Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 Dashing through the woods

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Elena Syres


Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 24
Poképoints : 8
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 16 Years
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Dashing through the woods wo sep 25, 2013 9:20 am


Een beetje vluchtig tuurde Elena door de bomen. De zonsondergang wierp een wazige oranje gloed over het woud en dit was prachtig om te zien, maar ze had eigenlijk gehoopt dat ze nou wel een pokécenter was tegengekomen. De vele nachten in een slaapzak op de grond begonnen zijn tol te eisen. Ze had onderhand dringend behoefte aan een warme douche en een schoon, zacht bed. Misschien was het ook wel haar eigen schuld, besefte ze terwijl ze zachtjes op haar lip beet. Ze was zelf zo koppig geweest om niet naar Viridian City te gaan. Elena had expres gekozen om de lange route te nemen, via de Southern Plains, om zo door het Viridian Forest naar Pewter City te trekken. Alles om die ene stad waar ze al haar nare herinneringen had achtergelaten te vermijden. Ze was nog niet klaar om haar angsten te confronteren, nog niet. Dat hoefde gelukkig pas als ze alle acht badges had en daarvoor had ze nog een lange weg te gaan. Elena zuchtte zachtjes, stopte met lopen en liet haar blik toen op Damon vallen. Ze had sinds kort haar Charmeleon veel vaker uit zijn pokéball. Het voelde om de één of andere reden .. veiliger. Niet dat ze zo'n angsthaas was, maar je wist nooit wat er in de schaduwen van de bomen schuilde. Een kampvuur zou dan slim zijn, maar dan had ze toch liever het kleine onschuldige vlammetje op Damon's staart, dat nog enigszins onder controle werd gehouden en haar niet kon verslinden in haar slaap. "Nou, het ziet ernaar uit dat we nog één nacht in het woud moeten slapen Damon.." lichtte ze haar Pokémon in, die hier net zo blij mee leek te zijn als haar. Hij mompelde iets onverstaanbaars (zij het niet dat zijn taal altijd onverstaanbaar was) en nam toen plaats op een omgevallen boomstam. Blijkbaar had hij haar woorden ook meteen als een teken geïnterpreteerd om te stoppen. Elena's hazelbruine kijkers blikte nog even neer op de hemel. Het was nog licht, ze zouden nog even verder kunnen trekken. Maar, ze wist niet hoe groot het woud nog was en de kans om nu nog een pokécenter tegen te komen achtte ze nihil, dus besloot ze uiteindelijk Damon's kant te kiezen en gooide ze haar tas bij hem neer op de grond. "Laten we maar even wat te eten klaarmaken," mompelde ze, terwijl ze neerknielde en in haar tas begon te rommelen. Het was ondertussen een gewoonte geworden om tegen haar Charmeleon te praten. Ze wist niet of hij er alles van begreep en anders deed hij vaak genoeg alsof hij haar niet hoorde, maar Elena was het gewend om haar gedachten op die manier te uitten. Normaal schreef ze het op in haar dagboek, maar nu het reizen een groot deel van haar tijd in beslag nam had ze hier niet altijd gelegenheid toe. Haar Pokémon moest maar als een soort vervanging dienen. Bovendien had ze het idee dat ze op die manier een soort band met hem schepte en ook al wilde koppige Damon het niet toegeven, hij vond het zelf ook wel gezellig. De Charmeleon keek even met een schuin oog toe hoe ze wat boterhammen klaar maakte, helaas waren ze onderhand door hun voedselrantsoen heen om nog een beetje fatsoenlijk te kunnen avondeten, en pakte toen zijn deel aan. Hij had net zijn puntige hoektanden ontbloot om een hap te nemen, toen zijn aandacht plotseling naar het struikgewas werd getrokken. Voor één seconde dacht hij een paar geniepige oogjes te zien, maar het was al weer verdwenen voordat zijn zintuigen dit konden bevestigen. De Charmeleon vernauwde zijn ogen. Tot dusver had hij de woorden van Elena's grootouders over loerende wezens niet echt serieus genomen, maar als er werkelijk een Pokémon zat die op zijn eten uit was zou hij eens laten zien dat hij daar niet van gediend was. De Charmeleon kwam met een zachte grom overeind en Elena keek vragend vanuit haar dagboek op. "Tis er?" vroeg ze terwijl ze de laatste hap van haar broodje wegwerkte. Op dat moment draaide Damon zich met een ruk om, vloog er een gedaante uit de struiken en voor ze het wist lag haar dagboek niet meer op haar schoot. "Hey!" riep Elena geschrokken, terwijl ze overeind sprong en het wezentje vluchtig zag wegrennen. Het draaide zich nog even om om de trainster met glinsterende, ondeugende kraaloogjes aan te kijken, net lang genoeg voor Elena om te zien wat voor Pokémon het was. Een Sandshrew. En hij had haar dagboek in zijn bek! De Sandshrew zakte door zijn voorpoten en wiebelde even uitdagend met zijn kont, alsof hij haar uitnodigde om achter hem aan te komen. Oh nee, dat spelletje ging ze niet spelen. Maar, wat moest ze dan doen? Ze durfde Damon niet in te zetten, bang dat hij een vlammenwerper op de Sandshrew zou afvuren en daardoor haar dagboek in as zou veranderen. Paniek welde in haar op. Haar dagboek was het laatste wat ze nog had van haar ouders, die kon ze onmogelijk verliezen! "Geef terug," sprak ze streng, maar dat leek de Sandshrew alleen maar meer aan te moedigen. Hij draaide zich vliegensvlug om en stormde ervandoor. Elena had geen andere keuze dan achter hem aan te gaan. Met snelle passen rende ze verder het woud in, Damon met in elkaar gevouwen armen achter latend. Die achtte de situatie al lang niet meer bedreigend genoeg om er nog moeite in te steken.

'Shrew! Shrew! Sandshrew!' jubelde de Sandshrew vrolijk met het boekje nog in zijn bek. Hij zorgde ervoor dat hij iedere keer net buiten het bereik van de trainster bleef en het besef dat hij dit nog lang vol kon houden maakte het spel alleen maar leuker. Voor Elena niet, die werd met de minuut banger dat haar dagboek niet meer te redden was als ze zag wat voor klauwtjes het wezentje aan zijn poten had. Gehaast sloeg ze takken uit haar gezicht en probeerde ze de kleine duivel bij te houden. Het verbaasde haar nog hoe snel hij was voor een ground Pokémon, maar hij leek dan ook kleiner dan de gemiddelde Sandshrew die ze gezien had. En ondeugender, dacht ze grimmig. “Geef.. Alsjeblieft.. Terug..” smeekte ze buiten adem, terwijl ze zich over een paar rotsen hees. De Sandshrew, die er nog evenveel lol in had als altijd, rende verder en merkte dat zijn poten op bekender terrein kwamen. Nog even en hij zou bij zijn hol zijn. Dan kreeg ze hem nooit meer te pakken! Elena had ondertussen ook opgemerkt dat de omgeving om haar heen begon te veranderen. Ze versnelde haar pas toen ze de rotswand opmerkte, bang dat de Sandshrew in één van de tunnels zou ontsnappen en haar dagboek dan voor altijd in het gesteente verloren zou zijn. “Nee stop!” riep ze bang, terwijl ze de Pokémon afsneed en hem de weg belette door voor de wand stil te gaan staan. Hij slipte even met zijn klauwtjes, maakte toen snel rechtsomkeert en dook toen weer terug het woud in. Bij Arceus.. Werd hij dan nooit moe?! Elena maakte een geluidje dat voor even verdacht veel op het gegrom van haar Charmeleon leek en zette toen weer de achtervolging in.

Hij kon geen andere kant op dan terug naar waar hij vandaan was gekomen. De Sandshrew zag nog steeds de ernst van de situatie niet in en rende vrolijk terug naar de open plek, al begon de spanning van het spel te groeien toen hij merkte dat zijn pootjes moe werden. Damon was ondertussen nog altijd aan het wachten op zijn trainster. Hij keek fronsend op toen hij de Sandshrew weer tussen de bomen zag schieten en rolde met zijn ogen toen Elena volgde. Had ze dat mormel nou nog steeds niet te pakken? Maar, terwijl Elena de Pokémon gevolgd was en ondertussen beseft had dat ze hem nooit ofte nimmer ging vangen, was ze met een ander idee gekomen. Ze had geen andere opties meer. Ze rende naar haar tas, griste een lege pokéball uit de geopende voorzak en wierp die toen in een snelle, soepele worp naar de Sandshrew die net weer tussen de struiken wou verdwijnen. Ze had dit nog nooit gedaan en voelde haar eigen verraste blik op haar gezicht verschijnen toen de pokéball netjes tegen de Sandshrew aantikte en hem opslokte in een felle, rode straal. Haar dagboek werd nog even in de lucht gehouden en plofte toen zachtjes samen met de pokéball neer op de grond. Ze bleef even beduusd staan, maar rende toen opgelucht naar haar dagboek en drukte hem tegen zich aan, alsof ze een lang verloren vriend had teruggevonden. Vervolgens ging haar blik nieuwsgierig naar het knipperende lampje op de pokéball. Zelfs Damon draaide even zijn kop in dezelfde richting. Dit was nieuw.

Hoewel de Sandshrew licht vermoeid was van het geren, had hij nog wel zijn vechtlust. De pokéball stopte bijna direct met wiebelen en klapte weer open, waarna de pokémon in volle glorie met beide benen op de grond stond.

'Shrew! Shrew!' verklaarde de Sandshrew vrolijk toen hij weer uit de ball was gesprongen. Hij had zijn kleine mollige armpjes in de lucht gestoken, alsof hij een show aan het geven was. Elena kon er wel zachtjes om lachen, maar haar blik werd weer wat voorzichtiger toen de Sandshrew naar haar toe rende en voor haar voeten op en neer begon te springen. Angstvallig verstevigde ze haar greep om haar dagboek, die kreeg hij niet meer. "Nee nee, speeltijd is over," zei ze zo duidelijk mogelijk, maar hij leek de hint niet te begrijpen en begon nu kleine klaaggeluidjes te maken, terwijl hij nog altijd met zijn armpjes gestrekt omhoog hupte. Elena wist niet goed wat hij van haar wilde. Had hij honger, wilde hij spelen, opgetild worden? Ze was wat dat betreft nooit zo goed geweest met kleuters en deze Sandshrew leek haar niet veel ouder. "Ga maar naar huis," probeerde ze nog een keer. De Sandshrew stopte en keek haar met een scheef koppie aan. Zachtjes liet Elena een zucht langs haar lippen ontglippen. Hoe ging ze dit nou weer oplossen? Als de pokéball was blijven liggen was dat toeval geweest, maar ze ging niet onnodig een wilde pokémon aanvallen om hem te vangen. Vooral zo'n jonkie niet, dat vond ze gewoon cru. Toen de Sandshrew doorkreeg dat ze echt niet meer met hem ging spelen, draaide hij zich om en waggelde hij nieuwsgierig naar Damon. Die trok fronsend zijn wenkbrauwen op en gromde waarschuwend. Elena was misschien niet van het aanvallen, maar hij wel, en zodra de Sandshrew te dichtbij kwam zou hij dat laten weten ook. Het mormel had hem vandaag al genoeg op zijn zenuwen gewerkt. De Sandshrew kierde vrolijk iets in zijn taaltje en stak toen zijn klauwtjes uit om de mooie gloeiende staart te grijpen. Dat was de druppel. Zodra hij binnen pootbereik was, draaide Damon zich snel om en sloeg hij met een gloeiende klauw toe. 'Damon!' riep Elena geschrokken. De Charmander gniffelde eventjes en keek toen droogjes op naar zijn trainster. Wat? Snel rende Elena naar de Sandshrew, die enkele meters verderop op de grond was neergekomen, en daar was blijven liggen. Ze knielde voor het wezentje neer en probeerde hem wakker te maken, maar er kwam geen beweging meer in. Oh nee, hij was toch niet bewusteloos?! "Geweldig Damon, nu mòeten we wel een pokécenter vinden!" mopperde ze boos naar haar Charmeleon. Damon draaide met zijn ogen en wilde van het tafereel weglopen, toen hij Elena plots de lege bal weer van de grond zag pakken. Zijn ogen werden groot, nee, ze ging dat mormel toch niet vangen he?! Elena negeerde het protesterende gedrag van Damon en drukte toen met een ernstig gezicht de pokéball tegen de nog altijd bewegingloze Sandshrew. Ze kon hem hier onmogelijk laten liggen, dat zou ze niet over haar hart kunnen verkrijgen.

Note: De Sandshrew is nog maar level 1, dus vandaar dat hij met één klap al uitgeschakeld was.

Er was geen mogelijkheid meer om te ontsnappen voor de pokémon. De pokéball stopte al snel met bewegen en liet een zachte pling horen. Gefeliciteerd, je hebt een Sandshrew gevangen!
Terug naar boven Go down
avatar
Crouge Theodore Jones
Volwassene

Profiel Man Leeftijd : 22
Aantal berichten : 44
Poképoints : 9
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 20
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Dashing through the woods zo sep 29, 2013 10:12 am

Nog even..en dan zou hij Viridian Forest moeten zien liggen... Crouge keek op de kaart die hij bij zich had, en daarna weer voor zich, naar de top van de kleine heuvel die hij beklom. Het was niet echt een steile heuvel, dus het was ook niet een zware klim. Even later was hij bij de top aangekomen, en stopte hij even om van het uitzicht te genieten. Voor hem lag een groot bos. "Hmmn.." Crouge keek naar het bos, dat zich niet echt ver uitstrekte. Dit moest wel Viridian Forest zijn... In de verte achter de bomen kon hij een stad zien liggen. Crouge haalde een kompas tevoorschijn om te bepalen waar het noorden was. Toen, keek hij op de kaart, naar de stad die in de verte te zien was. Dat moest wel Pewter City zijn..Een vage glimlach verscheen op zijn lippen. Hij had zijn doel bijna bereikt. Enkel nog door dit bos, en dan was hij er. Nou ja...enkel...het bos was groot, en het zou vast makkelijk zijn om in te verdwalen. Maar dat weerhield hem er echt niet van. In zijn twee jaar in Kanto was hij wel vaker verdwaald geraakt. Zeker toen hij pas begonnen was. Verdwalen was een deel van zwerven, was Crouge dan ook van mening.

Hij liep de heuvel af, richting het bos. Ondertussen nam hij een slok uit zijn veldfles. Heerlijk...water. Hij bereikte ondertussen de rand van het bos. Eenmaal in het bos, keek hij even om zich heen, en stond hij even stil. Om te luisteren naar het geruis van bladeren in de bomen. Toen ritselde er iets vlakbij Crouge. Hij keek in de richting van het geluid. Toen ritselde er weer iets. Hmmn...het leek op iets kleins...Crouge keek naar de struiken. Deze keer volop gefocust. Toen schoot er opeens iets langs zijn voeten weg, het andere struikgewas in. Crouge deinsde eventjes achteruit, puur uit reactie op de onverwachtse samenloop van omstandigheden. Hij zag toen dat het iets klein geels was. Maar hij had het enkel in een flits gezien. Klein..geel...eh, vast een Pikachu ofzo...wist hij veel...

Hij vervolgde zijn weg door het bos. Deze keer geconcentreerd op ieder geluid, zodat hij niet weer zo verrast zou worden als net. Om zich heen zag hij allemaal wilde pokemon. Pidgey's die rondvlogen in de bomen. Kakuna's en Metapods die aan de takken van bomen hingen. Tussen de bomen kon hij een Nidoking en Nidoqueen met hun kinderen spotten. Wow...dit was wel even heel wat anders dan de Southern Plaines...Maar..nog steeds geen geschikte Pokemon om tegen te trainen..ach er waren tenminste meer Pokemon dan op de Plaines..dat was al een beginnetje..

Toen hoorde hij een ander geluid. Dit was niet het normale geluid van een Pokemon. Nee, dat was niet hetzelfde woord herhaald...het was een stem..een vrouwelijke..Dit had zijn nieuwsgierigheid eigenlijk wel gewekt...want wat zou een mens hier doen...Het meest logische leek hem voor hetzelfde als hij hier was gekomen. Om van stad naar stad te gaan. Hij volgde het geluid. Door de bomen zag hij toen een gestalte. Het was inderdaad een meisje. Ze pakte net met ene bezorgd gezeicht een kleine gele Pokemon op, en deed deze in een Pokébal. Hij zag toen ook een Charmeleon. Hmn? Een verloren gevecht? Nee...de Charmeleon zag er niet bepaald vechtlustig uit...maar wel sterk! Hey...zou dit meisje misschien een trainer zijn? Vast wel..in dat geval...zou hij misschien toch maar even polshoogte moeten gaan nemen..

Crouge kwam tussen de bomen vandaan, en liep richting het meisje, totdat hij in het blikveld van dien was. Hij knikte. "Goeiemiddag.." Hij keek naar het meisje. "Zeg eh, die Charmeleon..is die van jouw?"
Terug naar boven Go down
avatar
Elena Syres


Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 24
Poképoints : 8
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 16 Years
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Dashing through the woods wo okt 02, 2013 6:41 am

Het rode lampje stopte al snel met knipperen, wat Elena alleen nog maar meer zorgen baarde. Hoe hard had Damon hem wel niet geraakt? Ze wierp nog even een boze blik naar haar Charmeleon, voordat ze zich omdraaide en haastig naar haar tas toe liep. Nadat ze haar dagboek veilig had opgeborgen tussen de rest van haar spullen sloeg ze de tas om haar schouder. "Kom, we gaan," sprak ze op ferme toon. De pokéball had ze dicht tegen zich aan gedrukt en Damon keek er even naar met opgetrokken wenkbrauwen. Elena wist dat hij boos was dat ze de Sandshrew had gevangen, maar het was zijn eigen schuld geweest. Vandaar dat ze zich ook niet verplicht voelde om zich te verdedigen en ze hem enkel ongeduldig wenkte. Damon snoof afkeurend, te koppig om toe te geven dat hij dit zelf had veroorzaakt, en liep toen met een chagrijnig gezicht achter haar aan. Hij keek echter met een ruk opzij toen hij voetstappen hoorde en tegen de tijd dat Elena zich met een mopperende "Schiet nou op Damon," had omgedraaid, had haar Charmeleon zich al in een vijandige houding opgesteld. Nog één irritante Pokémon en hij zou het hele bos in lichterlaaie zetten. Maar, het was geen Pokémon. Het was een trainer. Elena blikte even verbaasd op de jongen neer die haar een goeiedag wenste en vervolgens vroeg of de Charmeleon van haar was. "Eh.. ja," mompelde ze zachtjes. Het schemerende oranje licht dat weerkaatste van de jongen zijn gezicht herinnerde haar eraan dat ze haast had, maar ze zou het onbeleefd vinden om nu weg te gaan. Plots kreeg ze een idee. Hij was een trainer, misschien had hij een pokécenter gezien! "Weet jij misschien of hier een pokécenter in de buurt is?" vroeg ze, terwijl ze één van haar lange lokken voor haar brandwonden streek. Een beweging die onderhand een gewoonte was geworden, alsof ze haar gezicht erachter wilde verbergen. Echter was ze nu zo bezig met de Sandshrew in haar handen dat ze daar niet eens bij stil stond.

OOC: niet zo groot sorry, maar heb het heel erg druk met school op het moment
Terug naar boven Go down
avatar
Crouge Theodore Jones
Volwassene

Profiel Man Leeftijd : 22
Aantal berichten : 44
Poképoints : 9
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 20
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Dashing through the woods do okt 03, 2013 8:11 am

Crouge knikte enkel na het antwoord over de Charmeleon, die blijkbaar Damon heette. Het was ook eigenlijk meer dan logisch dat die Charmeleon bij haar hoorde. Nu hij er zo over nadacht. Hij keek even naar de Charmeleon, die een nogal verdedigende houding jegens hem had aangenomen. Goed, hij had vechtlust..dat zag Crouge wel. Het meisje vroeg aan hem waar een Pokécenter was. "Een Pokécenter..." Crouge dacht even na. Als hij het zich goed kon herrineren, was het Viridian Forest de verbinding tussen Pewter en Viridian, dus het was 1 van die twee..Echter, zwaren beide even ver weg...Maar het zal toch wel dat in Viridian Forest ook een Pokécenter was..Crouge krabtte even op zijn hoofd. Hij dacht ook eigenlijk nooit over waar een Pokécenter was. Hij zag het altijd wel, en anders sleip hij gewoon in de buitenlucht. "Eerlijk gezegd, weet ik niet waar het dichtstbijzijnde Pokécenter is..Maar we kunnen er wel naar 1 op zoek gaan..Viridian Forest is immers een populaire plek bij trainers...dus er zal wel eentje niet al te ver weg zijn..." Hij keek het bos in. Het werd al wat donkerder, dus was het eigenlijk ook wel handiger als je samen met iemand was, ook al was diegene een onbekende. Hij was altijd wel in om nieuwe mensen te ontmoeten, en zeker trainers. Dat gevecht kon altijd morgen nog wel komen. "Crouge is trouwens de naam." zei hij met een glimlach.


(Is niet erg hoor ^^)
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: Dashing through the woods

Terug naar boven Go down
 

Dashing through the woods

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: West Kanto :: Viridian City-