Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 A Day

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Christopher Smith


Profiel Vrouw Aantal berichten : 30
Poképoints : 7
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 22 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: A Day ma sep 09, 2013 8:58 am

Pallet Town, Huis

‘Oma, waar liggen de Potions?’ de stem weergalmde luid, maar enigszins kalmerend door het huis. ‘Die liggen hier, Chris!’ riep een andere, iets hogere stem terug. Een gedaante baande zich een weg naar de huiskamer waar een rechthoekige, lage tafel zat met enkele Potions erop. Er verscheen een dankbare glimlach op het gezicht van de jongeman die in alle rust de Potions vast greep en in zijn oude rugtas deed. Tijdens het dichtritsen wierp hij wel een blik op de ander die met een kopje thee in haar ene hand hem vriendelijk aankeek. Grootmoeder. Zijn beschermengel. Zij had hem zijn hele leven gesteund en zelfs zijn tweede Pokémon geschonken: Sköll, de Cubone. Deze was echter inmiddels al een krachtige Marowak geworden door middel van een evolutie. ‘Ben je verder niets vergeten, schat?’ vroeg zijn grootmoeder, terwijl ze haar kopje thee even opzij schoof en hem vragend aankeek met haar oude, vriendelijk-staande, grijze ogen. De jongeman knikte en vervolgde met: ‘Nee, grootmoeder,’ De hoogbejaarde dame glimlachte en had haar kopje thee weer vast gegrepen. ‘Veel succes gewenst met je doel, Christopher!’ zei ze met een zachte, warme stem met een glimlach die er perfect bij aansloot. De jongeman, genaamd ‘Christopher Smith’, liet een brede grijns zien en gaf zijn grootmoeder twee laatste kusjes op haar wang. ‘Ik zal hopelijk snel terug zijn om je te helpen, oma!’ zei hij, waarna hij richting de deur liep en de deur had geopend en achter zich dicht deed. De laatste woorden van zijn oma wist hij nog op te vangen, voordat de deur dicht ging; ‘Neem je tijd, schat.’

Eenmaal buiten werd Christopher overweldigd met de heerlijke geur van de natuur. Typisch Pallet Town, een plattenlandsdorpje. De lek waar hij was opgetogen, gegroeid als persoon en waar hij de meest diverse herinneringen aan had. Hier werd hij gepest, maar leerde hij ook de wereld van Pokémon kennen. Hier verloor hij zijn ouders, maar ontmoette hij Hati en Sköll. Christopher ademde diep in en uit. De herinneringen kwamen terug, maar in plaats van deze te negeren liet hij deze door zich heen gaan. Hij was namelijk op sommige punten als mens gegroeid, maar hij wist dat hij nog een heleboel gaten moest opvullen. Een voorbeeld was zijn eerste kameraad, Hati, daar was hij in een vrij ingewikkelde scenario mee geraakt. Zelfs zijn grootmoeder was er al achter gekomen, zonder dat Christopher er over was begonnen. Maar ze zei  dat dit een kans was om beter te worden. En zolang de enige steunpunt in zijn leven geloof in hem had, zou hij naar haar luisteren. Maar goed, het leek hem tijd om eindelijk voor de zoveelste keer zijn vertrouwde dorpje te verlaten. Terwijl Christopher het dorpje doorliep, kwam hij weer de rijen van jonge trainers tegen bij de laboratorium die aan de rand van het dorpje stond. Ooit was hij ook een tienjarige en had hij ook een starter gekregen, maar de situatie was minder rooskleurig dan van deze nieuwe trainers die eigenlijk geen officiële behoefte aan Pokémon hadden. Nog niet. Christopher merkte dat hij weer afdwaalde, maar het was dan ok moeilijk niet afgeleid te raken van wat hij zag. Hij had hier immers een boel beleefd en had bij elk plekje wel iets beleefd.

Southern Plains

‘Aah, daar is de vertrouwde uitgang,’ Christopher stopte bij de weg richting Viridian City. De struiken die hier en daar stonden waren in zijn herinneringen mooier van kleur geweest, maar voor de rest was er niets nieuws. De jonge trainers zaten in zijn ooghoek onhandig zitten vechten tegenover Pidgey’s, Rattata’s en soms zelfs een Spearow. Soms wierpen de jonge trainers zelfs een blik op hem en deinsden dan angstig terug, omdat ze met een volwassene te maken hadden en ze het idee hadden dat hij al vrij sterke Pokémon moest hebben. Dat klopte ook wel. Het was hem zelfs eens voorgekomen dat een beginnende trainer hem had uitgedaagd tot een gevecht. Deze sloeg hij niet af en hij won het gevecht gemakkelijk met zijn Marowak tegen diens Charmander. Echter, Christopher had toen de andere trainer tips gegeven die hij later kon gebruiken. Het leek hem niets als de ander verloor in het begin van zijn reis en er niets van zou leren.  Alsnog was hij gelukkig dat hij niet werd uitgedaagd. Op zijn gemak liep hij de weg verder in, totdat hij verderop een trainer in nood zag. Een Spearow viel een jonge trainer aan met zijn Squirtle. Christopher’s gezicht werd even witjes. Een Pokémon die een mens aanviel, de Charizard van de pestkop. Het kwam allemaal in een flits voorbij. Verlamd door de angst bleef hij staan. Hij wilde de jongen helpen, maar was bang dat de Spearow hem wat zou aandoen en hoe zou de trainer erop reageren? En zou hij hem dan aanvallen met zijn Squirtle? W-Wat nu? Een pijnsteek ging door zijn hoofd heen, waardoor  de jongeman uit reflex zijn armen beschermend over zijn hoofd hield .

Toen pas drong het tot hem door dat het de Spearow moest zijn geweest die de jongen net had lastig gevallen. Afschuw borrelde in hem op en in een flits had hij een Poké Ball van zijn riem gegrepen en kwam de gedaante van een Marowak eruit. ‘Sköll, gebruik je Boomerang  en dan je Aerial  Ace!’ Christopher wist dat Sköll geen optimale snelheid had, tegenover een vlieg Pokémon, maar er was een duidelijke krachtsverschil tussen de Spearow en de Marowak. De Pokémon zweeg en wierp zijn bot van zich en ging er recht achterna met zijn Aerial Ace. De twee aanvallen vormden een geheel en de Pokémon knalde tegen de Spearow die te laat weer voor de luchtruim had gekozen. De Spearow verroerde zich niet meer, maar was wel nog levend. ‘Bedankt voor je hulp, Sköll,’ zei Christopher, waarna Sköll zich naar hem omdraaide en knikte. Dit was voor hem een beulenschil, maar het was fijn dat hij toch mee wilde werken. Christopher dreigde Sköll terug te laten keren in zijn Poke Ball, maar bedacht zich. Het was misschien handiger zo, er waren immers veel wilde Pokémon hier. De Marowak voegde zich naast Christopher en trok ineens lichtjes aan zijn spijkerbroek. ‘Wat is er aan de-‘ Christopher kon zijn zin niet beëindigen, doordat de trainer van net opeens voor hem stond en hem velen malen bedankte. Toen pas zag hij echter de Squirtle naar hem kijken. Een geïrriteerde blik. De rillingen gingen over zijn lijf, maar spoedig richtte hij zich weer op de trainer. ‘G-Geen d-dank hoor!’ zei Christopher stotterend, waarna de trainer naar hem knikte en toen de pad verder inliep. De jongeman keek de trainer met ongeloof na. Ze gingen verder het pad op, terwijl zijn Squirtle beter genezen kon worden na de schade met het gevecht met de Spearow? Ach, iedereen moest het leren. Hierbij keek Christopher naar de Marowak die zijn verbazing wist te begrijpen en afkeurend snoof naar de richting waar het jongetje tussen de struiken was verdwenen.
Terug naar boven Go down
avatar
Miki Hoshii
Volwassene

Profiel Vrouw Aantal berichten : 126
Poképoints : 61
Reputatie : 12
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 20 years ~
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Day wo sep 11, 2013 6:38 am

De frisse lucht dat tussen het gras kwam was iets wat haar hoofd leeg maakte. Miki had het gewaagd om Celadon City voor een paar dagen te verlaten, na het gesprek met Aiden voelde ze zich weer wat vrolijker, maar waagde het nog steeds niet om om te kijken naar haar Gym. De Trainer die haar zo genadeloos had verslagen was misschien wel een teken geweest, ze moest trainen en op een plek waar ze niet afgeleid kon raken! Als pokemon die voor vandaag een dag training kreeg, had ze haar Victreebell Daisy gekozen, deze was wat trouwer geworden sinds dat zij ook verslagen was. De gras pokemon voelde zich duidelijk op haar gemak en af en toe koos Miki ervoor een kleine pauze te nemen van de training om haar te laten genieten van een omgeving die ze niet vaak zou bezoeken. De Gymleader gaf haar sterkste pokemon een 'schouderklopje' [voor zover dat kon] en bedacht zich dat ze zelf ook even gebruik kon maken van deze pauze. Miki stond op vanuit haar zittende positie en maakte een klein ommetje om haar zelf gemaakte trainingsveld, gewoon wat gevonden takken die ze had omgevormd in een obstakel waartegen Daisy moest vechten. De training was goed verlopen, Daisy had zelfs het merendeel van haar bevelen opgevolgd. Met een grote glimlach betrad Miki een grotere open plek, waar de meeste beginnende Trainers aan hun reis beginnen. Zelf was ze nooit hier gekomen, als kind niet en als volwassene ook niet. Miki bleef het liefst in de omgeving van Celadon City, maar nu, ja, nu had ze voor een rustige plek gekozen om te trainen, een soort vakantie leek het wel voor haar.

Maar er kwam iets in haar zicht wat ze niet verwacht had. Een volwassen jongen met een sterk uitziende Marowak als pokemon bij zich, vocht met een Spearow die redelijk hard werd uitgeschakeld. Later bleek er een Trainer in het alles gevoegd te zijn, die een bedankje gaf aan de man en vervolgens vertrok. De Squirtle leek er echter niet geheel blij mee te zijn. Miki glimlachte wat verward en kwam dichterbij. Even later verscheen Daisy ook, de Victreebel had zich waarschijnlijk afgevraagd waar haar Trainer was gebleven. "Het was heel aardig van je om die jongen zo te helpen." Grijnde Miki toen ze de jongeman genaderd was en hem een snelle blik wierp. "Ik ben Miki, Miki Hoshii." Vervolgde ze zichzelf en stak beleefd haar hand uit.
Terug naar boven Go down
avatar
Christopher Smith


Profiel Vrouw Aantal berichten : 30
Poképoints : 7
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 22 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Day wo sep 11, 2013 8:22 am

“Tja, dat was geen goede training voor je. Maar ach, we hebben blijkbaar een trainer geholpen,” zei Christopher eerder tegen zichzelf dan de Marowak. Toch reageerde de Pokémon van het type Ground er wel op door zachtjes iets in zijn eigen taal te brommen. Een beetje ongemakkelijk hield Chris zijn armen achter zijn achterhoofd. Zulke reacties volgden vaak na een gevecht die hij met Sköll geleverd had en vooral wanneer ze weer opnieuw op reis gingen. Dat was ook te verklaren door het niveau van trainers en Pokémon die ze tegenkwamen. Deze werd hoger, naarmate ze steeds een stad bereikte met een sterkere gymleider. In deze steden was Sköll ook steeds meer op zijn plek. Alles was beter dan de plek waar alles begon, Pallet Town. Christopher merkte dat hij afdwaalde en niet de aanwezigheid van een ander had opgemerkt. ‘Het was heel aardig van je om die jongen zo te helpen.’ Christopher schrok zich enorm door de verschijning van de ander en haar vrij plotselinge opmerking. De jongeman viel bijna naar achteren, maar wist het te beperken met een paar stappen die hij naar achteren had gemaakt. Zijn gezicht was echter nog witjes. Pfoe, hij was echt afgedwaald. Had Sköll hem niet kunnen waarschuwen? De jongeman gaf de Marowak een snelle blik die hem droogjes aanstaarde met zijn rode ogen. De ogen keken hem wel met pretlichtjes aan. Nee, toch. Had Sköll hem expres niet gewaarschuwd om hem te plagen? Chris snoof kort richting Sköll die geamuseerd terug keek. De serieuze Marowak had dus zo zijn grapjes klaar liggen. Hij kon echter niet boos op de Pokémon blijven, de ander zat nog te wachten. Chris had de ander geeneens een blik gegund. Wat voor een indruk moest dat dan geven?! Hoewel er niet veel meer te redden viel na zijn reactie op de ander. De jongeman kalmeerde snel en keek de ander recht aan en kon zijn ogen niet geloven. D-Dit w-was-‘Ik ben Miki, Miki Hoshii,’

Dit was de gymleider van Celadon City en had vooral ervaring met Gras Pokémon. Maar wat deed ze hier dan? Ze was zeker niet in contact met zijn oma geweest om de kleinzoon hiervoor tegen te komen. Het was gewoon toeval, daar hield de jongeman het bij. Maar gezien de woorden dat ze eerder had gezegd had ze het gevecht gezien. Nee, toch? Chris keek weer naar de Marowak, maar die was opeens geconcentreerd op de Victreebel die blijkbaar zich ook had gevoegd bij het gesprek. Maareh, wat moest hij nu zeggen dan? De ander had zich voorgesteld, dus deed hij dat maar ook uit beleefdheid. Er viel voor de rest zoveel, maar ook zo weinig te zeggen. “H-Hallo, i-ik ben … C-Christopher S-Smit. Aangenaam, M-Miki Hoshii,” zei Chris, waarna hij de hand van Miki vastgreep en erbij knikte. Vanaf dat moment kon hij eindelijk weer helder denken. Een gymleider stond voor hem en de eerste stap richting het worden van een gymleider kon hij inzetten, maar het leek hem ongepast. Hij snapte namelijk eindelijk waarom de gymleider hier was, of hij had ten minste een vermoeden. Ze neigde naar rust als gymleider. Daarvoor kwamen hier soms trainers voor en bij gymleiders was het nog logischer, wegens hun drukke schema. Dan wilde ze zeker geen vragen ter betrekking met haar beroep. Chistopher liet haar hand zachtjes los. “U bent zeker hier niet voor mijn oma’s breeder klasse?” vroeg Christopher maar, hoe graag hij de gymleider andere vragen wilden stellen. Dit was namelijk misschien de enige kans die hij in een lange tijd zou krijgen. De andere gymleiders hadden het zeker te druk om zelfs met een ander te praten. De groep nieuwe trainers van net waren namelijk allemaal op weg naar al die gym’s en als ruim elke dag zoveel trainers op reis gingen, dan was het leven van een gymleider wel erg druk. Chris had het er wel voor over, meer dan gevechten houden met trainers, wilde hij niet.
Terug naar boven Go down
avatar
Miki Hoshii
Volwassene

Profiel Vrouw Aantal berichten : 126
Poképoints : 61
Reputatie : 12
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 20 years ~
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Day zo sep 22, 2013 8:59 am

Miki kon een kleine glimlach niet onderdrukken toen de jongeman bijna achterover tuimelde, waarschijnlijk omdat hij haar niet had opgemerkt. De jongeman keek naar zijn pokemon, misschien had deze hem toch beter kunnen waarschuwen voor haar aanwezigheid? Ach, Daisy had zich ook zo kunnen gedragen als ze in dat soort stemmingen zat. Over de pokemon gesproken, deze keek de Marowak door een versmalde blik aan, hem niet echt vertrouwend. De Marowak had haar ook opgemerkt, maar haar pokemon bleef gewoon stil staan. “H-Hallo, i-ik ben … C-Christopher S-Smit. Aangenaam, M-Miki Hoshii,” De jogeman, genaamd Christopher schudde haar hand en gaf er een knikje bij. Vervolgens keek Miki toch even naar haar pokemon, die wat dreigender naar voren was gekomen. Sinds haar ruwe uitschakeling was elke vreemde pokemon een bedreiging, iemand die moest worden uitgeschakeld. Miki wenkte Daisy, die twijfelend aan haar zijde kwam staan, maar nog niet in staat was om zich op een goede afstand te bevinden naast haar. Het was een begin, alleen het begin daarvan was misschien wel iets té hard geweest. “U bent zeker hier niet voor mijn oma’s breeder klasse?” Miki keek weer op naar de volwassenen, haar gelaatsuitdrukking neutraal, maar haar groene ogen fonkelden vriendelijk. "Nee, ik ben hier voor wat extra training. Mijn gras pokemon zijn hier meer in hun element, in het drukke Celadon bevindt zich niet zoveel groen en dan kunnen ze niet op honderd procent functioneren. Snap je?" Glimlachte ze naar de jongen en keek voor de zekerheid nog even naar Daisy, die was weer wat gekalmeerd, maar wendde haar blik zeker niet af van de Marowak.
Terug naar boven Go down
avatar
Christopher Smith


Profiel Vrouw Aantal berichten : 30
Poképoints : 7
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 22 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Day vr sep 27, 2013 11:21 pm

Chris voelde zijn hart stevig in zijn keel kloppen, terwijl hij nog moest verwerken dat zijn droom al bij de start kon uitkomen. Niet zijn echte droom om gymleider te worden, maar de onderdelen, of beter gezegd, de traptreden van zijn droom. Deze hielden in om tegen gymleiders te vechten en meer over het vak te leren, voordat hij zich in het diepe waagde. Toen zijn nervositeit iets gedempt was, dacht hij heel even aan een onbenullig feitje dat hij over de Celadon City gymleider gehoord had. Ze was namelijk geen nageslacht van een of andere gymleider, maar een doodgewone trainer geweest die uiteindelijk de baan gymleider toegewezen had gekregen. Dat kwam niet zo heel erg vaak voor onder de gymleiders. Demeeste gym's werden overgedragen door het nageslacht van de gymleider en dat voor generatie's. En ondanks dat feit, had Miki Hoshii de baan ervan gekregen. Het kwam enigszins als een verrassing aan, maar gaf hem eigenlijk ook hoop. Maar de hoop zou weer verdwijnen. Het was namelijk daarbij ook zo dat de momentele gymleiders vrij nieuw waren, op die van het vuur gym en de steen gym na. Brock en Brendon waren al vrij lang gymleiders en alsnog zag Chris zichzelf niet zo snel in zulke gyms staan. Maar goed, hij moest zich op het gesprek concentreren, hoewel de moed nog verder was gezakt om tegenover de ander te praten, nadat hij de conclusie had gemaakt dat zijn kansen uiteindelijk nog kleiner leken dan hij ze eerder had ingeschat. Het zag er niet goed uit. Chris liet er echter niets van merken, tegenover de ander. 'Nee, ik ben hier voor wat extra training. Mijn gras pokemon zijn hier meer in hun element, in het drukke Celadon bevindt zich niet zoveel groen en dan kunnen ze niet op honderd procent functioneren. Snap je?' Chris schrok even op, door twee dingen. De stem van Miki Hoshii, hoewel hij ervan overtuigd was dat hij echt weer aanwezig was bij het gesprek. En het tweede ding was de stille kilte tussen zijn Marowak en de Victreebel van Miki. Sköll hield zijn bot nog steviger vast dan normaal en hij nam geeneens de tijd om volledig op Chris te letten, terwijl de Pokémon over het algemeen haast als een bodyguard gedroeg. Chris besloot echter er niets over te zeggen. Hij vertrouwde genoeg op zijn Pokémon dat hij geen gevaarlijke situatie zou veroorzaken met andermans Pokémon.

Maar goed, de gymleider. Ze was naar dit gebied afgereisd, helemaal uit Celadon City, om hier te trainen? De afstand overbruggen was al een aardige training. Een beetje onzeker knikte hij maar op Miki's uitleg, ellen later, nadat ze klaar was met praten. Het beviel hem niet dat zijn gedachten hem ver weg brachten in zulke situaties. "Dat kan ik begrijpen. En u was van plan uw Victreebel hier te trainen, ten minste. Dat neem ik aan,"Meer wist Chris niet te zeggen, maar hij hoopte dat hij een beetje nonchalant had geklonken, want zijn nervositeit was tijdens zijn gepraat teruggekeerd op een sterkere niveau. Het gesprek wilde hij echter voortzetten, maar wat kon hij meer zeggen? Zachtjes krabde hij met een klein lachje langs zijn wang. Wat nu? Was er dan echt niets waarmee hij het gesprek kon voortzetten? Of ... Nee, dat wilde hij niet letterlijk vertellen. Zijn droom hield hij voor zich. Het was niet fijn deze op te brengen bij een gymleider die hier kwam voor het trainen en niet om herkend te worden en meer over haar vak te vertellen. Later zou hij hier zeker spijt van krijgen, maar hij was toch net te onzeker om erover te beginnen. Als dat maar eens zou verdwijnen ... Zonder dat het hem doordrong had hij een ogenblik zijn hoofd iets laten hangen en zijn Marowak een bezorgde blik op hem geplaatst. Pas toen het stevige bot van de Pokémon pijnlijk tegen zij hielen aan knalden en hij zich nog net wist te behouden van een val, was hij weer alert. "Tja, zo is mijn Marowak. Maar het is fijn wanneer Pokémons ook op hun bloedeigen trainers letten, toch?" hoorde hij zichzelf zeggen, waarna hij met zijn hand over de pijnlijke plekken wreef. Het werd een blauwe plek. Zoiets was hij wel van Sköll gewend. Het was echter een tijdje geleden dat hij het 'verdiend' had. Hij had namelijk de laatste tijd niet zoveel meer gedaan en kon dus daarbij niet onhandig overkomen of in de problemen raken. En het was bij het begin van de zoveelste reis direct weer raak, maar Chris kon er wel om lachen. Sköll gaf nog steeds om hem en dat liet hij zo eenmaal zien. De donkerblonde jongen hees zichzelf traag overeind en voelde dat zijn pijnlijke hielen hem tegenwerkten, maar hij beet de pijn door en leunde met een hand op zijn Marowak om nog redelijk recht overeind te staan.
Terug naar boven Go down
avatar
Miki Hoshii
Volwassene

Profiel Vrouw Aantal berichten : 126
Poképoints : 61
Reputatie : 12
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 20 years ~
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Day ma okt 07, 2013 4:22 am

Ze was nog niet helemaal gerust over het feit dat haar pokemon zo vijandig deed tegenover die van een ander. Ja, ze had misschien een beetje een trauma opgelopen sinds het gevecht met de Fearow, maar alsnog, een Marowak was een hele andere pokemon en ieder had zo zijn eigen karakter. Toch kon ze Daisy de schuld er niet van geven, als iemand haar ooit heel erg lastig ging vallen zou ze de mensen om zich heen ook minder vertrouwen. "Dat kan ik begrijpen. En u was van plan uw Victreebel hier te trainen, ten minste. Dat neem ik aan," Miki glimlachte wat nerveus, ze was nog nooit met 'u' aangesproken, zeker niet door iemand die ouder was. "Je mag gewoon 'je' zeggen hoor." Verzekerde ze hem glimlachend en Daisy verstijfde even langs haar been. De Marowak was in beweging gekomen, maar kwam niet op haar af, maar op zijn eigen Trainer. Miki schrok van de plotselinge klap die hij uitdeelde aan Chris. Vervolgens fronste ze wat. "Tja, zo is mijn Marowak. Maar het is fijn wanneer Pokémons ook op hun bloedeigen trainers letten, toch?" Miki lachte wat nerveus en zag dat Daisy haar vijandelijkheid wat opgedreven had. Natuurlijk.. Miki plaatste voor de zekerheid een been voor haar pokemon, zodat deze niet plots een aanval zou kunnen verrichten. "Soms wel ja, maar gaat het nog wel?" Vroeg ze nog met een frons, het leek haar niet zo fijn als er zo'n hard bot tegen je enkels kwam. "En Daisy is ook niet meteen de warm hartigste." Glimlachte ze vervolgens nog wel.
Terug naar boven Go down
avatar
Christopher Smith


Profiel Vrouw Aantal berichten : 30
Poképoints : 7
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 22 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Day wo okt 16, 2013 12:35 am

De gymleider had tussendoor gezegd dat hij haar met ‘je’ kon aanspreken. Chris twijfelde echter of hij dat wel kon. Zijn respect jegens gymleiders was gewoon te groot om iemand met ‘je’ aan te spreken. Zelfs al was de gymleider tegenover hem zelfs jonger dan hijzelf, het lukte hem niet. Hij voelde zich ook lichtelijk beschaamd dat hij haar met ‘u’ had aangesproken, dat gebeurde immers niet zo vaak. Chris was misschien nog lang geen oud mannetje, maar hij wist al dat de jeugd van tegenwoordig brutaler begon te worden en beleefdheid een zeldzaam trekje begon te worden, helaas. Als zelfs gymleiders niet meer werden gerespecteerd door beginnende trainers … Chris verbood zichzelf zo te denken. Er was altijd respect en beleefdheid gaande tussen een gymleider en de uitdager, en de eerste gymleider die het hen leerde was een ervaren trainer, Brock. Hij wist zeker raad met het rechtzetten en duidelijk maken van de verhouding tussen een gymleider en de uitdager. Sinds zijn jeugd was Brock zijn grootste idool geweest en niet, omdat de gym de eerste was. Het lag volkomen aan Brock zelf. Chris merkte echter dat hij begon af te dwalen van het hier en nu en keek de ander weer aan. Hopelijk had hij geen woord van haar gemist. Het eerste wat hij Miki Hoshii zag doen, was het plaatsen van haar been voor haar Victreebel die eerder valse trekjes had getoond jegens Sköll. Kon ze de Victreebel niet in de hand houden of was het net zoals Sköll beschermend? Chris boog zich iets naar voren om de Gras/Gif Pokémon beter te bekijken, snauwde zichzelf af dat hij deze houding aannam ondanks de pijn in zijn enkel, maar voelde zich niet helemaal op zijn hoede om net tussen zijn Marowak en de Victreebel met zijn hoofd te zitten. De spanning tussen de twee was namelijk te voelen. Chris richtte zich weer recht en keek de gymleider weer aan.

Hij wierp een verwarde blik op de gymleider toen ze ineens vroeg of hij nog oké was. Pas tellen later herinnerde hij zich weer de klap die hij van zijn Pokémon op zijn hoofd had gekregen. Het was vreemd om eraan gewend te raken, maar hij was het levende voorbeeld ervan. Hoe erg het werkelijk was, wist hij niet. Zachtjes haalde hij zijn hand langs zijn enkel en voelde een dikke bult opkomen, maar er was gelukkig geen spoor van bloed te vinden. “H-Het gaat prima,” Antwoordde Chris licht stotterend. De bult deed een beetje pijn, maar het was sowieso niet zo erg tot het punt dat hij erover zou vertellen. Bovendien, twijfelde hij sterk of hij alsnog over een wond zou vertellen, dit was namelijk een vrij zeldzaam moment voor hem om direct in contact te zijn met een gymleider. Deze kans zou hij niet verspillen. De gymleider vervolgde haar verhaal met het feit dat Daisy, haar Victreebel, niet de allerliefste was. Dat had hij eigenlijk al weten op te merken, hoewel het misschien ook aan Sköll’s houding kon liggen. En heette de Victreebel nou Daisy? Dat was meer een naam voor een rustgevende Pokémon leek hem, maar misschien was deze Victreebel dat ooit geweest. Het was alsnog duidelijk dat de gymleider Daisy duidelijk nog aan het trainen was. Zonder dat hij het wilde, floepte de woorden al uit zijn mond, “Al geprobeerd om met Daisy een waardig gevecht te houden of gewoon gezamenlijk te reizen?” Pas toen Sköll hem recht aankeek, besefte Chris pas van wat hij gezegd had. Had hij dat nou leterlijk tegen een ervaren trainer gezegd?! Snel verbeterde Chris zichzelf, in de hoop dat wat hij ditmaal zou uitkramen, zijn eerdere woorden zouden verzachten. “Een gymleider vecht al tegen veel waardige trainers, maar het is enkel wat ik zelf als een trainer zou doen. Niet in de zin van dat ik je Daisy zelf wil helpen, wacht .. Ik wil Daisy wel helpen, maar ik ben zijn trainer niet en hoef haar ook niet ….E-en..” Het was onzin wat hij zat uit te kramen. Beschaamd sloeg hij zijn hand voor zijn voorhoofd en verontschuldigde zich voor deze storm van onzinnigheid.
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: A Day

Terug naar boven Go down
 

A Day

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: West Kanto :: Southern Plains-