw Aantal berichten : 98
Poképoints : 55
Reputatie : 15
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Further Exploration[+Kayne Sphere] wo sep 11, 2013 3:30 am

Met één hand hield Kayne de kaart vast en met een andere was hij wild over zijn achterhoofd heen en weer aan het bewegen, waardoor zijn lokken op zijn achterhoofd in de war kwamen te zitten. Dat was echter wel het laatste van al Kaynes zorgen, want momenteel bekommerde hij zich meer om het feit dat hij de weg niet kon vinden. Hij wist dat hij niet in Pewter City kon blijven rondhangen, niet nu hij die verslagen had. Bovendien had hij ook zijn kansen verspeeld toen hij een Vulpix probeerde te vangen. Eigenlijk moest hij nu opzoek gaan naar een andere Pokémon, maar hij voelde er niet zo heel veel voor. Zijn zelfvertrouwen was een klein beetje afgenomen omdat hij de vuur-Pokémon niet gevangen had, terwijl hij dat juist wel graag wilde doen. Een beetje geërgerd keek hij voor zich uit. In zijn hoofd speelde de situatie weer af waarin hij de Vulpix probeerde te verzwakken, een Poké Ball gooide en waarbij de Pokémon voor de eerste keer ontsnapte. Hij had eigenlijk een herkansing gekregen, maar ook deze had hij verspild door met weinig aanvallen proberen de Pokémon te verzwakken. De Pokémon was voor de tweede keer uit de Poké Ball gekomen en had het hazenpad gekozen. Kayne had daar een paar minuten gestaan, verbaasd kijkend naar de plek waar de Vulpix een paar minuten eerder nog had gestaan en had toen gevloekt op zichzelf. Hij had echter ook wel beseft dat hij met vloeken weinig aan de situatie kon veranderen, had zijn schouders opgehaald, had zijn spullen in zijn tas gestopt en was toen vertrokken. De hele tijd op die Vulpix zitten te haperen had ook geen zin. Bovendien zou hij wel zien of hij eventueel in de buurt van Cerulean City nog een Pokémon kon vangen, ook al zou hij niet weten welke hij dan zou vangen. De Vulpix had hem gewoon zo cool geleken. Maar goed, het was het einde van de wereld nog niet. Bovendien hoefde hij nu ook weer niet per se een Vulpix, zelfs maar een vuur-Pokémon, het kon ook een ander type zijn. Wel wilde hij het liefste verschillende Pokémon in zijn team hebben. Hij schudde zijn gedachten weg uit zijn hoofd en keek daarna naar de kaart. Plotseling merkte hij wat er scheelde. Hij hield de kaart een andere kant op en schoot in de lach. Hij had de hele tijd de kaart scheef gehouden!

Nu hij de kaart juist hield, kon hij de plek waar hij naartoe moest veel makkelijker vinden natuurlijk. Hij had zijn Gastly en zijn Dratini uit hun Poké Ball gelaten. Gastly zweefde vrolijk naast hem en moest zo nu en dan Kayne voor de gek houden en Dratini lag lekker opgekruld in Kaynes armen met zijn grote ogen Gastly gade te slagen. De Pokémon was allang gewend hoe Gastly zich soms kon gedragen en verschoot dan ook nergens meer van. Hij vond het soms wel leuk, die grapjes van Gastly, maar soms konden ze ook wel op zijn zenuwen werken. De Dratini voelde zich echter meer op zijn gemak en was ook meer zelfverzekerd omdat hij eraan meegeholpen had om de Boulder Bagde te winnen. Kayne was zo trots op zijn Pokémon. 'Je baasje is weer eens dom geweest,' zei hij zacht en liefdevol tegen zijn Dratini. Tegen zijn Pokémon sprak hij anders dan dat hij tegen elke andere jongen of meisje zou doen. 'Hij had de kaart scheef gehouden en kon daarom de weg niet vinden.' Hij grinnikte even. Alsof Dratini zijn woorden echt begreep, begon de Pokémon mee te lachen. Kayne keek naar het schattige schuddende gestalte van Dratini en richtte zijn blik op Gastly, die hem alleen maar dom aankeek. Daarna keek de Pokémon opeens alarmerend en Kayne grinnikte. 'Wat? Heb je soms een spook gezien?' Hij vond de grap erg goed geplaatst omdat Gastly zich een spook-Pokémon was, maar de Pokémon stichtte niet eens aandacht aan het flauwe grapje. Kayne begon zich nu toch wel zorgen te maken om het gedrag van zijn Pokémon en snel rende hij naar de plek waar Gastly iets gezien had. Zijn hart klopte wild in zijn keel. Dadelijk was het een of andere misdadiger die hij tegenkwam. Hij probeerde de enge scenario's in zijn hoofd een beetje te verdoezelen en keek vervolgens naar de schim verderop. 'Wacht,' zei hij, toen hij naderde en het gestalte voor hem duidelijker werd. 'Is dat niet Vincent?' De jongen versnelde ongemerkt zijn pas, waardoor zijn doel dichterbij kwam. Eenmaal dichtbij genoeg zag hij dat het inderdaad Vincent was. 'Hoi Vincent,' zei hij, waarna hij naar de jongen liep en die een vriendschappelijk klopje op zijn schouder gaf. 'Lang geleden dat ik je nog eens gezien heb. Hoe gaat het?' Kayne keek de blonde jongen vragend en afwachtend aan.

OOC: Loll.. Waarom heb ik het gevoel dat ik een mini-post heb? xD
Terug naar boven Go down
avatar
Vincent Köhler


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 205
Poképoints : 118
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Further Exploration[+Kayne Sphere] wo sep 11, 2013 7:45 am

Er ging een moment voorbij dat Vincent in zichzelf vloekte dat hij bijziend was en daardoor niet goed in de verte kon zien. De donkere grot hielp er ook niet bepaald bij. Het leek erop dat hij op zijn gehoor moest vertrouwen, die had hem namelijk gewaarschuwd van de nabije aanwezigheid van de ander. De stappen werden luider en in zijn ooghoek zag hij echter de houding van zijn Pokémon juist ontspannen. Vincent snapte even de reactie van zijn Pokémon niet. Hoe bleef hij kalm bij de aanwezigheid van een onbekend iemand? Het was uiterst opmerkelijk. De gedaante vormde zich tot die van een mens. Het kon de trainer van eerder geleden zijn, maar het leek er niet op. Het was Kayne. Dat blauwe haar en dezelfde kleur ogen met de Dratini bij zijn armen en zijn Gastly die rond hem heen zweefde kon Vincent onmogelijk missen. Een golf van opluchting ging door hem heen dat het enkel Kayne was en niet de andere trainer, een gevecht kon hij momenteel echt niet hebben. De twee Pokémon van hem konden zijn kans om te trainen totaal verzieken en het was bovendien tijdverspilling. De ander was een type trainer die niet de tijd nam om zijn Pokémon te leren kennen en enkel om kracht gaf. Dat soort trainers waren het ergst en gunden zijn aandacht niet. Maar goed, Kayne was gelukkig niet zo. Daar wilde hij wel weer aandacht aan besteden.  'Hoi Vincent,' groette Kayne die hem toen een schouderklopje gaf. Vincent keek hem eventjes ongelovig aan. Het was niets voor Kayne geweest om vroeger anderen op zulke wijze te begroeten. Nou, op basis van het feit dat ze op elkaar leken was het ongewoon. Dat waren de juiste woorden. Ook Vincent was zeker iets gegroeid. “Hey Kayne,” groette hij terug met zijn mondhoeken lichtjes omhoog gekruld. 'Lang geleden dat ik je nog eens gezien heb. Hoe gaat het?'  Vroeg Kayne vervolgens aan hem. Het was inderdaad een poosje geleden en inmiddels was er een boel gebeurd. Vincent wilde geen uiteenzetting van zijn ervaringen tot nu toe vertellen en gelukkig werd er ook niet naar gevraagd. “Dat is inderdaad een poosje geleden. Verder gaat het prima en zoals de omgeving laat zien is het duidelijk dat ik nu totaal drie Pokémon op zak heb,” Zei Vincent, zich van bewust dat Kayne de sporen van de voorgaande strijd zeker niet had opgemerkt, zoals hij wel van hem verwachtte. Het was ook eerder een grapje, dat was het juiste woord ervoor, toch?

Toen pas besefte Vincent echter dat Kayne hem hier had gevonden, in Mt.Moon. Betekende dat nou dat Kayne van Brock wist te winnen? Anders had je hier niet veel te zoeken, omdat de wilde Pokémon hier sterker waren dan in de Viridian Forest. Nu vroeg hij zich nog af of hij eindelijk een tactiek had gebruikt of gewoon iets naar de situatie had gedaan. Welke het ook was, het had dus goed uitgepakt voor Kayne. Dit betekende echter ook dat zijn rivaal officieel een trainer was met een gym badge op zak. Dit werd al aardig interessant. Bij hun vorige ontmoeting konden ze nog enkel dromen over een gym badge en nu was de werkelijkheid. De tijd, zoals Kayne eerder had gezegd, was snel voorbij gegaan. In al die tijd had Vincent twee nieuwe Pokémon gevangen, iemand geholpen met een training van haar Doduo, nog een stevige training met zijn Poliwag gehad en per ongeluk een gymleider BBQ bezocht. Dat was eigenlijk vrij veel, en hoeveel moest Kayne dan al beleefd hebben? Hij moest zeker al een Pokémon extra op zak hebben. Met de volgende gym was de kans groot dat een water Pokémon een ijs aanval zou gebruiken en dan daarmee de Gif Pokémon,Gastly en de Draak Pokémon, Dratini ernstig kon schaden. Vincent vroeg zich degelijk af hoe Kayne de volgende gym zou aanpakken. “Het lijkt me dat je de eerste gym badge binnen hebt met een nieuw teamgenoot erbij? Ik heb namelijk al een Poliwag en een Rhyhorn gevangen,” zei Vincent die even een blik wierp op Zeichen die trots zijn borst naar voren hield. “Dit is Zeichen. Ik ben van plan om hem voor de volgende gym al te laten evolueren in een Poliwhirl. Daar heb je toch zin in, maatje?” De Poliwag keek hem aan en knikte vastberaden, waarna de Pokémon met zijn grote ogen naar de Dratini en de Gastly keek die hij net scheen op te merken. “Zeichen, dit is Kayne, onze rivaal. En de Pokémon in zijn armen is Dratini en de rondzwevende Pokémon is Gastly,” legde Vincent aan zijn Pokémon uit, die knikte. Vincent twijfelde echter sterk of zijn Pokémon het begrepen had. Zonder er echter verder op in te gaan keek hij Kayne weer aan. Ditmaal werd Vincent even ernstig, omdat Kayne nog niet zijn vraag had beantwoord. Dit trok namelijk echt zijn nieuwsgierigheid en het zou interessant zijn als Kayne een nieuwe teamgenoot had weten te vangen.

OOC: *Kijkt naar beginpost* Daarom ^^"
Terug naar boven Go down
avatar
Kayne Sphere


Profiel Vrouw Aantal berichten : 98
Poképoints : 55
Reputatie : 15
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Further Exploration[+Kayne Sphere] di okt 15, 2013 6:10 am

Kayne kon een lichte, haast verontschuldigende grijns niet laten toen hij hoorde dat Vincent nogal nadruk legde in zijn zin op één bepaald woord. Hij had inderdaad niet opgemerkt dat hier een gevecht gaande was geweest, maar het aangename gevoel dat in hem kwam opzetten - en dat hij na een paar ervaringen wist te herkennen als het gevoel van trots - liet hem warm worden vanbinnen. Vincent was overduidelijk al bezig met zijn team goed uit te breiden. Daardoor durfde Kayne echter zelf niks meer te zeggen over zijn eigen team, die eigenlijk sinds het begin van zijn avontuur nog altijd uit een Gastly en een Dratini bestonden. Maar goed, hij had nu ook weer niet te klagen, hij had immers de eerste Gym behaald dankzij die twee Pokémon. Hij vond dan ook dat Vincent nog best trots op hem mocht zijn. Kayne bukte zich om zijn Dratini op de grond te zetten toen deze heftig begon te kronkelen. Hij wist dat de Pokémon graag naar Leistung wilde, de Jolteon van Vincent. Een blik van genegenheid verscheen in zijn ogen toen hij zag hoe zijn kleine Dratini zijn best deed om naar naar de majestueuze Pokémon te kronkelen. Hij was er zelf verbaasd om hoe erg hij veranderd was sinds hij Vincent had leren kennen. Het leek net alsof hij over bepaalde dingen nu anders dacht, alsof hij op sociaal gebied veel vooruitgang had geboekt. Zo'n vriend die je soms tegenkwam hielp je toch maar goed, op alle vlakken. Hier had hij veel aan, want zijn socialiteit had het sinds de dood van zijn ouders een beetje laten afweten aan eender welk persoon. Maar dankzij Vincent leek het net alsof zijn leven weer een beetje vooruitgang kreeg, alsof hij nu sneller nadacht voordat hij ook werkelijk iets deed. Weliswaar was de strategie die hij bij Brock had gebruikt helemaal door hemzelf opgebouwd, maar hij besefte ook wel dat als Vincent het niet over die strategieën had gehad en hij dus niet dat zetje in zijn rug had gekregen, zijn kans op een echte badge misschien meer beperkt waren geweest. Daarvoor was de jongen Vincent dus heel dankbaar voor, alleen moest hij nog een manier vinden hoe hij dit kon verwoorden. Het was misschien niet erger dan al dat sentimentele gedoe waar hij soms mee te maken kreeg, maar het was nog steeds een soort obstakel in zijn sociale vaardigheden. Een obstakel die hij maar gauw moest overwinnen.

Kayne concentreerde zichzelf op de woorden van Vincent. Een lichte verontschuldigende blik kwam in zijn ogen toen hij de jongen hoorde praten. Hij was blij voor Vincent dat deze al twee nieuwe teamgenoten had, maar hij overschatte Kayne overduidelijk. Daar voelde Kayne zich dan best ongemakkelijk en tegelijkertijd ook een beetje schuldig over. Natuurlijk had hij wel een poging gedaan om een nieuwe Pokémon te vangen. Hij had geprobeerd om een Vulpix te vangen, maar hij had hiervoor niet de goede strategie gebruikt en daarom was de Pokémon hem ontsnapt. Als hij hem ietsje meer verwond had, dan had hij er nu een goede vuur-Pokémon bij gehad. 'Het eerste deel klopt, het tweede wat minder,' zei hij dan ook tussen neus en lippen door, terwijl hij zich vooral op zijn Dratini probeerde te concentreren, die ondertussen bij de Jolteon was aangekomen en de Pokémon vrolijk aankeek. Daarna kroop hij richting Jolteons pootje en gaf het pootje een soort knuffel. Kayne keek er vol genegenheid naar. Hij vond zijn Dratini zo schattig. Hij keek opzij naar Gastly, die een beetje voor zich uit aan het staren was. Kayne had zin om zijn handen keihard voor de Pokémon zijn gezicht dicht te klappen, zodat Gastly eens zou voelen hoe het zou zijn als je geschrokken werd van een actie, maar hij wist ook wel dat zijn Gastly het hem dubbel en dik terug zou betalen en daar had hij het nog even niet voor over. Kayne wilde Vincent net over de Vulpix vertellen toen hij hoorde hoe de jongen sprak tegen zijn Poliwag. Hij sloeg zijn armen over elkaar heen en wachtte totdat de Poliwag gereageerd had. De blik die Vincent daarna op hem wierp liet hem zeer ongemakkelijk voelen. De jongen wachtte overduidelijk op een uitleg. Oké, toegegeven, het ergste had hij al moeten zeggen: hij had geen teamgenoot gevangen. Hij had het misschien niet letterlijk gezegd, maar hij had Vincent ongelijk gegeven toen deze zich afvroeg of hij de eerste badge had gewonnen en tegelijkertijd een nieuw teamgenoot had gevangen. Dan moest Vincent nu toch wel iets vermoeden? Kayne voelde zich ergens een beetje onder druk gezet bij Vincent, een gevoel die hij zoveel mogelijk probeerde te onderdrukken. Vincent was op die vlakken zoveel beter dan hem. Natuurlijk had hij - als hij zelf Pokémon ving - dan ook hoge verwachtingen van zijn vriend, hij dus.

Om het moment uit te stellen waarop hij moest uitleggen hoe een Vulpix hem ontsnap was, pakte Kayne zijn badge tevoorschijn. Hij had de badge gisterenavond nog gepoetst, dus deze zag er nog glimmend uit. Het effect werd lichtelijk afgezwakt dankzij de schaduwen die hier overduidelijk de baas waren over dit gebied. Hij toonde het Vincent met een glimlach. 'Het bewijs dat ik toch nog iets kan met mijn mislukte strategie,' zei hij, terwijl er een lichte grijns rond zijn lippen kwam, die algauw weer vervaagde. Ook al kon hij nu wel meer glimlachen, zijn glimlach bleef nooit lang aanhouden. Hij slikte even en liet toen zijn badge een beetje zakken. 'Goed, mijn uitleg dan maar,' mompelde hij. Hij zag ook wel in dat er geen ontkomen aan was, hij moest die uitleg wel doen. Dadelijk dacht Vincent dat hij zelfs geen poging had gedaan, iets wat hij eigenlijk wel zou verwachten van de jongen. Maar goed, ook al zou hij vier nieuwe Pokémon vangen, Kayne het niet het gevoel dat hij ooit zou overtreffen wat Vincent kon op een paar dagen. Hij voelde zich een beetje.. laag tegenover de jongen, alsof de jongen zoveel beter was als hijzelf. En misschien was dat ook wel zo. Kayne probeerde het negatieve gevoel weg te duwen en keek de jongen aan. 'Ik heb geen nieuwe teamgenoot,' zei hij zachtjes. 'Maar ik heb wel een poging gedaan om een Vulpix te vangen. Alleen ontsnapte deze me. Twee keer.' Nadat hij de uitleg gedaan had, voelde hij toch een gevoel van opluchting in zijn binnenste verspreiden. Hij had immers niet gelogen, hij had de vraag niet proberen te omzeilen, hij had gewoon de waarheid gesproken. Hij vroeg zich echter af of Vincent nu negatieve gedachten over hem had of dat hij het met een glimlach zou accepteren. Kayne wist hoe erg Vincent op zijn eigen strategieën en ideeën gesteld was. De jongen had dan ook het idee dat de vrienden die Vincent maakte minstens dezelfde resultaten moesten behalen als hijzelf. Hij wist echter niet waar het gevoel van druk vandaan kwam. Omdat de jongen net een Rhyhorn had gevangen, misschien?
Terug naar boven Go down
avatar
Vincent Köhler


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 205
Poképoints : 118
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Further Exploration[+Kayne Sphere] do okt 17, 2013 6:16 am

Het antwoord van Kayne klonk vrij vaag in zijn oren of hij de badge had behaald en een nieuwe Pokémon wist te vangen. De blauwharige trainer beweerde zijn Pewter Gym behaald te hebben, maar of hij een nieuwe Pokémon erbij had gekregen, daar leek het naar zijn reactie niet op. Het klonk haast alsof Kayne niet direct tegen hem wilde zeggen dat het hem niet gelukt was. Waarom wist Vincent niet. Hij werd heus niet boos op Kayne, en hij had dat recht geeneens. Het was echter wel weer zijn rivaal en normaal gesproken zou je zulke trainers juist willen confronteren met dat feit. Zo was Vincent gelukkig niet, nee, hij was vrij verbaasd en trots dat Kayne Brock wist te verslaan. Dan was hij al aardig bezig, maar of hij echt een strategie had gebruikt? Daar was Vincent niet zeker over, maar Kayne had zijn badge eerlijk behaald. Het was prima en zijn rivaal ontwikkelde zich. De Pokémon van Kayne zagen er ook sterker uit dan de vorige keer, dat moest hij wel toegeven. Vincent zag in zijn ooghoek de Dratini van Kayne richting zijn Jolteon kronkelen en de Gastly wat rondzweven met een neutrale blik. Het viel hem nu pas op dat de Gastly eigenlijk nog nauwelijks vrienden had gemaakt. Het was een grapjas, dus daar kon hij het van hebben, maar zouden Zeichen en de Gastly het dan juist met elkaar goed moeten vinden? De blonde trainer liet zijn blik weer even op zijn Poliwag vallen, maar deze zat volledig geconcentreerd naar de Gastly te kijken. Wat ging er in hem op? Ach, dat zou hij waarschijnlijk later pas weten, hij had de Pokémon amper twee weken. De trainer keek Kayne weer aan die trots zijn glimmende badge tevoorschijn haalde, waarop Vincent met een klein glimlachje op reageerde. De blauwharige trainer glimlachte weer, had hij daar nou voor gezorgd? En hij had de badge gehaald met behulp van zijn ‘mislukte strategie’? Typisch, Kayne. “Ach, het is een begin,” antwoordde Vincent er op. De grijns verdween wel spoedig van de jongen’s z’n gezicht, als sneeuw onder de snikhete zon. Het was vrij snel verdwenen en hij wist niet waar het aan had gelegen. Pas toen Kayne over een Vulpix begon, kreeg Vincent een vermoeden waar het aan had kunnen liggen. Zijn mislukte vangst. Vulpix waren immers zeldzame Pokémon door hun schuwe aard. Het kon hem ook overkomen. Hij had bijvoorbeeld bijna Zeichen niet weten te vangen. En na Kayne’s woorden zag hij de houding van de jongen ontspannen, en schonk hem een klein lachje, waarbij Vincent zijn armen over elkaar sloeg. “Het kan iedereen gebeuren, Kayne. Vulpix is een schuwe Pokémon en ze hebben vrij pittige aanvallen en Ability’s. Het is niet gemakkelijk om ze te vangen. Maar waarom schaam jij ervoor? Ik heb Zeichen ook niet één keer weten te vangen,” Zei Vincent serieus, maar wel vriendelijk. Het was duidelijk dat Vincent de ander nog niet goed begreep en zeker niet alle mensen.

Zacht gemompel klonk om hem heen, het klonk bekend in de oren. De Jolteon herkende al spoedig de stemmen en voelde het fijne, opwindende gevoel door zijn lichaam heengaan. Leistung wilde graag zijn Poké Ball uit, ondanks zijn verzwakte staat. Het maakte hem niets uit, hij wilde eruit! De Jolteon bewoog alle kanten op en schoot uiteindelijk uit de Poké Ball. Het was niets voor hem om tegen zijn trainer zijn zin uit zijn Poké Ball te stappen, maar ditmaal wilde hij gewoon weer bij zijn vrienden zijn. Hoelang had hij de Dratini en Gastly wel niet gezien? Zelfs Vincent zou het begrijpen. De Pokémon ving het blik op van de Dratini met zijn trainer achter hem en de Gastly naast hem zwevend. Leistung wilde al naar de Dratini toelopen, maar deed maar niet. Hij was al afgezwakt door het gevecht met die Rhyhorn … En wacht… Waar was die eigenlijk gebleven? De Pokémon keek om zich heen, maar zag enkel dat Zeichen de Gastly leek te bestuderen. En daarachter? Leistung kneep zijn ogen tot sleetjes en keek achter Zeichen waar allemaal sporen zaten van een recente strijd. Betekende dat nou dat ze een nieuw teamlid hadden, of niet? Maar voordat Leistung er verder over na kon denken, werd hij begroet door de Dratini die zijn poot leek te knuffelen ter begroeting. Dat gevoel van eerder ging weer door hem heen. Wat een fijn gevoel. “Hey, Dratini! Hoe is het?” Begroette Leistung de Draak Pokémon, waarna hij de Gastly weer op zich nam, “En hoe is het met jou?” Er volgde geen directe reactie, dus nam Leistung maar aan dat hij geen interesse had of gewoon over iets nadacht. “Is hij oké?” vroeg Leistung zachtjes aan de Dratini, waarna hij werd opgeschrikt door Zeichen die zich ineens bij hen had gevoegd. “Weet je wat ik denk?” Begon Zeichen fluisterend,” Dat hij …. Slaapt met zijn ogen open!” Leistung gaf geen krimp en bleef Zeichen recht aankijken. Was hij wel serieus bezig? Dat was een vrij domme opmerking en wat als de Gastly de Poliwag’s woorden wist op te vangen? Zeichen had daar zeker niet over nagedacht. Het werd aardig moeilijk voor de Jolteon om te geloven dat deze Pokémon zo net tegen een Rhyhorn had gevochten en nog overeind stond om dit soort onzin uit te kramen. Leistung twijfelde even of dit de Zeichen was waar hij de vorige keer stevig mee had gevochten, maar het was dezelfde. In vergelijking met Zeichen’s vorige acties was het wel iets voor hem geweest. Hij nam zijn eerdere bedenkingen terug. Dit was absoluut Zeichen. De Poliwag leek echter zijn blik op te vatten als angst en maakte een eng gezicht erbij, terwijl zijn ogen glinsterden van amusering. “Ben je nou serieus of-“ Leistung kon zijn zin niet afmaken.

Plotseling trilde de hele grot heftig op en neer en vielen er stukken rots op de grond. Een groep Geodude’s verschenen vanachter diverse rotsen en verlieten de grot met hevige vaart met Zubats die hen passeerden. Vincent greep snel een stuk rots om zichzelf staande te houden en wenkte zijn Pokémon naar zich. De Jolteon draaide zich snel om, evenals Zeichen die haastig een weg baande naar hun trainer. Een stuk rots vormde echter een obstakel en hij zag dat Zeichen de meeste moete leek te hebben om deze te passeren wat direct ook nadelige gevolgen voor Leistung had. “Snel!” Riep Vincent, ditmaal ook tegen Kayne en zijn team. Het leek namelijk er niet op dat ze veilig de grot nu nog konden verlaten, de Geodude’s en Zubats zaten in de weg en er vielen continu stukken rots naar beneden. Zijn blik viel weer op Leistung en Zeichen, die nog steeds de grote rots niet wisten te passeren en nauwelijks houvast hadden door de groep Geodude’s die langs hen passeerden. Het was vreselijk om te zien dat zijn Pokémon in zo’n gevaarlijke situatie zaten en hij ze niet kon helpen vanuit zijn situatie. Maar het werd nog erger, alsof het niet al genoeg was. Een grotere beving volgde en Vincent verloor zijn evenwicht en viel hard op de grond, maar krabbelde snel overeind. Hij was op tijd opgestaan om een grote stuk rots net bij Kayne en zijn Pokémon te zien vallen. Had hij alles verloren? Een sterke wind en stukken rotsen wierpen hem tegen een andere rots aan. “Argh!” De klap had veel pijn gedaan en zijn lichaam zat onder de schaafwonden. Een grote blauwe plek begon zich ook bij zijn rug te vormen. Eventjes was hij de aanblik van net vergeten, maar kromp in elkaar toen hij het weer zag. Zijn Pokémon, rivaal en vriend en zijn Pokémon wilden hulp en hij had ze niet kunnen helpen. De blikken in hun ogen. De pijn die volgde, nadat hij zijn benen naar zich toe had getrokken, leek hem echter uit de aanblik te schudden. Het volgende moment zag hij namelijk een Pokémon voor zich, een Dratini. “Je bent oké,” zei Vincent zachtjes en gaf een aai over de bol van de Pokémon. Hij was zo opgelucht om een van hen nog levend te zien. Er wakkerde echter hoop in hem, de anderen waren ook zeker nog levend. En als het goed was – Vincent ging zijn Poké Ball’s langs-Ja, hij had Freude bij zich. Het kon nog aardig goed komen.

Het ging zo snel voorbij voor Leistung. Het ene moment sprak hij Zeichen tegen en het volgende moment schoten paniekerige Geodude’s hem voorbij en trilde de grot heftig. Wat was er aan de hand? Het leek aardig op een typisch Earthquake-aanval, maar dat kon het niet zijn. Het voelde natuurlijker aan. Wat het ook was, als Elektrische Pokémon had hij er geen verstand van en als zelfs Rock/Ground Pokémon zaten te vluchten was het goed mis. Maar wat moesten ze nu dus doen? Zeichen keek hem op datzelfde moment aan met een angstige blik, de Jolteon wilde hem kalmeren, maar hij wist zelf geeneens over een plan. Zulke situaties had hij nooit eerder beleefd. En het leek hem stug dat de Dratini en Gastly er verstand van zouden hebben. Er was immers geen Ground/Rock Pokémon in hun buurt, buiten de Rhyhorn die wel of niet gevangen was. Ze hadden nog een iemand: Vincent. De blonde trainer leek enkel ook verward te zijn, hield zich vast aan een grote rots en niet te weten wat te doen. Fijn, wat nu? Vluchten zou niet lukken. Ineens riep hun trainer echter naar hem en Zeichen, waarop de Poliwag snel zich naar een obstakel baande die tussen hem en de trainer lag. Het was echter een rots en dat was nou juist een hindernis voor een Water Pokémon met korte poten. Zeichen vielen keer op keer terug zoals te verwachten was. Zonder enige twijfel, snelde Leistung zich naar de Poliwag toe en gaf hem telkens een zetje om over de rots heen te komen, maar het wilde maar niet lukken. Al spoedig gaf Leistung het op. Hij was nog aardig uitgeput van de vorige strijd. Hoewel Zeichen overduidelijk nog verzwakt was ging de Pokémon door. Wat een doorzettingsvermogen, dacht Leistung bij zichzelf, waardoor hij weer dacht aan hun onderlinge gevecht. Toen der tijd gaf deze Poliwag het ook maar niet op. Zeichen was duidelijk gewoon niet al te snugger, sluw en vastberaden. Typisch, Zeichen. Het volgende moment echter hoorde hij een luid gekraak van boven hen vandaan gekomen, een groot stuk rots maakte zich los van het plafond. Het werd echt gevaarlijk nu! De Jolteon greep snel de staart van Zeichen, voelde de Poliwag tegenstribbelen, maar trok hem weg van de obstakel en sprintte richting de andere kant van de grot. Zeichen riep nare dingen tegen hem, maar hij negeerde die. Ze waren oké. De rots plofte hard neer en brak in grote stukken. Ze versperden echter de weg naar hun trainer. Leistung zuchtte diep en keek de Poliwag recht aan. “We zijn oké,” Zeichen mepte echter met zijn staart stevig tegen het gezicht van Leistung. “We konden onze trainer bereiken! Maar jij wilde zo nodig je eigen hachje redden, en je hebt geeneens aan de anderen gedacht!” Leistung liet de stroom van frustrerende en woedende woorden over zich heen komen, voordat hij reageerde op de Poliwag. “Dat heet vertrouwen, en je leeft nog. Dan behoor je toch ook zeker tot de anderen?” snauwde Leistung, waarna hij de verbijsterde Poliwag achter zich liet en de plek bekeek. W-Was dat nou? Was dat nou Gastly en Kayne?! De gele Pokémon sprintte naar de twee toe, terwijl Zeichen zich nog niet had verroerd.

OOC: Dit instorting/afscheiding was al besproken Wink(Geen God-mod, dus)
Terug naar boven Go down
avatar
Kayne Sphere


Profiel Vrouw Aantal berichten : 98
Poképoints : 55
Reputatie : 15
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Further Exploration[+Kayne Sphere] za okt 19, 2013 1:07 am

De opmerkingen die Vincent terug maakte over zijn mislukte vangst, waren vol met begrip. Kayne was lichtelijk verbaasd om de reactie van de blonde jongen. Hij had misschien ergens wel verwacht dat de jongen een subtiele spottende opmerking zou maken, maar dit was niet gebeurd. Kayne twijfelde aan zichzelf. Schatte hij zijn vriend nu op een negatieve manier terwijl alles gewoon het tegendeel bewees? Vincent was goed voor hem, hij was een vriend voor hem geworden en voor Kayne leek het net alsof Vincent iets negatiefs in zich had, iets wat Kayne ergerde. Maar was het juist niet gemeen als je zo over je vriend dacht? Hij wist het niet. Omdat hij nog nooit echte vriendschap had ervaren, wist hij dan ook niet hoe hij ermee om moest gaan. Hij was altijd iemand geweest die zich afgezonderd had, die geen sociaal contact meer wilde hebben. Dit was dankzij zijn ouders dood, maar ook dankzij zijn eigen oom. Hij wist niet hoe hij zijn oom moest omschrijven, maar hij wist wel dat als hij dat probeerde, hij niks positiefs over zijn hem kon zeggen. Zijn oom was een persoon waar hij nooit graag mee had samengeleefd. Hij wist dat zijn oom nogal graag zijn oog liet vallen op jongere projecten dan zichzelf en dat ergerde Kayne. Het was een houding die hem niet aanstond. Als hij een vriendin zou hebben, zou hij die al zeker niet voorstellen aan zijn oom. Zijn oom was een rijke vent die dacht dat alles hem voor de voeten geworpen werd. Hij dacht dat hij jongere vrouwen aantrok omdat hij rijk was, maar het uiterlijk had hij overduidelijk niet. Het was de broer langs zijn moeders kant en Kayne wist dat het niet zijn moeder zou zijn geweest die hem bij haar broer zou achtergelaten hebben. Nee, natuurlijk kwam zijn rijke oom weer opzetten, zo behulpzaam als hij was, na de dood van zijn ouders om de rechter te laten beslissen dat Kayne bij hem moest blijven. Zijn oom wilde gewoon zijn imago opkrikken, dat was alles. Kayne wist dat de man nauwelijks iets om hem gegeven had. Dat was ook deels de reden waarom Kayne besloot om op reis te gaan. Met het geld van zijn oom had hij de juiste benodigdheden gekocht, stiekem natuurlijk. En hier was hij nu, vlakbij de Mount Moon, met een vriend die hij nog maar een paar weken geleden had ontmoet en nu een soort reünie had.

Dratini keek naar zijn afwezige trainer en richtte daarna pas weer zijn aandacht op de Jolteon. ‘Met mij gaat alles goed,’ zei hij vrolijk. ‘Ik heb één van de Pokémon verslagen voor Kayne om een badge te halen!’ Trots rechtte Dratini zijn lijfje, waardoor hij echter niet veel groter leek. Hij was en bleef een klein geval. Gastly plaagde hem daar soms wel eens mee. En hoewel Dratini zich er soms wel aan irriteerde, besloot hij om de Gastly terug te pakken zodra de tijd rijp was. Als hij volledig geëvolueerd was zou de Pokémon immers wel anders piepen! Dratini draaide zijn kopje naar Gastly. Deze leek zich niet op de Pokémon te concentreren en hoorde daarom de opmerking van de Poliwag ook niet. Een tikkeltje gealarmeerd keek Dratini naar de Poliwag. Ook al wist hij dat Gastly zulke dingen nooit verkeerd opvatte en er eerder grapjes over maakte dan zich er echt over te bekommeren, hij had ook wel door dat Gastly er sinds de gym niet echt meer bij was, ondanks dat hij vast een fantastische strijd moest hebben geleverd tegen Brock. Dratini vermoedde dat het kwam omdat hij de Onix niet meteen had uitgeschakeld en hij nog verder had moeten vechten en ze dankzij hem bijna verloren waren. Tenminste, dat was Gastly’s idee. Gastly voelde zichzelf een mislukking omdat Dratini de Geodude wel in een keer verslagen had en hij de Gastly niet. Dratini had het gevoel dat het daarmee te maken had, maar hij had niet zo’n zin om dat te vertellen met de Poliwag erbij. Hij keek naar de Jolteon. ‘Ik zal het je later wel vertellen,’ beloofde hij de Pokémon, waarna hij zijn aandacht op zijn trainer richtte. Ergens miste hij de armen van Kayne wel rond zich. Hij was inmiddels gewend en gehecht geraakt aan de armen van Kayne, die lekker warm waren als hij zijn kleine lijfje daarin kon oprollen. Hij vond het echter ook zeer leuk om bij Leistung te zijn. Hij apprecieerde de Pokémon enorm. De Poliwag moest zich echter nog een beetje bewijzen tegenover Dratini. Hij kende de Pokémon niet en voelde er ook niet meteen zo’n klik mee zoals hij gevoeld had bij de Jolteon. Dratini krulde zijn lijfje een beetje op en leunde tegen Leistungs poot. Hij hoorde Leistung over iets praten en sloot genietend en vredig zijn ogen.

Even was het een moment stil geweest. Daarna gebeurde alles zo snel dat Kayne het maar moeilijk kon bevatten. De grot trilde, verscheidene rotsen vielen naar beneden en scheidden Vincent en Kayne van elkaar en wilde Pokémon – met name Geodude’s – waren door elkaar heen aan het rennen, waardoor het getril nog erger werd. Dankzij een rots die hij moest ontwijken belandde Kayne hard met zijn achterhoofd tegen één van de rotsen achter zich. Natuurlijk raakte hij weer een scherp randje, waardoor zijn hoofd duizelde. Hij zakte naar beneden tegen de grond en hield zijn hand tegen zijn achterhoofd, waar hij tot zijn ontsteltenis iets plakkerigs voelde. Hij probeerde vooral om niet naar zijn hand te kijken toen hij deze terugtrok en veegde hem met een neutraal gezicht aan de grond onder hem af. Zijn rug had ook een deel van de klap opgevangen en deed pijn. Zijn hart klopte in zijn keel en beukte tegen zijn ribbenkast, waardoor Kayne één moment niks anders hoorde dan het heftige gebonk van zijn hart. Hij merkte ook op dat hij trilde en hield zijn hand in de lucht, die zichtbaar shakende bewegingen veroorzaakte. Hij schudde zijn hoofd even heen en weer en keek daarna voor zich. Een grote rots had zich voor hem opgesteld. Het leek erop dat ze de rots niet konden omzeilen en ze een andere kant op moesten gaan. Wacht. Ze? Hij keek rond zich heen. Wie van de ‘ze’ was er eigenlijk nog over? Want nu hij er zo over nadacht, hoorde hij Vincent niet meer. Hij hoorde alleen een vaag geluid verderop. Een soort rots dat weer neerviel en daarna het geluid van twee Pokémon die tegen elkaar bezig waren. Kayne graaide naar zijn rug, waar hij zijn rugzak voelde. Oké, vandaar dat hij de klap zo hard had opgevangen in zijn rug. Hij viel op handen en knieën en kroop een beetje vooruit, aangezien het dankzij de rotsen best donker was geworden. Hij kon nog vaag de twee figuren van Pokémon onderscheiden en kroop behoedzaam dichterbij. Hij hoopte dat het zijn Gastly en zijn Dratini waren. Echter kwam één van de twee schimmen al op hem af en verbijsterd liet Kayne zich opzij vallen, waardoor zijn rug protesterend kraakte. Hij kwam een beetje overeind en strekte zijn hand naar voren. Nee, dit voelde helemaal niet aan als zijn Dratini. Bovendien kon zijn Dratini niet zo naar hem toe snellen. Was het Leistung?

De realisatie drong pas tot Kayne door toen hij het grote gestalte van de Jolteon zag. Het was Leistung! Maar waar waren zijn Pokémon dan? Waar was Vincent? Waar was de Poliwag? Toen Kayne een blik naar voren wierp, zag hij het kleinere gestalte van de Poliwag. Hij merkte Gastly op zijn schoot op en aaide de Pokémon voorzichtig. De Pokémon leek gedesoriënteerd te zijn. ‘Heb jij Dratini gezien?’ vroeg Kayne aan zijn Pokémon. De Pokémon schudde ontkennend zijn hoofd en Kayne voelde wanhoop opkomen. Zijn Dratini, zijn – hij moest het nu wel echt toegeven – oogappeltje, zijn maatje… weg. En Vincent? Waar was Vincent? Was hij oké? Was Dratini bij hem? Vincent kon maar beter goed voor de Dratini zorgen dan, anders had hij een probleem. Hetzelfde gold eigenlijk voor hemzelf, want hij had Leistun en Zeichen bij zich. Hij aaide even over het kopje van de Jolteon. Hij merkte nu pas dat de Pokémon in een niet erg goede staat verkeerde. Misschien was het Jolteon geweest die had gevochten tegen de Rhyhorn. ‘Ik denk dat ik wel iets voor je heb,’ zei Kayne bedachtzaam. In Pewter City, vlak voor hij definitief vertrok, had hij nog een paar Potions gekocht. Hij liet zich op zijn knieën zakken, pakte de rugzak van zijn rug en opende deze. Hij graaide in zijn rugzak en vond de Potions. Hij nam er één van en keek Leistung aan. ‘Hierdoor zal je je beter voelen. Het ziet er niet naar uit dat hier snel wegkomen,’ zei hij zuchtend, waarna hij de spray pakte en deze zonder omwegen spoot op de Jolteon. ‘Ik hoop dat het werkt,’ zei hij, waarna hij de lege Potion weer terugstopte in zijn rugzak. ‘Mocht het niet werken, dan meld je het maar.’ Hij keek de Jolteon even aan en aaide over diens hoofd, waarna hij uit zijn gehurkte positie kwam en hij zijn knieën protesterend voelde kraken. Zijn blik gleed naar de grote rots. Hij liep naar de rots toe en bonkte met zijn vuist op het harde gesteente. ‘Vincent?’ riep hij. Hij kon er niets aan doen dat zijn stem in de hoogte schoot. Niet omdat hij bang was, maar eerder omdat hij bezorgd was. Vincent was daar ergens helemaal alleen – misschien wel verwond – en hij wist ook niet hoe het met zijn Dratini ging. Hij sloeg zijn armen bedachtzaam over elkaar heen en beet peinzend op zijn onderlip. Wat moest hij nu doen?

Een klein geluid trok zijn aandacht. Het leek op een stem. Zou het Vincent zijn? Kayne liep een beetje naar de zijkant van de rots toe. Een heel kleine spleet maakte het hem mogelijk om de andere kant van de rots te zien. Kayne’s hart bonkte in zijn keel toen hij dacht een gestalte te zien. ‘Vincent?’ Zijn stem schoot weer in de lucht en Kayne vervloekte zichzelf. Hij vormde met zijn handen een kijkgat en keek een beetje meer naar opzij. Hij vond zijn Dratini echter niet en begon zichzelf weer zorgen te maken. ‘Vincent, ben jij dat?’ Hallucineerde hij nu of zag hij echt een gestalte daar liggen? Of zitten? Of zelfs staan? Hij wist het zelf niet. Misschien was hij waanbeelden aan het creëren. ‘Vincent, als jij het bent, hier is een kijkgat. Ik kan je volgens mij zien.’ Hij sprak met hoop in zijn stem. Opnieuw deed hij een poging om door het kijkgat heen te kijken, maar het was echt te donker om beelden te waarnemen en te verklaren. Hij wachtte. Hij zou nog vijf minuten wachten en als Vincent – of wat dat daar dan ook was dat daar lag, zat of stond – geen antwoord had gegeven, zou hij zelf opzoek gaan naar de jongen via het andere, vrije pad.

OOC: Tijdens deze hele post jeukte mijn neus o.O
Terug naar boven Go down
avatar
Vincent Köhler


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 205
Poképoints : 118
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Further Exploration[+Kayne Sphere] wo okt 23, 2013 6:49 am


Een grimas zette Vincent op, terwijl hij de Dratini nog een aai over zijn bol gaf. De Pokémon leek aardig in orde, maar miste zeker zijn trainer. Het was niet anders voor zijn Pokémon, buiten Freude dan, die had hij bij zich. Hij vroeg zich wel sterk af of de Pokémon hem nu al als zijn trainer accepteerde, hij was echt pas sinds vijf minuten zíjn Pokémon. Zijn vrijheid was voorbij en nu zou hij worden getraind tot een machtige Rhydon, uiteindelijk. Het was nog de vaag of Freude dat begreep. Vincent slaakte een zucht en hees zichzelf moeizaam overeind om de plek goed te bekijken. Links van hem waren een stapel rotsen op elkaar gebouwd als een stevige muur. Hier en daar in de muur zaten kleine rotsen met extreem kleine openingen er tussen. Dat was niet bepaald een ontsnaproute. En recht voor hem stond de rots van eerder die de doorgang naar de uitgang en waarschijnlijk Kayne en zijn eigen Pokémon versperde. Nieuwsgierig liep Vincent erop af om te zien of het werkelijk een dergelijk grote blokkade vormde. Was het een dikke rots? Was het te breken? Waren er zwakke punten? Wie weet .. Vincent klopte op de rots en kreeg een luid, langdurig geluid te horen. De trainer fronste. Het was bizar dat het langdurig klonk voor een simpel klopje. Nogmaals klopte Vincent en kreeg dezelfde toon te horen. Zijn ogen glommen. Er was hoop! Er zat lucht in de rots, of in ieder geval een andere stof. Zolang de rots nu compleet van herkomst uit een of meerdere sterke metalen, zonder lucht erin verstopt, zou het moeilijk worden. Dus, dit was een vrij rustgevend feitje. Het was te breken. Nu kwam echter het tweede punt, met wat ging hij het breken? Zijn blote vuisten waren geen optie, maar misschien de Dratini van Kayne? De trainer bedacht zich toen pas dat hij beter aan de Draak Pokémon kon uitleggen wat hij zo net gedaan had en zijn plannen verder waren. Die begreep er natuurlijk niets van. Vincent hurkte iets naar voren, kwam op ooghoogte met de Dratini en deed zijn verhaal. “Goed nieuws,” Begon Vincent, ”De rots is te breken, maar we hebben iets sterks nodig. Een sterke aanval of een soort … mini-bulldozer. E-Wacht eens even!” Midden in zijn zin kwam Vincent op een idee uit en binnen enkele tellen hield hij de PokéBall van Freude voor zich, tussen de gezichten van hem en de Dratini in. “We hebben al een mini-bulldozer!”

Direct vroeg Kayne aan hem of hij de Dratini nog had gezien, maar de Jolteon moest de trainer teleurstellen met het schudden van zijn kop, ‘Nee’. Het leek erop dus dat de Dratini wel bij Vincent moest zitten, gezien hij niet te vinden was. Pas later zag Leistung dat de vraag tegen de Gastly bedoeld was, maar het veranderde niet. Het antwoord bleef onveranderd. Leistung was degelijk bezorgd over zijn vriend en trainer, maar wilde toch zijn kop koel houden en dus niet zoals Zeichen te flippen. Het was maar hopen dat Kayne dezelfde instelling als hem had, anders had hij te maken gehad met twee stress Dodrio’s. Bij het idee al werd Leistung al duizelig, of lag het aan zijn gezondheid? Die was ook niet bepaald verbeterd, sinds de instorting van de grot. Alles begon uit zijn normale lijnen te bewegen en ook Kayne’s gezicht werd een vage vlek. Hij moest even rusten. De Gele Pokémon liet zich zachtjes op de grond neerploffen om enig houvast te hebben. Nog net zag hij een wazige schim met vijf uitstekels naar zijn kop toe bewegen, waarna Leistung de vrij rustgevende aai voelde. De Pokémon gaf een instemmend geluid en keek toen de wazige vlek weer aan. Nog steeds was Kayne’s gezicht er niet in te herkennen. Er was wel iets nieuws verschenen, een nieuwe vlek dat van Kayne’s rug werd gehaald. Was het wat men een ‘rugtas’ noemde? Het volgende moment herkende Leistung het voorwerp die Kayne tevoorschijn had gehaald, een Potion. Dat pijnlijke ding. De gele Pokémon slikte, maar verroerde zich niet. Het maakte hem beter. Kayne zei enkele woorden, maar die verdwenen in een zee van het prikkelende gevoel dat de Potion hem gaf. Hij voelde zich degelijk beter, maar of hij ooit aan de Potion zou wennen? “Kan je daar niet tegen?” Het luide gegrinnik van de Poliwag liet Leistung het voorval vergeten, waarna hij met zijn stekels overeind en dreigend op hem afstapte. “Besef je de situatie wel?” snauwde Leistung naar de Poliwag die nonchalant naar een niet bestaand punt naast de Jolteon keek. De Jolteon had degelijk de Poliwag gemogen, maar nu ging hij echt bijna te ver. Wanneer ze herenigd waren met hun trainer zou Leistung zeker vragen of deze Poliwag wat lesjes kon krijgen. “Goed, laten we maar onze trainer vinden,” zei Leistung bijna binnensmonds, waarna hij richting Kayne liep en zich voegde bij het roepen naar hun trainer. Zeichen voegde zich enkele tellen erbij toe, maar Leistung zou het hem nog lang niet vergeven.

De blonde trainer wierp de PokéBall de lucht in en de witte straal die eruit schoot richting de grond, verlichtte een korte tijd de ruimte waarin ze zich bevonden. Een witte bol vormde zich tot een Rhyhorn die luid brulde, verward de plek doorkeek en vervolgende Vincent geïrriteerd aankeek. De trainer had inmiddels zijn armen om de Dratini geklemd, zodat deze niet gewond zou raken door eventuele keien. Nu had hij de aandacht van zijn Rhyhorn. “Freude, wil je de rots achter je verpulveren met je Horn Attack?” Freude verroerde geen vin en Vincent herhaalde zijn zin, maar ook dat leverde geen reactie op. Net toen Vincent zich tot de Dratini wilde richten om zijn Dragon Rage te laten uitoefenen op de rots, liet de Rhyhorn een diepe grom horen. Dit was niet best. Dreigend kwam de Rhyhorn met elke stap dichter bij Vincent en de Dratini. Zijn bek was geopend en lieten zijn vrij scherpe tanden zien. Freude had hem dus allesbehalve geaccepteerd. De trainer hield snel de Poké Ball van Freude voor zich om hem terug te laten keren, maar Freude ontweek en schoot luid snuivend zijn kant op met haar hoorn laag gericht. “Snel!” Vincent schoot snel opzij, waardoor Freude tegen de grotwand aanbotste en haar hoorn er even in vastzat. Ze waren voor nu veilig, maar ze konden niet zoveel kanten op. Haastig keek Vincent rond, maar vond niets bruikbaars. Er klonk wel iets vreemds door de ruimte, z-zijn … n-naam?! Op dat moment had Freude zichzelf bevrijdt en sprintte hij zijn kant op. De trainer wilde weer ontwijken, maar dat leek de Rhyhorn niet toe te laten, door haar Horn Attack op de vloer uit te voeren. Stof en stukken rots kwamen neer voor zijn voeten. Voordat de Dratini er hinder onder zou vinden, stond hij met zijn rug naar de Rhyhorn en sloeg hij zijn jas over de Dratini heen. De stof die vrij was gekomen liet hij hem enkele malen luid hoesten. Weer een luide grom en de snelle benadering van de Rhyhorn die klaar was om ondanks haar eigen zwakke staat een einde te maken aan Vincent. Zijn laatste actie was door op het laatste moment weg te springen, zodat de Rhyhorn niet kon stoppen met haar aanval en vast bleef zitten in een andere wand. Deze brak spoedig in stukken en toonde een onbekende grot die vrij lang was, maar nauwelijks gebruikt bleek te zijn. Zonder er verder bij na te denken sleepte Vincent zijn pijnlijke lichaam erheen. “Ik zie je buiten!” Riep Vincent nog, in de hoop dat Kayne hem had gehoord buiten de massa van een Rhyhorn die hem woest achterna rende.

Het volgende moment klonken er diverse geluiden, vrij verontrustende. Het klonk als een grom, een knal en pas na enkele tellen kwam het tot hem door wie het was. “De Rhyhorn!” klonk er luid, waarna de twee gesproken Pokémon, een Jolteon en een Poliwag elkaar peinzend aankeken. Hoe kon hij dezelfde vermoeden hebben? Misschien door de vangst die hij bijgewoond had, maar niet meer dan dat. Maar goed, wist Kayne ook wat er gaande was? En de Gastly? Maar voordat Leistung het kon weten, probeerde Zeichen een imitatie van een Rhyhorn te maken dat hem vrij goed verging. Vreemd. Maar goed, wat nu? Ze konden Vincent en de Dratini niet bereiken en onmogelijk helpen, maar de woorden die klonken, voordat het gegrom en het gekraak verminderde, waren verontrustend geweest. ‘Ik zie je buiten!’ Ze zouden pas buiten Mt. Moon hun trainer weer zien, áls hij er levend van af was gekomen.
Terug naar boven Go down
avatar
Kayne Sphere


Profiel Vrouw Aantal berichten : 98
Poképoints : 55
Reputatie : 15
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Further Exploration[+Kayne Sphere] do jan 02, 2014 4:19 am

Dratini begon zielige geluiden te maken toen een enorme Pokémon in de kleine ruimte waarin hij en Vincent zich bevonden zich begaf. De Pokémon leek alles behalve blij te zijn met hun en de Pokémon draaide misselijk van angst zijn kopje weg. Even had hij hoop gehad toen hij de stem van zijn trainer had gehoord. Daarna was die hoop weer vergaan toen Vincent een nieuwe Pokémon opgeroepen had en deze ook nog eens een agressieveling bleek te zijn. Met grote ogen volgde Dratini bang de Pokémon. Deze leek zijn trainer te willen verpulveren. Meer kon hij echter niet zien, want er werd een voorwerp voor hem gehouden dat het donker maakte en hierdoor ook nog eens zijn zicht belemmerde. Niet dat deze al zo geweldig was, maar nu was het al helemaal niet meer te doen. Dankzij de donkere omgeving begon de Dratini meteen zielige geluiden te maken, smekend om weer wat licht te mogen krijgen. De geluiden om hem heen maakten hem bang. Het geluid van vallende rotsen weerklonk in zijn oren, liet hem nog banger voelen dan hij al was. Zijn kleine staartje kronkelde uit angst heen en weer, deels om zich los te maken uit de grip van Vincent, deels om zijn angst aan te tonen. Toen voelde hij opeens beweging. Niet alleen de grond trilde onder hun, ook heel het lichaam naast zich leek wel te bewegen. Dratini had dit gevoel vaak ervaren als Kayne heel hard wegrende met hem in zijn armen. Alleen liet Kayne nooit een voorwerp over zijn ogen hangen. Waarom deed Vincent dit eigenlijk? Om hem voor iets te beschermen, dat was wel duidelijk. Probeerde hij hem te beschermen voor het beeld achter hun? Want door middel van dit voelde hij zich niet echt beschermd, hier werd de Dratini alleen maar banger van. Of probeerde Vincent hem misschien van het opvliegende stof te behoeden, het stof dat zijn ogen zojuist geprikkeld had? Het zou misschien een optie zijn. Dratini maakte opnieuw angstige geluidjes toen hij Vincent iets hoorde roepen en daarna het rennen nog verergerd werd. Dratini hoorde dat iets achter hun aanzat en de Pokémon bewoog onrustig heen en weer. Tranen waren ondertussen verschenen in zijn oogjes, zo bang was hij. Hij wilde dat hij bij zijn trainer was, of bij Gastly, die zou hem ook goed genoeg kunnen beschermen. Hij hoopte maar dat Vincent een plan had om te ontkomen aan de wilde Pokémon.

Wanhopig bonsde Kayne met twee vuisten tegen de rotswand waar hij het geluid gehoord had. Er was iets vreselijk mis bij Vincent. Hij had gehoord hoe een Pokémon tekeerging. Hij draaide zich om naar de Jolteon van Vincent. Deze zijn ogen stonden ook niet echt goed en Kayne vermoedde dat er iets vreselijk aan de hand was. Er konden twee dingen gebeurd zijn: of Vincent had een nieuwe Pokémon bij zich die te agressief was om iets voor hem te doen, of er was een vreselijk agressieve Pokémon de grot in gekomen en had Vincent opgejaagd. Hoe het ook was, Vincent was nu weggerend voor de Pokémon. Kayne moest denken aan zijn eigen Pokémon. Dratini zou vast doodsbang zijn. Hij zakte door zijn knieën en keek wanhopig naar de rotswand. Zij zaten hier opgesloten. Ze konden niets meer doen, ze waren ver-... Voordat hij verder kon denken, stootte zijn Gastly hem aan. 'Wat is er?' vroeg Kayne en tot zijn afschuw merkte hij dat zijn stem schor klonk. Er klonk meer emotie in dat gewoonlijk, iets wat vreemd was voor Kaynes doen, maar niet abnormaal voor de situatie waarin hij nu verkeerde. Hij keek verbaasd naar de Gastly die naar een ander deel van de rotswand zweefde en hem daarna aankeek. Vervolgens verdween de Pokémon en kwam weer terug. Met één wenkbrauw opgetrokken liep Kayne naar Gastly toe en stak zijn hand uit naar de rotswand. Hij voelde.. helemaal niets. Geen weerstand van een muur dat hem tegenhield, geen rotswand, helemaal niets. Toen drong het besef pas tot hem door. 'Je hebt een gat gevonden in de rotswand!' zei hij blij tegen de Pokémon, die hem vluchtig toeknikte. Kayne wilde zijn Pokémon knuffelen, maar besefte dat hij nu niet veel tijd had voor een liefdevolle knuffel. Als Vincent inderdaad achternagezeten werd door een gevaarlijke Pokémon, dan moesten ze snel iets doen. Kayne wenkte gauw de twee Pokémon van Vincent naar zich toe. 'We gaan jullie trainer terughalen,' zei hij goedmoedig tegen de Pokémon, waarna hij vervolgens voorzichtig door het gat heen klom om zijn hoofd niet te beschadigen. Hij was benieuwd hoe Vincent zich een weg had gebaand door die tunnel die hij daar nog net door het donker heen zag. Het was heel erg donker. Hij moest vast op goed gevoel zijn gaan rennen. Nou ja, zij konden vast ook wel door die tunnel lopen!

Voetje voor voetje schuifelde Kayne door de tunnel die de agressieve Pokémon had vrijgemaakt voor hun. Hij keek af en toe achterom om zeker te zijn dat Vincents Pokémon nog volgden. Hij kon het niet maken om de Pokémon van zijn vriend niet in de gaten te houden, hun kwijt te raken en vervolgens zijn eigen Pokémon ongeschonden terug tegenkomen, terwijl dat met Vincents Pokémon niet het geval was. Kayne strekte zijn hand uit, maar de tunnel was goed genoeg vrijgemaakt door de wilde Pokémon. Kayne beet op zijn lip toen hij zijn handpalm half openscheurde aan een uitstekende rots. Hij hield zijn bloedende hand tegen zich aan en zette verbeten voort. Zijn Gastly wist gek genoeg de tunnel een klein beetje te verlichten. Een paarsachtige gloed ging dankzij de Pokémon door de tunnel heen, waardoor Kayne kon zien waar hij naartoe moest. Hij durfde niet te rennen, bang zijnd dat hij ergens tegen zou botsen en hij dan flauw zou vallen. Dan waren zijn kansen op het vinden van Vincent al helemaal verkeken. Kayne zuchtte opgelucht toen hij een eindje verderop een lichtschijnsel ontdekte. 'We zijn er bijna!' riep hij blij tegen de Pokémon achter hem. 'Nog een klein stukje!' Hij kon het niet helpen dat hij een beetje begon te rennen richting het lichtschijnsel. Hij hoopte dat Vincent ook deze kant op was gegaan en hij geen splitsing had gemist in de grot waarbij Vincent een andere kant dan hem had gekozen. Het zag er hier eerlijk niet meer echt naar uit dat een Pokémon de boel hier gesloopt had, dit leek meer een natuurlijkere uitgang. Maar, geen nood, hij kon het nog altijd fout hebben. Dat zou hij pas ontdekken als hij zich aan het uiteinde van deze tunnel bevond. Hij haalde opgelucht adem toen hij het lichtschijnsel instapte. Het eerste wat hij deed was een paar keer met zijn ogen knipperen. Hij inspecteerde zijn wond, deze lag best wel erg open. Hij inspecteerde daarna de omgeving. Waar was Vincent? Was hij oké? Was zijn eigen Pokémon oké? Kayne begon wanhopig de naam van zijn vriend te roepen, hopend op een wederzijds antwoord en een gelukkig einde.
Terug naar boven Go down
avatar
Vincent Köhler


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 205
Poképoints : 118
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Further Exploration[+Kayne Sphere] do jan 02, 2014 6:34 am

Het gebrul naderde spoedig en de kolossale Rhyhorn nam toe in vaart. De situatie werd alsmaar gevaarlijker door de ruimte tussen de trainer en Pokémon die steeds kleiner werd. De grond trilde ook door het enorme gewicht van de Rhyhorn die enkel krachtige stappen nam en zelfs sporen van deuken op de grond  achter liet. Vincent's snelheid nam toe, maar het was moeilijk om niet in de klauwen van de Rhyhorn te vallen. In de tussentijd voelde hij het lichaampje van Kayne's in zijn armen kronkelen en andere wilde bewegingen maken met armoedige geluidjes. De Dratini was al moedig om in zijn armen te blijven en niet uit zijn armen te kronkelen, in de hoop om te ontsnappen van de situatie. Het kleine ventje was namelijk gescheiden van zijn trainer, gebracht in een levensgevaarlijke situatie en zag verder niets door de jas die over hem getrokken was uit verdediging. Het was te bruut om het zelfs maar een nachtmerrie te noemen, maar hij, Kayne én hun Pokémon hadden dit niet veroorzaakt, zeker niet. Het was hun schuld dus onmogelijk kunnen zijn geweest, alsnog was het moeilijk voor Vincent om zich niet schuldig te voelen over zijn behandeling met Kayne's dratini. Áls ze al wisten te ontsnappen, dan zou hij een boel rechtzetten. Maar goed, dat kon hij enkel hopen. Freude sprintte nog achter hem aan en bovendien leek er geen einde van de tunnel in zicht te komen. Zelfs een zijgang had hij niet kunnen missen, hij keek immers haastig alle richtingen op, buiten naar achteren natuurlijk. Het was bovendien aardig donker, maar toch waren de contouren redelijk te onderscheiden.  De scherpe punt van de hoorn van de Rhyhorn tikte plotseling tegen zijn enkel, net op de lek waar een schram zat van de eerdere gebeurtenis. De jongen liet een kreun horen en verloor door de plotselinge pijnsteek recht naar voren, richting de keiharde grond. De Rhyhorn moest hebben gegrijnsd op dat ene moment dat haar belager weerloos op de grond viel en ze zonder genade hem kon vermorzelen. Het was echter voor een enkele tel, want de trainer gaf niet op aan de strijd die hij voerde met de Rhyhorn. Het vluchten was zijn enige optie op het moment, maar ondanks dat het een zegen leek te zijn voor de Rhyhorn, moest de strijd nog beginnen. Vincent liet een hand de klap opvangen door hem uit te steken richting de grond, waarna een luide 'plof' te horen was in de lange tunnel. Een momentlang leek het enige geluid de klap te zijn van zijn handpalm tegen de grond aan, want zelfs Freude was verrast en remde onbewust af. Met zijn andere arm stevig om de Dratini geklemd, kwam hij overeind, maar rende hij niet direct verder. De pijn was nog te erg om op te starten, maar hij gebruikte het moment om een blik op de afgeremde Rhyhorn te werpen. "Het is nog niet voorbij ... Freude," bracht Vincent zacht uit, maar het klonk vele malen luider in zijn gedachten. Het was inderdaad nog lang niet voorbij.

Leistung's bek vel lichtjes open, maar er kwam geen geluid uit. De Jolteon was sprakeloos nu hun trainer wie weet, voor altijd verdwenen zou zijn. Nooit meer gevechten voeren met Vincent, geen rustige en gelukkige momenten meer. Het was allemaal bijna te erg om waar te zijn. Leistung liet een zucht en sloeg verloren zijn ogen neer. Hoe had het zover kunnen komen, binnen enkele tellen? Wat had er echt aan toe geleidt? Het bijdehante gedrag van Zeichen, de Rhyhorn, karma of .. Vincent, z-zelf? De vos Pokémon schudde zijn kopje. Nee, het was niet de schuld van Vincent, omdat ze sowieso door Mt. Moon moesten reizen om de tweede gym te bereiken en een stap hoger op de lat te komen. Buiten de andere optie's leek karma dan de meest logische reden, maar indien het zo was, waar hadden ze het aan verdiend nu ze niemand iets kwaads hadden aangedaan? Het enige wat hij kon bedenken waren diegene die van Vincent verloren hadden, maar in zulke gevallen zou elke trainer zulke dingen beleefd moeten hebben. Leistung keek glazig richting de rots en begon aardig witjes te worden. Leistung werd hier niet goed van en wilde graag vertrouwen in Vincent houden dat hij zich aan de belofte zou houden, dus levend bij de uitgang zou staan met ook de Dratini van Kayne bij zich. Die Freude kon hem nu eventjes helemaal niet schelen, die zorgde voor de chaos. Onbewust schoten er vonken uit zijn vacht en kwam zijn vacht overeind te staan, dreigender dan normaal. Zeichen echter had Leistung's zijde verlaten en zich gevoegd bij Kayne en zijn Gastly die blijkbaar een opening gevonden hadden in de andere deel van de wand. De Poliwag gierde het uit en trapelde letterlijk op zijn plek, maar daarbij kwam wel dat hij Leistung erover moest inlichten en eerlijk gezegd had hij er vrij weinig interesse in. De Jolteon die hij kende, zag er nu gevaarlijk uit, zelfs voor hem. De stekels en vonken die steeds vaker verschenen, waren ook niet heel ontvankelijk. Zeichen twijfelde eventjes, maar besloot de kant van de Jolteon op te lopen en de geagiteerde Pokémon mee te wenken, toen hij eenmaal de blik van de Pokémon wist op te vangen. Leistung staarde hem niet begrijpend aan, waarop Zeichen met zijn ogen rolde en toen met zijn staart wees naar de bijna verdwenen Kayne en zijn Gastly. Ze konden gaan en bij de uitgang weten te verzamelen om op Vincent, hun trainer, te wachten. De kikkervis Pokémon begreep het moeilijke er totaal niet van, ze konden weg! Leistung knikte lichtjes, verminderde direct onbewust zijn dreigende houding en liep met de Poliwag de trainer en zijn Gastly achterna.
Terwijl ze de donkere grot doorliepen met de Gastly haast als een lantaarn, kwamen ze steeds meer dichterbij bij de uitgang. Leistung wist zelfs al de eerste paar lichtstralen op te vangen, waarop hij weer in een kalme staat verkeerde. De uitgang hadden ze immers al bijna bereikt. De adrenaline begon bij de toename van licht als een razende toe te nemen en toen het moment daar was, schoot de Jolteon als een dolle uit de grot, hopend in Vincent's armen te belanden. De Pokémon plofte echter neer op een stukje gras. Het zat zo. Vincent, Dratini en Freude waren nergens te bekennen. De Jolteon liet zijn oren hangen en bleef armzalig in het gras liggen. W-Was het toch het geval dat Vincent voor altijd verdwenen was? De Pokémon wierp een blik opzij en zag dat Zeichen nauwelijks de tunnel uitgestapt was. Dat was apart, zelfs voor de malle Poliwag. De Jolteon hief bezorgd zijn kop en bedacht zich net dat ze in de tunnel ook hadden gezwegen. Ging het dan wel goed met de Poliwag? Leistung besloot het uit te zoeken en liep van het gras vandaan om vervolgens met zijn snuit tegen de zij van de Poliwag te porren. Zeichen reageerde met onverstaanbaar gemompel, maar leek geconcentreerde de tunnel in te kijken. Wachtte hij ook op Vincent? Leistung glimlachte, plofte naast de Poliwag neer en wachtte ook netjes af tot Vincent zou verschijnen. Die malle kikkervis Pokémon had hem ergens ineens een toename van hoop gegeven, de reden bleef echter voor de rest achter. Het was iets dat Zeichen gewoon af gaf.  

De blonde trainer raasde weer als de dolle door de tunnel, minder snel door zijn verwonde enkel, maar ditmaal was hij meer vastberaden dan eerst. Hij, Dratini en Freude zouden er levend vanaf gekomen, anders kon hij het Kayne, hun Pokémon en zichzelf absoluut niet vergeven. Onder het rennen schraapte Vincent zijn zere keel die nog schade had opgelopen door de stof van eerder, maar het leek het nare effect te hebben dat hij telkens op dat moment afremde en bijna de hoorn van de Pokémon wist te raken. De trainer raakte ook moe met de tijd en voelde de pijn geleidelijk overnemen, maar zag op een bepaald punt een zijgang die minder breed was dan de tunnel zelf. Het was de vraag of hij erin zou passen, maar de Rhyhorn paste er niet in, wegens zijn brede omvang, maar kon zich wel een weg doorheen breken met zijn spierkracht en stevige pantser. Niet dat het in een rap tempo zou gebeuren. Vincent moest hier gebruik van maken en maakte net naast de zijroute een grote stap om de Rhyhorn te misleiden dat hij verder rechtdoor zou rennen, maar remde snel af, draaide zich om en sprong haast de kleinere tunnel in. Zijn plan was gelukt en Freude remde pas enkele meters voorbij de gang af en liet een geagiteerde brul horen. Nu hoopte Vincent echter dat hij de juiste keuze gemaakt had. Als deze route niet naar de uitgang leed en doodliep was het gedaan met hun. De jongen beet op zijn onderlip, proberend de optie weg te dringen. Het zou niet gebeuren, ze kwamen er levend van af! Hij rende de tunnel door, maar bij de eerste stap ging het al mis door de pijn van het maken van die misleidende grote stap met zijn zere enkel. Vincent's gezicht trok pijnlijk samen, maar hij kon zijn al redelijk inhaal op de Rhyhorn niet verspillen aan wat pijn. Er stonden levens op het spel! Vincent rende door, minder snel dan voorheen, maar hij kwam ten minste vooruit.
Na een paar minuten gerend te hebben, kreeg de jongen steken in zijn zij, maar werd zijn eerdere actie beloond: er was zonlicht aan het einde van de tunnel. Opluchting ging zo heftig door hem heen als adrenaline, waardoor hij zijn wonden even verwacht en haast de geur van gras kon ruiken. Vincent besloot echter de Dratini ook van het moment te laten genieten en trok het stuk dat over zijn kleine kop zat, eraf. "Kijk, we zijn er bijna" zei Vincent zeer schor en zacht, waarmee hij werd herinnerd met de realiteit. Hij was nog niet buiten gevaar en niet in goede staat. De pijn keerde in alle hevigheid terug, waardoor de laatste meters het meest vermoeiend waren van de hele sprint. Eenmaal buiten, sloeg de wind om hem heen en was hij echt eens opgelucht om weer daglicht te zij in plaats van benauwde, donkere grotten. Hij was immers geen Zubat. Direct zocht Vincent naar een spoor van Kayne en de rest van de Pokémon en zag ze toen bij de andere uitgang staan.. wacht .. andere uitgang? Verward keek Vincent naar de plek waar hij stond. Het was een soort afdalend heuveltje en achter hem leek de uitgang zo klein dat het zeker geen officiële uitgang kon zijn. Het moest gemaakt zijn door een Pokémon of mens. Een luide brul weerklonk en Freude kwam als een dolle Tauros de grot uitrennen met haar kaken open. De snelheid waarmee ze aan kwam stormen was zo groot dat ze onmogelijk kon afremmen. Iets wat de Pokémon te vaak deed en Vincent gebruik van kon maken, zeker een Pokémon in een gevecht. De manier waarop hij haar zwakte leerde kennen was minder. Vincent schoof opzij en de Rhyhorn keek hem sprakeloos aan, waarna ze de heuvel zag en het erop leek dat ze eraf zou rollen. De trainer hield echter Freude's Pokéball weer voor zich die de Rhyhorn op tijd van een pijnlijke rol behoedde. Direct erna liep Vincent verzwakt op Kayne af die verderop stond met Gastly en overhandigde hem de Dratini, en haalde de jas wel van de Pokémon vandaan. "Ben er," Kwam er schor en zacht uit, waarna hij de jas nog vastgreep en richting de Poliwag en Jolteon liep en met een grijns het op hen wierp. De twee schrokken enorm en deinsden terug, waarna ze dreigend zijn kant  opkeken. Dat was voor korte duur, want diegene die tegenover hen stond was hun enige echte trainer, Vincent Köhler. De twee Pokémon sprongen in zijn armen en hij hield de twee dicht naar zich toe. Ze waren oké...
Terug naar boven Go down
avatar
Kayne Sphere


Profiel Vrouw Aantal berichten : 98
Poképoints : 55
Reputatie : 15
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Further Exploration[+Kayne Sphere] za maa 01, 2014 7:11 am

Verloren ging Kayne op een steen zitten. Zijn handpalm deed nu echt ontzettend pijn, maar toch liet hij deze tegen de zijkant van zijn hoofd steunen. Zijn donkerblauwe haren werden hier echter rood van, maar hij had het niet eens door. Hij kon alleen maar aan Dratini denken, zijn kleine pareltje. Oké, het klonk misschien raar dat hij het zo zei, maar hij hield echt ontzettend veel van zijn Pokémon. Zijn Pokémon, die in zijn eentje helemaal een Geodude verslagen had. Zijn Pokémon, met wie hij zijn eerste badge gewonnen had en hopelijk nog veel badges ging winnen. Hij wilde er niet aan denken dat hij omgekomen zou zijn, dat hij tot ’s avonds zou wachten en Vincent dan nog niet terug zou zijn. Hij wist niet of hij het de jongen zou vergeven als zijn Pokémon omgekomen was. Maar ja, misschien was Vincent dan zelf ook helemaal niet meer in orde. Want als zijn Dratini werd geraakt, zou dat dan ook niet met Vincent gebeuren? Kayne keek opzij naar de Jolteon van Vincent. Deze leek al een even verloren gevoel te hebben. De Poliwag leek er echter nog best positief om te zijn, wat Kayne bewondering, maar ook afschuw liet voelen. Hij wilde tegen de Poliwag roepen dat het absoluut niet oké was, dat de kans dat Vincent niet meer uit die grot kwam heel erg groot was en dat er dus niks was om vrolijk over te zijn. Toch wilde hij het laatste restje hoop van de Jolteon niet wegnemen, dus hield hij zijn mond. Gastly hing mistroostig naast Kayne, probeerde de jongen enigszins op te vrolijken door gekke bekken te trekken, maar ook hij begon Dratini te missen. Gastly wist hoeveel Dratini voor zijn trainer betekende en eigenlijk betekende de kleine draak-Pokémon ook heel veel voor hemzelf. ‘Als Dratini niet meer terugkomt, stop ik met badges halen,’ beloofde Kayne zichzelf. Zijn Pokémon keek hem geschrokken aan. Oké, Kayne kon soms negatief zijn door alle ervaringen die hij met zijn oom had opgedaan, maar zo pessimistisch was zijn trainer nog nooit geweest. Alsof de Gastly hem wilde troosten schuurde de Pokémon zijn kopje tegen Kaynes wang, maar het gevolg was dat Gastly half in Kaynes gezicht verloren ging. Hierdoor ging er een raar, koud gevoel door Kayne heen. ‘Ik heb even geen zin in je grapjes,’ snauwde hij de Pokémon toe, niet wetend wat diens intenties waren en boos trok hij zijn hoofd weg van de beteuterde spook-Pokémon.

Een stem deed hem opschrikken. Een bekende stem. Een stem die hij zelfs met heel veel geluid om zich heen zou herkennen. Adrenaline schoot door Kaynes aderen en hij sprong op. De beledigde Gastly keek hem aan, maar zijn blik werd zachter toen hij zag hoe blij Kayne was. Het was de eerste keer dat de blauwharige jongen zijn emoties écht liet merken en dat verraste Gastly wel enigszins. Normaal als de jongen heel blij was zou hij hoogstens even met zijn mondhoeken trekken, maar deze keer leek hij uitzinnig te worden. Hij nam de Dratini dankbaar over. De Pokémon begon te huilen en verschool zichzelf tegen Kaynes borstkas. Kayne negeerde iedereen om zich heen en ontfermde zich om zijn Pokémon, net zoals Vincent nu waarschijnlijk deed. De twee zouden later wel weer aandacht voor elkaar krijgen, eerst moesten ze hun Pokémon geruststellen en vastpakken. En inderdaad, toen Kayne opkeek zag hij dat Vincent zijn Pokémon uitbundig begroette en zij hem. Kayne liep terug naar de steen waar hij net zo somber op had gezeten, trok zijn benen bij elkaar en legde Dratini in zijn schoot. ‘Stil maar,’ fluisterde hij de Pokémon liefdevol toe. ‘Je hoeft nu niet meer bang te zijn. Het is voorbij.’ De Dratini keek hem met beteuterde oogjes aan en Kayne voelde zich alsof zijn hart in duizenden stukjes scheurde. Hij nam de Dratini opnieuw in zijn armen en wiegde deze heen en weer, net zolang tot hij rustig zou worden. Gastly ontfermde zich ook over de Pokémon en trok gekke bekken, waardoor Dratini door zijn tranen heen lachte. Kayne grijnsde nu ook breed en gaf de Pokémon een kus op diens voorhoofd. Hij aaide de Pokémon en kietelde hem net zolang tot zijn Dratini weer kon lachen. Kayne keek vertederd toe hoe de Pokémon inderdaad begon te lachen. Hij kreunde toen de Pokémon zijn bebloede hand voorzichtig likte en hem bezorgd aankeek, maar Kayne schudde zijn hoofd. ‘Het eerste wat we dadelijk gaan doen is Cerulean City zoeken zodat jij lekker kan rusten in het Pokémon Center, net zoals Gastly. Jullie hebben rust verdiend.’ Om zijn gedrag van daarnet te verzoenen tegenover de Gastly keek hij Gastly trots aan en gaf hem een knikje, maar de Pokémon leek het alweer vergeten te zijn en lachte als nooit te voren. Kayne besloot dat het tijd werd om Vincent te gaan bedanken.

Zo gezegd, zo gedaan. Met Dratini dicht in zijn armen liep Kayne naar Vincent toe. Hij wachtte even totdat het weerzien gedaan was tussen Vincent en zijn Pokémon en richtte daarbij zijn hoofd even de andere kant op. Toen hij dacht dat hij Vincents volledige aandacht had, concentreerde hij zich weer op de jongen. ‘Bedankt dat je mijn Pokémon gered hebt,’ zei hij plechtig, waarna hij een knikje naar Dratini deed. Deze keek Vincent met zijn grote ogen aan en Kayne vroeg zich af of de blonde jongen al even vertederd zou zijn als hijzelf. Hij keek naar Vincent. Hij merkte dat er hem iets mankeerde en liet zijn blik over het lichaam van de jongen glijden. Hij stopte bij zijn enkel. ‘Dat ziet er niet goed uit,’ mompelde hij, terwijl hij zelf zijn bebloede en vol zand zittende handpalm verborg achter zijn rug. Het zou nu vast gaan ontsteken omdat het al een tijdje niet verzorgd was, maar dat kon Kayne weinig schelen. Hij had zijn Dratini bij zich en daarmee was alles goed. ‘Zullen we naar het Pokémon Center gaan?’ vroeg hij. ‘Cerulean City ligt hier vast vlakbij en we hebben het wel verdiend om even te bekomen van alles.’ Hij keek om zich heen. ‘Allemaal.’ Hij blikte naar de Jolteon van Vincent en gaf deze een knipoog. ‘Je Jolteon is zo dapper geweest,’ zei hij tegen Vincent. ‘En je Poliwag was volgens mij nog best relaxt.’ Hij lachte even. Hij had heus wel gemerkt dat de Poliwag het allemaal niet zo nauw genomen had. Zijn Gastly trouwens ook niet echt, maar het was wel voor de eerste keer sinds tijden dat Kayne zijn Pokémon zo serieus had gezien als vandaag. ‘Maar goed, zullen we dan maar vertrekken? Ik wil even niet meer dicht in de buurt van Mount Moon zijn.’ En meteen wist hij dat hij deze plek zou gaan mijden. Hij zou nog liever een wilde Pidgeotto proberen te vangen dan dat hij hier terug zou komen en alle herinneringen weer opgehaald zouden worden. En als hij Vincent zo zag had hij het gevoel dat de jongen precies hetzelfde dacht.
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: Further Exploration[+Kayne Sphere]

Terug naar boven Go down
 

Further Exploration[+Kayne Sphere]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: Central Kanto :: Mount Moon-