Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 With Regards[+Mitsu Hotaka]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: With Regards[+Mitsu Hotaka] ma nov 25, 2013 3:23 am

Een jonge trainer baande zich een weg tussen een groep trainers die zich verzameld hadden aan de uitgang van de Viridian Forest. De trainers snauwden naar haar en de Squirtle die haar achterna liep, maar het meisje reageerde er niet op en liep de dicht begroeide bos in. Met een brief in haar handen, kwam ze dieper en dieper in het bos. Het was een brief aan haar nicht, Mitsu Hotaka, ook wel bekend als de derde gymleider. Haar gym lag helemaal in Vermillion City, dus communiceren ging aardig moeilijk. Het was het echter waard, zeker nu ze een brief had geschreven met daarin de start van haar avontuur erin verwerkt en de aankondiging van een uitdaging in de toekomst. Olivia was er vroeg bij. Nu kwam echter een nog moeilijker deel, ze moest de brief afleveren in de Pidgey Postoffice van Viridian City en daarvoor moest ze een dicht begroeid bos vol wilde Pokémon doorkruisen om de Pidgey Postoffice te bereiken. Ze kwam echter voorbereidt. Mizukage was volledig hersteld in de Pokémon Center. Daarentegen, had zij haar Squirtle nog nauwelijks getraind. Door de gang van zaken was het haar niet gelukt om te trainen, voordat ze de brief zou afleveren.  Terwijl het zweet haar uitbrak en haar hart in haar keel klopte, vroeg ze zich af waarom ze zo gehaast erover deed om een stuk papiertje te laten afzenden. Eerst wist ze telkens het antwoord niet, totdat er een beeld van haar nicht op haar netvlies verscheen met de schaduw van Brock achter haar. Ze wilde sterker worden, snel ook!

‘Kom, Mizukage!’ spoorde Olivia de Squirtle aan om zijn stap te versnellen, wat de schildpad ook lukte met zijn korte achterpoten. De energie trok echter snel uit Olivia’s ledematen, waarna ze spoedig een pauze nam om  bij te komen. ‘Pfoe..’ Olivia liet haar arm tegen een boomstam leunen en veegde het zweet van haar voorhoofd af. Haar conditie moest beter worden. De Squirtle die naast haar stond hijgde even luid, waarna Olivia kon vaststellen dat het niet veel anders bij haar starter was. Terwijl ze zelf aardig uitgeput was, boog ze naar de Squirtle toe en gaf hem een zacht duwtje tegen zijn schild. Mizukage draaide zijn kop met een geërgerde blik om. ‘Kijk niet zo,’ begon Olivia licht mopperend, waarna ze weer overeind kwam, ‘We moeten nog maar een klein stukje, daarna even mijn briefje afleveren,’ De Squirtle keek moeilijk en toen met een verslagen blik naar het  vervolg van het pad die ze volgden. Olivia fronste en deed haar armen over elkaar. ‘Dan haal ik berry’s voor je, oké?’ Direct keek Mizukage stralend en hoopvol naar zijn trainer, waarna hij direct een voorsprong nam. Olivia bleef even staan met een voldane glimlach op haar gezicht. Wat een simpel brein had Mizukage, toch? Ach, niet dat het veel anders was bij haar. Vastberaden rende ze achter haar Pokémon aan.


De zon was al bijna achter de zon verschenen toen ze eindelijk Viridian City wisten te bereiken. De mensen die de twee opmerkten leken niet verrast te zijn door hun staat en gingen verder met hun dagelijkste routine. Olivia’s kleren zaten deels onder de modder en er plakte gras aan haar bruine haar. Ook Mizukage bleef niet gespaard, zijn schild zat geheel onder de modder en op zijn kop zaten enkele bladeren en grassprieten. Het bos had hen duidelijk niet gespaard, maar zeker de Pokémon niet. De Weedle’s schoten van diverse kanten, evenals de Caterpie’s. Olivia had echter hoogstens Mizukage een Tackle op ze laten uitvoeren, waarmee ze enkele wist te verslaan, maar meestal bleven ze leven en vluchtte ze snel. Dit was niet het moment voor een training. Normaal gesproken zouden ze dit zelfs komisch vinden, maar nu wilden ze beiden een ding, de brief afleveren.
De twee figuren stapten de drukke stad binnen en vingen enkele verbaasde blikken op. Olivia boog koppig haar hoofd iets naar Mizukage. ‘Ze zijn gewoon jaloers,’ zei ze, waarop de Squirtle uitbundig ‘ja’ op knikte. Ze grinnikte kort. Ze mocht dat knulletje wel. Al spoedig vonden ze een groot gebouw met een klein bordje ervoor, ‘Pidgey Postoffice’. ‘Hier is het,’mompelde Olivia in haar zelf, waarna ze het gebouw binnenliep. Eenmaal binnen stond ze in een vrij lange gang met een enorm bureau waar twee mensen achter zaten, met achter hun de kooien van de Pidgey-evolutielijn. Het viel haar direct op hoe rustig het eigenlijk was, maar wie weet kwam het door de tijd. Ze dacht er verder weinig bij na e liep op een van de twee werknemers af en overhandigde hem de brief. ‘Het is een brief aan Mitsu Hotaka,’ De werknemer knikte afwezig en scheen enkel aandacht te hebben voor de brief die vastgreep en op een stapel legde met de label ‘Vermillion City’erop. ‘Nog iets anders?’ vroeg de werknemer, waarop Olivia  haar hoofd schudde. Nee. De werknemer keek eventjes op en schrok zich een hoedje, waarop hij bijna enkele kooitjes van de Pidgey’s omver had gegooid. Klungelig wist de jongeman zich te redden, waarna hij schaapachtig naar haar lachte, of eigenlijk iets achter haar. Olivia fronste. ‘Zo erg zie ik er ook niet uit?’ snauwde Olivia, waarna iets haar been had vastgegrepen en lichtjes eraan trok. Mizukage. Olivia keek naar de Squirtle die wees naar een gedaante achter haar. ‘Wat is e-?’ Olivia’s mond viel open toen ze zag wie het persoon was die achter haar stond. Het was …. Haar nicht!
Terug naar boven Go down
avatar
Mitsu Hotaka
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 922
Poképoints : 141
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 22 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka] di nov 26, 2013 3:12 am

“Goed gedaan jongens! Wat zeg je ervan dat we de rest van de dag vrij nemen?” sprak een jonge vrouw tegen een groepje pokémon. De vier wezens staakten hun bewegingen, draaiden zich naar haar om en keken haar met elk een eigen gezichtsuitdrukking aan. Hikari leek vrij uitgeput, maar haar gebruikelijke enthousiasme was toch te zien. Taka was, zoals gewoonlijk, zwaar geïrriteerd. Waarom het dit keer was, wist ze niet echt, maar ze gokte erop dat het kwam omdat ze zijn training verstoorde. Takuto leek opgelucht te zijn, hoewel hij het niet erg had gevonden als hij nog even door had moeten gaan. Training was immers zijn lust en leven, aangezien hij graag zijn kracht aan iedereen toonde. Shuu staarde op een niet te verklaren manier naar de brunette. Hij kwam op de meest droge manier die je je maar kon voorstellen naar haar toegerold en hield vervolgens een staarwedstrijd met zijn trainer. Dit duurde echter maar voor enkele seconden, want niet lang daarna besloot hij, voor de zoveelste keer op rij, te ontploffen waar ze bijstond. Dit resulteerde erin dat Mitsu’s haar door de war zat en er roet op haar huid en kleren te zien waren. Haar ogen nog altijd gesloten door de impact van de kleine explosie, kuchte ze een keer voor het komisch effect en kuchte toen nog een paar keer omdat ze even geen lucht kreeg. Haar overige pokémon keken afwachtend naar hun trainers reactie. “Shuu?” gromde ze tussen haar op elkaar geklemde kaken door. Versuft keek de pokémon in kwestie op. “Hoe vaak moet ik nog zeggen dat je dat niet moet doen?”

Nadat ze zichzelf had opgeknapt en de troep van haar team had opgeruimd, besloot ze te vertrekken uit de trainingsruimte van de gym en thuis schone kleren aan te doen. Ze liet Taka, Takuto en Shuu terugkeren in hun pokéball en liet Hikari op haar schouder klimmen, klaar om naar hun volgende bestemming te gaan. Toen ze eenmaal nieuwe kleding aanhad, ging ze zuchtend op de bank in de woonkamer zitten en keek verveeld uit het raam. Er was niemand thuis. Zelfs Ryo niet en dat terwijl hij het rustiger aan deed na zijn thuiskomst van Unova. Het duurde echter niet lang voor ze met een idee kwam. “Hikari?” mompelde ze, waarna ze haar blik vragend op de Pikachu richtte. Deze keek vragend terug. “Wat zeg je ervan als we even bij Viridian langsgaan?” Lang nadenken over hun echte bestemming in de stad zelf hoefde het gele wezentje niet. Ze sprong meteen op en stemde in met het idee. Glimlachend reikte Mitsu haar arm naar de Pikachu uit, die over de gestrekte arm heen liep en aan haar schouder ging hangen. Zoals altijd. De gymleader stond op, begaf zich naar de deur, trok snel haar jas aan en vertrok toen richting de bushalte.

Alhoewel de meeste mensen in Vermillion zelf er nu wel aan gewend waren dat de gymleader soms nog wel eens de bus pakte, waren er nog altijd jonge trainers die geschokt reageerden zodra de jonge vrouw de bus instapte. Dit keer was geen uitzondering. Mitsu vond het niet erg – op deze manier kon ze zich de lange rit tenminste bezighouden. Af en toe vroeg ze zich af waarom ze geen Pidgeot had om zich mee te kunnen verplaatsen, zeker nu ze bevriend was geraakt met een collega die best ver van haar af woonde. Gelukkig ging de tijd snel voorbij en stond ze binnen de kortste keren voor de deur van de Viridian gym. Voor gesloten deuren. Huh, dat was vreemd. Was Mamoru dan niet aanwezig? Misschien had hij vandaag ook vrij genomen. Ietwat teleurgesteld liep Mitsu van de gym weg. Nu had ze voor niks die reis gemaakt. “Pika!” Hikari trok haar aandacht, waardoor ze opkeek van de grond en eerst vragend naar haar pokémon staarde, die haar vervolgens naar voren liet kijken. Het wezentje wees naar het gebouw aan de overkant van de straat, waar zojuist iemand naar binnen was gelopen, aan het zien van de openstaande deuren. “Wat? Wil je naar het Pidgey Postoffice?” vroeg de gymleader verward. Een knik was de enige reactie die ze kreeg.

Schouderophalend schudde ze haar hoofd. “Well, whatever,” zuchtte Mitsu, keek naar links en naar rechts en stak toen de weg over. Ze wist niet waarom Hikari hier naar binnen wilde, maar het leek belangrijk. De Pikachu sprong zelfs van haar schouder af toen ze bijna bij de deuren was en rende enthousiast naar binnen. “Ah– Hikari!” Mitsu liep vlug naar binnen en zag toen dat er slechts een jong meisje met een Squirtle aanwezig was, buiten de medewerker achter de balie. Fronsend keek ze de jonge meid aan, die haar op de één of andere manier bekend voor kwam. Hikari wenkte haar glimlachend toe, die inmiddels achter het nietsvermoedende meisje stond. Mitsu luisterde naar haar pokémon, bijna grinnikend om het feit dat de rollen nu waren omgedraaid, en kwam achter het meisje tot stilstand. De medewerker, die tot nu toe niet door had gehad dat er een tweede persoon was verschenen, leek geschrokken te zijn door haar verschijning. Niet omdat het zo abrupt was, maar omdat hij waarschijnlijk niet had verwacht dat de gymleader van Vermillion City in het gebouw aanwezig zou zijn. Ze glimlachte lichtjes naar de jongeman toen hij haar een schaapachtig lachje schonk. Het meisje scheen echter niet door te hebben dat Mitsu de reden was van zijn klungelig gedrag, aangezien ze tegen de man begon te snauwen en zich vervolgens omdraaide. Die stem kwam de jonge vrouw wel erg bekend voor… “Olivia?” vroeg ze verbaasd zodra de jonge brunette zich om had gedraaid en herkenning op Mitsu’s gezicht verscheen. Wat deed haar nichtje hier? En met een Squirtle nog wel. “Olivia!” sprak ze opnieuw, ditmaal enthousiaster. “Lang niet gezien meid! Hoe gaat het met je?”

_________________

You’ve crossed the finish line
Won the race but lost your mind
Was it worth it after all?


Laatst aangepast door Mitsu Hotaka op ma dec 30, 2013 12:50 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka] di nov 26, 2013 8:23 am


Verbaasd sloeg Olivia haar handen voor haar mond. ‘Mitsu?!’ bracht ze tegen haar zin vrij verrast uit. Wat een toeval! De gymleidster en nicht had ze absoluut niet in Viridian verwacht, wegens de grote afstand. Bijna sprakeloos stond ze er, totdat Mitsu het woord naam. ‘Olivia!’ zei Mitsu vrolijk, ‘Lang niet gezien meid! Hoe gaat het met je?’ Olivia had eerlijk gezegd geen idee waar ze bij moest beginnen. Hoe lang had ze haar nicht niet meer gesproken? Veel te lang naar haar smaak en dan kwam haar avontuur er ook nog bij Mt.Moon.  ‘Klopt! En het gaat top, sinds kort.  Er was een oponthoudje toen ik mijn starter wilde ophalen,’ zei Olivia, terwijl ze met een schaapachtige lach haar armen achter haar hoofd sloeg. De poot van Mizukage trok weer aan haar broekspijpen, waarop ze haar wenkbrauw op stak en vervolgens de Pokémon een speelse knipoog gaf. Natuurlijk was ze de Squirtle niet vergeten. ‘En dit is mijn starter, Mizukage de Squirtle,’ Mizukage stak hierbij zijn schild naar voren en balde zijn poten tot vuisten. Toen hij zelfs een vastberaden kreetje liet horen, liet Olivia een grinnikje horen. ‘Beetje vol van zichzelf,’ fluisterde Olivia tegen Mitsu met haar hand naast haar mond. Pas op dat moment zag ze een vrij bekende Pikachu voor haar voeten staan.
‘Hikari!’ begroette Olivia de Pikachu enthousiast, waarop ze iets hurkte om de Pokémon over zijn bol te aaien. ‘Sterker geworden, maatje’ Voldaan kwam Olivia weer overeind en zag dat Mizukage een jaloerse blik op de Pikachu wierp. De Pokémon wilde zeker ook zo’n sterke uitstraling hebben als Hikari. Dat zou Olivia eigenlijk ook niets verbazen. De Squirtle was vastberaden om sterker te worden. Wacht, waren water Pokémon trouwens niet zwak tegenover elektrische soorten? De water starter keek vastberaden als een professionele bokser uit zijn ogen naar de Pikachu te kijken. Olivia grijnsde kort in haar zelf. Hieruit concludeerde ze dat Mizukage eens kon uitgroeien tot wel een hele gevaarlijke tegenstander voor de Pikachu, ooit. Maar goed, dat was ‘ooit’ voor een reden. ‘Maareh, ik wilde je net een brief sturen over mijn avonturen zo ver,’ vervolgde Olivia haar verhaal, waarbij ze van haar hand een vuist maakte en vastberaden voor haar hield, ‘Ik ben al een trainer geworden en met Mizukage als starter zullen wij zegevieren!’ Mizukage lette even niet op de Pikachu en leek te genieten van de houding van zijn trainer, hij herkende zichzelf er namelijk sterk in. De Pokémon volgde haar voorbeeld: hij nam dezelfde houding aan en liet een strijd kreetje horen. Verrast door de actie van haar starter staarde ze hem aan, waarna ze naar elkaar grijnsde. Weer was bewezen dat ze qua karakter op elkaar waren ingespeeld.

Olivia vervolgde echter weer op normale toon. ‘Dat oponthoud, hé? Het begon toen ik in de bus richting Pallet Town zat. In Mt. Moon hield een gigantische Pokémon zich schuil, waardoor we niet konden passeren. De passagiers bestonden uit jonge trainers die zich afzijdig hielden van mij en de buschauffeur, dus naderhand kreeg ik te horen van de bestuurder dat zijn Pokémon hem niet konden helpen, omdat die in een Pokémon Center in Pewter City lagen. Hij was ontzettend bezorgd en ik wilde het initiatief nemen, maar een jochie had hetzelfde idee en rende naar de grot toe die we door moesten waar de Pokémon zich bevond. Het was een jongen die dacht dat hij ‘speciaal’ was en met elke Pokémon ‘bevriend’ kon raken, maar het was tevergeefs …. De Onix viel aan en ik wist de jochie nog net te redden. De rest was vaag, totdat ik in het ziekenhuis in Pewter City lag en een briefje las die de passagiers en bestuurder hadden geschreven. Al spoedig kwam Oak op bezoek en kreeg ik mijn starter, hoewel ik nog enkele dagen moest rusten. Vandaag is toevallig de dag dat ik ben ontslagen van het ziekenhuis,’ Olivia nam een hap adem en keek toen haar nicht met een klein grijnsje aan. Ze had geen idee wat ze ervan zou vinden, zeker niet.

Mizukage
Mizukage bleef zijn aandacht op zijn trainer houden. Daar kwam het verhaal weer! De Squirtle genoot van dat verhaal, Olivia als een held. En dan te bedenken dat ze beiden ook zulke avonturen zouden beleven. Heerlijk, toch? Wie weet evolueerde hij zelfs tot een machtige Blastoise met twee grote kanonnen, waarmee zijn tegenstanders een voor een uitgeschakeld werden. De Pokémon glimlachte zacht toen Olivia wachtte op de reactie van ene Mitsu. Dat persoon leek verdacht veel op Olivia, maar er waren duidelijke verschillen: Mitsu leek ouder te zijn, maar had ook een vrij positieve en sterke sfeer om haar heen. Het intimideerde hem, zoals de Pikachu van Mitsu had gedaan. Het was ook weer wederzijds respect te noemen. Enkel om de kracht die in hen schuilhield, geeneens om de typen. Mizukage keek kort naar zijn kleine blauwe voorpoten. Er zat nog zo weinig kracht in zijn lichaam, maar hij zou sterker worden en hopelijk ooit even sterk of zelfs sterker zijn dan Hikari de Pikachu. De Squirtle besloot toch maar op Hikari te stappen, hoewel hij toch een beetje nerveus was. Het kwam niet vaak voor dat hij met een andere Pokémon kon praten. Bovendien, kwam hij waarschijnlijk slecht over op de ander. Ai. ‘Hallo daar, hoe train jij gewoonlijk?’ vroeg Mizukage, licht twijfelend of hij nou té direct had geklonken voor de ander. Wat ongemakkelijk sloeg hij zijn voorpoten achter zijn kop. ‘Ben gewoon benieuwd,’
Terug naar boven Go down
avatar
Mitsu Hotaka
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 922
Poképoints : 141
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 22 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka] wo nov 27, 2013 10:33 am

Tot haar genoegen reageerde haar nichtje ook vrij enthousiast toen ze naar haar vroeg hoe het met haar ging. Het verraste haar echter niet, aangezien ze het eigenlijk vrij goed met Olivia kon vinden vroeger. Wat dat betreft was haar familie niet zo verknipt zoals je de verhalen tegenwoordig hoorde. Nou ja, buiten de relatie van haar broer en vader om, kon verder iedereen het prima met elkaar vinden. Het was jammer dat ze niet vaak een reünie hielden. Als kind had ze een bloedhekel aan het formele gedoe – nu nog steeds eigenlijk – ze waren nota bene familie, maar tegenwoordig zou ze het niet erg vinden om haar overige familie vaker te zien. Enfin, ze stond nu hier en een familielid stond vlak voor haar neus. Tijd om over die dingen na te denken gunde ze zichzelf dus niet. ‘Klopt! En het gaat top, sinds kort.  Er was een oponthoudje toen ik mijn starter wilde ophalen,’ reageerde het meisje, waarna ze haar armen achter haar hoofd plaatste. Mitsu fronste licht bij het horen van de laatste zin, maar had desondanks toch nog die glimlach op haar lippen staan. Wat hield die oponthoud precies in dan? De vraag brandde op haar tong, maar de kans om hem te stellen had ze niet. Olivia stelde namelijk haar starter, de kleine Squirtle, aan haar voor. Mizukage, huh? Toepasselijke naam. Haar blauwe ogen gleden naar het wezentje dat trots de voorkant van zijn schild liet zien en iets in zijn eigen taal sprak. “Oh, nee, het genoegen is geheel aan mij,” grinnikte ze tegen de pokémon, voordat haar nichtje nog commentaar leverde op het gedrag van haar Squirtle. Mitsu lachte vermaakt.

Haar blik gleed omlaag toen Olivia hurkte om haar Pikachu te begroeten. Hikari was, zoals altijd, dolenthousiast toen ze de aandacht van het meisje verkreeg. “Pika!” riep ze naar de brunette, terwijl ze lichtjes haar hoofd tegen diens hand aanduwde zodat ze sneller contact hadden. Ze genoot even van de ‘aai over haar bol’ en reageerde nogmaals met een enthousiaste ‘Pikapi’ toen Olivia haar iets vroeg. Mitsu bekeek het schouwspel met een glimlach, die niet van haar gezicht viel toen haar nichtje weer overeind kwam. ‘Maareh, ik wilde je net een brief sturen over mijn avonturen zo ver,’ vertelde het meisje haar. Haar glimlach verbreedde naar een grijns. “Oh? Toevallig dat we elkaar dan net nu treffen,” reageerde ze. Haar interesse lag nu deels bij de brief, nieuwsgierig naar de informatie die erin stond, maar gelukkig verloste het meisje haar hier al snel van. Alsof ze Mitsu’s gedachte kon lezen, begon ze haar verhaal al te vertellen. Een beetje jammer van de brief, maar de gymleader verplichtte zichzelf dat ze die alsnog moest lezen. Desnoods ook aan Ryota laten zien. “Zegevieren, zeg je?” grijnsde de jonge vrouw. “Dat wil ik nog wel eens zien. Ik kan niet wachten om je in mijn gym te hebben,” voegde ze eraan toe. Met Mizukage was Olivia sterk in het nadeel tegenover haar pokémon, maar ze wist zeker dat haar nichtje haar nog zou verrassen. En natuurlijk dat het een geweldig gevecht zou worden.

Mitsu’s eerdere nieuwsgierigheid werd opnieuw gewekt toen Olivia over het oponthoud begon. Aandachtig luisterde naar het meisje haar verhaal, wat haar nog best wist te verrassen. Dit had ze immers niet verwacht. Bezorgd oogde ze haar nichtje van top tot teen. “Gaat alles wel goed? Je hebt hopelijk niks ernstigs zoals een hersenschudding of gebroken botten of–” begon ze, terwijl haar ogen over de brunette heen gleden. Halverwege besefte ze pas dat er lichamelijk niks aan de hand was. Niet meer, in ieder geval. “Je hebt duidelijk het ‘roekeloze Hotaka-gen’ in je genen zitten. Of ons bloed stroomt door je aderen. Misschien zelfs allebei. Kies jij maar,” sprak ze, haar gezichtsuitdrukking weer zoals het normaal was; vrolijk en ietwat energiek. Hoewel opluchting er waarschijnlijk ook in te zien was. Dat maakte echter snel plaats voor een speelse uitdrukking. “Ah, over verhaaltjes gesproken, zullen we iets gaan drinken? Ik trakteer. Ik hoor namelijk niet elke dag dat mijn nichtje een heldin is.” Origineel was het plan om dit met Mamoru te gaan doen, maar ze zou niet haar hele dag hebben verspild aan die busrit als ze niet even gezellig kon bijkletsen met iemand. Wie was nou beter dan je eigen familie? Bovendien had ze best een droge keel.

Hikari had al die tijd in stilte naar het gesprek tussen de twee nichtjes geluisterd. Het lag niet in haar karakter om zo stil te zijn, maar het was fijn om een reünie als deze mee te maken. Zeker omdat ze Olivia al kende en ze eigenlijk de reünie met Ryota had gemist omdat ze die zelf met Kikaru had. Ze genoot van het zicht van zulke glimlachjes, al helemaal als het van mensen waren die ze goed kende. En, zeg nou zelf, Mitsu kende ze als de beste, niet? De Pikachu schrok op uit haar trance toen ze een andere stem hoorde, waarna ze haar zwarte oogjes op de eigenaar ervan richtte. Het was de Squirtle van Olivia. Hij stelde een vrij abrupte vraag, waar ze dan ook even verbaasd door keek, maar ze gaf met plezier antwoord daarop. De welbekende Pikachu-glimlach verscheen al snel op haar snoet, waarna ze vriendelijk de woorden sprak waar Mizukage om had gevraagd. ‘Hallo!’ begon ze. ‘Training, huh? Hm, training is voor mij elke keer anders. Het ligt er maar aan wat er precies getraind wordt.’ Ze keek even naar de gymleader, wachtte even en vervolgde haar verhaal weer. ‘Maar het belangrijkste is om altijd tot het uiterste te gaan. Net als we denken dat we iets niet kunnen, is dat precies het moment waarop we onszelf kunnen overtreffen,’ eindigde ze haar korte toespraak. Hopelijk sloeg ze nu geen wartaal uit voor de Squirtle, aangezien ze nog wel eens dingen zei die anderen niet begrepen. Dit zou dus niet de eerste keer zijn.

_________________

You’ve crossed the finish line
Won the race but lost your mind
Was it worth it after all?


Laatst aangepast door Mitsu Hotaka op ma dec 30, 2013 12:50 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka] za nov 30, 2013 9:16 am

Mizukage zat nog steeds met al die twijfels. Was het echt te abrupt geweest? Hield Hikari niet van praten? Vond ze water Pokémon niet leuk? Had zijn vraag teveel te maken met de gym? Bracht hij het slecht over? Nog steeds had hij zijn armen achter zijn kopje, maar ditmaal leunde hij lichtjes op zijn ene poot, dan op de andere. Nu vroeg hij zich af of zijn gedrag anders juist storend was voor de ander? De Squirtle besloot weer stil te staan en hoopte dat wat voor een reactie hij zou krijgen, het snel kwam. Dan had hij het achter de rug. Het verbaasde de Pokémon ook dat de Pikachu reageerde met een glimlach op haar gezicht, alsof hij niets verkeerds gedaan had. Mizukage raakte even verward van haar reactie. Meestal kwamen nu twee uiterste: echte vriendelijkheid of hij werd sterk afgesnauwd of uitgescholden. ‘Hallo!’ zei Hikari met dezelfde glimlach en een vrij vriendelijke houding. Had hij nou geluk? ‘Training, huh? Hm, training is voor mij elke keer anders. Het ligt er maar aan wat er precies getraind wordt.’ Mizukage was overdonder, Hikari beantwoordde zijn vraag gewoon! Maar goed, wat had ze gezegd? Het lag aan wat er getraind werd? Mizukage nam maar aan dat ze uithoudingsvermogen, snelheid en de andere punten bedoelde. Het was een vrij algemeen iets.  Hij snapte dan haar punt wel. Je kon’ sterk’ op meerdere punten zijn. Intussen hield de Squirtle een van zijn voorpoten onder zijn kin en de ander tegen zijn zij. Hij dacht dat hij het dan begreep. De Pikachu keek echter na haar zin haar trainer aan die in een gesprek met zijn trainer leek te zitten. De Squirtle hief zijn wenkbrauw toen hij van de trainer terug naar de Pikachu keek. Wat had haar trainer ermee te maken? Wacht, dat was de ‘trainer’ en zorgde voor een zogeheten opwaardering van datgene wat van je getraind worden. Stond de trainer dan gelijk aan ‘sterk zijn’? Hikari vervolgde uiteindelijk met een andere conclusie.   ‘Maar het belangrijkste is om altijd tot het uiterste te gaan. Net als we denken dat we iets niet kunnen, is dat precies het moment waarop we onszelf kunnen overtreffen,’ Mizukage keek op van de wijze woorden van de Pikachu. Was dat niet ook waar de trainers ons, de Pokémons, bij hielpen? Was het dan niet dezelfde conclusie? De trainer maakte ons ‘sterk’ .”Ik denk dat je gelijk hebt, maar als je het op jouw manier bekijkt kom ik op dezelfde conclusie uit waar ik daarnet op kwam. Trainers zijn het begrip ‘sterk’, ze geven ons een motivatie om door te vechten en ook de punten waarop we ons willen verbeteren verhogen ze,” Mizukage besefte toen dat hij zijn gedachten direct uitgefloept had, zonder erover na te denken. Snel sloeg hij beschaamd zijn poten voor zijn bek. “Sorry,”

Haar nicht reageerde aardig verrast, maar zeker een tikkeltje bezorgd. Zulke reacties waren wel te verwachten bij datgene wat Olivia beleefd had. Er kon namelijk zoveel mis zijn gegaan, de Onix had haar kunnen raken en kunnen zorgen voor een vaste verblijfplaats in het ziekenhuis of de klap dat ze tegen de grond aan kwam konden haar botten breken. Olivia bande snel de gedachten uit haar hoofd. Het was niet bepaald vermakelijk om zulke ideeën te hebben. ‘Gaat alles wel goed? Je hebt hopelijk niks ernstigs zoals een hersenschudding of gebroken botten of–‘ Olivia schudde haar kop al, maar zag al een bevestigende blik in Mitsu’s ogen waardoor ze het verdere verloop van haar zin staakte. Olivia was in een prima staat, momenteel. Het ‘oponthoudje’ had haar degelijk enkele pijnlijke blauwe plekken en schrammen bezorgd, maar geen enkele botbreuk of iets dergelijks. Alsof ze het zelf even wilde checken gleed haar blik even naar haar ongedeerde armen.  Ze zagen er goed uit. “Ja, het stelde niet veel voor,” mompelde ze zacht. Mitsu besloot op dat moment wel een snelle conclusie te maken van haar voorgaande ervaring te doen wat Olivia als iets goeds opvatte.  ‘Je hebt duidelijk het ‘roekeloze Hotaka-gen’ in je genen zitten. Of ons bloed stroomt door je aderen. Misschien zelfs allebei. Kies jij maar,’ Olivia keek eerst haar nicht licht fronsend aan, waarna ze in de lach schoot. Mitsu had daar een punt, zeker. “Beiden, geloof ik,” antwoordde Olivia, wuivend met haar hand naar Mitsu, “Het geeft een extra boost en op den duur ook bij gevechten, waar jij vooral van af weet als de derde, pittige en energieke elektrische gymleidster, “ Het jonge meisje glimlachte naar Mitsu en deze werd breder toen ze zag dat haar nicht opgelucht uit haar blauwe ogen keek en normaal voor haar toedoen gedroeg. Mitsu was absoluut niets veranderd wat Olivia juist weer gerustelde. Al spoedig nam Mitsu weer het woord, maar op een speelse wijze. Ze werd nu aardig wantrouwig tegenover Mitsu, want haar speelse kanten kon vaak genoeg toch aardig duivels zijn. Olivia hoopte voor het beste en liet een schaapachtige lach horen. ‘Ah, over verhaaltjes gesproken, zullen we iets gaan drinken? Ik trakteer. Ik hoor namelijk niet elke dag dat mijn nichtje een heldin is.’ Veilig! Bijna onopmerkelijk sloeg Olivia een opgeluchte zucht. Het klonk niet kwaadaardig. Bovendien, trakteerde haar nicht zelfs! Dat kwam trouwens vrij goed uit, want zelf was ze krap bij kas sinds ze de berry voor Mizukage gekocht had. “Vind ik prima!” begon Olivia, waarna ze een vrolijke blik op Mizukage wierp die blijkbaar eindelijk sociaal bezig was met andere Pokémon wat een pluspuntje was. Pas toen Mizukage de blik opmerkte en zijn kopje naar haar toe gedraaid had, besloot Olivia haar zin te eindigen, echter wel het gevoel dat ze net een goed gesprek van de Squirtle en de Pikachu verstoorde, “We gaan wat drinken, kom je mee?” Olivia gaf haar Pokémon ten minste ng een keus of hij er wel bij wilde zijn, of in zijn PokéBall zou zitten dan hen direct mee te slepen. Het was echter vrij moeilijk, dus ze had er weinig vertrouwen in dat het haar op de lange termijn zou lukken. De Squirtle reageerde vrolijk met een knik en een instemmend geluid en voegde zich spoedig bij de benen van zijn trainer.

Met zijn poten nog voor zijn bek, begon zijn trainer weer wat te zeggen wat tegen hem gericht was. Olivia begon over drinken en bij een water Pokémon ging dat er altijd wel in. Direct vergat de Squirtle zijn verlegenheid en knikte vrolijk naar zijn trainer. “Natuurlijk!” bracht hij uit, waarna hij pas weer besefte dat de Pikachu er nog stond. Nog beschamend over zijn opmerking trok hij zijn kop weg en voegde zich bij de benen van zijn trainer. Opgelucht haalde hij het zweet van zijn voorhoofd af. Nog nooit voelde hij zich zo veilig bij Olivia. Maar als de Pikachu te poot meeging was hij niet helemaal bevrijdt van de situatie. ‘Wat ben ik een onhandige, Squirtle” mopperde Mizukage in zichzelf waarna hij een diepe zucht sloeg. De benen van Olivia bewogen alweer en hij volgde zwijgend zijn trainer. Bij de deur stopte hij wel eventjes, omdat hij zich nog net een glimp van een figuur achter de balie herinnerde die flauwviel. Het figuur zat zwijgend achter de balie voor zich uit te staren, waarop de Squirtle zich omdraaide en een Water Gun recht in het gezicht van de man schoot, voordat hij snel de deur door liep en achter zijn trainer aanholde. De man achter de balie viel weer van zijn stoel en nog net hoorde Mizukage zacht gescheld van het persoon afkomen met onder andere zijn eigen naam die hij blijkbaar had opgevangen; ‘Ik krijg je wel, Mizukage,’. Eenmaal op de stoep keek de Squirtle strak naar voren. In de straat waar ze waren zag hij niets met een beker figuur zitten. Waar zouden ze dan  gaan drinken?
Terug naar boven Go down
avatar
Mitsu Hotaka
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 922
Poképoints : 141
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 22 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka] wo dec 04, 2013 11:48 pm

Olivia schoot al snel in de lach door Mitsu’s opmerking – iets wat de gymleader alleen maar als goed opvatte. Het deed haar goed om iemand te zien of horen lachen. Al helemaal als het door haar eigen toedoen kwam, op welke manier het dan ook voort was gebracht. Dit was dan ook een rede waardoor ze schaamte al snel in een beter gevoel om kon zetten; zolang iemand erom lachte voelde zij zich prima. “Beiden, geloof ik,” hoorde ze de brunette toen zeggen, waardoor er een klein grijnsje rond Mitsu’s lippen verscheen. Zelf had ze het, naar haar mening, ook beide. Dat was ook niet vreemd, aangezien ze zelf nog wel eens voor problemen zorgde of er regelrecht op afliep. Ze wist echter niet welke van de twee ze meer deed – zeker niet met Ryo in de buurt. Als zij bij elkaar waren, dan leek het net alsof problemen veroorzaken iets was wat ze elke dag moesten uitvoeren en dat wisselde zich dan ook geregeld af tussen de twee. Soms was het Ryota en trok hij Mitsu erbij en soms was het wraak van Mitsu, die de rollen dan weer omdraaide. Bij Olivia’s volgende opmerking werd haar grijns ietsje breder. “Dat zeker,” reageerde ze met een licht trotse toon in haar stem. Ondanks dat ze niet de officiële gymleader hoorde te zijn en ze er niks voor had hoeven presteren, was het toch een ding waar ze behoorlijk trots op was. Gymleader zijn. Wie kon dat nou van zichzelf zeggen? Een handje vol mensen. Misschien twee. Haar nichtje reageerde enthousiast op haar voorstel, die zich meteen tot haar pokémon richtte om te vragen of die mee wilde. Mitsu deed nu hetzelfde en liet haar blauwe ogen op haar Pikachu rusten. Ze wist pertinent zeker dat Hikari hier geen bezwaar tegen zou hebben, maar uit automatisme vroeg ze ongeveer hetzelfde aan haar pokémon.

Hikari luisterde aandachtig naar de reactie van de Squirtle. Hoewel ze hem ergens gelijk gaf, wilde ze hem dat ook niet geven. Niet alleen de trainers waren het begrip ‘sterk’; de pokémon moesten namelijk net zo gemotiveerd zijn om aan te willen sterken. Toch had Mizukage gelijk over het punt dat de trainers er waren om de zwakheden van hun pokémon in te zien en dat aan te scherpen. Meteen nadat hij zijn zin gezegd had, duwde hij zijn poten voor zijn mond en verontschuldigde zich. Het gele wezentje grinnikte, vermaakt door de entertainment die de Squirtle voor haar had bezorgd. Ze wuifde zijn verontschuldiging echter weg voor hij er verder op in kon gaan en vertelde hem dat hij zich niet hoefde te schamen voor zijn gedachten. Voor ze verder uit kon leggen wat ze bedoelde, hoorde ze de stem van zowel Olivia als Mitsu door de ruimte heen; scherper dan het net was. Dat betekende dus dat de meisjes het tegen hen hadden. Hikari richtte haar zwarte oogjes op haar trainer en constateerde dat het inderdaad tegen haar was geweest. De vraag of ze mee wilde gaan om iets te drinken kwam al snel, waarop ze natuurlijk uitbundig knikte. Mizukage had zich alweer bij Olivia gevoegd, dus Hikari deed hetzelfde bij Mitsu. Ze sprong tegen de jonge vrouw op en klom via diens lichaam naar haar gebruikelijke plekje; Mitsu’s schouder. Vervolgens voelde ze een bekende hand over haar hoofd heengaan en kwamen ze direct daarop in beweging.  

Mitsu keek zoekend om zich heen zodra ze het gebouw hadden verlaten. Ze was dan wel een beetje bekend in Viridian, maar waar alle café’s zaten mocht Rayquaza weten. Ze gokte erop dat ze dieper de stad in moesten en draaide zich om naar Olivia. “Euh, laten we de stad in gaan om een café uit te kiezen,” stelde ze met een domme glimlach voor. Ze deed niet eens een poging om haar faal te maskeren, wetend dat de brunette slim genoeg was om die uit te vogelen. Hikari in ieder geval wel, aangezien die haar poot tegen haar voorhoofd aansloeg. Ah, dat was de bekende Hikari-facepalm weer. Of in ieder geval de helft ervan, want ze deed het vaker met twee poten. “Deze kant op,” neuriede Mitsu, duwde haar handen in haar jaszakken en begon op een rustig tempo naar de drukke winkelstraten te lopen. Zo moeilijk moest het niet zijn om een café te vinden, toch?

_________________

You’ve crossed the finish line
Won the race but lost your mind
Was it worth it after all?


Laatst aangepast door Mitsu Hotaka op ma dec 30, 2013 12:49 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka] zo dec 08, 2013 2:39 am

Olivia fronste lichtjes toen ze in haar ooghoek Mizukage nogal mysterieus deed. Het was makkelijk te achterhalen dat de Squirtle iets uitgespookt had, maar het was nog de vraag wat hij had gedaan. Ze wierp haar blik achter de Squirtle. Oké, het leek erop dat er geen boze menigte of Pokémon achter hem liep. Olivia kon hier met een gerust hart concluderen dat wat hij ook gedaan had, hij het op de een of ander manier had geregeld. Dat hoopte ze overigens. Al snel keek Olivia weer de straat in om een café te vinden. Mitsu kennende zou ze de weg in Viridian City niet kunnen vinden, terwijl zij met het idee was gekomen om iets te drinken. 'Euh, laten we de stad in gaan om een café uit te kiezen,'zei Mitsu, waarop ze de Pikachu een facepalm zag maken. Point proven. Ach, niet dat het veel voor haar uitmaakte. Alsof zij zelf Viridian City al redelijk kende? Maar goed, van wat ze tot nu toe had gezien leek het er niet op dat er restaurants waren. Het was immers een kleine stad, vond ze zelf. Er stonden enkele blauw gekleurde PokéShop's, een Pokémon Center die boven de andere gebouwen uitstak en hier en daar een woning. Als er echt niets meer was, dan zouden ze anders iets te drinken moeten kopen bij de PokéShop. Een licht briesje bracht haar haar door de war, waarop ze met een licht geërgerde zucht haar haar weer netjes probeerde te krijgen. Pass toen ze tussen twee vingers een plukje vasthield en de smurrie erop zag, besefte ze dat ze er nog steeds belabberd uit zag.

Weer gleed haar blik op Mizukage die er ook niet op zijn best uit zag, waarna ze weer naar het plukje haar keek en die vervolgens losliet. "Pff, ik heb een douche nodig," mopperde ze in haar zelf. Mizukage liet een instemmend geluid horen, waarop Olivia hem een waarschuwende blik wierp. De Squirtle lachte schaapachtig en zweeg verder, wat het slimste was om te doen voor iemand in zijn situatie. Al met al kon ze niet blijven treuzelen over haar uiterlijk, zelfs al liepen er voetgangers voorbij met een afkeurende blik op hun gezicht af te lezen. Ze zochten nog steeds een café en ze zag dat Mitsu's houding nogal ontspande. Dit was niet best. 'Deze kant op,' zei haar nicht die enkel de weg richting de drukke straten leek te weten. Oh boy. Na echter een ogenblik gelopen te hebben zag Olivia steeds meer leven in de stad en ook meer winkels plaatsmaken. Allemaal lichtgevende borden staken uit met verschillende symbolen erop. Met enig geduld wist Olivia de symbolen te ontcijferen en vond ze een café met de naam: 'De SlowpokeStaart'. Het was een bizarre, misselijkmakende naam, maar Olivia waagde het er toch op. Het zag er vrij netjes uit. Ze snelde naar het café en passeerde Mitsu en haar Pikachu om de prijzen bij de etalage te bekijken. Het viel haar op dat deze nogal meevielen van wat ze ervan had verwacht. Enthousiast zwaaide ze richting Mitsu. "Gevonden!" Mizukage snelde een beetje lomp richting Olivia en kwispelde als een hond met zijn staart. Tevreden boog ze zich voorover en gaf hem een zacht klopje op zijn schild. "Tijd voor wat drinken, maatje!"De Squirtle grinnikte vrolijk. Ja, dat kon er wel in.

OOC: Inspiloos ;-;
Terug naar boven Go down
avatar
Mitsu Hotaka
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 922
Poképoints : 141
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 22 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka] do dec 26, 2013 3:21 am

Haar Pikachu keek haar verwijtend aan. Mitsu begreep wel waarom, maar deed natuurlijk alsof haar neus bloedde. “Wat?” vroeg ze verbaasd aan het gele wezentje, die zacht zuchtte en toen haar hoofd schudde. “Alsof jij de stad hier kent,” grijnsde de jonge vrouw lichtjes. Hier reageerde Hikari zelf met een grijns op, wetend dat ze nu schaakmat stond. Buiten die paar keer dat ze in Viridian waren geweest om Mamoru op te zoeken, waren ze niet echt vaak hier geweest. Vroeger wel, maar een stad kon zo veranderen door de jaren heen. Dat merkten ze zelf wel aan Vermillion. Speeltuinen werden afgebroken en ergens anders opnieuw opgebouwd of er kwamen meer huizen bij. Er was steeds minder plek voor kinderen om te spelen in hun eigen stad en dat beviel Mitsu niet echt. Goed, ze mocht dan allang te oud zijn om zich in een speeltuin te begeven, maar voor de volgende generatie aan toekomstige trainers was het van belang om zichzelf op deze manier te kunnen uiten. Toch? Nu ze er zo over nadacht, hier had ze ook zoiets nog niet gezien. “Viridian is best klein, vind je niet?” vroeg ze aan Hikari. De Pikachu knikte. Hoe meer ze liepen, hoe drukker de straten werden en hoe meer winkels er in zicht kwamen. Plek voor een klimrek of glijbaan was er dus niet echt.

Olivia liep al snel langs haar toen ze eenmaal de drukke straten hadden bereikt. Mitsu hield haar huidige tempo aan, maar hield haar nichtje ook nauwlettend in de gaten. De jonge brunette bevond zich richting een etalage en staarde daar naar een klein voorwerp, waarvan ze vermoedde dat het een kaart was. Ze hoorde Olivia al snel iets naar haar roepen, wat voor haar een teken was om erheen te lopen. Ze achtervolgde Mizukage en stond uiteindelijk weer naast haar nichtje, die enthousiast tegen haar pokémon vertelde dat ze iets gingen drinken. Mitsu richtte haar blik op het kleine gebouw waar ze voor stonden en onderzocht het voor een paar tellen. Ondanks dat de naam vrij luguber over kon komen, zag het er redelijk knus en gezellig uit. Misschien kwam het omdat ze niet vaak een café bezocht, maar ze stond te popelen om naar binnen te gaan en iets van die gezelligheid te proeven. “Zullen we dan maar?” glimlachte ze naar Olivia, waarna ze naar de deur toe liep en die opentrok. Afwachtend keek ze naar haar nichtje, wachtend tot zij naar binnen liep, voor ze zelf naar binnen zou gaan.

Binnen was het zelfs nog knusser dan ze had verwacht. Het gedimde licht gaf een gezellige, misschien zelfs romantische sfeer. Hier en daar zaten een paar mensen gezellig van de glühwein te drinken. Mitsu keek fronsend naar het goedje. Was het niet een beetje vroeg daarvoor? Het was nog altijd herfst. Oh well, wie was zij om daarover te oordelen? Het was al wat kouder buiten en als mensen het lekker vonden, konden ze van haar part vier of vijf glazen ervan drinken. Of het nu zomer of winter was. “Zoek jij maar een plekje,” vertelde ze Olivia, terwijl ze zodanig naar binnenstapte dat de deur dicht kon vallen en de kou buiten sloot. Ook Hikari had haar blik rond laten gaan en keek goedkeurend naar haar trainer. Zo slecht was dit café nog niet.

OOC: Ons topic begon in November, vandaar dat Mitsu zo verbaasd is over de Glühwein c:

_________________

You’ve crossed the finish line
Won the race but lost your mind
Was it worth it after all?
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka] di dec 31, 2013 8:15 am

Mitsu had zich spoedig bij de twee gevoegd en leek net zo enthousiast om wat te drinken in het café, ondanks de naam ervan. Ze was eerlijk gezegd, juist geïnteresseerd in wat haar nicht in al die tijd had gedaan dat ze haar niet gezien had, buiten gym gevechten, hoewel die ook leuk waren om aan te horen. Welke aanvallen en strategieën gebruikte haar nicht en welke van haar tegenstanders? Olivia kon hiervan leren, maar natuurlijk ook Mizukage en haar toekomstige Pokémon. Haar starter was misschien niet in het voordeel, maar type was niet alles, zeker niet. Ook hun band speelde een rol, strategie en aanvalkeuze. Maar goed, het was tijd om eens naar binnen te gaan, want er was geen reden om buiten een café te blijven staan ... of je was een plant? Het meisje zag in haar gedachten haar zelf al als een Bellsprout voor het café te staan en schoot bijna in de lach, maar hield haar in. Mizukage keek haar met een frons aan, maar Olivia negeerde de verwarde indruk die ze bij de Squirtle had gemaakt. 'Zullen we dan maar?' vroeg Mitsu, waarop Olivia en Mizukage tegelijk knikte. Mitsu sloeg de deur al open, waarop Olivia en de Squirtle het café binnenliepen met Mitsu en Hikari achter hen. Het café zag er van binnenuit vrij knus uit met houten tafeltjes en stoelen. De lichtjes stonden verder vrij gedempt en er zaten een paar mensen al aan een tafeltje te kletsen over Tauros' en Miltanks. In principe, over van alles. Als ze het een woord voor moest geven waar het café haar aan liet denken, dan was het 'kerstmis'. Dat was vrij apart, omdat het pas over ruim een maand zou zijn. Het deerde haar echter niet, maar dat was zij, gold dat ook voor de Squirtle? Haar paarse ogen gleden naar de blauwe schildpad die nieuwsgierig aan attributen snoof, maar dicht bij Olivia bleef. Het leek hem niet te deren. Dat was al goed.

'Zoek jij maar een plekje,' zei Mitsu, waarop Olivia knikte en nogmaals het café bekeek. Een plek, dus? Er waren meerdere plekken, maar ze vond een tafel die dicht bij een mooie afbeelding stond met een Arcanine erop. Dit werd hem. Ze liep recht op de tafel af, nam plaats op de houten, knusse stoel en trok Mizukage op haar schoot. "Zo," Mizukage keek geïntegreerd de ruimte rond, maar spoedig ongeduldig richting de bar waar de drinkjes besteld zouden worden. Ze zat juist bij een tafel die helaas werd omringd door mensen die druk in gesprek waren en straks zeker Mitsu en haar zouden overstemmen, normaal gesproken dan. Mitsu kon hyper uit de hoek komen. Terwijl de minuten voorbij gleden, begon Olivia steeds meer de gesprekken van anderen te volgen, ondanks het feit dat het onbeleefd was. De twee bij de tafel tegenover haar hadden het bijvoorbeeld over meerdere onderzoeken betreft Pokémon en hun zoon die bevriend was geraakt met ene Kayne. Het gesprek klonk vrij interessant en uiteindelijk hoorde ze de naam van hun zoon, Vincent. Olivia keek verrast op, Vincent was de figuur achter ThunderBlitz op Mimic! Wauw, het was een kleine wereld. Het gesprek ging echter spoedig terug naar de onderzoeken en de termen die vielen, zoals de translatie en polymerase I, II en III werden haar teveel. Spoedig wisselde ze naar de andere groepje mensen, maar die hadden het over feesten en het plannen van hun kerstvakantie. Niets boeiends.

Olivia sloeg een verveelde zucht en rustte haar gezicht op haar rechterhand. Was er echt niets boeiends? Het meisje greep haar mobiel met Mimic erbij en veranderde haar status, maar er volgde nauwelijks een reactie op, waarna ze maar hoopte dat Mizukage nog iets leuks zou doen. Die was echter wel continu zo zwijgzaam geweest dat het haar zorgen baarde. Voorzichtig boog ze voorover om het gezicht van de Squirtle te zien die vrij vredig stond. Hij sliep door de verdeling, top. Olivia sloeg haar armen over de buik van Mizukage en trok hem zachtjes tegen haar toe, terwijl ze recht richting de bar keek. Waar bleef Mitsu, toch?
Terug naar boven Go down
avatar
Mitsu Hotaka
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 922
Poképoints : 141
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 22 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka] zo jan 19, 2014 4:14 am

Olivia was al snel op weg naar een tafel die haar wel beviel. Mitsu wilde achter haar nichtje aanlopen, maar haar aandacht werd getrokken door iemand die naar haar floot. Het was geen fluit die vertelde dat ze aantrekkelijk was, maar eerder eentje die liet horen dat diegene onder de indruk was. “Mitsu Hotaka,” hoorde ze vervolgens haar naam op dezelfde toon vallen. Verbaasd keek ze naar de bron van het geluid; een man die aan de bar van het café zat. Hij werd vergezeld door een andere man. Ze leken tegen de dertig aan te zitten. “Gymleader van Vermillion City,” sprak diezelfde man. Zijn vriend viel hem in de rede. “Vertel eens, wat doet een dame als jij helemaal hier in Viridian?” Haar doel was simpel. Naar Olivia gaan en haar vragen wat ze wilde drinken. Helaas was ze niet iemand die asociaal weg zou lopen van een gesprek die voor haar uitbloeide. Net als haar oudere broer ging ze vriendelijk op vreemdelingen in en raakte dan uiteindelijk het zicht op haar voor de hand liggende opdracht kwijt. Dit was geen uitzondering. Mitsu deed een paar stappen richting de bar en toverde een glimlach op haar gezicht. “Gewoon,” reageerde ze nonchalant. “Een beetje sightseeing.” De twee mannen lachten vermaakt en vertelden haar vervolgens dat er zo heel veel niet te zien was in Viridian. In Vermillion was er namelijk veel meer te bezichtigen volgens hen. Mitsu schudde haar hoofd. “Als je je hele leven in dezelfde stad doorbrengt, dan zie je er uiteindelijk het bijzondere er niet echt meer in. Als ik de drang heb om iets nieuws te zien, ga ik gewoon naar een andere stad,” vertelde ze. Inmiddels had ze de aandacht van de barman ook getrokken – hij stond nu immers mee te genieten van het gesprek.

“Maar ik kwam eigenlijk hierheen om mijn collega een bezoekje te brengen,” gaf ze eerlijk toe. “Alleen Mamoru was niet aanwezig in de gym, dus ik besloot weer terug te gaan. Onderweg kwam ik mijn nichtje tegen en besloten we wat te gaan drinken,” vertelde ze. Haar blik gleed naar het eenzame meisje met haar Squirtle op schoot en plots realiseerde ze zich dat ze haar nichtje wel erg lang alleen had laten zitten. De mannen, die hun blik nu ook op de tafel hadden gericht, knikten begrijpend. “Waar ik me nu weer bij ga voegen, trouwens,” sprak ze vlug tegen haar gezelschap, waarna ze twee warme chocomels kreeg overhandigd van de barman. “Van het huis,” sprak hij er glimlachend bij toen Mitsu hem verward aankeek, want besteld had ze nog niet. Ze bedankte de barman en tevens ook de andere twee voor hun vriendelijkheid en vertrok toen met de mokken in haar handen naar Olivia. “Wat een aardige mensen,” sprak ze zacht tegen haar Pikachu, die instemmend knikte. Mitsu’s blik gleed van haar nichtje naar het schilderij dat bij hun tafel te zien was en ze bewonderde het even. Een Arcanine was erop te zien en hoewel de pose waar hij in geschilderd was niet veel actie vertoonde, was de manier waarop met de kwast te werk was gegaan toch wel complimentwaardig. Veel wist ze niet echt van kunst af, maar ze wist in ieder geval wel dat ze het er mooi uit vond zien. Had Olivia express deze tafel uitgekozen alleen voor het schilderij? Daar zag ze het meisje eerlijk gezegd wel voor aan.

Met een geamuseerde grijns rond haar lippen ging Mitsu tegenover Olivia aan tafel zitten en zette vervolgens één van de mokken vlak voor diens neus. “Van de zaak,” legde ze in het kort uit. “Sorry dat het zo lang duurde. De mensen hier zijn best aardig,” vervolgde ze, waarna ze een slok van haar chocomel nam. Meteen toen ze dronk kwam het in haar op dat ze geen poging had gedaan het drankje te verkoelen, waardoor ze dan ook haar tong lichtelijk verbrande. Niet dat ze het liet merken, aangezien ze nog zoiets had wat trots heette. Vlug zette ze haar mok terug op tafel en vouwde haar armen over elkaar heen, die ze, net als haar warme chocomel, op tafel liet rusten. “Dus. Waar heeft mijn nichtje zich zoal bezig mee gehouden, buiten het krijgen van een starter en het redden van mensen?” vroeg ze met een grijns waarbij ze haar tanden ontblootte. Voor vandaag had ze Olivia al lang niet meer gesproken, dus het was alleen maar normaal dat ze alles wilde weten. Toch?


_________________

You’ve crossed the finish line
Won the race but lost your mind
Was it worth it after all?
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka] do feb 06, 2014 2:43 am

Eindelijk zag ze haar nicht verschijnen met niet een beker, maar zelfs twee. Licht fronsend keek ze naar haar Mitsu, toen ze naar hun tafeltje toeliep. 'Van de zaak,' verklaarde Mitsu, waarop Olivia traag knikte. Dat verklaarde een boel. Ze klemden haar handen om het warm aanvoelende beker en voelde direct de warme dampen met de chocolade geur ervan af komen. Het kwijl nam toe in haar mond, terwijl ze de heerlijke geur rook. 'Sorry dat het zo lang duurde. De mensen hier zijn best aardig,' vervolgde Mitsu, waarop Olivia schaapachtig glimlachte. Dat leek haar ook aardig logisch, Mitsu was immers een gymleider en die kregen veel respect. Je werd niet elke dag een gymleider die bovendien standaard een team vol sterke pokémon had. Was het niet een interessant idee om zelf anders een gymleider te worden? Haar paarse ogen gleden naar de slapende Squirtle in haar armen. Het was een interessant idee, maar er was een groot probleem. Indien je een gymleider wou worden mocht je maar een Pokémon type behouden en de rest moeten weggeven of vrijlaten, dat zou ze nooit durven doen. Het was een vrij stomme regel, vond ze zelf. Ze waren tenslotte je vrienden en het maakte niet uit van welke type ze waren of soort. Misschien kregen gymleiders daarom zoveel respect, ze hadden vrienden moeten loslaten en bewezen hiermee sterke figuren te zijn. Olivia nam afwezig een slokje van de chocolademelk, beseffend dat het ook misschien zo bij haar nicht kon zijn geweest, tenzij ze altijd een voorkeur voor elektrische pokémon had. Maar wilde ze dat wel weten van haar nicht? Het zou op den duur hun onderlinge relatie kunnen aantasten. Olivia legde het warme kopje neer en keek toen naar Mitsu, die ook een slok genomen had. Wel een grotere, gezien het niveau van de chocolademelk sterk geslonken was. Ze moest haar tong zeker weten moeten hebben verbrand, maar Mitsu zou het never nooit laten blijken. Olivia hield een grinnik in en glimlachte zacht, nee, daar wilde ze niet over nadenken. Haar nicht had het volgende moment een vrij nieuwsgierige houding aangenomen en zeer wijs haar beker opzij gelegd. 'Dus. Waar heeft mijn nichtje zich zoal bezig mee gehouden, buiten het krijgen van een starter en het redden van mensen?' Vroeg Mitsu, waarop Olivia grinnikte.

"Nou-" Ineens bewoog de Squirtle en keek Olivia de Pokémon met een opgetrokken wenkbrauw aan. De Squirtle was weer wakker en keek met zijn bek open boven het bekertje chocolademelk. Ging Mizukage nu serieus over op mensenvoedsel? "Mizu.." Klonk Olivia'stem dreigend, terwijl ze haar vuisten knakte en de Squirtle zich traag omdraaide en recht in het gezicht van een geïrriteerde Olivia keek. De Squirtle lachte schaapachtig en legde zij voorpoten achter zijn kop en kraamde iets in Pokémon taal uit. Ze zuchtte diep en greep de Squitle bij zijn zij en plaatste hem onder de tafel, richting Mitsu's Pikachu. "Geen mensenvoer voor jou, Mizukage," De Squirtle protesteerde door met zijn poten tegen de grond te stampen, maar de Pokémon gleed uit en kwam onhandig op zijn rug terecht. "Laat Hikari je maar helpen," Olivia kam weer overeind en keek Mitsu weer aan met nu zelf een schaapachtige lach op. Die idiote Squirtle, toch. "Maar goed," Begon ze, terwijl ze haar armen gestrekt voor haar hield en haar vingers in elkaar werden gesloten, "Niet uitzonderlijk veel. De school waar ik op zat, heeft minder leerlingen kregen en al helemaal mijn klas. Ik was een van de enige die laatst nog in de klas zat en sinds Mimic bestaat, volg ik andere trainers tijd op tijd. Ene Vincent Köhler, Kayne Sphere die zijn vriend zou zijn en er was een Kenji Claves. Ook waren er nog wat namen, maar kom ik er even niet op," Na het uitspreken van enkele namen, keken de twee van een nabijstaande tafel naar haar, de ouders van deze Vincent, waardoor ze snel haar blik afwendde en weer op Mitsu richtte. Er was gewoonweg te weinig gebeurd buiten diegene die ze verteld had. En diegene die ze volgde beleefden echter een boel en zij was pas net aar reis begonnen, er kon nog een boel gebeuren. Olivia nam weer een klein slokje van de chocolademelk. Er schoot haar nu de mogelijkheid binnen dat Mitsu misschien zelfs deze trainers kende. Zou ze dat vragen? Hmmm, waarom ook niet. Een snorretje van een beetje room dat in de chocolademelk werd gedaan bleef achter op haar gezicht en ze veegde het snel van haar gezicht af, voordat ze het woord nam. "Ken jij deze trainers, trouwens?"
Terug naar boven Go down
avatar
Mitsu Hotaka
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 922
Poképoints : 141
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 22 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka] vr maa 07, 2014 12:50 pm

Haar nichtje opende haar mond al om antwoord te geven, maar net op dat moment scheen haar Squirtle uit zijn slaap te ontwaken. Mitsu richtte haar blik op de jonge pokémon en constateerde dat Mizukage ook wel van het warme drankje wilde proeven. Lichtjes grinnikend herinnerde ze de eerste keer dat Hikari wel van haar trainers eten en drinken wilde proeven. De Pikachu had uiteindelijk spijt van sommige drankjes en etenswaren, maar anderen vond ze juist wel lekker. Zoals de warme chocomel die vrij dichtbij haar op de tafel stond. Ondanks dat Hikari sommige dingen wel lekker vond van het mensenvoedsel, hield ze zichzelf prima in bedwang en snoepte niet vaak van het goedje wat Mitsu op dat moment bij zich had. Veel ervan mocht ze toch niet van haar trainer, want die was bang dat het niet goed voor haar pokémon was. Olivia scheen er net zo over te denken, want ze waarschuwde haar Squirtle en zette hem vervolgens neer op de grond. Mitsu hoorde haar nog wat tegen het wezentje zeggen, maar schonk er zelf niet al teveel aandacht aan, want ze had er verder niet echt iets mee te maken. Haar eigen aandacht ging in eerste instantie naar Hikari, die ze aanspoorde om met Mizukage op te trekken. Dat hoefde ze de Pikachu geen tweede keer duidelijk te maken, want die ging meteen naar de omgevallen Squirtle toe en probeerde die overeind te helpen.

Toen de gymleader haar blik weer op haar nichtje vestigde, werd ze begroet door een schaapachtige glimlach. Olivia deed een poging het gesprek weer voort te zetten na de korte oponthoud en begon in geuren en kleuren te vertellen dat ze… Niet veel gedaan had verder. Ze noemde echter wel een paar namen die Mitsu bekend voorkwamen zoals Vincent en Kenji Claves. Olivia vroeg na nog een slok van haar chocolademelk te hebben genomen of ze de genoemde trainers kende. Ze knikte zachtjes met haar hoofd en leunde achterover in haar stoel. “Vincent heb ik in de zomer ontmoet. Hij wilde Brock uitdagen en heeft hem helemaal tot in Saffron gevolgd. We hadden die dag een barbecue onder collega’s, dus moest de arme stakker wachten met het uitdagen,” legde ze uit. Ze keek even naar de mensen die aan een andere tafel naar hen zaten te staren, maar zodra ze de blik van de jonge vrouw vingen, keken ze de hele andere kant op. “Ik vraag me af of Vincent naderhand nog heeft gewonnen,” mompelde ze afwezig, wetend dat de jongen Brock sowieso wel al had uitgedaagd.

“Kenji Claves,” vervolgde ze, terugdenkend aan haar gevecht met de jonge trainer. Hoe kon ze hem nou vergeten? “Kenji is de zoon van Cynthia Claves, gymleader van Cerulean City. Hij is goed, dat moet ik toegeven, maar de manier hoe hij met zijn pokémon omgaat staat me niet altijd even goed aan,” ging ze verder. Ze kon er verder niet echt veel over oordelen, want zoveel tijd had ze nou ook weer niet met hem doorgebracht, dus ze was er verder vrij neutraal bij. Hij had laten zijn dat hij haar badge waardig was omwille van zijn strategie en doorzettingsvermogen. “Hij is één van de weinigen die me tot nu toe verslagen heeft in gevechten,” eindigde ze haar uitleg. Ze keek haar nichtje voor een moment aan, wetend dat zij ooit ook een keer tegenover haar stond op het strijdveld. Ze keek nu al uit naar die dag. “Kayne Sphere ken ik niet,” sprak ze en pakte toen haar mok van de tafel om weer te drinken. Het was nog altijd vrij warm, maar het was al aanzienlijk afgekoeld. Terwijl ze een slok nam, viel haar iets te binnen. Ze had Olivia nu wel over bepaalde trainers verteld, maar had haar nichtje dan een rivaal? Of iemand op het oog? Een klein grijnsje werkte zich naar voren en ze zette haar bijna lege mok weer terug op tafel, waarbij ze de chocomel weer van haar bovenlip likte. “Daarover gesproken, ben je al iemand tegen het lijf gelopen? Een rivaal… Of misschien het tegenovergestelde?” vroeg ze, haar grijns nu zelfs ietsje breder. Ze knipoogde vlug naar haar nichtje, wetend dat ze haar hier flink mee kon plagen. Wat dat betreft had ze toch wel wat weg van haar oudere broer… Maar dat zou ze hem natuurlijk nooit vertellen.

_________________

You’ve crossed the finish line
Won the race but lost your mind
Was it worth it after all?
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka] za maa 22, 2014 4:19 am


Afwachtend keek ze naar een teken of haar nicht de namen herkende en het leek er aardig op; Mitsu knikte en leunde naar achteren, haast alsof ze al een heel verhaal in elkaar aan het flansen was. Het verbaasde Olivia niet dat zij de namen herkenden, ze was immers een gymleider, maar wat haar meer verbaasde was dat ze méér wist dan enkel de namen. Ze bleek ze te kennen, niet goed, maar ze had duidelijk weleens met ze gesproken. Onbewust leunde ze iets naar voren in haar stoel. ‘Vincent heb ik in de zomer ontmoet. Hij wilde Brock uitdagen en heeft hem helemaal tot in Saffron gevolgd. We hadden die dag een barbecue onder collega’s, dus moest de arme stakker wachten met het uitdagen,’ Olivia was vrij verrast over dat figuur. Was hij helemaal naar Saffron City gegaan om de gymleider uit te dagen en dan pas later de kans ervoor te krijgen? Ze had medeleiden met de trainer, vanzelfsprekend en voor diens Pokémon. Het was zonde, maar ja, de trainer had een ongelukkige dag uitgekozen. Ondanks dat alles reageerde Olivia met een zachte en vrij onverschillige ‘O’. ‘Ik vraag me af of Vincent naderhand nog heeft gewonnen,’ vervolgde Mitsu zachtjes. Dat was inderdaad nog maar de vraag, bedacht Olivia toen ze haar blik even van Mitsu afwendde om de blikken van Vincent’s ouders niet op te vangen. Ze moesten zeker bezorgd of teleurgesteld op hun zoon zijn. Hun kind die zoveel moeite gedaan heeft om een gymleider uit te dagen en zo ver van hun veilige armen was. Wat een domper. Zeker als hij vervolgens tegenover Brock had-Wacht! “Wacht..” Ze speurde haastig haar broekzakken af, opzoek naar haar mobiel. Waar, o waar was dat ding? Pas na enige tijd vistte ze eindelijk haar mobiel uit haar broekzak en legde deze met een luide knal op de tafel neer. Ze zocht even naar Mitsu’s ogen die verrast moesten staan, maar de zelfvertrouwen had ze daar niet voor en al gauw greep ze haar mobiel weer stevig vast en speurde naar Mimic. Het was een soort communicatietool die vrij gewoontjes werd onder trainers. “Eens zien,” mompelde Olivia zachtjes, terwijl ze langs de diverse berichtjes van trainers scrolde en bij een bericht van ene ThunderBlitz uitkwam. Aah. Bingo. Het berichtje wilde ze echter niet voorlezen, het was namelijk niet het meest vrolijke nieuws. Ze hield het berichtje van Vincent voor haar met de scherm Mitsu’s kant op. “Waarom zou je vast in die cave zitten als je geen Boulder Badge op zak hebt?” zei Olivia tevreden met een grimas, waarna ze haar mobiel weer verstopt in een van haar vele broekzakken. Die gast moest oké zijn, dat hoopte ze althans. Man, het besef dat vele trainers haar voor zijn gegaan bleef in haar achterhoofd steken. Ze liep achter. Maar goed, Vincent was niet de enige trainer geweest naar wie ze gevraagd had, ene Kenji Claves was er ook één.

Mitsu bleek de trainer echt een stuk beter te kennen. ‘Kenji is de zoon van Cynthia Claves, gymleader van Cerulean City. Hij is goed, dat moet ik toegeven, maar de manier hoe hij met zijn pokémon omgaat staat me niet altijd even goed aan,’ Dat verbaasde haar heel erg, zo erg dat haar mond openviel. Natuurlijk! Zijn achternaam kwam overeen met die van de tweede gymleider. Hoe had ze dat al die tijd niet kunnen opmerken? In zulke gevallen leek ze haast weer een tuttig dom blondje die de logische verbanden niet kon opmerken. Tsk, zulke klasgenootjes had ze al die tijd gehad. VRE-SE-LIJK! Maar wacht eens even, zei Mitsu nou iets over zijn behandeling met zijn Pokémon? Iets over dat hij ze niet goed behandelde? In wat voor opzicht? En waarom behandelde hij zijn Pokémon als de zoon van een gerespecteerde gymleider niet goed? Hij had een prima opvoeding, of speelde er iets. Bizar in ieder geval. Haar opengetrokken mond was echter weer een streepje geworden. Was hij wel dan een big shot? Mitsu kwam direct met het antwoord, maar Olivia raakte er niet verrast door. Het verwarde haar. ‘Hij is één van de weinigen die me tot nu toe verslagen heeft in gevechten,’ Olivia trok haar paarse ogen tot spleetjes en reageerde vrij sceptisch. “Mag er wel een trainer bestaan die zijn Pokémon niet goed behandelt?” Er volgde geen reactie vanuit Mitsu’s kant, dus duwde ze de gedachten weg en zweeg. Had ze zich iets te laten meeslepen? Licht beschaamd plaatst ze haar armen tussen haar benen. Op de achtergrond hoorde ze Mitsu zeggen dat ze derde trainer, Kayne Sphere, niet kende. Meer achtergrondverhalen kon ze ook even niet aan, bang dat ze weer een verkeerd gevallen opmerking rover zou maken. Haar ogen gleden naar Mizukage die overeind geholpen werd door Mitsu’s Pikachu en toen in Pokémon taal haar ervoor leek te bedanken. De Squirtle voelde echter Olivia’s blik op hem gevestigd zijn en tikte zachtjes en bezorgd tegen het been van Olivia, terwijl hij zijn kopje schuin hield met een klein glimlachje op zijn gezicht. “Bedankt,” fluisterde Olivia hem toe, waarna Mizukage knikte en een beetje ongemakkelijk in gesprek met de Pikachu ging.

In een fractie van een seconde dat Olivia haar nicht weer aankeek werd haar direct een vraag toegegooid. De grimas op haar nicht’s gezicht zei al genoeg: Mitsu was iets van plan. ‘Daarover gesproken, ben je al iemand tegen het lijf gelopen? Een rivaal… Of misschien het tegenovergestelde?’ Mitsu knipoogde plagend bij haar woorden. Mitsu zou echter haar zin niet krijgen. Zij had nog geen rivaal of echt iemand weten te ontmoeten. “Sorry,” begon Olivia met een grijns, “Ik ben nog geen rivalen of vrienden tegengekomen. Maar ach, het komt wel goed,” Toch? Olivia nam een slok van haar chocolademelk en tuurde even naar de tafel achter Mitsu. Het was… Leeg. Waren de ouders van Vincent tijdens het gesprek vertrokken? Wauw. Zij had er niets van opgemerkt. “Ik ben nog van plan een Pokémon ergens in het Viridian Forest te vangen en wat te trainen voor ik Brock ga uitdagen. Met een gymbadge op zak zou ik zeker mijn eerste rivaal of vijand moeten binnenhalen. Trouwens, ”Begon Olivia waarna ze enthousiast vervolgde, “Waarom gaan we niet nu naar de Viridian Forest? Dan kan je mijn eerste Pokémon vangst bijwonen!” In alle enthousiasme kwam Olivia overeind en naam meerdere gehaaste slokken van de chocolademelk, waarna ze deze zachtjes terug op het tafel plaatste. “Mizukage,” De Squirtle keek direct om naar haar met een verbaasde uitdrukking op zijn gezicht, “Laten we onze eerste kameraad eens ontmoeten!” De Squirtle knikte vrolijk en nam plaats naast zijn trainer met zijn vuisten gebald voor zich. Vol overtuiging keek ze naar Mitsu. “Laten we gaan!”
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: With Regards[+Mitsu Hotaka]

Terug naar boven Go down
 

With Regards[+Mitsu Hotaka]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: West Kanto :: Viridian City :: Pidgey Postoffice-