Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 "Silent" City

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Denys Coeur


Profiel Vrouw Aantal berichten : 49
Poképoints : 12
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 19 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: "Silent" City zo feb 16, 2014 6:05 am

Een stralende namiddag was het in Vermillion City en de drukte in de winkelstraten namen met een rap tempo toe. Een jongeman tuurde uit een beslagen raam met de krant op de tafel voor hem, uitgespreid. Soms was er zacht gerinkel te horen van de zoveelste gast die de deur van het café ‘Snorlax Buffet’ geopend had. Het was dan ook een algemeen bekend café in de stad en werd zeker rond dit uur aardig overvol. Denys wendde zijn blik van het uitzicht af-wat er van te zien was- en greep met zijn hand weer het warme kopje thee voor hem vast en nam er een slok van. Met zijn andere hand greep hij de bladzijde van de krant vast, terwijl hij speurde naar een interessant nieuwsitem. Een nieuw ingevoerde dienstregeling van het openbaar vervoer, het weer van komende dagen, uitslagen van voetbalwedstrijden en blabla. Hij sloeg het krantje voor zich dicht en vouwde deze op. Getreuzel. Waarom deed hij nog de moeite om de krant te lezen? Zelden stond er iets in dat hem echt interesseerde. Hij nam nog een slok van zijn dampende kamillethee en bracht het krantje met zijn andere hand naar zich toe. ‘Vermillion Nieuws’ stond er met dikke letters in het cursief op de voorpagina met eronder de datum en de uitgave in een iets kleiner lettertype. Hij had altijd de nieuwsitems van Fuchsia City interessanter gevonden. Altijd was er gewoon iets interessants gaande dan in dit havenstadje. De jongen liet het krantje met een zachte plof op zijn tafel vallen en leunde iets naar achteren.

Direct protesteerden zijn beenspieren, maar gaf de jongen ze niet hun zin; hij bleef in dezelfde houding zitten. Zijn spieren deden nog aardig veel zeer van de training van laatst in het veld achter het hoofdkwartier. Het had aardig zijn tol geëist dat hij zelfs bij het arriveren bij zijn kamer neerplofte op de grond en in dezelfde houding de nacht doorgekomen was. Hij was geeneens de enige, Verte was ook aardig uitgeput en zat vaker in de zon dan normaal. Fotosynthese, he? Daarvan knapte de Ivysaur op. Maar goed, de training was nu achter hen. De jongen nam een laatste grote slok van de warme thee en legde toen voorzichtig het kopje terug op de tafel. Nu zat hij in een cafeetje zijn dagen door te komen uit verveling wanneer het weinig zin had om te trainen of zelfs maar te lezen. De tijd kwam je dan enkel door met de krant. Denys gaapte licht verveeld en wierp toen een blik op de klok die boven de deur van het café hing. Vijf uur. Was het alweer zo laat? Hij schoof naar achteren, kwam van zijn houten stoel af en schoof deze zachtjes terug in tegenstelling tot anderen. Een bediende had hem opgemerkt en snelde naar hem toe met haar pen en stuk papier nog in de hand. ‘Uw rekening, heer!’ Hij keek haar kort aan en schatte haar beduidend jonger in dan hij. Ze leek met haar volle wangen en grote blauwe ogen op een 15-jarige. Dat ze op zulke leeftijd al werkte, maar ja, tegenwoordig was het normaal. Vroeger was het erger. Hij had gelukkig of hoe je het ook bekeek, tot zijn achttiende nooit hoeven werken. Met zijn hand wroette hij in zijn jaszak, opzoek naar wat kleingeld voor de thee en gaf deze toen aan de bediende. De bediende keek hem verwachtingsvol aan met haar grote ogen, alsof ze een woord verwachtte, maar wat had hij moeten zeggen? Wacht. “Oja, hier!” Denys gaf haar extra geld als fooi, maar de verwachtingsvolle blik in haar ogen bleef. Ergens begon het hem naderhand te irriteren. Gelukkig kwam ze op tijd erachter dat waarop ze aan het wachten was, het niet zou komen. Zeker niet van hem. Spoedig stond ze bij een ander tafeltje de mensen te bedienen, iets wat ze hoorde te doen in plaats van hem verwachtingsvol aan te staren met haar Poliwag ogen.

Eenmaal buiten het café liep hij rechtstreeks richting een stadspark waar hij een leeg bankje vond en erop neerplofte met een boek op zijn schoot. De zon ging langzaam in de verte onder een klein meer en de lucht kleurde langzamerhand gelig met lichtblauwe tinten op de achtergrond. Denys zou maar eens dit boek over een Middeleeuws levensgemeenschap lezen met een fantasie tint erbij, tot het rond een uur of zeven zou zijn. Dan werd het aardig tijd voor iets warms om te eten. Hij liet een luide gaap horen en zijn blik voor een tel op het meer rusten. Het zag er mooi uit met de zon die haast in het meer leek op te gaan. Dat natuur omzeilden het meer ook wat het iets natuurlijks gaf, maar natuurlijk was het geluid van verkeer te horen en de toppen van kantoorgebouwen te zien. Het verpeste de boel enorm. Zijn blik gleed weer naar een bladzijde van het boek voor zich, maar hij raakte afgeleid van het geluid van schreeuwende kinderen op de achtergrond. Licht geagiteerd begon hij driftig verder te lezen, maar ver kwam hij niet. ‘Wat leest u?’ Een peuter met roze kleertjes aan keek hem recht aan en raakte met haar vettige handen zijn boek aan. Kinderen. Dat kon hij er ook nog bij hebben. Hij had echt de neiging om zijn boek dicht te klappen met de vinger van het meisje ertussen, maar de ouders sleurden het kind gelukkig van hem weg. “Dat kon er ook wel bij...” zuchtte Denys geërgerd, waarna hij zijn boek dichtklapte en naast zich neer legde. Toen kwam hij op een idee. Wat als Verte hem kon waarschuwen voor burgers? Direct greep hij diens pokéball en sloeg deze open. Een witte straal vormde recht tegenover hem de Ivysaur genaamd Verte die hem luidkeels begroette. “Hou de boel in de gaten,” De Ivysaur knikte en vestigde zich onder Denys met zijn ogen die als een roofdier de plek afspeurden. “Eindelijk,” zuchtte Denys opgelucht die het boek weer vastgreep en het lezen hervatte. Wat rust.
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: "Silent" City do feb 20, 2014 7:53 am

Met een pijnlijk gezicht keek Nate zichzelf aan in de spiegel. Hij had zichzelf - na veel moeite weliswaar - uit bed kunnen sleuren. De training was bij hem niet goed afgelopen. Het eerste deel had hij er goed vanaf kunnen brengen, maar het tweede deel was het misgegaan toen hij Destiny moest imponeren en een hoge sprong waagde. Hij was verkeerd neergekomen en had daarmee zijn enkel verstuikt waardoor hij niet verder deel had kunnen nemen aan de martelende training. Hij had willen doorzetten, maar Destiny had hem afgewezen en hem laten wegsturen door iemand anders. En nu had hij een of ander jeukend verband rond zijn enkel, kon hij nog altijd niet fatsoenlijk lopen en moest zelfs met krukken lopen. Met krúkken. Thank God dat ze het idee bij de verzorgingsruimte weg hadden gelaten om hem een rolstoel aan te bieden. En dan zou Ivan hem moeten duwen zeker. Ivan was zijn persoonlijke slaaf uit een andere Unit. Hij zat niet bij Nate in de groep en dat was misschien maar goed ook, want Ivan was nu niet bepaald de slimste. Maar goed, hij kon makkelijk voor Nates slaaf spelen. Aan Ivan had hij wel nog wat lol gehad. De man wilde duidelijk niet gewenkt worden door Nate, maar dat weerhield Nate er niet van om hem het leven zuur te maken. Hij was eigenlijk net een beetje Destiny, die maakte het leven ook zuur voor hun met haar zware trainingen. Niet dat Nate er iets op tegen had natuurlijk, hij was er wel een beetje trots op dat hij orders van de Commander zelf had moeten krijgen om te stoppen met wat hij bezig was. Als het aan hem had gelegen, had hij gewoon voortgezet. Misschien zou Destiny wel onder de indruk zijn omdat hij niet wilde opgeven en zou hij daarmee een deel compenseren met dat hij door zijn enkel was gegaan. Nate strompelde onhandig naar de andere kant van de kamer waar Ivan zijn krukken had neergezet. En hij had nog zo tegen dat schoothondje gezegd dat hij de krukken vóór Nates bed had moeten leggen. Ach ja, hij zou hem voor deze ene keer met rust laten. Nate graaide naar zijn krukken, fatsoeneerde zijn haar terwijl hij op de krukken balanceerde en begon toen zuchtend zichzelf naar de uitgang van zijn kamer te werken. Hij keek om zich heen om te zien of hij Ivan zag, maar dat was niet het geval.

Toen Nate eenmaal buiten stond, riep hij zijn Pidgeot tevoorschijn. De vogel kwam tevoorschijn en keek Nate vragend aan. Nate haalde de Poké Ball van Raichu en Growlithe ook tevoorschijn en gooide deze in de lucht. 'Growlithe,' blafte hij. 'Jij neemt mijn krukken in je bek mee naar waar Pidgeot me heen vliegt.' Hij liet de krukken vallen en Growlithe pakte ze enthousiast op, maar de krukken waren te groot voor hem, dus moest hij ze constant loslaten als hij ook maar één stap verder deed. De puppy-Pokémon keek met zielige oogjes naar Nate, maar deze liet zich daardoor niet imponeren. 'Breng ze naar het centrum van Vermillion City,' gebood hij de Pokémon, waarna hij met moeite op zijn Pidgeot stapte. Raichu sprong meteen op de rug van de vogel-Pokémon. Nate keek naar beneden en zag hoe Growlithe moeite had om zijn bevelen op te volgen. 'Ik zou blij zijn als ik een vuursteen zou hebben,' snauwde hij. Raichu kromp in elkaar. Ook al was ze zelf zo gemeen als wat, ze vond het nooit leuk als Nate zo reageerde, want het maakte haar ergens wel bang. Nate keek achter zich en aaide de Pokémon over haar wang, wat haar naar hem deed kijken. 'Ik zou blij zijn als Growlithe eindelijk eens zoals jullie zou worden. Hij zou veel van jullie kunnen leren,' complimenteerde hij Raichu en Pidgeot. Pidgeot sloeg met zijn vleugels als antwoord, steeg op en bracht hem naar het centrale punt van Vermillion City. Nate stootte zo nu en dan een gemeen lachje uit als hij zag dat Growlithe bijna met Nates krukken bleef haken achter de benen van mensen die beneden rondliepen. Hij had dan ook geen enkele compassie met de vrouw die één van zijn krukken hard tegen haar scheenbeen kreeg en grinnikte even. Growlithe kwam, zoals Nate had verwacht, geen meter verder en hij zag hoe moe de Pokémon werd. Pidgeot daalde langzaam neer en Nate sloeg zijn armen over elkaar heen, terwijl hij op zijn Growlithe wachtte. Een kwartier later arriveerde de Pokémon pas. De Pokémon viel op zijn zij, helemaal uitgeput zijnd. Nate snoof, keerde de Pokémon terug en pakte zijn krukken hinkelend op, waarna hij om zich heen keek. Buiten een persoon die op een bankje zat viel hem niks op. Hij besloot om de man te gaan irriteren, draaide zich al om en bewoog zichzelf naar de man toe.

'Ik haat krukken,' snauwde hij hardop nog voor hij de man bereikt had. Hij kneep zijn ogen samen. Wacht eens even. Hij kende die man. Maar waar had hij hem eerder gezien? Hij dacht even goed na. Hij had hem gezien in Unit D, daar was hij vrij zeker van. Plotseling doemde een gezicht in zijn gedachten op. Een gezicht die vlak nadat hij door zijn enkel was gegaan, zelf mocht meedoen aan de training. Destiny had hem vlak na hem afgeroepen en Nate had pijnlijk over zijn schouder gekeken om te zien wie de laatste was geweest die op moest gaan. Hij kon zich echter geen naam herinneren. 'Wel wel,' zei hij zo honend mogelijk, ondanks de pijn. 'Wie hebben we daar? Een Trainee van Unit D?' Hij sprak dat laatste heel zachtjes uit omdat zij immers alleen mochten weten waar het over ging. Omstaanders zouden zichzelf kunnen gaan bemoeien en dan hadden ze een probleem. En als het niemand van Unit D zou zijn, zou Nate hem zo hard laten elektrocuteren door Raichu dat diegene het wel zou vergeten wat hij had gezegd. Hij besloot om dat plan nog even opzij te zetten. Hij gaf het uiteindelijk op en ging naast de man zitten, de krukken werden hem veel te veel. 'Je ziet er nog goed uit,' zei hij geërgerd. 'Wees blij dat je niet door je enkel bent gegaan op die vreselijke training.' Hij besloot om het voor één keer eens niet honend uit te brengen. Hij besloot om deze man een kans te geven om zichzelf te bewijzen, een kans te geven om zijn respect te verdienen. Team Amuyu-leden konden immers sneller zijn respect verdienen dan gewone burgers, omdat zij wisten waar hij doorheen ging. Zij vergezelden hem zelfs in de trainingen. 'Wat is je naam?' vroeg hij vervolgens, zijn hoofd lichtelijk kantelend, alsof hij werkelijk geïnteresseerd was.

OOC: De beloofde post :3
Terug naar boven Go down
avatar
Denys Coeur


Profiel Vrouw Aantal berichten : 49
Poképoints : 12
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 19 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: "Silent" City do feb 20, 2014 10:00 am


'Ik haat krukken,' Oké, nu had Denys er genoeg van. Er was geen rust te vinden in de stadspark en blijkbaar had een bepaalde Ivysaur met de naam ‘Verte’ zijn taak niet uitgevoerd. Hij hoorde de Ivysaur een zachte krimp geven, omdat het beestje leek te weten wat hij zojuist niet gedaan had. Hij had de sterke neiging om het boek naar het persoon te werpen die zijn rust had verstoord met een suffe zin, ‘ik haat krukken’. Wat moest er in dat persoon omgaan om luidkeels zijn frustratie tegenover krukken te uiten? De jongeman kneep zijn ogen tot dunne groene spleetjes en klapte voor de zoveelste keer zijn boek dicht, terwijl zijn blik afwachtend naar links keek. Het persoon was zo dichtbij dat diegene wel pal langs hem moest passeren, er was immers geen andere pad te bekennen rond zijn bankje. De seconden vlogen voorbij en zijn grip om de kaft van het boek werd sterker. Het scheelde nog een paar tellen of hij smeet zijn boek tegen diens voorhoofd aan. De gedachte aan een gast die keihard op zijn rug terecht kwam met een boek op zijn gezicht, werd Denys bijna te veel. Zijn wangen kleurden rood, omdat hij een luide lach moest inhouden. Eerst moest hij kalmeren. Hij ademde diep in en uit om de laatste neigingen tot lachen onklaar te maken, voordat hij zijn boek naar de gast zou toewerpen. Een lichte grijns stond op zijn gezicht getekend toen een schim in zijn blikveld verscheen. Zijn grip op het boek werd minder, maar in een flits hervatte hij die. Denys kende de jongen en zelfs Verte keek de rustverstoorder met grote ogen aan. Dit was de Trainee die voor zijn beurt aan de training door zijn enkel was gegaan of iets dergelijks en een Raichu als partner had. Denys wist echter de naam van de figuur niet meer. Hij had enkel het vermoeden dat het iets met ‘Na’ was bij zijn voornaam. Deed het er eigenlijk veel aan toe? De Trainee had zoals Denys eerder deed vermoeden, krukken waarop hij leunde. Auch.

'Wel wel,' Zei de gast op een manier die niet deugde. Het klonk alsof Denys een Rattata was en de ander een hongerige Persian die bij de gesproken woorden, zijn bek aan het aflikken was, klaar om toe te slaan. Denys snoof lichtjes ter begroeting. Deze Rattata werd mooi geen prooi. 'Wie hebben we daar? Een Trainee van Unit D?' De stem van de Trainee klonk nu haast fluisterend met een acceptabele reden. Denys sloeg zijn armen over elkaar en hield het boek met een hand vast. Hij bevestigde het met een traag en bijna onopmerkelijk knikje. De Trainee plofte spoedig naast hem neer op het bankje. De Ivysaur onder Denys voelde zijn trainer’s wantrouwen tegen de ander aan en schoof iets meer onder zijn trainer door. De Ivysaur spitste zijn oren en rustte zijn kop op zijn voorpoten, terwijl hij alert op de grond lag. Beiden vertrouwden de plotselinge verschijning van de Trainee niet die het zich gemakkelijk maakte op het bankje. Ze wisten beiden weinig over de andere Trainees van Unit D van Team Amuyu. Echter, moest dit ook vanuit de andere kant zo zijn. Zijn groene ogen gleden van de jongen naar het meer. De zon was inmiddels niets meer dan een rode stip boven de horizon geworden en de lucht kleurde donkerder en donkerder. Spoedig zou het al pikdonker zijn en om dan met deze jongen rond te hangen? Het leek hem geen goed idee op z’n zachts gezegd. Ach, zolang de Trainee niets doms deed was het koek en ei, right?  'Je ziet er nog goed uit,' Doorbrak de Trainee geërgerd de stilte, 'Wees blij dat je niet door je enkel bent gegaan op die vreselijke training.' Denys knikte en leunde iets naar achteren met zijn blik nog op het meer voor hem gericht. Hij was nog heel buiten hier en daar spierpijn te hebben. “Klopt, maar je wordt er harder van. Zie het als een kans om na de herstelling van jouw enkel een stap hoger te gaan. Op zijn tijd natuurlijk,” zei Denys maar als zijn weerwoord.

De ander mocht hem misschien geïrriteerd hebben toegesproken, tot daden was diegene niet gekomen of geestelijke uitbuiting. Gebeurde zulke dingen niet, dan zou Denys beleefd antwoorden. Als de ander hem na de woorden een stoot had gegeven waren hele andere, minder beleefde woorden, uit zijn mond gekomen en lag de ander met meer dan een verstuikte enkel terug in het ziekenboeg. 'Wat is je naam?' Denys fronste even bij de vraag en keek ditmaal wel even de zwartharige aan. Nu wilde hij opeens zijn naam weten? Wat een aparte wending. “Denys,” antwoordde hij stug met nog dat wantrouwen in de lucht. De ander kende hij nog geeneens zo goed, dus zou hij zeker zijn achternaam niet prijsgeven en om het wel te vertellen en erbij te liegen werkte slechter uit. Hoe lag het dan bij de ander. “En jij bent .. ?” vroeg Denys toen aan de ander, voordat hij een blik op het boek wierp die hij nog steeds vasthield. Zou hij nog een keer proberen om rust te verkrijgen, hoewel het zou beginnen als een conversatie? Het was het waard, toch?  Met een onverschillige beweging stak hij het boekje richting de ander uit. Nu moest hij maar hopen dat de ander een boekenwurm was, hoewel het met diens trekjes het er niet op leek. “Fan van dit boek?” De titel van het boek was ‘Muting on the Bounty’. Het was een zeer bekend boek die kort samengevat over een jongen ging die een reis over de wereld zou maken op een boot om een straf te ontkomen. De versie die hij vasthield was echter in het Engels geschreven,  maar dat hoorde over het algemeen geen probleem te zijn voor de ander. Nu moest hij de boel maar zien af te wachten .. nam de ander het boek aan, of niet?
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: "Silent" City do maa 06, 2014 5:22 am

Het weerwoord van de man naast hem was op zijn zachtst gezegd vrij interessant. Nate draaide een tikkeltje geamuseerd zijn hoofd naar de Trainee. Hij had aan het kleine knikje gezien dat hij gelijk had. Hij zat dus echt naast iemand uit zijn eigen Unit, Unit D. Er kwamen steeds meer Trainees in Unit D bij, waardoor Nate af en toe goed moest kijken wie nu wel van hun Unit was en wie niet. Zo kende hij bijvoorbeeld alleen maar Destiny en Zinan een klein beetje, omdat deze laatste hem weg had gebracht toen hij door zijn enkel was gegaan. Nate had, nadat hij door zijn enkel was gegaan, Raichu op haar kop gegeven omdat deze de eerste keer het had laten afweten bij het onderdeel van de prikkeldraad. De Raichu had de hele avond bang gezwegen, bang zijnd voor een nieuwe uitbarsting van haar trainer. Nate was in de ochtend daarna afgekoeld en had zijn deken opgetild zodat Raichu bij hem kon komen liggen. De Pokémon was voor hem komen liggen en Nate had beschermend zijn arm rond de Pokémon gelegd, natuurlijk met niet al te veel gewicht leunend op zijn arm, anders zou hij de Raichu geplet hebben. Hij lag wel vaker zo met zijn Pokémon, vooral als ze het koud had. Nate voelde zichzelf als een soort strenge vader voor zijn Pokémon, vooral voor Raichu. Hij zou dat echter nooit toegeven aan de andere Trainees en zijn liefde voor zijn Pokémon liet hij dan ook niet vaak blijken. Ze wisten heus wel dat hij van hun hield, dus hoefde hij het ook weer niet zo duidelijk uit te drukken. ‘Je hebt gelijk,’ antwoordde Nate dus op wat de man had gezegd. Nate ving zijn naam wel op, maar was even te afwezig om te antwoorden en was even ergens anders mee bezig.

Nadat de man zijn naam had uitgesproken en hem zelf een vraag stelde, keek Nate pas weer om naar hem. Zou hij wel honend reageren of niet? Hij voelde er eigenlijk niet veel voor omdat ze samen in Unit D zaten. Oké, als hij nu in een andere Unit had gezeten of het was iemand geweest die hij totaal niet kende, maar deze man onderging dezelfde ellende als hij bij Destiny. Nee, hij kon net zo goed een poging doen om aardig te zijn, ook al haatte hij dat. De man verdiende al respect genoeg door in Unit D te zitten, de volgens Nate beste Unit waar je maar kon zitten. De rest van Team Amuyu zou meer moeite doen om zijn respect te winnen. ‘Nate,’ zei hij. Denys had ook alleen maar zijn voornaam gegeven, dus waarom hij niet? Nate wierp een korte blik op het boek wat Denys vasthield. Hij trok zijn neus op toen Denys vroeg of hij het boek kende. God nee. En hij zou het ook niet willen kennen ook niet. Hij haatte lezen. ‘Nee,’ antwoordde hij dus. ‘Lezen is niet mijn ding.’ Hij moest moeite doen om zijn stem niet bot te laten klinken. Het was sowieso al lastig om niet gemeen te doen, maar deze man leek wel zijn respect te verdienen, net zoals Destiny. Nate kon zien dat de man het waard was om zijn tijd in te steken en daar focuste hij zich maar op. Hij wist even niet meer wat hij moest zeggen. Hij had kunnen antwoorden dat hij lezen wel leuk vond, maar dat boek nog niet gelezen had, maar dan zou hij vervolgens gezeur over een of ander saai onderwerp moeten aanhoren. Daar had hij echt geen zin in. En zijn Raichu waarschijnlijk ook niet.

Nate haalde de Poké Ball van zijn Pidgeot tevoorschijn. Deze keek hem aan. Nate keerde hem echter zonder medelijden terug. Raichu kroop op zijn schoot en maakte het zich daar gemakkelijk. Nate haalde zijn wenkbrauw op. Normaal deed zijn Pokémon niet zo liefdevol in de buurt van anderen. Hadden ze dat ook niet zo afgesproken? De waarschuwende blik van Nate liet Raichu haar oortjes plat leggen, maar Nate was onverbiddelijk. De Raichu sprong dus van zijn schoot af, maar raakte daarbij per ongeluk met haar staart het boek van Denys. ‘Sorry,’ zei Nate, ook al kon het hem niks schelen. Hij keek hoe de Raichu naar de Ivysaur liep en deze onderzoekend bekeek. Zijn Raichu gedroeg zich abnormaal. Net als hij eigenlijk. Hij zou normaal ook allang zijn beginnen dreigen en snauwen, maar dit was nog altijd niet gebeurd. ‘Heb je naast die Ivysaur nog andere Pokémon?’ Dit was echt het toppunt. Hij deed moeite om een gesprek te beginnen! Hij wist niet hoe het kwam. Denys was anders dan Ivan. Ivan was een makkelijk doel, een makkelijke slachtoffer om te pesten en hij zat ook niet in Unit D, wat het pesten alleen maar verergerde. Denys zat wel in zijn Unit en de man leek iemand te zijn die van zich af kon bijten. Nate hield van persoonlijkheden die van zich af konden bijten. Misschien lag het daar aan? Hij wist niet waar het aan lag, maar het was wel speciaal. Raichu was ondertussen bij de Ivysaur gaan zitten en bewoog met haar oortjes terwijl ze naar de Pokémon keek. Ze voelde er niet veel voor om vijandig te doen als de Ivysaur ook niet vijandig deed. Bovendien deed Nate ook niet vijandig. Soms kopieerde ze echt helemaal zijn gedrag en dit was het moment waarop ze dat deed.
Terug naar boven Go down
avatar
Denys Coeur


Profiel Vrouw Aantal berichten : 49
Poképoints : 12
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 19 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: "Silent" City za maa 22, 2014 4:59 am


‘Nee,’ Een duidelijk antwoord. De donkerharige Grunt, Nate, bleek niet een fan van literatuur te zijn en wees zijn boek af. Wat had hij anders kunnen verwachten? Was hij zo naïef dat hij dacht dat een ruw uitziende figuur, zoals Nate interesse voor iets als een boek zou hebben? Wat was hij toch weer kinderlijk bezig. Nate toelichtte hierna dat het, zijn woorden, niet zijn ‘ding’ was. De neiging om met zijn ogen te rollen op zijn opmerking was sterk, maar nog uit enige respect deed hij dit maar niet en  wierp hij enkel een korte blik op de ander. Het was wel duidelijk dat het niet zijn ding was. Woorden hieraan toevoegen was onnodig en Denys hoefde geen verdere reden hiervoor te krijgen, een simpele ‘ja’ of ‘nee’ was genoeg geweest. Zijn enige verklaring hiervoor kon zijn om de conversatie aan de gang te houden. Denys was echter niet de juiste man hiervoor, zijn sociale kwaliteiten waren zacht gezegd, onder het gemiddelde. In het bijzijn van de ander had hij rustig weer naar het boek kunnen grijpen om het verder te lezen, maar wat had het voor een zin bij Nate of een ander figuur? Ze bleken niet de indruk te hebben dat er figuren waren die rust wilden. Denys sloeg een zachte zucht en wilde het boek weer naar zich toe trekken om deze op te bergen, maar de plotselinge verschijning van een Pidgeot voor de Grunt trok zijn aandacht. Denys trok zijn wenkbrauwen omhoog, niet begrijpend waarom Nate een Pidgeot erbij gehaald had in deze situatie. Stond die er al een langere tijd? Wat was toch deze trainer van plan? Het volgende moment was de Pidgeot weer verdwenen. Pardoes, zonder dat er iets gebeurd was. Hij staarde de ander aan met zijn groene ogen. Kon hij hiermee de conclusie trekken dat hij echt voor niets zijn Pidgeot tevoorschijn had laten komen? Kwelde dat zijn Pokémon niet? Opgeroepen worden om geen enkele reden. Denys kreeg meer wantrouwen in Nate, een figuur die blijkbaar niet om zijn Pidgeot gaf. Waarom sprak hij nog met zo’n figuur, als hij geen respect verdiende? Oké, ‘sprak’ was wel heel erg positief uitgedrukt.

Alsnog had Denys al een boer woorden klaar staan, maar het volgende beeld weerhield hem. De Raichu van de trainer kroop op zijn schoot en leek vrij vredig, alsof de Pokémon de eerdere gebeurtenis wilde uitbannen. Nate reageerde echter alsof hij betrapt werd op iets. Was een liefdevol gedragende Pokémon iets om van te schamen? Denys snoof zachtjes, maar met zijn mondhoeken lichtjes opgetrokken. Het was beter om niets te zeggen. De Grunt keek de Raichu waarschuwend aan en uiteindelijk sprong de Raichu van zijn schoot, de strijd verloren. De lange staart van de Pokémon raakte plotseling zijn boek die met een smak op de grond viel. Denys staarde even naar het boek dat op de grond laag. Had hij nog steeds dat boek dan niet weggelegd?  De jongen sloeg zachtjes de palm van zijn hand tegen zijn voorhoofd. “Ik heb mijn dag niet,” Mompelde hij zachtjes, waarna hij het boek oppakte en op de achtergrond Nate zich hiervoor excuseerde zonder enige overtuiging. Dit was een vreemd figuur. Waarom had hij hem juist nu moeten ontmoeten? Denys hees zichzelf weer recht en legde het boek naast zich op de bank. De Raichu zat inmiddels onder het bankje naast zijn eigen Ivysaur die zich nog lichtelijk ongemakkelijk voelde. Denys sloeg zijn armen over elkaar en leunde lichtjes naar voren. Hij vroeg zich eigenlijk vooral af, buiten de al aparte zaken omtrent Nate, wat hij eigenlijk als reden had om bij Team Ayumu te voegen. Elke Grunt had hier zijn reden voor en gezien hij toch de ander slecht begreep en het lezen van een boek onmogelijk zou zijn met Nate als gezelschap, kon hij een gokje wagen. “Wat is jouw reden om eigenlijk te werk te gaan bij de TA?”
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: "Silent" City vr maa 28, 2014 12:45 am

Raichu probeerde een lichte grijns te verbergen toen ze merkte dat de Ivysaur zich ongemakkelijk voelde. Ook al had ze zich voorgenomen om niet gemeen te gaan doen, ze kon het toch niet laten om lichtelijk triomfantelijk te zijn. Ze probeerde echter om er niet te veel van te laten merken. Ze hoefde nu toch ook niet meteen vriendelijk te doen, wel dan? Maar ze hoefde ook niet gemeen te gaan doen. Pas als Nate liet blijken dat het goed was zou ze pas aardig doen. Tot die tijd zou ze de Ivysaur zich lekker ongemakkelijk laten voelen. Ze had zin om op haar achterpoten te gaan staan en vonken van haar wangen te laten komen. Ze wilde echter niet dat Nate boos op haar zou worden als hij daardoor zijn kans niet meer kon krijgen om goed te kunnen praten met die Denys. En dan wist ze wat er zou gebeuren. Dan zou ze ten eerste op de grond mogen slapen, hoe koud ze het ook had. En Nate zou de orders naar haar schreeuwen en haar bedreigen als ze niet deed wat hij zei. Ze wist dat Nate de mogelijkheid had om haar aan het huilen te maken als hij zo boos was. Ze was echt bang voor hem als hij zo boos deed. Gelukkig was hij meestal alleen boos op Growlithe omdat die stomme hond alles als een grap zag en nooit serieus deed wat Nate van hem vroeg. Daarom buitte Nate hem ook altijd uit. Pidgeot werd dan wel weer met een beetje meer respect behandeld als Growlithe, maar Raichu wist dat zij zijn lieveling was. En dan was er nog die stomme Butterfree van een paar weken geleden die bij het team gekomen was. Nate probeerde haar altijd zo goed mogelijk in haar Poké Ball op te sluiten, maar het wilde wel eens gebeuren dat ze zomaar uitbrak. Gelukkig was dat nog niet gebeurd op momenten dat er mensen bij waren en Raichu had haar altijd kunnen kalmeren met een fikse Thunder Shock. Terwijl ze zo na zat te denken zag Raichu de lichtelijk bewegende Poké Ball die gevestigd was aan Nates riem. Haar oortjes gingen verbaasd opzij. Het kon Growlithe niet zijn en Pidgeot ook niet. Het besef drong tot haar door dat het Butterfree was die op het punt stond om uit haar Poké Ball te breken. Raichu deed haar oortjes al plat voor de boze Nate die dan onherroepelijk zou volgen.

Nate draaide zijn hoofd verbaasd toen hij de vraag hoorde. Hij had niet in de gaten dat de Poké Ball aan zijn riem heen en weer aan het wiebelen was en dat zijn Raichu ineengedoken voor hem zat. 'Ik heb Destiny, de commandant, ontmoet in een steegje. Zij had mij gevraagd of ik Team Ayumu wilde joinen. Natuurlijk moest ik daar wel eerst een paar tests voor doen,' beantwoordde hij de vraag. Hij was zo verbaasd geweest door de plotselinge vraag dat hij meteen eerlijk antwoord had gegeven. Ach, het kon niet veel kwaad. Het was geen belangrijke informatie die ze tegen hem konden gebruiken of zo. 'En jij?' stelde hij maar als wederkerende vraag. Hij sloeg zijn armen achter zijn hoofd en leunde een beetje naar achteren. Plotseling voelde hij het wiebelen van de Poké Ball en voor hij ook maar iets kon doen barstte deze open. Nate slaakte een nijdige kreet toen de Pokémon tevoorschijn kwam die al voor twee dagen vast had gezeten in haar Poké Ball. Eerst zag hij alleen maar wit licht, waarna hij een bepaalde druk voelde op zijn borst. Hij haalde zijn armen achter zijn hoofd vandaan en ging meteen rechtop zitten, waarna hij naar zijn borstkas keek. Hij zag dat Butterfree hem aan het knuffelen was en zuchtte geïrriteerd. 'Niet weer,' snauwde hij. Hij pakte de Butterfree vast aan haar schouders en probeerde haar achteruit te duwen. 'Oh, waarom moest die Poké Ball dan ook weer net op dat moment op de grond vallen!' Hij keek haar woedend aan. 'Ga terug in je Poké Ball, mormel, of ik dump je hier ergens bij de haven!' Hij keek Butterfree waarschuwend aan, maar de Pokémon keek hem verwonderd terug aan. Butterfree besloot om Nates orders te negeren en draaide zich om naar Denys. 'Free!' zei ze tegen deze, waarna ze vrolijk voor zijn gezicht fladderde. Nate deed pogingen om de Buttefree terug te keren, maar ze ontweek de lichtstraal van de Poké Ball telkens heel handig. 'Dit hier is Butterfree,' zei hij ondertussen geïrriteerd tegen Denys. 'Een vervelend mormel die beter in Viridian Forest was gebleven!' De Butterfree keek hem liefdevol aan, vloog naar hem toe en knuffelde hem opnieuw. Nate liet zich zuchtend achterover zakken tegen de rugleuning van de bank. 'Je bent vreselijk, weet je dat,' mompelde hij tegen de Pokémon. 'Free!' antwoordde deze, waarna ze haar neusje tegen Nates hals duwde.

OOC: Iedereen die Nate haat lacht zich nu dood. Wat zo wat betekent dat heel KE aan het lachen is nu.
Terug naar boven Go down
avatar
Denys Coeur


Profiel Vrouw Aantal berichten : 49
Poképoints : 12
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 19 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: "Silent" City za apr 12, 2014 4:33 am


Verte wist niet wat hij van de situatie moest denken. De Raichu en de trainer, de twee hadden een vreemde aura over hen heen liggen, eentje die hem de bibbers gaf. Hij was zelf absoluut geen schuwe Pokémon, maar toch trok hem de trainer en diens Pokémon gewoon niet. Ze waren de typen duo’s die genoten van andermans lijden. Niet de meest gezellige typen. Het sprak aardig voor zich dat ze in Team Ayumu zouden zitten, maar het verbaasde de Ivysaur nog steeds dat zulke typen werkelijk waar rondliepen. Je hoorde over ze, maar om er een naast je te hebben was een totaal andere ervaring, maar eentje die de Ivysaur o zo graag had willen vermijden. Zijn blik gleed van het meer naar de Raichu die plots naast hem zat en het genot van zijn onzekerheid te lezen was in haar ogen. Hoe vaak had de Raichu deze blik in diens ogen gehad in haar leven? Verte wende zijn blik van de Pokémon af, een haast automatische reactie door de blik van de Raichu. Hoe zou hij op de Pokémon moeten reageren die niets uitvoerde, ondanks het genot dat de Raichu beleefde? Wat was datgene die de duo tegenhield om ook hun leven zuur te maken? Het leek allemaal zo verdacht. Zelfs het feit dat zijn trainer een conversatie hield met de andere trainer leek onwerkelijk. De Pokémon sloeg zijn ogen gedeeltelijk neer en kruisten zijn voorpoten en rustte zijn kop erop, starend naar het meer. Er viel gewoonweg niets te begrijpen, zeker nu de Raichu plotseling zo stil geworden was.

Denys keek Nate aan vanuit zijn ooghoeken na het stellen van zijn vraag, werkelijk benieuwd naar het antwoord van de ander. Elke Grunt had zo zijn eigen redenen om Team Ayumu te ‘joinen’ en ook weer zijn eigen methode gehad om bij de groep te komen. In zijn geval wisten er maar weinig mensen over, omdat hij altijd had besloten om het niet prijs te geven. De Grunt’s dwongen hem meestal ook niet om het te vertellen, het was gewoon geen verplichting om te vertellen. Jouw redenen lagen gewoon té persoonlijk en wanneer meerdere Grunt’s erachter kwamen bouwde je een onjuiste reputatie ermee op dan om basis van je acties, personage en Pokémon een reputatie op te bouwen. Alsnog had Denys de neiging om het wel tegen Nate te vertellen, vreemd genoeg. Geen idee waar dat gevoel vandaan kwam, maar het was simpelweg aanwezig. Maar goed, Nate was als eerst aan de beurt en aandachtig luisterde hij naar zijn verhaal. Nate was bij Team Ayumu gekomen, doordat hij de Commander in een steeg tegengekomen was en met behulp van enkele testjes het tot Grunt wist te schieten. Eerlijk gezegd had Denys een leuker verhaal verwacht of iets wat sappiger was qua context voor een figuur, zoals Nate. De Grunt gaf aan dat het nu zijn beurt was om dat te vertellen. Denys wist geeneens zeker of hij eerlijk zou antwoorden, ondanks dat gevoel, maar zover kwam het toch niet. Een Pokéball aan de riem van Nate begon namelijk heftig heen en weer te schudden, gevolgd door een felle licht.

Na een paar tellen dempte het licht en klonk nog net de naklanken van de geërgerde Nate. Het volgende beeld maakte Denys sprakeloos. Een Butterfree was verschenen en knuffelde liefhebbend de Grunt. De ‘stoere’ Grunt had een …. B-Butterfree?! Denys deed zijn best om zijn lach in te houden, maar faalde hierin en hield zijn hand voor zijn mond. Een goede! Had een andere Grunt de Pokéball expres aan zijn riem vastgemaakt als een grap of was dit werkelijk waar zijn Pokémon? Nate trok de Pokémon van zich af en snauwde de Pokémon af, waarop het duidelijk werd dat de Butterfree inderdaad van de Grunt was. Dit had Denys echt niet verwacht. Zelfs Verte grinnikte zachtjes om de verschijning van de Butterfree. Het was echter een Pokémon van Nate die hij wel direct mocht, gezien hij Nate aardig irriteerde en zijn orders negeerde. Toen de Pokémon naar hem toevloog, kon Denys het niet laten om de Pokémon een aai over diens kopje te geven. Nate stelde de Pokémon vol tegenzin aan hem voor als ‘Butterfree’.  “Wat ben je een leuke Pokémon, Butterfree!” Bracht Denys met een grinnik uit, waarna de Pokémon weer naar Nate toevloog en hem een tweede knuffel gaf. Gezien Nate’s woorden had hij de Pokémon in Viridian Forest gevangen, wat vrij logisch klonk. De manier waarop hij de Butterfree gevangen had bleef echter een mysterie, maar dat maakte niets uit. De liefde die de Pokémon voor Nate voelde was schattig, maar ook hilarisch om te zien. “Goede band hebben jullie daar. Je had de Butterfree bij de test moeten gebruiken,” zei Denys met een klein lachje op zijn gezicht, “Hoe kom je sowieso aan een Butterfree. Je lijkt mij niet het type voor deze type Pokémon, of toch wel?”
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: "Silent" City vr aug 01, 2014 8:33 pm

Raichu's oren gingen steeds platter naarmate Nate meer uitvloog tegen de Butterfree. Ook al wist ze dat zijn woede niet naar haar gericht was, ze wist dat ze nu alles juist moest doen of dat ze anders de gevolgen mee zou dragen. Nog nooit had Nate haar of één van zijn andere Pokémon, zelfs Butterfree niet, geslagen, maar hij kon op sommige momenten zo gemeen en streng zijn dat Raichu moest huilen. En als ze moest huilen, wat al weer een hele tijd geleden was, vond Nate haar zwak en zag ze zichzelf als een Pokémon die het helemaal niet waard was om bij Nate in de buurt te zijn. De Pokémon werd gelukkig niet geroepen door haar baasje. Ze keek een tikkeltje geïrriteerd naar de Butterfree die nog steeds pogingen deed om Nate te knuffelen. Ze werd al helemaal geïrriteerd toen ze Ivysaur zag lachen met de situatie. En niet alleen Ivysaur. Nate had het dan misschien niet in de gaten, maar Raichu zag best wel dat de Grunt zijn best deed om zijn lachen in te houden. Raichu zelf vond het alles behalve hilarisch. Ze wilde Nate niet bozer maken dan hij al was en daar ging de Grunt nu echt verandering in brengen als hij zo doorging. Ze verwachtte niet dat Nate rustig zou reageren op de situatie, want rustig reageren als hij zo geïrriteerd was kon hij nu eenmaal niet. Raichu wierp een woedende blik op Ivysaur. 'Is het gedaan met al dat lachen? Zo leuk is het niet,' snauwde ze naar de Pokémon. Kleine vonkjes bevonden zich op haar gele wangen en Raichu moest moeite doen om hem niet ter plekke te elektrocuteren. Tja. Het opvliegende gedeelte had ze van Nate overgenomen, dat moest ze toegeven. Ze kon het niet helpen. Ze hield er gewoon niet van als Nate uitgelachen werd door anderen.

Nate keek geïrriteerd opzij naar Denys. 'Jij bent zeker de leukste thuis,' merkte hij nijdig op. 'Gelukkig voor mij en ook heel erg gelukkig voor dat lelijke mormel zat ze nog niet in mijn team op het moment dat ik die test moest doen. Die test is namelijk geschikt voor stérke Pokémon, geen watjes. Butterfree zou het niet overleefd hebben.' Een lichte glimlach kwam rond zijn lippen toen hij zag hoe de Butterfree triest naar beneden keek, maar hij kon er niets aan doen dat hij een steek voelde in zijn borstkas toen hij zag dat haar oortjes begonnen te hangen. Ach wat. Begon hij nu echt medelijden te krijgen met dat mormel? Nooit! Nooit zou hij dat ding als een deel accepteren van zijn team. 'Ik ben ook niet het type voor zo'n zwakke Pokémon, geloof me,' zei hij kil. 'Het was een ongelukje, oké? Raichu donderde die Butterfree neer en op dat moment viel mijn Poké Ball op de grond. En natuurlijk moest dat stomme ding weer juist naar dat mormel rollen. En voilà, Nate vangt een Butterfree!' Hij deed een raar handgebaar ten teken dat hij net alsof deed dat hij vrolijk was en trok een wenkbrauw geërgerd op toen Butterfree met betraande oogjes naar hem keek. De Butterfree was haar verdriet echter gauw weer vergeten en ging op zijn knie zitten, waarna ze om zich heen keek. Nate zuchtte. 'Gelukkig is ze niet helemáál useless. Ze hoeft aanvallen zoals Confusion en Sleep Powder, welke nog wel redelijk te gebruiken zijn mocht ze ooit gebruikt worden in een gevecht.' De Butterfree keek hem met glinsterende ogen aan toen ze het complimentje aanhoorde. 'Word maar niet te blij,' snauwde hij haar toe, 'want ik ga je heus niet gebruiken in een gevecht!' Maar ze was al zo blij dat ze hem weer knuffelde.

Na Buttefree van zich af te hebben geduwd draaide Nate zich naar Denys toe. 'Maar voor dit kleine mormel ons stoorde, waren we nog ergens over bezig,' zei hij nu op een serieuze manier. Hij liet de Butterfree maar voor wat het was. Als dat mormel hem wilde knuffelen, hield hij haar niet tegen. Hoe rustiger ze werd, hoe minder snel ze het zag aankomen als hij haar terugkeerde in haar Poké Ball. En hij merkte ook dat hij zich beter kon bewegen als hijzelf gewoon rustig bleef. 'Wat doe je hier eigenlijk in Team Ayumu? Hoe ben je hier gekomen?' vroeg hij kalm. Hij was de vraag niet vergeten en hij verwachtte dan ook een antwoord. Hij had namelijk het gevoel gehad vlak voor zijn Butterfree hun kwam storen dat de jongen zijn antwoord wel aan hem wilde geven. Hij hoopte dat het geen zielig verhaal was waarbij de jongen, of eerder gezegd man, getroost moest worden, anders had hij een probleem. Nate was namelijk niet echt het type om iemand te troosten. Oh, als vrouwen al huilden kreeg hij het warm. Dan werd hij weer zo gemeen en dan genoot hij zo van hun tranen. Nee, zielige verhalen waren niet goed voor hem. Hij was al gemeen en hij moest echt niet gemener worden. De meesten die hij dan ook ontmoet had haatten hem waarschijnlijk, maar Nate wist dat er ook een deel van die mensen bang voor hem waren. Neem nou die blauwharige vrouw. Zij was overduidelijk bang voor hem. Helaas was hij haar niet meer tegengekomen, anders kon hij haar weer het leven zuur maken. Hij richtte zijn aandacht nu volledig op Denys en wachtte tot deze antwoordde.

OOC: Heel laat, sorry D:
Terug naar boven Go down
avatar
Denys Coeur


Profiel Vrouw Aantal berichten : 49
Poképoints : 12
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 19 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: "Silent" City zo aug 03, 2014 12:33 am


Het bleef komisch om te zien hoe de Butterfree zijn trainer telkens probeerde te knuffelen zonder een pauze te nemen. De Butterfree moest wel van hem houden, maar telkens weer probeerde de trainer de Pokémon van zich af te werpen wat maar niet lukte. Niet vaak mocht hij zulke affectie meemaken en nu hij zich bedacht was dit de helft van de band die zijn eigen trainer bij andere wilde zien: een sterke, liefdevolle band tussen de trainer en Pokémon. In dit geval kwam het vooral uit de Pokémon, maar het zou hem niet verbazen wanneer deze trainer, hoe sterk en koppig hij zich voor deed, ook genegenheid aan de Pokémon zou geven. De Ivysaur bleef echter lachen om het gebeuren. Een andere Pokémon van de trainer, een Raichu leek echter dit niet al te fijn te vinden. Ze maakte met een paar felle woorden en gevaarlijk ogende gele schokken rond haar wangen duidelijk dat hij moest stoppen met lachen. Verte snoof op de dreigement van de Raichu, waarop hij zijn kop hoog wegtrok. “Moet hij er maar geen komisch schouwspel van maken,” Het lag aan de trainers acties tegenover de Butterfree, als hij hem terug geknuffeld had was er nooit sprake geweest van een komisch moment, althans niet direct. Het zou eerder bizar zijn.

Nate maakte een nijdige opmerking. Denys kon dat wel begrijpen in de situatie waarin hij verkeerde en had zijn weerwoord met een amuserend lachje op zijn gezicht al klaar staan. “Ik ben helaas niet de leukste buiten huis,” Een koppig tintje aan zijn eigen karakter die gewoon soms even boven kwam. Meestal kwam dat goed uit, maar het was maar de vraag of dat nu ook gold. Echter vervolgde Nate spoedig met de bewering dat zijn Butterfree een watje was en de training van laatst niet overleefd zou hebben. Direct staakte hij zijn gelach en keek hij de ander met opgetrokken wenkbrauwen aan. Denys begreep prima dat Nate zijn Butterfree niet mocht vanwege de zwakke reputatie van de Pokémon, maar om dat bijna tegen het gezicht van de Pokémon te zeggen? Dat was naar, zelfs als hij in zijn schoenen stond zou hij dat niet doen. Pokémon streden voor je en waren er altijd voor je om je te verdedigen en om tegen een van je vrienden zoiets te zeggen was vies. Denys wilde weer zijn mond open trekken, maar zweeg en keek toe naar het effect van Nate’s woorden bij zijn Butterfree. De Pokémon keek omlaag en liet haar oortjes zakken. Zwaar triest. Ditmaal keek hij Nate weer recht aan. Wat zou hij nu doen nu hij een Pokémon, zijn eigen, had gepijnigd met woorden? Zelfs Verte bleef stil onder de bank zitten toekijken naar hoe het zou aflopen. Nate’s antwoord was kil. Hij kraamde een verhaal uit dat hij de Butterfree per ongeluk gevangen had toen zijn Raichu een Thundershock gebruikt had  op de Butterfree en zijn Pokéball los kwam en naar de Pokémon toerolde. Ter gevolge hiervan was hij dus de trainer van haar geworden. Nate maakte een ‘vrolijk’ gebaar en trok de aandacht van de Butterfree die hem met betraande ogen aankeek. Zelfs Denys meende medelijden te hebben met de Pokémon die al die woorden naar haar hoofd gesmeten kreeg. De Butterfree bedaarde verrassend snel en ging op de knieën van Nate zitten. Toen noemde Nate een paar goede kwaliteiten van de Butterfree om zijn vangst goed te maken al was dat voor hem niet nodig en leek het eerder voor Nate zelf bedoeld te zijn. De Butterfree reageerde er zwaar positief op, maar Nate snauwde de Pokémon direct af. Er ontstond ten minste een band. Echter, deze was er eigenlijk al.

Plotseling trok Nate de Pokémon voor de zoveelste keer van zich af, voordat hij hem recht aankeek. Verrast keek Denys hem aan en hoorde aan hoe Nate terug wilde keren naar hun oorspronkelijke conversatie. Het duurde enkele tellen voordat hij het zich allemaal weer wist te herinneren. Als het goed was hadden ze het over hoe ze bij het team gekomen waren, héa? Het was geen fijn verhaal, zijn verleden, maar het was eerlijk om dat te vertellen en bovendien maakte het ook niets meer uit. “Ik kwam in het team, doordat ik een oude pestkop van mijn school en weeshuis aan het volgen was. Ik had mijn ouders verloren door een koolstofmonoxide vergiftiging in mijn huis, maar goed. Er was niets te doen en hij gedroeg zich altijd zo vreemd. Zodoende volgde ik hem tot aan Vermillion City en kwam ik in het hoofdgebouw terecht. Jason, de oude pestkop herkende mij en kraamde onzin uit over hoe fantastisch ik was. Man, dat sloeg nergens op,” De herinneringen kwam gestaag terug en hield de palm van zijn hand tegen mijn gezicht en zuchtte. Die Jason was een stomkop geweest en wist amper wat hij deed, maar zonder hem had hij misschien geeneens een toekomst gehad. Hij haalde zijn hand van zijn gezicht af en rustte die weer op zijn knieën. “Enfin, ik moest plotseling volgens twee andere Grunts een proefgevecht houden met Verte, toen nog een Bulbasaur, tegen een Meowth van een van de Grunts. Deze won ik en Destiny had mij van een afstand geobserveerd en aan mij gevraagd of ik het team wilde joinen na een uitleg over wat het inhield. Ik accepteerde het.” Nu hij zijn verhaal gedaan had, klonk hij vrij nonchalant. Zijn verhaal was misschien zielig en hier en daar heeft hij de nare details buiten gelaten, maar een normaal mens zou in tranen uitbarsten. Dit deed hem echter niet zoveel, het was immers het verleden en hij had alle gebeurtenissen geaccepteerd voor wat ze waren. Verte kwam onder de bank vandaan en wierp kort een bezorgde blik op hem, maar Denys schonk hem geen blik. Vanzelfsprekend dat hij bezorgd was, zelden had hij over zijn verleden verteld en Verte wist niet of het hem zou raken of niet. Na enkele tellen verbrak hij even de blik op Nate en aaide hij kort de kop van de Ivysaur en zijn kopblad. “Niets aan de hand, joh,” Verte keek hem even verward aan, maar liet toen een lach horen, gevolgd met een instemmend geluid
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: "Silent" City do aug 28, 2014 7:11 am

Nate had gedacht dat Denys de aandacht zou afleiden, dat hij zou besluiten om de zwartharige man toch niks te vertellen. Echter sloeg het al tegen zijn verwachtingen in toen Denys toch begon te praten. Het begin was een zielig verhaal. Nate apprecieerde het dan ook enorm dat Denys gewoon op dezelfde manier bleef praten. Dat zou hij ook doen als hij over zijn ambitieuze vader moest praten waaronder hij, Nate, moest lijden. Nate was al even ambitieus als zijn vader geworden, maar hij had nog altijd een ferme hekel aan de man. Het gebeurde meer dan eens dat de man zijn zoon opjoeg om een prachtige sportprestatie te leveren. Nate wist dat hij zijn Pokémon opjoeg om mooie prestaties te leveren en ergens voelde hij zich daar wel spijtig voor, maar het was zijn vader die hem zo had gemaakt. Misschien wilde hij diep vanbinnen wel veranderen voor zijn Pokémon, maar hij wist gewoon niet hoe hij dat moest doen. Nu hij in Team Ayumu zat, kon hij niet meer terug. Hij moest en zou goede prestaties moeten leveren, ook al zou dat ten koste gaan van zijn Pokémon. Nate richtte zijn aandacht weer op Denys. Het verhaal klonk een beetje vreemd in Nate's oren, maar hij nam het voor wat het was. Hij had geen zin om vragen te stellen. Niet alleen omdat hij lui was, maar ook gewoon omdat hij zich verder niet interesseerde in het leven van Denys. Hij was nu een TA-Grunt en dat was alles wat telde. Nate voelde zich nu haast geroepen om zijn eigen verhaal te vertellen, hoewel dit niets met zijn verleden had te maken of met een zielig verhaal. Hij grijnsde even toen hij dacht aan de dag dat hij Destiny had ontmoet in een donker steegje. Hij had indruk gemaakt op de vrouw, dat was hem wel duidelijk geworden. Daarna had hij een of andere stomme test moeten afleggen waarbij hij een redelijk cijfer had gekregen en daarna was hij officieel lid geworden van Team Ayumu. Hij moest zich echter constant bewijzen tegenover Destiny om ook in Team Ayumu te blijven, maar dat was iets wat hij niet erg vond. Dankzij deze trainingen werd namelijk niet alleen hij taai, maar ook zijn Pokémon. En bij sommige Pokémon was dat wel nodig, dacht hij nijdig, vooral als hij even moest stilstaan bij zijn Growlithe. En die achterlijke Butterfree moest ook nodig eens leren hoe het was om in Nate Johnson's team te zitten.

'Geloof het of niet,' begon hij grijnzend tegen Denys, 'maar ik ben door de Commander in hoogsteigen persoon gevraagd om lid te worden toen we elkaar ontmoetten in een steegje.' Hij sloeg zijn armen over elkaar heen. 'We hadden slechts een half uur gepraat en ze bood me al aan om te joinen bij de organisatie.' Hij was wel eens benieuwd hoe Denys hierop zou reageren. Misschien zou hij het niet geloven en zou hij denken dat Nate aan het opscheppen was. Als hij dat zou denken, zou Nate hem eens meenemen naar de Commander haarzelf. In tegenstelling tot sommige Grunts werd Nate namelijk niet nerveus van haar gesnauw. Hij vond het juist prachtig om te zien hoe ze iedereen om zich heen afsnauwde en dacht werkelijk vat te hebben op hem. Natuurlijk gehoorzaamde hij haar en had hij respect voor haar, maar hij was niet één van haar marionetten. Hij bepaalde nog altijd zelf hoe hij het deed en wanneer hij het deed. Hij keek naar Denys. 'Destiny heeft trouwens een scherpe tong, maar in werkelijkheid kan ze het waarderen als je talent bezit. Je moet gewoon sterke Pokémon hebben en vertrouwen uiten, dan kan er niets meer mis gaan. En als je iets fout doet, tja...' Hij grijnsde toen hij eraan dacht hoe hij afgeblaft werd nadat hij zijn enkel had omgezwikt en toch wilde doorgaan. Destiny had hem van het veld geroepen en had Zinan, een ander zeer door Nate gewaardeerde Grunt, hem laten vergezellen. Oh ja. Zijn enkel. Hij wierp een blik op die ellendige krukken. Ach, hij zou er zo snel mogelijk van af zijn. En als de tijd rijp was, zou hij weer zijn talenten en mogelijkheden kunnen showen aan Destiny. Hij wachtte af op wat Denys zou gaan zeggen.
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: "Silent" City

Terug naar boven Go down
 

"Silent" City

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: South Kanto :: Vermilion City-