Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 A Pokémon Picnic!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Kane Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 539
Poképoints : 106
Reputatie : 29
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://lacernellarubra.deviantart.com
BerichtOnderwerp: A Pokémon Picnic! zo dec 01, 2013 1:37 am

Waterspetters vlogen in het rond toen de roeispanen het water raakten. De Seafoam Islands waren al in zicht en Kane zag zijn Pokémon enthousiast over de reling van het roeibootje hangen, zelfs de kleine Caterpie. Zijn Slowbro, Gray, had het eerste stuk gezwommen, maar was uiteindelijk de boot ingeklommen omdat hij het eigenlijjk wel zo gemakkelijk vond als Kane al het werk deed. Kane had daar hartelijk om gelachen en gedreigd dat Gray moest roeien, maar de roze Pokémon had daar niet anders op gereageerd dan met een kalme: “Slow... brooow...’

In het midden van de roeiboot stond een picknickmand. Niet zo’n grote als tijdens de laatste verjaardag van Kean en Kane, want nu was Kane alleen. Alleen? Alleen ja. Sinds Kean had laten weten dat hij verkering had met Alexis, waren er wat dingen veranderd. Of eigenlijk vooral één ding: de tweeling bracht minder tijd met elkaar door. De keren dat Kean op stap was met Alexis bracht Kane meestal trainend, gamend of musicerend door, maar vandaag was het zo’n mooie herfstdag, dat hij had besloten zijn Pokémon mee te nemen voor een picknick op de Seafoam Islands. Zoals in die goede oude tijd. Kane vond het niet erg dat Kean een vriendin had, hij vond het leuk voor zijn broer, maar af en toe miste hij zijn eeuwige metgezel wel. Vooral omdat het zo... onverwachts was gekomen. Zo vroeg. Ze waren halfweg twintig, had Kean niet even kunnen wachten tot ze dertig waren? Kane glimlachte bij die gedachte. Nee, hij was wel blij met de romance tussen Kean en Alexis, maar hij moest toegeven dat hij zich zo nu en dan wel een beetje eenzaam voelde. Het zorgde ervoor dat hij zelf beter om zich heenkeek. Hij had nooit echt gelet op knappe dames, maar nu hij Kean en Alexis weleens gelukkig bij elkaar zag, kreeg hij zelf ook wel behoefte aan een beetje liefde.

Het bootje begon te protesteren toen het de zeebodem raakte. ‘Oké jongens,’ zei Kane. ‘Tijd om dit ding aan land te slepen en een leuke picknickplek uit te zoeken!’ Hij legde de roeispanen in het bootje en stond op. Zijn Pokémon waren alledrie op de picknickmand afgesprongen en hielden die vast alsof hun leven er vanaf hing. Kane keek hen gespeeld streng aan. ‘Eérst het bootje, dán de picknickmand,’ zei hij, met zijn handen in zijn zij. Teleurgesteld lieten zijn Pokémon de mand los en klommen ze uit de boot. Toen Caterpie eruit wilde klimmen, pakte Kane de rups op en zette die op zijn schouder. ‘Sorry Noel,’ zei hij. ‘Ik denk niet dat je erg goed bent in bootjes verslepen.’

Een kleine vijf minuten later hadden ze een prettig plekje gevonden om hun picknickkleed neer te leggen. Ze zaten op het strand, met in de verte zich op het vasteland van Kanto. Zo onvrijwillig als Kanes Pokémon geweest waren om het bootje op het strand te trekken, zo enthousiast waren ze nu met het uitpakken van de Picknickmand. Noel was er zelfs ingevallen en had daarmee een pakje boter beschadigd, maar Kane kon daar alleen maar om lachen en viste zijn Caterpie uit de mand. Voor Kane waren er verse broodjes, beleg en een beker voor wat sap, terwijl zijn Pokémon tevreden waren met wat heerlijke Pokémonlekkernijen en kommetjes melk en sap.

‘Nou jongens,’ zei Kane. ‘Eet smakelijk.’ En meer was er niet voor nodig om zijn Pokémon aan het eten te krijgen.


_________________
OOC: Godmode van Kean met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Pokémon Picnic! do dec 12, 2013 7:28 am

Met een vertwijfelde glimlach keek Nate zichzelf aan in de spiegel die in zijn kamer hing. Hij besefte zich sinds gisteren dat hij al veel te veel tijd had doorgebracht bij Team Rocket. Altijd was er dan ook wel iets wat hem bezig kon houden, maar de tijd dat hij op zichzelf kon zijn, was er eigenlijk niet meer. Hij moest constant opdrachten doen, constant zichzelf bewijzen. Daarbij foeterde hij heel erg op Ivan, zijn onderdaan die rondliep ergens in de geheime basis van Team Rocket. De man ergerde zich aan Nate, maar durfde meestal ook niks tegen hem in te brengen, iets wat Nate ontzettend plezierde. Hij wilde iemand hebben die onderdanig aan hem was, maar de klusjes ook goed deed. En Ivan was zo iemand. Ivan was er eigenlijk vooral voor de kleine klusjes: koffie voor hem zetten, een Poké Ball met één van zijn dierbare Pokémons in geven als Nate deze nodig had,.. En zo waren er nog wel meer van die kleine dingetjes die Nate Ivan opdroeg. Nate kon nu niet bepaald zeggen dat hij een vriendschappelijke band had gecreëerd met Ivan. Ook de rest van Team Rocket vond hij niet goed genoeg om bevriend mee te zijn. Bah, bevriend zijn. Wat haatte hij dat woord. Afhankelijk zijn van anderen als de situatie het zo dreigde. Nee, dankjewel. Hij kon zichzelf prima redden. Hij had geen banden nodig die betrekking hadden tot ‘liefde’ en ‘vriendschap’. Verliefd zou hij nooit worden en iemands beste vriend al helemaal niet. Als hij met iemand overweg kon, uitte hij dat niet zo. Hij was diegene die anderen moeite voor hem liet doen. Niemand kon hem commanderen, behalve Destiny misschien. Maar dat was normaal, zij was de commandant van Team Rocket en hij had dan ook respect voor haar. Al die andere sukkeltjes van Team Rocket die dachten dat ze ook maar één belangrijke positie hadden boven hem, werden meteen met het feit de kop ingedrukt dat dit niet zo was. Nate had zelf in zijn eerste proef bewezen dat niemand met hem moest sollen en hij wist ook dat hij dat zo uitstraalde naar andere Grunts. Iedereen negeerde hem, week uit voor hem. De durfallen keken hem wel eens aan, maar voor de rest ook niet veel. Soms praatte iemand tegen hem, maar ze werden hem algauw beu met zijn kortaffe en vooral spottende antwoorden. Naar Destiny was hij echter helemaal anders. Maar ja, zij verdiende ook respect, in tegenstelling tot andere losers die hier zaten.

Met snelle passen beende Nate uit zijn kamer naar de uitgang van de geheime basis. Zijn trouwe Raichu liep vlak naast hem. Zijn Growlithe had hij in zijn Poké Ball laten zitten en hij hield de Poké Ball van Pidgeot vast in zijn hand. Hij moest binnenkort maar eens gaan kijken voor een nieuwe Pokémon. Hij zag het niet zitten om er eentje te stelen voor zichzelf. Niet omdat hij daar te preuts voor was, maar eerder omdat daar een hoop gedoe aan voorafging. Want ondanks dat hij dat met mensen wel deed, behandelde hij Pokémon liever niet slecht. Niet als hij hun eigenaar was tenminste. En Pokémon die hij stal, wilde hij het liefste zo snel mogelijk droppen bij anderen. Tot nu toe had hij er nog geen enkele gestolen. Hij had nog niet heel veel missies gedaan, nog geen speciale opdrachten die er tussenuit schoten in elk geval. Hij verdoezelde zijn eigen gedachten door zijn Poké Ball in de lucht te gooien van zijn Pidgeot. Hij stapte op de rug van de Pokémon. ‘Naar Seafoam Islands,’ zei hij meteen, de eerste naam zeggend die in zijn gedachten op kwam. Zijn Pidgeot begon meteen met zijn majestueuze vleugels te slaan, waardoor Nate genoodzaakt was om zich vast te houden aan de nek van de Pokémon. Met snelle slagen schoot de Pokémon door de lucht, waardoor Nates gedachten weer even afdwaalden naar het hoofdkwartier. Hij kon Destiny eventueel vragen of zij nog een goede opdracht voor hem had. Of hij kon zelf eens, als hij zag dat ze een opdracht tegen andere Grunts opgaf, mee gaan. Stiekem, zonder dat iemand het zag of gemerkt zou hebben. Hij wist niet wat hij ging doen, hij zag het nog wel. Het zou wel dikke pech zijn als ze hem juist vandaag nodig hadden. Ach ja, ze hadden de halve ochtend gehad om hem te contacteren, het zou hun eigen schuld zijn. Een arrogante grijns verscheen rond Nates lippen en hij zweepte zijn Pidgeot op om iets sneller te gaan. Hij hield zijn Raichu onder zijn arm tegen zijn zij gedrukt, zodat ze zeker niet naar beneden zou vallen. De Pokémon leek dankbaar te zijn voor zijn hulp en drukte haar snoetje tegen zijn zij aan. Even voelde Nate zich vertederd, ook al was dit niet te zien aan zijn gezichtsuitdrukking.

‘Stop eens!’ Nates stem deed de Pidgeot meteen stoppen. Hij sloeg met zijn krachtige vleugels heen en weer en hield zich zo zwevende in de lucht, terwijl Nate zijn blik naar beneden liet glijden. Daar, vlak onder hem, zag hij iemand zitten. ‘Vlieg eens wat dichterbij,’ droeg hij zijn Pokémon op. Meteen vloog de Pokémon onderdanig wat meer naar beneden. Ja, dat blond haar. Het moest hem wel zijn. ‘Wel wel,’ zei Nate grijnzend. ‘Kijk eens wie we hier hebben. Pidgeot, zet me beneden af.’ Zijn stem klonk kortaf. Pidgeot luisterde meteen en bracht hem naar beneden. Nate snoof toen hij met zijn voeten in het zachte zand belandde. Jeetje. Hij haatte het strand. In de zomer waren er meestal van die halfnaakte mensen. En dan dachten van die jongetjes dat ze werkelijk een borstkas hadden om ‘u’ tegen te zeggen. Sukkeltjes. Hij haatte niet alleen de halfnaakte mensen, maar ook de te gezellige sfeer. Alle mensen waren gelukkig en vrolijk. Dat haatte hij. Ook hier zag hij vrolijkheid. De man zat te eten met zijn Pokémon. Even twijfelde Nate. Het waren niet echt dezelfde Pokémon waartegen hij gevochten had. Maar misschien had de man wel meer Pokémon bij zich. Ach, hij kon zich best redden. Zijn Raichu zou die Slowbro zo aankunnen. En met een grote grijns liep Nate naar voren. ‘Wel wel,’ zei hij smalend. ‘Wie we hier hebben. Lang geleden dat ik je gezien heb, zeg. Ben je niet bang dat ik je vriendin ergens in een steegje neer gedonderd heb met mijn Raichu en haar heb achtergelaten?’ Een grote grijns verspreidde zich rond Nates lippen en zijn Raichu liet uitdagend vonken van haar wangen schieten. Hij wist dat de vrouw gevoelig lag bij de man, anders zou hij zo niet gereageerd hebben op hem. Zou ze een goede bekende van hem zijn, misschien een liefje? In dat geval kon hij de man nog harder pesten. ‘Zijn dit je Pokémon?’ ging hij ondertussen verder, terwijl hij ongegeneerd een paar stappen dichter bij de man zette. Hij snoof minachtend. ‘Zielig zeg.’ Een arrogante grijns verscheen rond zijn lippen en hij verwachtte zo half en half dat de uitbarsting dadelijk wel zou komen,zo niet nu, dan nog wel later. En anders ging hij daar wel voor zorgen. Hij was hier immers niet voor een gezellig gesprek. Hij was hier om iets af te maken wat ze de vorige keer begonnen waren, om een appeltje met hem te schillen.
Terug naar boven Go down
avatar
Kane Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 539
Poképoints : 106
Reputatie : 29
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://lacernellarubra.deviantart.com
BerichtOnderwerp: Re: A Pokémon Picnic! di feb 04, 2014 2:28 am

Kane moest lachen toen Kaleb en Gray hun telepatische krachten gingen testen op een jampotje, en Noel er paniekerig bij zat omdat hij bang was dat de twee grote Pokémon jam zouden morsen (Noel was gek op jam). ‘Hier Noel,’ zei Kane. Hij legde zijn croissantje met jam voor de rups neer. ‘Eet jij deze maar lekker op, terwijl zij zich bezig houden met dat potje.’ Dat hoefde hij geen tweede keer te zeggen. De Pokémon begon meteen aan het croissantje te knabbelen, zijn oogjes dicht van genot. Kane genoot ook. Hij pakte voor zichzelf een nieuw croissantje en nam ondertussen ook even de tijd om om zich heen te kijken. Hij had leegte verwacht, maar zag ineens dat er iemand op hem af kwam gelopen. Kane keek even om. Misschien was de man onderweg naar iemand anders...? Maar nee, de zwartharige had zijn ogen duidelijk gefixeerd op Kane.

‘Wel wel,’ zei de man en hij begon te bazelen over “lang geleden” en “bang zijn” en “vriendin”. Bij dat laatste ging er een lichtje branden bij de blondharige man. Zijn gezicht vertrok. Hij kon wel aanvoelen dat deze man niet even langskwam voor een gezellig babbeltje. Hij besloot echter nog niet te laten weten dat hij Kane was, en niet Kean, zolang hij niet precies wist wat hier aan de hand was. Hij probeerde zich te herinneren of Kean de laatste tijd iets gezegd had over zwartharige “bad guys”, maar kon zich zo niets herinneren, mede omdat Kean de laatste tijd veel over Alexis kletste en dat bij Kane het ene oor in en het andere oor uit ging. Hij wist dat er wel eens wat drama was voorgevallen, was deze man daar toen bij aanwezig geweest? Hij wist het niet, maar hij was niet bang voor de zwartharige vreemdeling.

‘Zijn dit je Pokémon? Zielig zeg?’ Kaleb en Gray waren bij de komst van de man al opgehouden met hun telepatische gestoei, maar toen de vreemdeling hen “zielig” noemde flitste er een vlaag van woede over hun gezichten. Tsja, Kaleb en Gray hielden net zo veel van winnen als dat Kane deed en zagen dergelijke woorden ook als een uitdaging, net zoals Kane. Kane besloot echter niet gelijk in de aanval te gaan, maar probeerde zijn kansen te schatten. Hij wist niet wie hij tegenover zich had en de Raichu die de man naast zich had lopen, zag er sterk uit. Hij zelf had maar drie Pokémon, waarvan er eentje Caterpie was, en die zou het echt niet op kunnen nemen tegen een Raichu. Gray was een sterke Pokémon, maar in het nadeel tegen een elektrisch type. Alakazam moest het kunnen winnen van de Raichu... maar... Kane aarzelde even. Hoe veel meer Pokémon zou de zwartharige man hebben? Wat voor types, wat voor sterktes? Een vogelpokémon misschien, hij was immers op het eiland gekomen? Maar ja, dat kon ook met een boot...

‘Ach, zielig, zielig, wat is zielig,’ zei Kane dus maar, schouderophalend, in een poging zich uit deze benarde situatie te kletsen. ‘We hebben het goed naar ons zin hier, dus echt zielig zijn we niet te noemen, hè? Leuk je weer te zien, trouwens.' Wie je dan ook zijn mag. 'Wil je misschien ook een lekker broodje, ik heb genoeg! Kom jongens, schuif eens op voor deze meneer. Hij ziet eruit alsof hij wel wat gezond eten kan gebruiken.’ Hij wilde nog een opmerking plaatsen over de Raichu, maar besloot die maar voor zich te houden. Onschuldig, Kane, hou je onschuldig! Probeer hem niet uit te dagen!

_________________
OOC: Godmode van Kean met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Pokémon Picnic! zo jun 22, 2014 6:11 pm

De verwachte reactie dat de man tegen hem zou uitvliegen bleef uit, waardoor Nate zijn wenkbrauw geringschattend ophaalde. De vorige keer toen hij deze man uitdaagde, was dat hem gelukt ook. Ja, dat was een leuk gevecht geweest. Hij had die blauwharige del echt eens goed te pakken gehad. Zijn Raichu had haar zo neergedonderd. Ze had gekreund van de pijn, iets wat Nate veel goed deed. Daarna was haar blondharige ridder zonder paard komen opdagen en had hem van katoen gegeven. Nates gezicht vertrok nog steeds naar een grimas als hij daaraan dacht. Hij had gezworen om wraak te nemen. Het was allemaal dankzij die stomme blauwe del geweest dat hij verloren had. Als zij die stomme Charmander met zijn Smokescreen niet had gebruikt, had hij haar helemaal af kunnen maken. Destiny zou best trots op hem geweest zijn. Ach, hij zou nog wel andere dingen kunnen doen om Destiny tevreden te stellen. Eén van die dingen zou zijn dat hij deze man flink op de kast joeg. Hij had wel zin in wat amusement en de man leek de vorige keer makkelijk opgefokt te zijn. Jammer dat die vrouw met dat blauw haar er niet was, anders was het hem misschien niet wat sneller gelukt ook. Nates wenkbrauw ging steeds hoger in de lucht terwijl de man verder praatte. 'Lijd je soms aan geheugenverlies?' snauwde hij de man toe. 'De vorige keer toen ik je vriendin elektriciteit door haar lichaam joeg, was je anders niet zo vriendelijk. Ik kan me nog herinneren dat je heel vechtlustig was.' Een geamuseerde grijns verscheen weer rond zijn lippen terwijl hij terugdacht aan de vermakelijke reactie van de man toen hij merkte dat zijn vriendinnetje op de grond lag te kermen van de pijn. De man zijn reactie van toen en de man zijn reactie van nu kon je gewoon niet met elkaar vergelijken. Het leek net alsof hij tegen een heel ander persoon sprak. Of misschien was de man waar hij toen tegen gevochten had wel heel erg gevoelig voor geheugenverlies, je wist maar nooit. Nate sloeg zijn armen over elkaar heen en keek een tikkeltje minachtend naar de Caterpie die van een croissant zat te smullen. Zijn gezicht vertrok van een grimas naar verachting toen de man vroeg of hij bij hun wilde gaan zetten. Raichu keek hem ook aan alsof hij gestoord geworden was en wierp toen een blik op haar trainer.

'Ik zie er niet uit alsof ik gezond eten nodig heb!' snauwde Nate naar de man. 'Ik zie er gewoon goed uit en...' Wacht eens even. Die Pokémon! Als hij het zich goed kon herinneren, had de man de vorige keer een Hypno. Het kon natuurlijk altijd zijn dat hij meerdere Pokémon had, maar iets klopte er gewoon niet. Hij was zo rustig tegenover Nate en hij deed zo hoffelijk en dan die Pokémon... Zou het soms kunnen zijn dat ze met z'n tweeën waren? Dat ze een tweeling waren? Het zou wel veel verhelderen. Nate keek kalm naar de Pokémon van de man. Een Slowbro en een Alakazam. 'Jij bent die zielige gast van de vorige keer met zijn vriendin helemaal niet,' zei Nate kalm tegen de man, 'jij bent iemand anders. Volgens mij zijn jullie een tweeling als ik het goed heb. Anders zou je daarnet ook niet zo hoffelijk gereageerd hebben toen ik het over je vriendin had. Dat kan ook helemaal niet, want ze is je vriendin niet omdat jij hem niet bent.' Nate grijnsde triomfantelijk bij zijn vondst. Hij vond zich nu namelijk erg slim. 'Maar wie ben jij dan wel?' mompelde hij. 'Doet het je dan ook helemaal niks dat ik hààr heb aangevallen?' Nate balde zijn vuisten. 'Die stomme blauwe tut ook. Ik had haar bijna, maar toen moest je kopie weer komen opdagen. Oh, ik hààt koppeltjes!' Raichu bewoog een tikkeltje nerveus met haar lange staart heen en weer. Ze wist dat ze nu niks fout mocht doen omdat Nate anders al zijn woede op haar ging uitwerken, maar ze keek nog steeds met een zo nors mogelijk gezicht naar de man om vooral niet te laten merken dat ze een beetje bang was voor haar eigen baasje. 'Nou, ga je nog iets zeggen?' vroeg Nate kortaf. Hij had geen zin om zijn tijd hier te verdoen.

OOC: Ah, voelt weer goed om met de 'vriendelijke' Nate te posten xD
Terug naar boven Go down
avatar
Kane Hayashi
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 23
Aantal berichten : 539
Poképoints : 106
Reputatie : 29
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24
Pokémon:
Profiel bekijken http://lacernellarubra.deviantart.com
BerichtOnderwerp: Re: A Pokémon Picnic! ma aug 11, 2014 8:42 pm

‘Ach, we hebben allemaal zo onze slechte dagen. Maar vandaag ben ik in een goed humeur,’ reageerde Kane, toen de man snauwde dat hij de vorige keer veel vechtlustiger zou zijn geweest. Ah, dus dit was inderdaad de man waar Kean mee gevochten had. Kane besloot kalm te blijven en Nate uit te nodigen wat mee te eten, ondanks dat hij natuurlijk het liefst had dat de man zo snel mogelijk weg zou gaan. Of anders van de dichtstbijzijnde klif zou springen, als hij het helemaal voor het kiezen had.

‘Ik zie er gewoon goed uit en...’ begon de man, nadat Kane had opgemerkt dat hij wel wat gezond eten kon gebruiken. Blijkbaar vond de man het niet leuk voor ongezond te worden uitgemaakt. Nouja, dat moest hij zelf eten. Kane nam een hap van zijn brood, terwijl hij wachtte tot de man, die duidelijk aan het nadenken was, weer een opmerking zou maken. Misschien begon de man eindelijk te beseffen dat hij Kean niet was, maar diens broer. En inderdaad, daar kwam het heldere moment. ‘Jij bent die zielige gast van de vorige keer helemaal niet,’ zei de man. Hij klonk verrassend kalm. Kane had een woede-uitbarsting verwacht, maar die bleef zo te zien uit. ‘Doet het je dan ook helemaal niks dat ik haar heb aangevallen?’ Nu zag Kane wat kalmte verdwijnen en er verscheen een glimlach op zijn gezicht, ondanks dat hij zich gekwetst voelde door de woorden van de man. Natuurlijk deed het hem wel wat! Maar dat hoefde die snotneus niet te weten.

Hij wachtte tot de man was uitgepraat en bleef toen nog iets langer stil, terwijl hij afwachtend naar de man keek. Half om half had hij verwacht dat die nog wat... méér zou zeggen. ‘Oh, sorry,’ zei hij dan ook, toen de man vroeg of hij nog iets ging zeggen. ‘Ik wist niet dat je al uitgepraat was. Ik had zegmaar... Nouja, niet dat ik het erg vind dat je uitgepraat bent. Maar ik had nog een soort van... conclusie verwacht.’ Hij nam weer een hap van zijn brood. Hoe graag wilde hij die man een mep verkopen! Maar nee, hij moest zijn kalmte bewaren, hij mocht zijn gezellige dagje uit niet laten verpesten door dit figuur. Hij vervolgde: ‘Aangezien ik niet de man ben die je zoekt, ga ik er vanuit dat je ons verlaat? Vergeet niet wat tomaatjes mee te nemen... Of hier, een lekker plakje kaas voor je Raichu.’ Met heel veel moeite wist hij de glimlach op zijn gezicht te houden, terwijl hij de vreemdeling in de ogen keek.

OOC: I've got no freaking clue. x'D Hoop dat je er wat mee kunt!

_________________
OOC: Godmode van Kean met toestemming
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Pokémon Picnic! wo aug 13, 2014 7:41 am

Nate trok nijdig één wenkbrauw op toen de man begon te spreken. Hij bedacht zich nors dat hij het fijner vond als de man gewoon zijn mond hield. Er kwam niet veel goeds uit. Het irriteerde hem alleen maar nog meer. Hij had nu echt wel verwacht dat de man boos zou opspringen en zou uitdagen tot een gevecht. Hij had de vorige keer het vriendinnetje van de broer van de man al bijna kunnen elektrocuteren, dus waarom zou hij dat niet kunnen doen met die dikke Pokémon die daar zat? Als hij het goed had, was dat een Slowbro. En als hij genoeg wist van een Slowbro, was dat beest normaal gezien een Water-type. Het perfecte type om te elektrocuteren. Hij zou echter wel moeten uitkijken voor die Alakazam. Deze Pokémon leek best sterk en hij had niet echt iets wat mega sterk was tegen een Alakazam. Hij kon uiteraard een Haunter gaan vangen, maar die Pokémon leerden nooit echt wat serieus was. Die zou alleen maar om hem heen drentelen en hem vrolijk uitdagen. Nee, dat zou geen optie zijn. Hij zat al opgescheept met dat vreselijke mormel en dan zou hij ook nog eens een ander mormel erbij hebben? No way, geen denken aan. 'Conclusie?' snauwde Nate. 'Plakje kaas?' Zijn Raichu stond naast hem en barstte ongeveer van woede uit. Ze hield haar vuistjes gebald voor haar gezicht en een duistere trek was om haar net nog zenuwachtige snoet verschenen. Ze leek op geen enkele manier op de vriendelijke, schattige Raichu's die je normaal overal zag. Haar staart was uitdagend om zich heen geslagen en haar gele wangetjes vuurden woedend elektrische vonken af. Ondanks Raichu kon Nate zijn kalmte bewaren en een valse grijns verspreidde zich om zijn lippen. 'Jouw verlaten?' vroeg hij uiteindelijk alsof de man iets doms gezegd had. 'Ik denk dat ik nog even hier blijf.' Hij wierp een blik op Raichu. Zijn Pokémon was echt niet meer te genieten dankzij de opmerking van de man, maar Nate besloot om haar met rust te laten. Het was een stille boodschap naar haar toe dat als ze de man en zijn Pokémon wilde elektrocuteren, dat hij dat geen probleem zou vinden. Hij zou het zelfs grappig vinden om te zien hoe de man zich in alle haast moest verdedigen, net zoals zijn broer dat had moeten doen toen zijn Raichu een Thunder had afgevuurd op het blauwharige meisje .

Kalm bewoog Nate zichzelf meer naar de man toe. 'Ik heb me trouwens vergeten voor te stellen. Wat vreselijk onaardig van me,' zei hij toen dramatisch, alsof hij zojuist niet met van alles gedreigd had naar de man toe. Nate kon soms echt een ommezwaai van gevoelens zijn. Het was echter allemaal toneel dat hij speelde en als diegene met wie hij converseerde ook maar een beetje snugger was, zou diegene dat wel begrijpen. Hij zou nooit meer de angst op het gezicht van het blauwharige meisje vergeten toen zij door hem werd uitgedaagd tot een gevecht. Hij balde zijn vuist. Ze was ontkomen, maar niet voor lang meer. Hij zou haar vinden. Hij zou haar terugpakken. En dan zou het allemaal een stuk slechter aflopen. Hij ging kalm zitten bij de man en wierp een minachtende blik op diens Pokémon, maar besloot om voor nu het woord aan de man te laten.

OOC: Zoals je ziet ebde mijn inspiratie aan het einde van de post een beetje weg xD
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: A Pokémon Picnic!

Terug naar boven Go down
 

A Pokémon Picnic!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: South Kanto :: Seafoam Islands-