Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 A Beautiful Day, A Nice Meeting

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Quirina Kato


Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 50
Poképoints : 98
Reputatie : 21
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: A Beautiful Day, A Nice Meeting zo jun 15, 2014 8:29 am


It’s a beautiful day, it’s a beautiful day,
It’s so beautiful, beautiful, beautiful…

Sonata Arctica – Half a Marathon Man

Een vrolijke lentezon scheen over Cerulean City. Het was al weer een tijd geleden sinds Quirina, Ara en Zeno door de Mount Moon waren gereisd en hier terecht waren gekomen om Cynthia Claves uit te dagen, maar tot nu toe hadden ze nog geen stap in de Watergym gezet. Quirina wilde er eerst voor zorgen dat Ara nog een sterke aanval zou leren en Zeno zou binnenkort gaan evolueren, theoretisch gezien. Ze wist dat ze de rat hard nodig zou hebben in haar gevecht, want ze vermoedde dat de Pokémon van Cynthia allemaal wel een ijs-aanval zouden kennen. Ara zou in no-time zijn uitgeschakeld.

Voorlopig moesten ze dus nog trainen, zo ook vandaag. Het was twee uur in de middag en het drietal kwam net terug van hun training aan de rand van de stad. Speurend zocht Quirina naar een ijsjesverkoper, want een ijsje hadden ze natuurlijk wel verdiend na zo goed te hebben getraind! Quirina had alle recht om tevreden te zijn, want Ara had zich de Pursuit meester gemaakt en Zeno was hard op weg om de Hyper Fang onder de knie te krijgen. Misschien dat ze over een weekje wel in staat zou zijn de tweede gym uit te dagen?

Quirina keek even naar haar twee Pokémon, die naast haar liepen: Zeno zat op de rug van Ara. Quirina had hem daartoe aangespoord, omdat ze bang was dat Zeno het tempo anders niet bij zou kunnen houden met zijn korte pootjes, of omver gelopen zou worden door een onoplettend mens.
Toen ze weer opkeek, viel haar blik op iets bruins. Ze keek weer verder de straat door, maar haar blik werd teruggetrokken naar de bruine vlek in haar gezichtsveld. Even drong het niet tot haar door wat ze zag, maar toen het wel tot haar doordrong, was ze haar twee Pokémon en de beloofde ijsjes even totaal vergeten.

‘TAUROS!’ schreeuwde ze verheugd, terwijl ze op de bruine gedaante af sprintte. ‘Oh wat freakin’ awesome, een Tauros!’ Als ze niet midden in de stad was geweest, had ze meteen een Pokéball naar de gigantische Pokémon gegooid, want oh wat wilde ze graag een Tauros hebben! Maar ja, de kans dat deze Tauros al in het bezit was van een andere trainer, was vrij groot. Eigenlijk... meer dan vrij groot. Hoe vaak kwam je nou helemaal een wilde Tauros in een drukbezochte stad tegen?

Quirina stak al bijna een hand naar de os uit, toen het tot haar doordrong dat dat misschien niet heel verstandig was. Ze zocht naar een trainer, terwijl ze zich hardop afvroeg (meer tegen zichzelf dan tegen een eventuele trainer): ‘Zou ik hem mogen aaien?’


OOC: Dusss... ik moet weer even inkomen met Qui XD
Terug naar boven Go down
avatar
Ceder Winter


Profiel Vrouw Aantal berichten : 132
Poképoints : 64
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Beautiful Day, A Nice Meeting ma jun 16, 2014 5:42 am

Alaska
Alaska zat op de grond met haar ogen gesloten. Om zich heen hoorde ze voortdurend het geluid van schuddende takken. Toen hoorde ze het omvallen van een boom en daarna een korte stilte, waarin Ceder waarschijnlijk ietwat beteuterd naar een door Squirtles Horn Attack omvergeworpen boom keek. Daarna ging de training van de Tauros weer verder, dit keer gericht op andere doelen. Alaska hoorde nu iedere paar seconden het geluid van brekende rotsen. Ondanks al deze afleidingen wist ze zich nog redelijk te concentreren. Alaska hield haar voorpootjes tegen elkaar gedrukt, want dat vond ze een fijne concentratiehouding. Ze stelde het zich zo goed voor als ze maar kon: de frisse wind die op zou steken, de donkere wolken die zich samenpakten boven haar. En dan die kleine stukjes ijs die uit de lucht kwamen vallen, eerst zacht, daarna steeds feller, tot ze zo hard vielen dat ze wegstuiterden als ze de grond raakten en kleine putjes achterlieten in de aarde. Zo trainde ze al dagen, weken. Er was tot nu toe nog niets gebeurd, maar Alaska was niet van plan de moed op te geven. Het kón haar lukken, dat zei Ceders pokédex, dus het zóú haar lukken. Ze drukte haar pootjes iets harder tegen elkaar en fronste lichtjes. Hagelstenen, bevroren regen, neerstortend uit de hemel. Ze stelde zich de kracht voor die uit haar kwam, omhoog, de lucht in vloog, daar kleine stukjes ijs vormde. Er gebeurde iets, Alaska voelde dat er iets gebeurde. Ze opende haar ogen. Vlak voor haar neus viel iets kleins omlaag dat met een zacht plofje voor haar in het gras landde. Ze bukte zich en raapte het op. Het was een hagelsteentje. Er vormde zich een brede grijns op haar gezicht. Ze kon het! Ze had Hail geleerd! Goed, het was nog niet echt wat je noemt een volledige aanval, maar het was een begin, niet? En uit een begin vloeide vanzelf een einde. Ze liep naar Ceder, commandeerde haar naar haar te kijken en hield het hagelsteentje trots omhoog. Ceder keek ernaar, eerst niet-begrijpend, maar toen met twinkelende ogen.

Ceder
"Het is je gelukt! Goed zo!" riep Ceder uit toen ze het kleine brokje ijs zag, dat intussen alweer aan het smelten was. Ze wilde dat ze het kon bewaren, Alaska's eerste hagelsteen, maar het was niets alsof ze altijd een vriezer bij de hand hield. De hagelsteen smolt in Alaska's poot en drupte op de grond, waar de aarde hem opzoog. "Dit moeten we vieren. Squirtle!" zei ze, haar Tauros roepend. Squirtle keek op van de brokstukken van het laatste slachtoffer van zijn Horn Attack - overal om hem heen lagen verbrijzelde rotsen. "Kom, we gaan de stad in. Een ijsje halen", zei Ceder.

Even later liepen ze door de straten van Cerulean City, de stad van water en theater. Ceder had een chocolade-ijsje in haar hand, Alaska likte aan een hoorntje met drie bolletjes, waarvan één Lansat en twee Nomel. Er zaten kleine stukjes Nomelbes op, de puntjes, die het zuurst waren. Squirtle had zijn Tomato-Lansat-ijsje in één hap naar binnen gewerkt. De volgens de verkoper 'extreme pittigheid' van deze combinatie leek de Tauros niet echt te deren. Hij at het op alsof het een neutrale Oranbes was.
Het was druk op straat en Squirtle was uit zichzelf voorop gaan lopen om de weg voor zijn coördinator vrij te maken. Het werkte. Mensen waren vrij snel geneigd aan de kant te gaan voor een grote, gevaarlijk-uitziende Tauros. ‘TAUROS!’ hoorde Ceder plotseling iemand heel hard roepen. ‘Oh wat freakin’ awesome, een Tauros!’ Verbaasd boog Ceder opzij om langs Squirtle heen te kijken. Daar zag ze een meisje staan dat niet veel jonger was dan zijzelf. ‘Zou ik hem mogen aaien?’ mompelde het meisje half in zichzelf. "Ja hoor", antwoordde Ceder met een brede grijns. Ze liep om Squirtle heen naar het meisje toe. "Hij heet Squirtle", zei ze. Ze hoorde een snuif en Alaska sprong op de rug van haar teamgenoot, verontwaardigd dat Ceder haar niet voorstelde. "Oh ja, en dit is Alaska", voegde Ceder er dan ook gauw aan toe. Alaska keek haar aan met een hooghartige blik.
Ceder keek naar de pokémon die bij het meisje hoorde. Tenminste, ze dan aan dat ze bij het meisje hoorden, aangezien ze naast haar stonden. Een Doduo en een Rattata. Ceder pakte haar pokédex en liet het ding bij beide pokémon even zijn verhaaltje draaien, waarna ze het weer in haar tas stopte. "Leuke pokémon", zei ze glimlachend.
Terug naar boven Go down
avatar
Quirina Kato


Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 50
Poképoints : 98
Reputatie : 21
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Beautiful Day, A Nice Meeting do jun 26, 2014 6:48 am

Haar hand zweefde nog op een paar centimeter afstand van de ossenvacht, toen de stem van de trainer klonk: ‘Ja hoor.’ Quirina keek heel even naar de trainer – trainster – voordat ze haar hand zachtjes over de Tauros liet gaan. Het was een ruige, maar toch ook wel zachte vacht. De trainster vertelde ondertussen dat de Tauros “Squirtle” heette, wat Quirina een belachelijke naam vond. Naast dat het totaal verwarrend was, vond ze dat waterpokémon veel te overrated waren en dat het onrespectvol was naar de Tauros.
‘Oh ja, en dit is Alaska,’ zei het meisje nu. Quirina keek opzij, naar beneden, in de hoop nog een leuke pokémon van het type Normaal te zien, maar tot haar verbazing zag ze een Squirtle. Okeeeee...? Quirina was op zijn zachtst gezegd in de war gebracht. Was dit meisje soms een extreme Squirtle-fan dat ze zowel een Squirtle had, als haar Tauros naar een Squirtle had vernoemd? Of hield ze er gewoon van verwarring te zaaien?
Pas nu keek Quirina goed naar de trainster, terwijl haar hand automatisch nog over de vacht van de Tauros streelde. De trainster was redelijk lang, langer dan Qui zelf in ieder geval, en had opvallend paars haar. Quirina probeerde langs de trainster te kijken, want ze dacht dat ze daar nog een Tauros zag. Nee. Maar wel Taurosstaarten. Huh? Quirina keek nog wat beter, ondanks dat het misschien onbeleefd was om zo naar de trainster te staren, en kwam tot de conclusie dat er echt geen Tauros achter de trainster stond, maar dat ze Taurosstaarten in haar haar had, of in ieder geval iets dergelijks.

‘Leuke Pokémon,’ zei de trainster toen. Quirina keek even kort naar Ara en Zeno en knikte toen instemmend – ja, zij vond haar Pokémon ook erg leuk. Ze keerde zich echter bijna meteen weer tot de trainster, niet de moeite nemend om haar twee Pokémon voor te stellen. Ze had een dringender vraag: ‘Die staarten... in je haar... zijn die echt van een Tauros geweest?’
Ze wist niet of ze het antwoord wel wilde horen. Ze wist ook niet of Squirtle het antwoord wel zou mogen horen. Taurosstaarten... onwillekeurig drong zich het beeld op van een sippe Tauros zonder staarten.
Ik zou die Tauros maar gauw gaan redden, als ik jou was! siste de duistere stem Hel in haar hoofd. Steel de Tauros van het meisje, geef hem een fatsoenlijke naam en zorg dat z’n staarten nooit – never – ever – afgeknipt worden!

Maar gelukkig was Quirina verstandiger dan te luisteren naar de stemmen in haar hoofd. Voor nu althans.
Terug naar boven Go down
avatar
Ceder Winter


Profiel Vrouw Aantal berichten : 132
Poképoints : 64
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Beautiful Day, A Nice Meeting za jun 28, 2014 6:36 am

Squirtle
Het meisje aaide hem en Squirtle bewoog niet. Hij vond het niet vervelend, maar ook niet bijzodner fijn. Eigenlijk maakte het hem niet zo veel uit. Hij keek naar de Rattata. Die pokémon kende hij wel. De tweekoppige vogel naast hem kwam hem echter niet bekend voor. Hij sprak ze niet aan. Alaska was op zijn rug gesprongen. Squirtle kon haar gezicht niet zien, maar hij verwachtte dat ze misprijzend keek. Alaska keek vrij vaak misprijzend. De Tauros stond maar een beetje stil en keek wat om zich heen. Iemand moest toch de omgeving in de gaten houden. Steden konden gevaarlijk zijn, er kon allerlei geboefte tussen die winkelende mensen rondlopen.

Ceder
Het meisje keek nogal bedenkelijk toen Ceder haar pokémon voorstelde, wat deze wel grappig vond. Ze hield er altijd wel van als mensen het een beetje raar vonden. Alaska was niet erg blij dat het meisje haar niet zag staan. Die besteedde vooral aandacht aan de Tauros. En aan Ceder. Ze staarde haar ongegeneerd aan en zei ten slotte: ‘Die staarten... in je haar... zijn die echt van een Tauros geweest?’ Ceder lachte. "Natuurlijk niet", zei ze. Ze pakte een van de staarten en keek er even naar. "Nee, ze zijn gewoon gemaakt van stof. Ik heb ze gekocht in echt het geweldigste winkeltje van Viridian City. Murkrows Nest, ben je er ooit geweest? Ze verkopen er allerlei leuke spulletjes." Haar ogen begonnen alweer te schitteren bij de gedachte aan dat winkeltje. Ze was er niet heel vaak geweest, Viridian City lag niet echt bij haar eigen stad in de buurt, maar áls ze in de buurt was ging ze altijd naar Murkrows Nest.
Ze keek naar het meisje tegenover haar. Aangezien die haar zo had aangestaard, vond ze dat zij ook wel terug mocht kijken. Ceder vond dat ze mooi haar had, lang en in vlechten. Ze twijfelde wel eens of ze zelf haar haar zou laten groeien, maar eigenlijk vond ze dat korte haar wel praktisch. Bovendien had Erin al lang haar en ze wilde geen groter evenbeeld van haar zusje worden. Ze wilde niet op iemand lijken. "Hoe heet je?" vroeg ze, want de ander had haar naam nog niet gezegd, noch die van haar pokémon.
Terug naar boven Go down
avatar
Quirina Kato


Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 50
Poképoints : 98
Reputatie : 21
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Beautiful Day, A Nice Meeting zo aug 10, 2014 12:41 am

Het meisje begon te lachen toen Quirina had gevraagd of haar staarten echt van een Tauros waren geweest. Qui werd een beetje rood, bang dat ze een domme vraag had gesteld. Aan de andere kant, was het wel zo’n domme vraag? Ze maakte zich gewoon zorgen om het welzijn van Pokémon, dat was toch niet zo erg?
‘Natuurlijk niet,’ was het antwoord van het meisje. Waarna ze vertelde dat ze de staarten had gekocht in een geweldig winkeltje in Viridian City. Quirina haalde opgelucht adem. Als het meisje de waarheid sprak, dan was het eigenlijk wel heel gaaf dat ze Taurosstaarten in haar haren had. Quirina was altijd enthousiast als mensen hun liefde voor Normaal-Pokémon uitten.

‘Nee, daar ben ik nog nooit geweest,’ antwoordde ze, terwijl Amon of Atum haar op haar schouder tikte met zijn snavel. Ze negeerde het. ‘Ik ben ook nog niet zo vaak in Viridian City geweest,’ moest ze bekennen. ‘Eigenlijk maar één keer en toen heb ik niet gewinkeld.’ Quirina hield ook helemaal niet van winkelen. Dat was iets voor meisjes. Nu was ze zelf natuurlijk ook een meisje, maar geen meisjes-meisje. Kleine winkeltjes met andere spullen dan kleding kon ze echter wel waarderen, maar ze wist nu al dat tegen de tijd dat ze weer in Viridian zou komen (aan het einde van haar reis als Pokémon trainer, als ze de achtste gym moest uitdagen) ze allang vergeten was dat er een winkeltje bestond dat Murkrows Nest heete.

Weer porde Ara haar. Quirina wierp een blik over haar schouder en zag Zeno op de rug van Ara zitten met zijn bekje wijdopen en een pootje dat naar binnen gebaarde. Eeeeten! Leek hij te zeggen. Quirina kleurde weer rood. Dat was waar ook, ze had haar twee Pokémon (drie, als je Ara voor twee telde) een ijsje beloofd!
‘Even wachten,’ zei ze snel tegen het tweetal. Daarna wendde ze zich weer tot het meisje tegenover haar, want die vroeg: ‘Hoe heet je?’ Voor Ara en Zeno was dat het teken om zelf maar op zoek te gaan naar eten. Even overlegde het drietal, toen wandelden ze er speurend vandoor.
‘Oh, eh...’ Quirina besefte intussen dat ze misschien een beetje associaal was geweest, door zich zo op de Tauros te richten, maar anderzijds was die Tauros gewoon ook heel interessant en vond ze de namen van mensen wat minder interessant. ‘Ik ben Qui,’ was haar antwoord. Toen wees ze met haar duim over haar schouder. ‘Dat zijn Ara en Zeno.’
Toen bedacht ze zich dat dat misschien een beetje vaag was, aangezien het meisje dan niet kon weten wie Ara was en wie Zeno, en bovendien had Ara twee koppen die elk hun eigen naam hadden, en dat was ook wel belangrijk om te zeggen. Ze draaide zich een halve slag om het meisje te wijzen welke naam bij wie hoorde.... en snakte naar adem. Waar waren Ara en Zeno? Ze keek met grote ogen om zich heen. Waar waren ze gebleven? Heel even dacht ze in de verte een bruin stipje met een paar stipje op zijn rug te zien verdwijnen, maar ze wist het niet zeker. Oh... waar waren ze?!

Snel draaide ze zich weer om naar het meisje met de Taurosstaarten. ‘Mijn Pokémon zijn weg! Zie jij ze ergens? Oh... Ara... Zeno...’ Ze had moeite om niet in huilen uit te barsten. Lorelei, de stem in haar hoofd, was wel gaan janken. De andere drie stemmen zwegen gelukkig nog. Quirina keek met enigszins vochtige ogen naar het meisje. ‘Wil je me alsjeblieft helpen zoeken?’


OOC: Ik dacht, ik geef ze even wat te doen Razz
Terug naar boven Go down
avatar
Ceder Winter


Profiel Vrouw Aantal berichten : 132
Poképoints : 64
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Beautiful Day, A Nice Meeting di aug 26, 2014 11:50 pm

Squirtle
Hij luisterde half mee met het gesprek tussen de twee meisjes en hield de andere helft van zijn aandacht op de omgeving gericht. Op een gegeven moment zag hij de twee pokémon van het meisje dat Qui heette weglopen. Hij hield zijn kop een beetje scheef terwijl hij ze nakeek. Was dit de bedoeling? "Moeten we iets zeggen?" vroeg hij aan Alaska. Hij kon zich voorstellen dat de Squirtle haar schouders ophaalde terwijl ze antwoordde: "Het is niet onze zaak. Misschien lopen ze altijd wel bij hun trainer weg en vindt ze dat niet erg." "Ik zou nooit zomaar van Ceder weg lopen", bromde Squirtle een beetje aarzelend. "Nee, dat weet ik", zei Alaska en dat leek voor haar het einde van de discussie. Squirtle haalde ook zijn zware schouders op en liet zijn blik weer langs de straat gaan. Alaska zou vast wel gelijk hebben.

Ceder
‘Nee, daar ben ik nog nooit geweest,’ antwoordde het meisje met de vlechten. ‘Ik ben ook nog niet zo vaak in Viridian City geweest,’ moest ze bekennen. ‘Eigenlijk maar één keer en toen heb ik niet gewinkeld.’ Haar Doduo tikte op haar schouder, maar ze negeerde de pokémon. Pas toen ze een tweede por kreeg, keek ze om. De Rattata wees met zijn pootje naar zijn opengesperde mond. Eten! Ceder moest moeite doen om niet in lachen uit te barsten, want het zag er behoorlijk komisch uit. 'Even wachten', zei de trainster van de twee vlug en richtte zich weer tot Ceder, die vroeg hoe ze heetten.
‘Oh, eh... Ik ben Qui,’ antwoordde ze. ‘Dat zijn Ara en Zeno.’ Ze wees met haar duim over haar schouder, naar de plek waar net inderdaad nog een Doduo en een Rattata gestaan hadden. Nu wees haar duim echter naar een lege straat. Ceder keek even verbaasd rond. Ze opende haar mond om iets te zeggen, maar Qui had zich al omgedraaid en snakte naar adem. Ze keek Ceder weer aan, een wanhopige uitdrukking op haar gezicht. ‘Mijn Pokémon zijn weg! Zie jij ze ergens? Oh... Ara... Zeno...’ Het leek alsof ze ieder moment in tranen uit kon barsten. ‘Wil je me alsjeblieft helpen zoeken?’ "Natuurlijk", antwoordde Ceder met een vriendelijke glimlach. Ze keek even rond. De twee pokémon waren uit het zicht verdwenen. Ze keek naar Qui en glimlachte bemoedigend. "Wees niet bang, Qui, we vinden ze wel", zei ze, alsof ze een prins was die zijn prinses beloofde dat ze niet bang hoefde te zijn en dat hij de grote, gemene draak-pokémon die haar gevangen hield wel zou verslaan. Heel stiekem vond ze het vooruitzicht om de pokémon te gaan zoeken wel leuk. Het was een echte missie! Een heldhaftige queeste! Ze was ervan overtuigd dat ze de pokémon wel zouden vinden. Zij zou in ieder geval niet opgeven tot de twee weer veilig en wel met hun trainster waren herenigd!
Squirtle gaf haar een zacht duwtje tegen haar schouder en wees met zijn kop. "Squirtle zegt dat ze dat ze die straat in gingen", zei Ceder tegen Qui en ze wees naar de straat die haar Tauros aangewezen had. "Ben je hier al eerder geweest? Kennen Ara en Zeno misschien een plek waar ze naartoe gegaan kunnen zijn?" vroeg ze. Dat zou hun zoektocht zeker een stuk versimpelen. Anders zouden ze voorbijgangers moeten gaan ondervragen, sporen zoeken en misschien, als de pokémon inderdaad op zoek waren gegaan naar eten, hun neus volgen om de dichtstbijzijnde eetgelegenheid te vinden.
Terug naar boven Go down
avatar
Quirina Kato


Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 50
Poképoints : 98
Reputatie : 21
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Beautiful Day, A Nice Meeting ma sep 01, 2014 7:27 am

Quirina was in alle staten. Ze wist niet wat ze moest doen. Het was nog nooit eerder voorgekomen dat ze haar Pokémon kwijt was. Ara durfde normaal gesproken niet ver uit de buurt te gaan, dus er moest haast wel iets gebeurd zijn!
‘Natuurlijk,’ antwoordde Ceder toen Quirina vroeg of ze wilde helpen zoeken, waarna ze bemoedigend op haar insprak. Maar Quirina luisterde maar half, want haar gedachten waren bij Ara en Zeno. Het hielp ook niet dat de stemmen in haar hoofd begonnen te praten. Ongerust, beschuldigend, boos, spottend. Nee, nee, nee!

‘Squirtle zegt dat ze die straat in gingen,’ zei het meisje met de Taurosstaarten. Quirina keek naar de straat die werd aangewezen en daarna naar de Squirtle. Of had de Tauros gezegd dat ze daar heen waren gegaan? Quirina wist het niet, het was te verwarrend, maar deed het er wel toe? Ze moest er vanuit gaan dat een Tauros en een Squirtle beide even betrouwbaar waren, ook al was haar interesse voor de waterpokémon miniem. Bovendien was het hun enige aanknopingspunt.

‘Ja, ik ben hier al eerder geweest,’ antwoordde Quirina op de vraag of ze hier al eerder was geweest. ‘Maar... ik weet niet... Het is niets voor Ara om op eigen houtje ergens heen te gaan.’ Ze sloeg haar handen voor haar gezicht om haar tranen te verbergen en begon te snotteren. ‘En Zeno... Zeno kan makkelijk vertrapt worden onder al die mensen die hier lopen. Wat als er iets gebeurt? Wat als er al iets ís gebeurd?!’ Ze veegde haar tranen weg, maar meteen kwamen er nieuwe tranen voor in de plaats. Met waterige ogen keek ze naar de straat en liep er heen. Ze keek niet of de vreemdelinge haar wel volgde, maar zei ondertussen wel: ‘We hebben vanochtend nog zo leuk getraind. Het was hartstikke gezellig! Ik kan me gewoon niet voorstellen... Als ze ergens heen wilden, dan hadden ze het wel gezegd, toch? Oh... als ze nog maar bij elkaar zijn!’ Ze kwam in de straat die was aangewezen en keek rond, maar zag eigenlijk helemaal niks door het water dat zich in haar ogen had opgehoopt.
Terug naar boven Go down
avatar
Ceder Winter


Profiel Vrouw Aantal berichten : 132
Poképoints : 64
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Beautiful Day, A Nice Meeting di sep 02, 2014 3:07 am

Ceder
‘Ja, ik ben hier al eerder geweest, maar... ik weet niet... Het is niets voor Ara om op eigen houtje ergens heen te gaan’, antwoordde Qui. Ze sloeg haar handen voor haar gezicht. ‘En Zeno... Zeno kan makkelijk vertrapt worden onder al die mensen die hier lopen. Wat als er iets gebeurt? Wat als er al iets ís gebeurd?!’ snotterde ze. Ceder maakte uit deze woorden op dat Ara de Doduo was en Zeno de Rattata. Proberend het meisje wat gerust te stellen zei ze: "Maar Zeno zat op Ara's rug, nietwaar? Hij kan daar onmogelijk vertrapt worden en hij zal zelf ook wel verstandig genoeg zijn daar te blijven zitten." Ze liep naar de straat die Squirtle haar had aangewezen. "Ze hadden daarnet honger, dus misschien zijn ze eten gaan zoeken", redeneerde ze. Ze keek naar links en naar rechts, maar ze zag in deze straat alleen kledingwinkels, cosmeticazaken en een kringloopwinkel. Ara en Zeno konden beide kanten opgegaan zijn.

‘We hebben vanochtend nog zo leuk getraind. Het was hartstikke gezellig! Ik kan me gewoon niet voorstellen... Als ze ergens heen wilden, dan hadden ze het wel gezegd, toch? Oh... als ze nog maar bij elkaar zijn!’ jammerde Qui. "Hé, we vinden ze wel", zei Ceder met een bemoedigende glimlach. "Er lopen hier genoeg mensen rond die ze gezien moeten hebben. Twee pokémon in een winkelstraat moeten wel opvallen." Dat bleek nog tegen te vallen, want toen ze naar de straat liep en rondkeek, zag ze dat redelijk wat mensen hun pokémon gewoon naast zich of achter zich aan hadden lopen. Ceder was vrij lang, maar niet lang genoeg om over alle hoofden heen te kijken.

"Wacht..." mompelde ze. Ze pakte Alaska op, die even protesteerde, maar Ceder daarna met een zucht haar gang liet gaan, en tilde haar hoog boven haar hoofd. "Zie jij ze ergens, Alaska?" vroeg Ceder. De Squirtle was even stil terwijl ze de winkstraat scande met haar blik. "Squirtle!" riep ze toen. Ceder liet haar weer zakken. "Zag je ze?" Alaska knikte, maar hield toen haar kop een beetje scheef, alsof ze twijfelde. "Squi quirtle..." zei ze en ze wees naar rechts. "Ze denkt dat ze ze gezien heeft," zei Ceder tegen Qui nadat ze Alaska terug had gezet op Squirtles rug, "maar ze weet het niet zeker. Misschien moeten we het aan wat voorbijgangers vragen."
Terug naar boven Go down
avatar
Quirina Kato


Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 50
Poképoints : 98
Reputatie : 21
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Beautiful Day, A Nice Meeting za sep 13, 2014 11:07 pm

Het meisje met de Taurosstaarten deed haar best om Quirina gerust te stellen, maar als Quirina eenmaal overstuur was, dan liet ze zich daar niet zo makkelijk uit praten. Dat had natuurlijk alles te maken met de stemmen in haar hoofd, die over het algemeen nogal de neiging hadden om negatief te zijn. Je hebt gefaald als trainer, siste er één, Frigg. Het is vast de schuld van dat vreemde kind, met d’r Squirtles... fluisterde Hel, die het als zijn/haar persoonlijke taak zag Quirina vertrouwen in de wereld volledig de grond in te boren. Zeno kan van Ara’s rug zijn gevallen... klonk de stem van Sága bezorgd en totaal niet opbeurend.

‘Ze hadden daarnet honger, dus misschien zijn ze eten gaan zoeken,’ was de redenatie van Ceder. Ergens klonk dat wel acceptabel, maar Quirina kon niet nuchter genoeg denken om het als aannemelijk te beschouwen. De tranen bleven stromen en ze veegde ze verwoed weg, want ze wilde helemaal niet huilen. Ze wilde haar twee Pokémon terug. Nu.

‘Hé, we vinden ze wel,’ trooste Ceder met een glimlach. Quirina glimlachte terug, maar dat kostte haar grote moeite. Haar mondhoeken gingen trillerig een klein, nauwelijks waarneembaar stukje omhoog, voordat ze weer naar beneden zakten. Ze wist niets meer te zeggen, omdat het huilen haar de adem benam.
Ze keek enigszins verbaasd toe hoe Ceder haar Squirtle optilde en vroeg of die iets kon zien. Quirina had er geen vertrouwen in. Het was een waterPokémon, waarom zou ze op een waterPokémon vertrouwen? Toch maakte haar hart een sprongetje toen de Squirtle liet weten dat ze iets had gezien. Quirina maakte van het korte moment dat haar tranen even stopten gebruik, om het vocht op haar wangen weg te vegen. Zonder veel succes, want meteen verliet een druppel weer haar ogen.

‘Ze denkt dat ze ze gezien heeft,’ zei Ceder toen, maar ze moest wel bekennen dat er geen zekerheid was. Quirina schudde haar hoofd toen Ceder voorstelde om een voorbijganger aan te spreken. Nee, dat was beschamend. Haar Pokémon waren weggelopen. Weggelopen. Iedereen zou denken dat ze een slechte trainer was! En het erge was dat ze dat misschien nog wel was ook!
‘Laten... we verder lopen...’ bracht Quirina schor uit. Ze snikte even. ‘Naar...’ Ze hapte naar adem, nieuwe tranen welden op. ‘Waar je Squir - snik – Squirtle ze had gezien....’ Zelf begon ze meteen weer te lopen. Stilstaan was akelig op dit moment, want het gaf haar een gevoel van machteloosheid.


OOC: Van mij mag je wel zeggen dat ze Ara en Zeno bij een ijskraam zien staan of zo, als je verder niets met mijn post kan :3
Terug naar boven Go down
avatar
Ceder Winter


Profiel Vrouw Aantal berichten : 132
Poképoints : 64
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A Beautiful Day, A Nice Meeting wo sep 17, 2014 11:52 pm

Ceder deed alsof ze Qui's tranen niet zag. Meestal wilden huilende mensen niet dat mensen zagen dat ze huilden. Het meisje met de vlechten glimlachte flauwtjes terug naar Ceder, waarna het glimlachje meteen weer verdween. Ze leek niet erg te spreken te zijn over Ceders idee om navraag te doen bij mensen op straat. Ceder begreep dat niet zo goed - die pokémon terugvinden was toch wel wat belangrijker dan wat mensen van je dachten? -, maar ze besloot haar maar haar zin te geven. ‘Laten... we verder lopen... Naar... Waar je Squir - snik – Squirtle ze had gezien....’ zei Quirina snikkend. Ceder knikte en liep met haar mee in de richting waar Alaska hen naartoe gewezen had. Squirtle en de Squirtle volgden haar.

Ceder keek voortdurend goed rond. Voor een meisje was ze redelijk lang en ze kon wel over wat hoofden heen kijken, maar de pokémon zag ze niet. Opeens hoorde ze het: een vrolijk muziekje dat steeds harder werd, alsof het naar hen toe kwam. Een ijscoman! Als Ara en Zeno dat muziekje ook hadden gehoord en het hadden herkend als een typischijskarmuziekje, zouden ze dat misschien wel volgen en zouden Ceder en Qui hen bij de kar terugvinden. "Kom, misschien zijn ze daarheen gegaan! Denk je dat zezo'n muziekje associëren met ijscomannen?" vroeg ze. Ze ging wat harder lopen. Hopelijk zouden de pokémon ook door de ijscoman aangetrokken worden. En als dat niet zo was, ging Ceder gewoon voorbijgangers ondervragen, wat Qui ook zei. Desnoods kon het andere meisje ergens blijven staan terwijl Ceder de vragen stelde, als Qui zelf geen mensen aan durfde te spreken.

Ceder wist al niet meer precies waar de muziek vandaan gekomen was, het was inmiddels opgehouden, maar de kar was niet moeilijk te vinden: ze hoefde alleen maar de stroom kinderen te volgen. Aan het eind van de straat was een klein parkje en daar zag Ceder het kleurige busje van de ijscoman staan. En daar, dat stukje lichtbruin tussen die mensen, was dat misschien Ara?
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: A Beautiful Day, A Nice Meeting

Terug naar boven Go down
 

A Beautiful Day, A Nice Meeting

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: Central Kanto :: Cerulean City-