Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 Gallop through the forest [+OLIVIA]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3  Volgende
AuteurBericht
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] ma aug 18, 2014 10:59 pm


Ralph bedankt haar en begon toen aan het gevecht tussen hem en Elza tegen de Psyduck. Ze hoopte dat hij de Psyduck wist af te zwakken, zodat hij haar kon vangen. Daar had ze zeker meerdere redenen voor, zoals dat ze niet meer nat gespoten werd door een Water Gun en dat Mizukage niet meer geknuffeld werd door haar. Het gevecht begon al spoedig en ze lette grondig op de bewegingen van de twee vechtende Pokémon. Natuurlijk was de Machop afgezwakt door eerder, maar deze liet er amper iets van merken tot haar eigen verbazing. De eerste aanval van de Psyduck miste, maar ze was dan ook voorspelbaar geweest. Echter miste vervolgens ook de aanval van Elza, doordat de Pokémon nog wel snel genoeg was om deze te ontwijken. Eerder vandaag had Byu dat kunnen ontwijken doordat Spearow van nature vrij snel zijn, maar wanneer een Psyduck dat ook kon vroeg ze het wel een of ander af. Zeker gezien dit exemplaar gewond was. De Psyduck haalde fel uit met haar scherpe klauwen tegen het lichaam van de Machop aan nadat ze de aanval ontweken had. Zoveel zou deze aanval niet gedaan moeten hebben, maar elke rake aanval kon alsnog de laatste zijn. Haar blik gleed naar Ralph die vrij gespannen zich op het gevecht concentreerde. Het viel hem op dat hij tot nu toe amper iets herhaalde uit hun eerdere gevecht. Dat was hopelijk een goed teken, hoewel hij toen meer gebruik gemaakt had van de omgeving. Het was echter al heel goed dat hij niet twee commando’s achter elkaar aan het geven was, dan zou zelfs een wilde Pokémon het kunnen doorgronden. Plotseling glommen Ralph’s ogen waarna hij een nieuwe commando aan Elza gaf, hij had een idee. Direct keek ze weer naar de twee Pokémon en zag ze nog net Elza een rake Karate Chop uitdelen aan de Psyduck. Ze kon het niet helpen door geamuseerd te grijnzen toen de Psyduck naar haar pijnlijke hoofd greep. Het was nooit leuk om Pokémon in pijn te zien, maar had ze dit niet een beetje verdiend? En bovendien was ze ook gewoon gerust dat Ralph een aanval wist te raken, herstel, twee aanvallen gezien een Low Sweep hierna volgde van Elza.  Helaas was kort daarna ook de aanval van de Psyduck raak en was Elza ook kleddernat geraakt door haar overbekende Water Gun. Het hield ook nooit op.

Spoedig herstelde Elza zich en gebruikte ze haar Leer op de Psyduck om de verdedingsniveau te verlagen en hiermee waarschijnlijk spoedig het gevecht te beëindigen. De Psyduck leek er echter niets van aan te trekken en leek zelfs nog veel kracht te bezitten, ze had immers in het échte gevecht enkel schade opgelopen door twee rake aanvallen. De rest kwam door Mizukage die zich van haar af wilde worstelen en zodoende haar voorpoten gebeten had, zich tegen haar afgezet had en zelfs nog met een Tackle geraakt had. De Leer zou weinig moeten uitmaken, Ralph moest hoe dan ook nog een paar rake klappen uitdelen. Dat deed hij ook; Elza schoot naar voren, klaar om een Karate Chop uit te delen, maar eenmaal voor de Pokémon deed ze een andere aanval, namelijk Low Sweep. De Psyduck was compleet verrast, slaakte een kreet en viel voorover op de grond. Dat was een prima verassingsaanval geweest. Nu was het moment van de waarheid; wist hij haar te vangen? Ralph wierp een lege Pokéball op de Psyduck, die erin verdween, voordat deze lichtjes heen en weer bewoog op de grond. Het stopte met wiebelen. Olivia’s hartslag nam toe, terwijl ze gespannen toe keek. Er konden twee dingen gebeuren, hij kon op het laatste moment open knallen of hij had haar gevangen. De Pokéball bleef stil liggen en het rode lichtje doofde. Een gerust gevoel vulde haar lichaam, waarna ze op Ralph af liep. “Gefeliciteerd, je hebt de Psyduck gevangen!” Feliciteerde ze hem, gevolgd met een schouderklopje. Haar rivaal had dus een Water Pokémon gevangen, een Psyduck zelfs. Nu bleef er maar een ding opzitten en dat was een bijnaam voor de nieuwe aanwinst. Ze trok haar arm terug en keek richting de stilliggende Pokéball. “Dus,” Begon ze, waarna ze hem in haar ooghoeken aankeek, “Wat wordt haar naam?”
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] di aug 19, 2014 7:04 am

De tijd leek even veel langzamer te gaan voor Ralph toen de Psyduck eenmaal in de Poké Ball verdwenen was en heen en weer begon te wiegelen. Er konden nu twee dingen gebeuren: de Pokémon zou ontsnappen, of ze zou in de Poké Ball blijven zitten. Na een aantal tellen die jaren leken de duren bleef de Poké Ball stil liggen. De kans dat de Psyduck alsnog zou ontsnappen bestond nog steeds, tot het knipperende lampje doofde. Er verscheen langzaam een brede glimlach op het gezicht van Ralph. Hij had een wilde Pokémon gevangen! Het was toch wel speciaal voor hem, aangezien hij zijn andere twee Pokémon gekregen had van familieleden. Dit was de eerste keer dat hij een Pokémon had waarvan hij de eerste trainer was, wat hem een goed gevoel gaf. “Gefeliciteerd, je hebt de Psyduck gevangen!” hoorde hij Olivia toen zeggen, waarna ze hem een schouderklopje gaf. “Dank je,” antwoordde Ralph glimlachend. De jongen liep al naar voren en bukte zich om de Poké Ball op te pakken, toen Olivia hem een vraag stelde.  “Dus, wat wordt haar naam?”

Ralph pakte de Poké Ball op en hield die in zijn hand terwijl hij nadacht. Hij had nog niet over een naam nagedacht, dus hij zou iets ter plekke moeten verzinnen. Eens kijken... Psyduck zijn water-Pokémon, dus het zou logisch zijn om een naam te verzinnen die daarbij paste. “Hm... Aquarius, misschien?” dacht Ralph hardop. Aquarius, een deel van de dierenriem dat vrij vertaald zoiets betekent als 'waterman', of in dit geval 'watervrouw'. De jongen knikte kort en keek daarna weer naar Olivia. “Dan heet ze vanaf nu Aquarius,” zei hij, waarna hij zijn blik weer richtte op de Poké Ball. Hij vroeg zich af of hij de Psyduck er wel meteen uit zou laten na dat gevecht, aangezien ze wel eens geïrriteerd kon zijn en weer zou proberen om de twee trainers aan te vallen. Maar aan de andere kant moest hij haar wel even laten weten wie haar trainer was, of niet soms? Voor de zekerheid pakte hij Elza's Poké Ball en keek naar de Machop. “Rust jij maar even uit,” zei hij, waarna hij zacht met de Poké Ball tegen Elza tikte, die er ook meteen in verdween. Ralph maakte de Poké Ball weer vast aan zijn riem en keek toen even van Olivia naar de Poké Ball in zijn handen.

“Kom er maar even uit, Aquarius,” zei hij, waarna hij de Poké Ball liet opengaan en de Psyduck voor hem verscheen. Ze keek wat verward om zich heen, waarna ze haar blik op Ralph liet rusten. “...Psy?” kwaakte ze, waarna Ralph gehurkt ging zitten zodat hij de Psyduck aan kon kijken. “Ik ben Ralph, jouw nieuwe trainer,” zei hij wat onwennig. Aquarius kneep haar ogen tot spleetjes en knikte zacht na een aantal tellen, ook al zag dat er wat nonchalant uit. Vervolgens draaide ze zich om naar Olivia en keek haar scherp aan. Ze was duidelijk niet tevreden met het feit dat deze trainer haar hartendief bij haar had weggenomen. Heel even leek ze op het punt te staan om het meisje aan te vallen, maar Ralph was niet van plan om dat weer te laten gebeuren. “Laat haar met rust,” zei hij op een wat strengere toon dan normaal. Aquarius zuchtte en ging vervolgens zitten, zodat ze niet meer hoefde te steunen op haar pijnlijke poot. Ook al bleef ze Olivia giftig aankijken, ze leek voorlopig niet van plan te zijn om haar weer nat te spuiten. Over nat gesproken, de twee trainers waren nog steeds helemaal doorweekt en het feit dat ze in een bos zaten waar de zon moeilijk door het gebladerte heen kon schijnen hielp niet bepaald. Ralph stond op en legde zijn hand alvast op de Poké Ball van Firefly. “Laten we ons maar wat drogen, anders vatten we straks nog kou.” De jongen nam de Poké Ball en liet deze opengaan, terwijl hij ervoor zorgde dat de Rapidash op een plaats zou staan waar wat minder bomen waren om een eventuele brand te voorkomen. Al snel stond de Pokémon voor hem en keek wat verrast naar Ralph, aangezien de Rapidash niet had verwacht om zijn trainer in een nat pak te zijn. De jongen liep naar Firefly toe en ging wat dichter bij zijn vuurmanen staan. Hij keek Olivia weer aan en wenkte met zijn hand. “Ik heb geen föhn bij me, dus we zullen het hiermee moeten doen,” zei hij. Ondertussen bleef Aquarius wat knorrig zitten waar ze daarnet al zat en hield de twee trainers en de Rapidash scherp in de gaten.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] wo aug 20, 2014 1:49 am


Ralph leek tevreden te zijn over een vangst en ze kon hem moeilijk ongelijk geven. Buiten het karakter van de Psyduck kon de Pokémon aanvallen van het type Water, Ice en zelfs Psychic. Dat was niet gek. Dus nu had hij, buiten Firefly, de mogelijkheid om met meerdere typen aan te vallen. Dat kwam vooral doordat Machop vaak Ice Punch, Thunder Punch of Fire Punch leerde. Eerlijk gezegd raakte ze een beetje jaloers nu zijn team er nu al goed uit zag, terwijl haar Pokémon maar hoogstens aanvallen van vier á vijf verschillende Typen hadden. Ze propte echter het gevoel weg, ze bleef alsnog tevreden met haar team en wilde de vrolijke sfeer niet verpesten. Door haar diepe gedachten miste ze ook zelfs bijna de naam die hij aan de Psyduck gegeven had, Aquarius. Voor een tel keek ze hem met een frons aan. Noemde hij nou de Psyduck, ‘Waterman’? Dat was een vreemde keuze, maar het was te begrijpen met het Water type van de Pokémon. Bovendien, herkende ze de naam ook van een bekende energiedrank en toen ze het met de Psyduck vergeleek kon ze moeilijk haar lach inhouden. Ze moest toegeven dat een Psyduck de vorm had van een forse, naar beneden gedrukte fles. De Pokémon was ook vrij energiek, dus kon ze wel de connectie zien. Voor Ralph bleef ze in dit geval een ‘Watervrouw’, maar voor haar een forse fles van een energiedrank merk. Toen ze hem weer aankeek zag ze dat hij zijn Machop terugriep, en dat was verstandig ook. Elza moest op dit punt zeker uitgeput zijn van de twee gevechten die zo kort achter elkaar waren gekomen. Het leek haar ook verstandig om direct naar de Pokémon Center te gaan.

Ze wilde het idee voorstellen, maar Ralph bracht direct de pas gevangen Pokémon er weer bij. Ze begreep waarom hij dit deed; kennismaking, maar het leek haar niet verstandig. Wat als de Psyduck weer hen twee onder ging spuiten? Trainer of niet, de Psyduck leek het type die het gewoon zou doen. En ja, hoor. De Psyduck keek na een kort gesprekje met haar nieuwe trainer weer fel naar haar toe. Er was amper iets veranderd. Olivia snoof. Ze wilde graag met Aquarius een goede band mee weten op te bouwen, maar het ging moeilijk wanneer ze het liefje van de Pokémon rust wilde gunnen. De Pokémon leek haast voor de aanval te gaan, maar Ralph had eindelijk met zijn nieuwe rang als trainer voor de Psyduck haar weten halt te roepen. Ze was opgelucht toen de Pokémon met tegenzin luisterde en rustig ging zitten. Haar felle blik bleef echter op haar gericht staan. Wat er ook nu gebeurde, nu kon ze ten minste vertrouwen op Ralph dat het goed zou komen. Een tweede gevecht was dus onnodig, hopelijk.

Een fris windje streek langs haar nek en gaf haar kippenvel. Wakker geschud met het besef dat ze nog nat was hield ze bibberend haar armen over haar borst. Brr, dat was ijskoud. Het was misschien al bijna middag, het bleef aardig fris en de wind leek toe te nemen in kracht. “K-k-ko-koud..” Klonk haar bibberende stem, waaraan ze zag dat Ralph hetzelfde leek te beseffen. Ze waren nog steeds nat. Gelukkig kwam hij met een goed idee, hij liet Firefly tevoorschijn komen met diens hete vlammen op een veilige plek en stond toen dichtbij diens vurige manen. Zonder te twijfelen volgde Olivia zijn voorbeeld en sloeg ze weer een opgeluchte zucht toen de warmte de kou leek te verdrijven. “Bedankt, Firefly en Ralph,” zei ze zacht, waarop ze met een glimlach naar hem knikte. Toen haar kleren vrij droog waren liep ze van de Rapidash af, richting het paadje dat terug naar het grote pad leidde. Ze waren nu opgedroogd, maar was het dan niet handig om eindelijk naar de Pokémon Center toe te gaan? Hun Pokémon konden niet continu in zulke staat toch verkeren. Het Center van Viridian moest vanaf dit punt het best te bereiken zijn via het pad van eerder. Ze draaide zich even om naar Ralph en zijn twee loslopende Pokémon. “Tijd om even de Pokémon Center een bezoek te gaan brengen?”
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] wo aug 20, 2014 7:10 am

Ralph zuchtte tevreden toen hij de warmte voelde van de manen van de Rapidash. Het was best koud geworden, ook al was het waarschijnlijk al bijna middag. Hij aaide over de hals van de Pokémon, niet alleen omdat die ook redelijk warm was, maar ook omdat het als een soort beloning diende dat Firefly zo braaf bleef stilstaan zodat Ralph en Olivia zich konden drogen. “Bedankt, Firefly en Ralph,” zei Olivia toen. Ralph glimlachte en knikte vriendelijk terug. “Graag gedaan,” reageerde hij. De Rapidash brieste geamuseerd en draaide af en toe licht zijn hoofd zodat hij om de beurt Olivia en Ralph kon aankijken. Aquarius stond ondertussen weer op en waggelde langzaam op Ralph af, terwijl ze ietwat geïntimideerd naar Firefly keek, die veel groter was dan zijzelf. De jongen merkte op dat de Psyduck naar hem toe was gelopen en tikte zacht haar Poké Ball tegen haar hoofd, zodat ze erin terugkeerde. Zij was er immers ook niet al te best aan toe na het gevecht en had ook wel wat rust verdiend. Terwijl Ralph zichzelf liet drogen door de warmte van de manen van Firefly draaide hij af en toe even om, zodat zijn rug ook wat gedroogd zou worden.

De kleding van de twee trainers waren op ongeveer hetzelfde moment droog en Olivia nam weer wat afstand van Firefly, terwijl Ralph bij hem bleef staan. De jongen was gewend aan de hete vlammen die de manen van de Rapidash, dus hij kon er wel tegen om wat langer bij hem te staan. Toen Ralph merkte dat Olivia terugging naar het paadje, pakte hij de teugels van Firefly vast en liep met hem een aantal meter vooruit. Er was hier inderdaad weinig meer te doen en beide trainers hadden Pokémon bij zich die even in het Pokémon Center moesten verblijven. Alsof Olivia zijn gedachten had gehoord draaide ze zich om naar hem. “Tijd om even de Pokémon Center een bezoek te gaan brengen?” vroeg ze, waarop Ralph knikte. “Dat denk ik ook. Het Pokémon Center van Viridian City is hier niet zo ver vandaan, dus laten we daar maar naartoe gaan,” antwoordde hij. De jongen wilde net weer verder lopen met Firefly, toen hij zich weer realiseerde dat een deel van het pad erg smal was door de struiken en bomen die er omheen stonden. Hij draaide zich om naar Firefly en pakte alvast zijn Poké Ball. “Bedankt voor je hulp, maar het is wat veiliger als je weer even je Poké Ball ingaat.” De Rapidash hinnikte zacht dat hij het begrepen had en Ralph liet hem weer in de Poké Ball verdwijnen. Zodra dat gelukt was, draaide hij zich weer om naar Olivia en liep naar haar toe. “Laten we dan maar gaan,” sprak hij, waarna hij naar de struik liep waarvan de takken wat opzij geschoven moesten worden om het te kunnen betreden. Hij ging ernaast staan en trok de takken opzij, waarna hij een lichte buiging maakte. “Dames gaan voor.”
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] wo aug 20, 2014 8:49 am


Een paar tellen later stapte Ralph pas van Firefly vandaan. Eerlijk gezegd, kon ze de hitte ook niet langer aan, steeds had ze het gevoel dat ze bij een verkeerde beweging verschroeid werd. Het was wel te verwachten dat Ralph trainer zijnde van de Rapidash er beter tegen kon. Hij reisde vaak op de Pokémon en zat daardoor dicht bij diens vurige manen en na verloop van tijd had hij er wel aan gewend moeten raken. Ze bleef zich echter een beetje schamen dat ze als eerst afstand van de Pokémon genomen had, dan leek ze zwak. Niemand leek het echter op deze manier op te vatten en Firefly hinnikte vrolijk, terwijl Ralph nog in een prima humeur leek te verkeren. Ze moest er geen zorgen over maken. De hitte was uit te houden. Ze kon echter het beeld van eerder die dag niet wegstoppen: Viridian Forest in de fik met de krankzinnige gehinnik van Firefly op de achtergrond, galopperend door de vlammen. Even leken haar handen te trillen door die gedacht, dus verborg ze deze onder haar mouw. Het was maar op hol geslaagde fantasie en niet de waarheid. Bovendien leek Firefly zo vredig en geen gevaarlijk Pokémon die een bos in de fik zou steken. Misschien zelfs geen Caterpie kwaad zou doen, buiten een gevecht natuurlijk. Overhaast kwam ze op de conclusie om het geheim te houden voor Ralph, als hij het te horen kreeg kon dat hun jonge vriendschap verbreken. Geen enkel individu zou het leuk vinden om een vooroordeel over zijn Pokémon te horen te krijgen, zeker niet iemand die je al iets beter kent. Olivia was opgelucht dat ze dan ook van onderwerp waren gewisseld.

Ralph stemde in om naar de Pokémon Center te gaan en liep al richting het paadje, waar zij op hem wachtte.  Firefly oogde kalm en volgde Ralph gehoorzaam en dat was het moment dat ze pas zag dat Aquarius verdwenen was. Ze had zijn stem vaag gehoord en toen het geluid van een Pokéball toen ze in haar gedachten verzonken was. De Psyduck zat zeker te rusten in haar Pokéball en dat was maar goed ook. Om meerdere redenen. Al spoedig liet hij de Rapidash terugkeren voor haar gezicht, terwijl hij de Pokémon bedankte. Een golf van opluchting ging door haar heen toen de Pokémon van het zicht ontnomen was en geen gevaar zou vormen voor het bos. Ralph voegde zich bij haar toe en schoof enkele takken weg die het paadje belemmerde. Verrast keek ze hem aan, waarop hij een lichte buiging maakte en haar voor liet gaan. Hij had dus toch zo zijn manieren, want de meeste jongens die zij kende waren pestkoppen en geinden maar wat rond. Nooit waren ze beleefd voor de meiden geweest, buiten het joch dat ze gered had, natuurlijk. En Ralph. Olivia knikte naar hem. “Als je dat maar weet!” Met een glimlach stapte ze het paadje op, maar kon ze het niet helpen dan lichtjes te blozen. Het was raar om een puur vriendelijk jongen tegen te komen, haast onwennig. Enkele taken schoof ze opzij voor Ralph, en nu nam ze de taak over van Ralph om de ander in de gaten te houden. Zodoende wist ze uiteindelijk op het pad te komen waar ze elkaar ontmoet waren. Vanaf dit punt was het maar een paar minuten lopen naar de stad! Vol enthousiasme liep ze het grote pad af naar de ingang en kwam ze uiteindelijk in Viridian City. Haar aandacht werd direct getrokken door een paal waar een klok aan vast gemaakt was; 11:10. En ze was hier al sinds… een uur of negen, gokte ze? Wauw, de tijd vloog voorbij.

Ze wachtte vervolgens op Ralph. Persoonlijk kende ze de meest belangrijke plaatsen van de stad, terwijl hij het wel helemaal uit zijn duim kon zuigen. “Laten we gaan!” Oké, nu begon ze op haar nicht, Mitsu te lijken, maar ach, het zat in de familie.  Spoedig bereikten ze de Pokémon Center en gaf ze haar Pokéball’s aan de zuster achter de balie, voordat ze op een dichtbij zijnde stoel besloot te gaan zitten, zo dicht mogelijk bij de balie. Het zou wel even duren voordat ze hun Pokémon uitgerust terug kregen. Met haar hand op de stoel naast haar hield ze de plaats voor Ralph bezet. Ze had weinig keus; het was vrij druk in de Pokémon Center en alle andere zitplaatsen waren snel bezet wanneer ze vrijkwamen. Toen ze verwacht had dat hij al zijn Pokéball’s gebracht had, trok ze haar hand terug en merkte ze direct hoe haar hand gestopt was met het trillen. Het terugkeren van Firefly had haar goed gedaan, het bezorgde haar minder zorgen. Nogal slecht van haar, maar ze kon er niets aan doen. Afwezig staarde ze naar de trainers die er rondliepen, elk met of zwakke of zeer sterke Pokémon. Het leek haar toch ergens verstandig om haar angst uit te leggen, al had Ralph er misschien niets van gemerkt. Het zou enkel dan aan haar knagen voor een veel te lange tijd. De lach trok uit haar gezicht en vormde een streep. Het was moeilijker dan verwacht. “Ehm… Ralph,” Begon ze zacht, waarna ze haar handen tot twee vuisten balde. Ze wilde niet zwak ogen, maar sterk. Olivia keek Ralph strak in zijn grijsblauwe ogen aan. “Voordat we  het pad opliepen om een Pokémon te vangen had ik een vreemd beeld gekregen. Jouw Rapidash, Firefly galoppeerde met krankzinnig gehinnik door de Viridian Forest die in vuur en vlam stond. Veel Pokémon waren omge-“Het beeld keerde in alle hevigheid terug en direct sloeg ze haar handen weer voor haar mond. De misselijkheid kwam terug, maar het was deze keer minder. Haar handen trilden weer, maar ditmaal gaf ze er niet om. Ze wilde weten wat Ralph’s reactie hierop was. Aandacht bleef ze hem aanstaren, terwijl ze haar handen van haar gezicht haalde en op haar knieën legde.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] vr aug 22, 2014 8:11 am

Het was Ralph niet opgevallen dat Olivia verrast was door zijn gebaar, maar hij moest wel even lachen na de gesproken reactie van Olivia. De jongen had het dan ook half als grapje bedoeld, maar hij was in het algemeen ook wat galanter dan de meeste andere jongens van zijn leeftijd. Waarschijnlijk had hij dat deels te danken aan zijn zus, die er nooit goed tegen kon als Ralph zich 'jongensachtig' gedroeg en hem dus regelmatig corrigeerde. Nadat Olivia het paadje was opgegaan stond hij op en volgde haar, terwijl ze weer in de richting liepen vanwaar ze gekomen waren. Toen ze eenmaal het gewone pad bereikt hadden, liepen ze meteen door naar Viridian City. Er gebeurde onderweg niets noemenswaardig, maar blijkbaar waren de twee trainers al een aantal uur in het bos, aangezien de klok bij de ingang van de stad tien minuten over elf aanwees. Dat betekende dat Ralph op zijn minst twee uur lang in het bos geweest was, waar hij persoonlijk wat verrast door was. Er was zo veel gebeurd dat het voor hem leek alsof de tijd gewoonweg voorbij gevlogen was.

Toen ze eenmaal in de stad waren, was het voor Ralph een fluitje van een cent om de weg naar het Pokémon Center te vinden. Alsof de automatische piloot bij hem was ingeschakeld liep hij direct naar het Pokémon Center en liep naar binnen, nadat hij even gewacht had op Olivia om te zien of zij hem in ieder geval tot aan de ingang gevolgd was. Toen de twee eenmaal binnen waren liepen ze naar de balie en gaven één voor één hun Poké Balls aan de zuster die achter de balie stond. Omdat Ralph zijn Poké Balls later had ingeleverd dan Olivia, merkte hij op dat zij al op een stoel was gaan zitten en een plek voor hem bezet hield. Hij liep naar haar toe en ging op de stoel zitten waar het meisje net haar hand van had weggehaald. Hij mompelde een bedankje en keek vervolgens wat om zich heen. De jongen was al vaak in dit Pokémon Center geweest, maar er waren altijd wel eens mensen die hij nog niet eerder had gezien en af en toe had een reizende trainer een Pokémon naast zich zitten of op schoot, afhankelijk van de grootte van de Pokémon.

“Ehm… Ralph.” De jongen keek Olivia weer aan toen hij haar zijn naam had horen zeggen. “Voordat we  het pad opliepen om een Pokémon te vangen had ik een vreemd beeld gekregen. Jouw Rapidash, Firefly galoppeerde met krankzinnig gehinnik door de Viridian Forest die in vuur en vlam stond. Veel Pokémon waren omge-” Ze maakte haar zin niet af, maar dat was ook niet nodig. Ralph was wat geschrokken van wat ze had verteld en zijn gedachten waren al door elkaar heen aan het razen zodat hij de laatste paar woorden van Olivia niet eens goed gehoord had. Het ontging hem dit keer niet dat het meisje er zelf ook van geschrokken was, want ze hield haar handen trillend voor haar mond, alsof ze zich misselijk voelde. Ergens wilde Ralph haar geruststellen, maar dat zou weinig effect hebben als hij zelf nog steeds wat geschokt was. Even samenvatten. Olivia had dus het nare gevoel dat de Rapidash van Ralph in staat zou zijn om Viridian Forest in brand te zetten en daarbij als een bezetene door het bos te galopperen en te hinniken, terwijl de verbrande lichamen van wilde Pokémon her en der verspreid lagen.

Er liep een koude rilling over de rug van de jongen bij deze gedachte, maar hij probeerde weer tot rust te komen en haalde een keer diep adem. Na een paar tellen was hij weer wat rustiger en keek Olivia aan, die hem ook al aankeek om te zien hoe hij zou reageren. Ralph wist niet zeker of zijn reactie er heftig uitzag, of dat het niet meer was dan een trilling van zijn armen en schouders. “Het is een vuurpokémon, dus zoiets is niet uitgesloten,” begon hij aarzelend. “...Maar ik weet zeker dat geen enkele Rapidash dat zomaar, zonder reden zou doen. Zeker Firefly niet,” vervolgde hij, waarna hij even naar de muur tegenover zich keek. Wat onzeker krabde Ralph aan de achterkant van zijn hoofd, zich plotseling ongerust makend over de risico's die het houden van een Rapidash met zich meebracht. Hij liet zijn hand weer op zijn been rusten en zuchtte zacht met zijn hoofd. “Ik betwijfel dat zoiets zomaar zou gebeuren,” besloot Ralph, waarna hij Olivia weer aankeek. Er verscheen langzaam een vastberaden glimlach op zijn gezicht. “Je moet je geen zorgen maken. Ik ken Firefly goed en kan hem prima onder controle houden. Misschien ging je fantasie wat met je aan de loop,” zei hij in een poging om Olivia wat gerust te stellen. Hij glimlachte nogmaals en keek weer naar de muur tegenover hem, wat ook wat makkelijker was om te zitten. Op de achtergrond was zacht de muziek te horen die wel vaker afgespeeld werd in het Pokémon Center. Het was een pakkend melodietje dat Ralph al vaak dagenlang in zijn hoofd gehad had. Hij begon wat te neuriën en pakte vervolgens zo goed als onbewust zijn ocarina, die nog steeds om zijn nek hing, en begon zacht het melodietje te spelen.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] vr aug 22, 2014 8:46 am


Weet je, ze had er beter niet over kunnen beginnen. Het zou Ralph een verkeerde indruk van haar geven en misschien zelfs onnodige angst en onzekerheid over Firefly laten ontwikkelen. Het was een tamme Pokémon die echt maar met veel moeite het verschrikkelijke Rapidash in haar fantasie kon worden en laat staan, een bos in de fik zetten en zo de Pokémon daarin afmaken door de rook en de hitte. Zoals ze de Rapidash eerder die ochtend geaaid had, kon deze echt niet daar in staat zijn. Toch? Olivia kon echter geen goede oordeel hierover geven, het was en bleef Ralph’s Pokémon en die van zijn zus. Hij kende de Rapidash door dik en dun en zou haar anders gewaarschuwd hebben of zelfs de Rapidash helemaal niet hebben openbaard. Terwijl ze probeerde om Firefly goed te praten, voelde ze zich amper kalmeren wat uitzonderlijk was. Ze had blijkbaar misschien toch te weinig vertrouwen in Firefly of ze geloofde het beeld te sterk, of… Beiden? Wat haar enkel kon kalmeren waren enkele geruste woorden van Ralph betreft de Pokémon, maar ze raakte niet vrolijker met zijn huiverende reactie. Ook hij leek geschokt hierdoor te zijn, wat ze verwachtte, en ademde rustig in en uit om zichzelf te kalmeren. Hij trilde echter net zo heftig als haar handen, maar bewust leek hij er niet van te zijn, gezien hij haar vervolgens recht aan keek.

De gerustellende woorden van Ralph leken maar deels effect te hebben, zo vertelde hij dat de mogelijkheid er was, maar dat het niet plotseling zou gebeuren, zeker met Firefly. Deze reactie had ze ook van hem verwacht als de trouwe trainer van Firefly, maar ze wilde wel weten of hij haar nog serieus nam. Ralph bleef ernstig, maar raakte onzeker, wendde zijn blik af en krabde aan zijn achterhoofd. Met tot spleetjes getrokken ogen keek ze hem aan, er kwam nu iets, niet waar? Hij was onzeker óm een reden. Was hem iets te binnen geschoten dat hier een rol inspeelde? De jongen keek haar echter aan na zijn hoofd licht geschud te hebben. Hij beweerde dat het niet zomaar zou gebeuren en hij de Pokémon wel in toom kon houden. Terwijl hij sprak kwam er een vastberaden glimlach op zijn gezicht te staan. De jongen concludeerde dat het haar wilde fantasieën moesten zijn geweest en daarmee leek de conversatie opgehouden te zijn, gezien zijn blik meer afwezig werd. Dat… Het was maar haar op hol geslagen fantasie geweest? Ze voelde zich beledigd, maar ze begreep dat Ralph een andere bedoeling had met die woorden; hij wilde haar gerustellen en weten te kalmeren. En hij had ten minste naar haar geluisterd. Olivia staarde hem met een frons aan en wendde toen verloren haar blik van hem af. “Fantasie, huh?” mompelde ze zachtjes, waarop ze richting de balie keek. Het voelde echter vrij levensecht, ze kon haast de vlammen weten voelen en de giftige rook inademen en haar longen voelen prikken. Ze wilde echter ook geloven in Firefly. Ze kruiste haar vingers en sloeg haar ogen dicht. Ja, ze moest in de Pokémon geloven. De Rapidash die ze geaaid had en rustig zat te grazen, terwijl de twee trainers met hun Pokémon vochten. Het was een vriendelijke, zachtaardige en vooral rustige Pokémon.

Ze staarde zwijgzaam naar haar schoenen, totdat ze ineens Ralph’s ocarina hoorde. Ze keek hem verrast vanuit haar ooghoeken aan, terwijl het lied haar bekend voorkwam. Van wat eigenlijk? Op de achtergrond meende ze ook muziek te horen die sterk met die van Ralph overeen kwam. Ze glimlachte zacht. Dat kon hij echt goed. Zonder iets te zeggen luisterde ze voor enkele tellen naar het lied dat Ralph bespeelde. Ze voelde zich al snel kalmer, maar bewuster van het feit dat het gedoe met Firefly verre van over was. Helaas, maar ze kon het niet loslaten. Zolang kon ze wel kalmeren, Firefly was immers aan het rusten in de Pokémon Center. Dat kon niet mis gaan. Toch? “Ralph, zou je dat mij willen leren?” vroeg ze zacht, terwijl ze richting de ocarina wees en Ralph aankeek. Afleiding was datgene wat ze nodig had en dit was goed genoeg ervoor. Zo konden ze ook de tijd doden en leerde ze iets nieuws. “Ik heb zelfs niet eerder een fluit bespeeld, dus heb je echt met een nieuweling te maken,” zei ze met een zwakke glimlach, maar ze vervolgde met een vastberaden lach,” Ik zal echter wel mijn best doen!” Ze boog haar arm en stropte haar mouw van die arm terug als teken dat ze het aan kon. Wie weet kon ze deze nieuwe ervaring ooit gebruiken, want hoe vaak kwam je nou iemand tegen die een ocarina bespeelde?
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] za aug 23, 2014 6:48 am

Ralph bleef rustig verder spelen op zijn ocarina. Hij schonk geen aandacht aan de mensen die hem verward of juist bewonderend aankeken, want zoals gewoonlijk had de jongen het gevoel dat hij alleen was met het muziekinstrument. De medewerkers van het Pokémon Center leken er ook geen enkel bezwaar tegen te hebben, aangezien ze Ralph gewoon lieten verder spelen. Hij rondde de noot die hij aan het spelen was af toen hij hoorde dat Olivia hem een vraag stelde. “Ralph, zou je dat mij willen leren?” vroeg ze terwijl ze Ralph aankeek en naar de ocarina wees. Ergens was de jongen wat verrast door haar vraag, maar al snel verscheen er een glimlach op zijn gezicht en knikte hij instemmend. “Ik heb zelfs niet eerder een fluit bespeeld, dus heb je echt met een nieuweling te maken. Ik zal echter wel mijn best doen!” vervolgde ze, waardoor Ralph even lachte. “Och, het valt wel mee, hoor! Het is best makkelijk om de ocarina te leren bespelen,” antwoordde hij, waarna hij het koord waarmee zijn ocarina om zijn nek heen zat losmaakte en wat lager en dichterbij Olivia hield.

“Ten eerste zijn er verschillende soorten ocarina's. De meest populaire is deze, een ocarina met twaalf gaten,” begon Ralph terwijl hij het instrument in zijn handen hield. “Bepaalde combinaties van die gaten stellen noten voor. Zoals dit,” vervolgde hij, waarna hij de ocarina tegen zijn mond zette en vanaf lage naar hoge noten speelde en daarbij steeds meer vingers van de ocarina afhaalde. Toen hij daar klaar mee was, liet hij de ocarina weer zakken. “Tot zover de samengevatte theorie. Om de muziek in het Pokémon Center te spelen, moet je dus combinaties van die noten gebruiken.” Hij zette de ocarina weer tegen zijn mond en begon een deel van het melodietje van het Pokémon Center na te spelen, maar dit keer wat langzamer. De jongen herhaalde de melodie zo een aantal keer en haalde de ocarina weer bij zijn mond vandaan, waarna hij het mondstuk wat droogde met zijn mouw. Hij liet het instrument nog wat zakken en reikte deze toen naar Olivia. “Wil jij het eens proberen?”

Slechts een minuut of wat later merkte Ralph op dat één van de zusters de Pokémon van Ralph en Olivia in hun Poké Balls aan de zijkant van de balie had gezet en hun kant uitkeek. “Les twee is voor de volgende keer,” sprak Ralph. De jongen wachtte even af tot Olivia de ocarina weer had teruggegeven en hij hing deze weer aan het koord om zijn hals. Hij stond op en liep naar de balie, waar hij de zuster bedankte en zijn Poké Balls weer aan zijn riem vastmaakte. Toch wat geruster nu hij zijn Pokémon weer bij zich had, liep hij naar de uitgang van het Pokémon Center en wachtte daar even op Olivia.


OOC: Ik heb het ook maar van YT-video's, ik heb namelijk nog geen eigen ocarina, heh.
Het beste voorbeeld dat ik kon vinden van het Pokémon Center-muziekje op de ocarina:
 
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] zo aug 24, 2014 9:41 pm


Duidelijk had ze Ralph met haar vraag verrast, maar alsnog glimlachte hij spoedig met een knik erachter aan. Hij leek hun eerdere conversatie al vergeten te zijn betreft de Rapidash. Hij gedroeg zich namelijk weer als de Ralph die zij kende en dat was misschien ook beter. Ze wist Ralph aan het lachen te krijgen met haar opmerking en dat voelde vrij goed aan. Het was echt beter zo dan de ernstige sfeer eerder. De jongen beweerde dat het vrij gemakkelijk was. Op school had ze enkel eens op een trommel geslagen en daar bleef het bij, noch een fluit, noch een ocarina bespeeld. Zelfs als het makkelijk zou zijn, maakte het haar een klein beetje zorgen dat ze zou falen voor Ralph’s gezicht. Maar was dat eigenlijk zo erg? Nu ze erover nadacht zou het weinig moeten uitmaken, Ralph zou haar toejuichen en eventueel helpen. Niets ergs. Aandachtig keek ze toe hoe Ralph de ocarina en het koordje losmaakte en aan haar liet zien. Wauw! Er zaten inderdaad meerdere gaten in op vreemde plaatsen, maar het leek nog steeds aardig op een fluit. Van het instrument keek ze weer naar Ralph die de werking ervan uitlegde. Het kwam erop neer dat er meerdere soorten ocarina’s waren en dit een al bekend exemplaar was, doordat het twaalf gaten had. Vervolgens begon hij over de noten en legde hij al zijn vingers over de gaten om vervolgens door het mondstuk te blazen en zijn vingers eraf te halen. Het leek van hoog naar laag te gaan qua toonhoogte. Olivia knikte aandachtig en luisterde toen naar de vertraagde versie van het achtergrondmuziekje. Na een aantal keren goed beluisterd te hebben, knikte ze toen Ralph vroeg of ze het wilde proberen en nam ze het instrument van hem over. Wat onwennig bracht ze haar mond naar het mondstuk en plaatste ze eerst al haar vingers over de gaten heen. Eerst had ze een paar hoge tonen nodig. Ze experimenteerde met de tonen door goed te luisteren naar welke toon er klonk wanneer ze een vinger verwijderde. Aah! Dat waren de tonen die ze nodig had. Ze blies en verwijderde soms haar vingers van de gaten en wist met enige moeite enkel de eerste paar tonen van het muziekstukje te krijgen. Het was echter al heel wat voor een groentje.

Op dat moment hoorde ze Ralph naast haar zeggen dat ze later de les kon krijgen. Ze knikte instemmende en overhandigde de ocarina. Het was wel vrij snel geweest, dus waarom wilde hij nu al afkappen? Toen zag ze dat Ralph, nadat hij de ocarina weer om zijn hals had, zijn Pokéballs ophaalde bij de balie. Oja! Daarom, dus. Ze was het haast vergeten met de ocarina les. Olivia kwam overeind, baande zich een weg door de groep trainers en bedankte de zuster. Voorzichtig bevestigde ze vervolgens de Pokéballs aan haar riem, en liep ze weer door de menigte en kwam ze bij de uitgang uit waar Ralph op haar aan het wachten was. “En nu?” vroeg ze toen ze hem ingehaald had. Ze keek hem licht vragend aan. Hun Pokémon waren genezen en ze twijfelde of ze nog verder wilde trainen. En ze begreep het volkomen indien Ralph zijn nieuwe aanwinst, Aquarius de Psyduck, wilde gaan trainen in zijn uppie. In afwachting van een antwoord keek ze even van hem weg. De zon scheen volop en in de verte zag ze een zwerm Pidgey voorbij vliegen richting de Viridian Forest. Het was nog steeds ochtend, het einde ervan, maar ze konden nog van alles doen indien Ralph nog even met haar in Viridian wilde ronddwalen. Olivia keek Ralph weer aan en hoopte dat hij een antwoord klaar had staan.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] wo aug 27, 2014 6:36 am

Ergens vond Ralph het wel grappig om Olivia voor de eerste keer een ocarina te zien bespelen. Ja, hij had wel gezegd dat het gemakkelijk was om te leren, maar er was toch tijd voor nodig om het echt onder de knie te krijgen. Het was duidelijk te horen of een ocarina werd bespeeld door een muzikant die het instrument al jaren bespeelt, of door iemand die er letterlijk net mee begint. Ondanks dat de eerste noten die Olivia had gespeeld op de ocarina verre van zuiver waren, was Ralph er zeker van dat ze het op een dag goed zou kunnen – als ze tenminste zou willen blijven oefenen, natuurlijk. Terwijl hij op Olivia wachtte, keek Ralph even naar buiten en vroeg zich af wat hij nog zou kunnen doen. Hij had niet echt zin om nog meer te trainen, dat had hij vandaag al vaak genoeg gedaan. De jongen liet zijn blik wat ronddwalen en merkte toen de plaatselijke Poké Mart op die zich een aantal huizen verderop bevond, waardoor hij besefte dat hij eigenlijk wel erg weinig spullen bij zich had voor een trainer. Hij had niet eens een kaart van de regio, die hoogstwaarschijnlijk in de Poké Mart verkrijgbaar zou zijn. Wie weet was dat wel een goede optie als een volgende bestemming.

“En nu?” klonk de stem van Olivia zodra ze Ralph bereikt had. Blijkbaar had zij dus ook nagedacht over wat ze zouden doen zodra ze het Pokémon Center zouden verlaten. Ralph dacht nog even na, maar hij kon niet veel opties verzinnen die niet te maken hadden met het trainen van Pokémon, aangezien ze dat al het grootste deel van de ochtend hadden gedaan. Waarschijnlijk zouden de Pokémon van beide trainers het niet erg fijn vinden om meteen weer te gaan trainen, dus dat viel al weg. Er bleef dus niet veel meer over dan wat hij daarnet nog overwogen had. “We zouden even naar de Poké Mart kunnen gaan. Daar is vast nog wat bruikbaars te vinden,” stelde hij voor, terwijl hij naar de Poké Mart gebaarde. Na even gewacht te hebben op het antwoord van Olivia liep hij alvast een aantal meter richting de winkel. Hij moest daar sowieso zijn om zijn eigen voorraden aan te vullen en misschien gold hetzelfde voor zijn rivaal.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] do aug 28, 2014 1:05 am


Poké Mart, huh? Dus daar wilde Ralph nog heen, dat vond ze geen enkel probleem. Wie weet kon ze wat extra spullen in kopen, zoals een Berry of enkele Potions.  Beiden waren handig, gezien ze haar Pokémon al te graag wilde belonen na hun inspanningen en met extra Potions op zak kon ze misschien voor een langere tijd haar Pokémon trainen in Viridian Forest. Het was een slim idee en met een glimlach knikte ze instemmend naar hem. Ralph liep al voorop en spoedig haalde ze hem nogmaals binnen een korte tijd in. Het was niet heel ver weg van de Pokémon Center als ze het correct had, hoogstens honderd meter verderop. Terwijl ze de straat doorliepen passeerden ze enkele winkels, de een was een mini supermarkt en de ander weer een restaurant. Wacht, restaurant? Dat was een café, wacht, nee, niet dát café, toch? Olivia stond abrupt stil en keek over haar schouders richting het café en kon nog diens naam lezen;  De SlowpokeStaart. Dezelfde café waar ze een tijdje geleden met haar nicht wat gedronken had. Ze staarde met een vies getrokken gezicht richting het café. De naam beviel haar nog steeds niet en dat zou nooit anders zijn, maar zou het niet fijn zijn om even wat te drinken daar? Ze zou heel misschien worden herkend, maar hoe groot was de kans dat dezelfde lui daar nu nog zouden werken en op deze dag? Zich weer beseffend van Ralph’s aanwezigheid keek ze hem kort aan. Als het goed was zouden ze gewoon beide wel een glaasje chocolademelk kunnen betalen, dat was ten minste het enige waarvan ze wist dat ze het serveerden. De vorige keer kwam ze hier echter ook de ouders van een trainer tegen, maar rond dit uur moest de kans kleiner zijn.

“Wat denk je ervan om even te gaan pauzeren?  We hebben ook rust nodig,” Vroeg ze met een glimlach, waarop ze alvast het café binnenliep. Direct toen ze de deur open getrokken had  keek een figuur naast het raam haar geschrokken aan, maar bedaarde deze zich snel, alsof zij niet degene was die hij zocht. Het was een roodharige jongen met vrij kort haar en donkerrode ogen met een jonge Vulpix op zijn schoot die vredig in dromenland zat. Geen alledaags figuur, maar ze was overduidelijk niet degene die hij zocht, dus hield ze de deur open voor Ralph, waarna ze op de bar stapte. Er stond niemand achter, dus drukte ze op een bel en wachtte ze zwijgend af. Har blik gleed weer naar het interieur, zoals de vorige keer en het zag er eigenlijk exact hetzelfde uit, buiten hier en daar een andere poster of schilderij. Deze keer was het ook rustiger en waren er maar hoogstens vijf mensen, zij en Ralph in begrepen. Na enkele tellen verscheen er een mollige man met een klein snorretje aan de bar die haar eerst aandachtig opnam, voordat hij naar haar scheen te willen luisteren, alsof ze eerst goedgekeurd moest worden. Dit negerend besloot ze maar te bestellen. “Doe maar chocolademelk, en wat wil jij, Ralph?” Ze keek even richting Ralph en kruiste haar armen voor haar buik. Op de achtergrond zag ze de roodharige van eerder afwezig naar buiten kijken met zijn handen onwennig en nerveus op de tafel tikkend. Op wie wachtte hij? Hé, hij was niet haar zaak, maar ze gaf toe dat ze nieuwsgierig was en niet enkel wegens zijn gedrag. Een Vulpix zag je door diens zeldzaamheid ook niet elke dag. Ze schudde echter de gedachte uit haar hoofd. Aandachtig wachtte ze op Ralph’s keuze.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] vr aug 29, 2014 6:28 am

Ralph zag vanuit een ooghoek dat Olivia hem weer inhaalde, waardoor hij er dus vanuit ging dat ze met hem instemde om naar de Poké Mart te gaan. Een twintigtal meter later merkte de jongen op dat Olivia niet meer met hem meeliep en hij stopte ook, waarna hij zich omdraaide. Hij zag dat het meisje was blijven staan voor een café, eentje waar hij soms wel eens naartoe ging, maar erg vaak was hij er ook weer niet geweest. Een moment lang vroeg hij zich af waarom Olivia daar bleef staan, maar haar antwoord kwam al snel genoeg. Ze stelde namelijk voor om even te pauzeren en uit te rusten, waarop Ralph instemmend knikte. Het was inderdaad zo dat ze al de hele ochtend ergens mee bezig waren geweest, of dat nou Pokémongevechten waren of een melodietje spelen op een ocarina. Hij liep achter Olivia aan het café binnen en merkte een jongen op die naast het raam zat en de twee aankeek. Ralph besteedde verder geen aandacht aan hem, aangezien hij de jongen niet kende en bovendien had hij de geschrokken reactie van de roodharige jongen niet opgemerkt. Hij had geen reden om zich druk te maken over deze specifieke klant.

Terwijl Ralph bij de bar wachtte keek hij wat om zich heen in de hoop iets interessants te zien, maar het leek er niet op dat er veel veranderd was sinds de laatste keer dat hij hier was gekomen. Bovendien waren er maar een stuk of drie andere klanten in het café, op hemzelf en Olivia na. Ze hoefden gelukkig niet al te lang te wachten voordat de barman tevoorschijn kwam en afwachtte tot de twee trainers zouden bestellen. Olivia ging als eerste en bestelde een chocolademelk, waarna ze aan Ralph vroeg wat hij wilde hebben. “Doe mij maar wat water,” antwoordde hij. De jongen was niet erg kieskeurig wat drinken betrof, dus in zulke situaties bestelde hij vaak gewoon water. Dat was de beste dorstlesser in zijn ogen en was overal wel verkrijgbaar. Hij wachtte rustig af tot de barman een fles chocolademelk, een fles water en twee glazen op de bar zette, waarna hij betaalde voor het water en even op Olivia wachtte. Hij liep alvast naar een willekeurige tafel met twee stoelen, dicht bij het raam. Het was hem niet opgevallen dat die tafel in de buurt stond van de roodharige jongen, maar voor hem maakte het nauwelijks wat uit. Hij schoof alvast een stoel achteruit en wachtte tot Olivia ook naar de tafel toe was gekomen.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] vr aug 29, 2014 11:25 pm


Wat simpel. Ralph ging enkel voor water, maar het bleef een dorstlesser. Toen de twee glazen klaar stonden betaalde ze haar deel, evenals Ralph en zag ze hem eerder dan haar richting een tafel lopen dat dicht bij het raam zaten. Voordat ze echter haar glas chocolademelk aangenomen had, liep een tweede figuur naar de bar toe die de ander begroette en vroeg om een doek. De man gaf het hem, waarna deze een blik richting de balie wierp en hun blikken kruiste. Verrast keek ze naar de man, gezien ze hem duidelijk herkende als het persoon die hier werkte toen zij hier met haar nicht was. Dit was de man die Mitsu, haar nicht, toen herkend had. De man was even verrast, maar herstelde zich en liep met het doek over zijn schouder omgeslagen op haar af. Licht ongemakkelijk groette ze de meneer, waarop ze haar chocolademelk vastgreep. ‘Zo zo, ben je nu zonder je nicht?’ vroeg de meneer, waarop ze met een klein glimlachje op knikte. “Dat klopt,” antwoordde ze, hoewel dat misschien niet nodig was. De meneer liet een glimlach zien en nu pas zag ze dat haar aanwezigheid in zijn café de man echt had opgevrolijkt. Zo net leek hij nog zo nors. Zijn blik gleed even naar haar chocolademelk. ‘Weer hetzelfde zo te zie-‘ De man die haar het glas gegeven had kwam ertussen, nieuwsgierig, maar ergens ook licht geagiteerd en vroeg aan de meneer wie ze was. ‘Dit is het nichtje van Mitsu Hotaka, de gymleider van de Vermillion Gym. Ze was hier eerder geweest met haar nicht,’ De man snoof kort, maar leek toch minder geagiteerd te ogen, gezien hij zwakjes glimlachte naar haar en vervolgens verder met zijn werk ging. “Fijn om u weer te zien, maar ik ga nu wel even zitten met een vriend. We hebben een zware dag achter de rug,” De man knikte, maar er stond een valse grijns op zijn gezicht, alsof hij een andere betekenis in haar woorden zag.

Lichtjes op haar hoede liep ze op de tafel af waar Ralph zat en ging ze zitten en plaatste het glas voor zich. Direct zag ze achter Ralph het gezicht van de roodharige jongen, die haar fel aankeek en elk moment iets leek te gaan uitschreeuwen, maar zijn mond hield. Waarschijnlijk omdat ze in een café zaten en iets opeens uitkramen erg ongeplaatst was. Ze besloot zich weer op Ralph te richten, terwijl ze haar handen om de warme beker hield. “Ik ben hier eens eerder geweest, maar genoeg over dat. Wat wilde je eigenlijk nog in de Poké Mart kopen? “ Vroeg ze, waarna de deur achter haar opensloeg en een vreemd figuur binnenliep. Een mollige man met een zwarte snor en een vreemd pak aan. Deze stapte direct op de tafel met de roodharige jongen af en ging tegenover hem zitten. Dit was dus degene waarop hij wachtte, maar die man leek zo onguur. Wat voor een zaken had hij met die gast? Maar was het haar zaak om ermee te bemoeien? Haar blik gleed terug naar Ralph, maar ze bleef nogal nieuwsgierig. ‘Wat? Je hebt niet de Pokémon bij je?! Je had het mij beloofd!’ Kraamde ineens een stem uit en het leek van de jongen te komen die overeind geschoten was en over de tafel heen leunde. De mollige man snoof en kraamde zachtjes woorden uit die niet te verstaan waren voor haar, maar wel voor de jongen die het jasje van de man stevig vastgreep en met moeite naar zich toe trok. ‘Wat zei je nou?!’ De man trok zijn hoofd weg en wurmde zich zonder veel moeite los van zijn greep. Hij trok zijn kleren strak. ‘Tsk, rotjoch. Hoe kan je zo naïef zijn? Zeker jij uit alle Trainers die het incident overleeft hebben,’ Incident? Het gesprek stopte echter toen het personeel op de twee stapten en vroegen hun te vertrekken uit het café. Zwijgend keek ze toe hoe de mollige man en de roodharige jongen langs hun tafel liepen. De jongen wierp enkel kort een blik op haar, voordat hij verdween met de Vulpix achter hem. Toen ze verdwenen waren en het personeel hun werk hadden hervat was het zeer stil in de café. Zwijgend keek ze Ralph aan, voordat ze een slok van de chocolademelk nam. “Dat was… heftig. Begreep jij er iets van?”
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] zo sep 14, 2014 1:12 am

De jongen was alvast aan de tafel gaan zitten en nam een slokje van zijn glas water, terwijl hij op Olivia wachtte. Ze stond te praten met iemand die ze blijkbaar kende en omdat het vrij rustig was in het café kon Ralph hier en daar wat woorden opvangen uit het gesprek. Hij hoorde af en toe het woord 'nicht' vallen en meende zelfs iets te horen over de Vermillion Gym. Nicht, Vermillion Gym... Ralph wist niet meteen de link te leggen tussen die twee dingen, maar hij begon wel wat te vermoeden. Zou Olivia de nicht van de Vermillion gymleider kunnen zijn? Het was misschien wel een wat gekke gedachte, maar het was zeker niet onmogelijk, toch? Gymleiders en trainers hadden nu eenmaal familie en de kans bestond natuurlijk dat sommige gymleiders en trainers verwant waren aan elkaar. Voor zover Ralph wist gold dat laatste niet voor hem en was zijn familie altijd al vrij onbekend gebleven. Niet dat het hem zo veel uitmaakte, hij vond het prima om lid te zijn van een 'normale' familie. In ieder geval kon het geen kwaad om eens aan Olivia te vragen of ze inderdaad de nicht was van de Vermillion gymleider. Nee had hij, ja kon hij nog krijgen.

Al snel was Olivia ook naar de tafel toe gekomen en ging zitten terwijl ze haar glas op de tafel neerzette. Ralph wachtte nog maar even af met zijn vraag, aangezien Olivia als eerste het woord nam. Ze zei dat ze hier al eens eerder was geweest en vervolgens vroeg ze hem wat hij eigenlijk nog wilde kopen in de Poké Mart. “In ieder geval een kaart van Kanto en nog wat extra potions. Misschien dat-”
“Wat? Je hebt niet de Pokémon bij je?! Je had het mij beloofd!”
Ralph keek geschrokken over zijn schouder zodra hij de uitroep achter zich hoorde. Al snel merkte hij dat het niet tegen hem bedoeld was, maar aangezien hij nu eenmaal geen ogen in zijn achterhoofd had wist hij niet eens dat er iemand bij de roodharige jongen was gaan zitten, tot nu toe. Van het tafereel dat volgde snapte hij niets. De jongen trok de man aan zijn jas met enige moeite naar zich toe en snauwde wat naar de man, die zich daarna gemakkelijk los wurmde uit de greep van de jongen. “Tsk, rotjoch. Hoe kan je zo naïef zijn? Zeker jij uit alle Trainers die het incident overleefd hebben,” sprak de man vervolgens. Wacht, incident? Welk incident? In ieder geval iets waar doden bij waren gevallen. Voordat het gesprek verderging werden de twee onruststokers door een aantal medewerkers van het café naar buiten gestuurd. Er hing een ongemakkelijke stilte toen ze naar buiten gingen. Ook al was de rust nu teruggekeerd, Ralph voelde zich niet helemaal op zijn gemak. “Dat was… heftig. Begreep jij er iets van?” De jongen keek Olivia weer aan en fronste nadenkend. “Niet echt, maar ik hoorde ze iets zeggen over een Pokémon en over een incident, maar wat dat allemaal te betekenen heeft...” zei hij zacht, waarna hij door het raam naar buiten keek en zich afvroeg waar de jongen en de man naartoe waren gegaan. Wat er ook aan de hand was, het kon niet veel goeds zijn.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] za sep 20, 2014 6:02 am


Veel aanwijzingen kreeg ze amper van Ralph toen hij als reactie op haar vraag fronste. Zachtjes zei hij iets over het vage concept van een Pokémon en een incident, waarvan de roodharige jongen de overlever van bleek te zijn. Veel duidelijker werd het er niet op. Lichtjes teleurgesteld dat hij niet meer wist, hoewel ze dat had kunnen verwachten, staarde ze naar de lichte trillingen die de bewegingen van zonet te weeg hadden gebracht in haar chocolademelk. Haar nieuwsgierige karakteristiek kwam naar boven en ze had geen zin om het in te houden. Het was allemaal tenslotte zo mysterieus. De roodharige jongen met een zeldzame Vulpix bij zich, de nonchalante reactie van de oudere man, de emoties die opspeelden en ook nog een zeker incident en een Pokémon. Dit zou ze niet laten rusten. Ze rustte haar hand horizontaal voor haar mond, terwijl ze zwijgend uit het raam keek en de schimmen van de twee individuen nog kon onderscheiden tussen de mensenmassa. Toen schoot haar nog iets te binnen, de leeftijd van de jongen kon amper ouder dan 13 zijn geweest. Indien hij twaalf of iets ouder dan dat was….. Ureka! Het was een vermoeden, maar ze kon misschien wel gokken welk incident dat kon zijn geweest. Daar wist zij persoonlijk vrij veel over. Het had immers betrekking tot haar eerste paar dagen. Haar paarse ogen gleden terug richting Ralph en zijn drankje, die nog amper leeg was. Was het heel erg dat ze een neiging had om hem mee te sleuren en achter de twee aan te gaan? Vast niet. Het leek haar net te abrupt, bedacht ze nog vrij op tijd, voordat ze nog maar iets bewogen had.

“Maak je drankje af. We gaan eens als Sherlock en Watson spelen,” zei ze met een amuserend lachje zachtjes. Dit was een overduidelijke hint vanuit haar kant. Zonder iets verder aan toe te voegen nam ze enkele grote slokken van de chocolademelk die al sterk afgekoeld was. De jongen zou misschien een grotere connectie met het incident hebben dan ze dacht, indien haar vermoeden juist waren. Zij was niet zo erg in de puree beland. Het verklaarde dan direct ook over welke Pokémon het zou kunnen gaan; Zapdos. Wel was het onduidelijk hoe zo’n ongure, ergens vrij zwak ogende figuur een legendarische Pokémon had weten te vangen zonder dat iemand ervan wist. Zelfs haar vader die tenslotte onderzoek naar deed. Het moest een andere Pokémon zijn, maar welke? Terwijl ze zat te peinzen beet ze op haar onderlip en verschenen er denkrimpels op haar voorhoofd. Zich amper hiervan bewust nam ze haar laatste paar slokken van de chocolademelk en stond ze direct van haar stoel op en greep ze Ralph bij zijn pols vast. Ze verwachtte dat hij inmiddels ook al klaar was met zijn drankje en sleurde hem met een brede lach de mensenmenigte in.  Hoe ze door de menigte heelhuids kwam was een vraag die onmogelijk beantwoord kon worden en dat gold ook voor haar metgezel.

Na de straat overgestoken te zijn liet ze Ralph’s pols los en besefte ze pas wat ze gedaan had in een actie die zo natuurlijk had aangevuld. Ze deed het gewoon. Lichtjes verward keek ze naar haar hand, waarmee ze hem net meegesleurd had en kon een lichte blos op haar wangen niet verbergen.  Dat was nogal gênant. Nu maar hopen dat Ralph niet de verkeerde indruk hiervan kreeg. “Ehm, dat was niet geheel de bedoeling. Ik wilde je wel hier krijgen om achter hen aan te gaan,” verontschuldigde ze zich op ongemakkelijke wijze, waarbij ze haar handen achter haar rug verborg en vlug haar rug naar hem toe draaide. Even geen oogcontact zou de blos laten wegtrekken. Ze wilde het voorval vergeten en direct verder gaan met de missie. Met haar handen ditmaal op haar heupen keek ze de straat door, maar vond ze nog amper een teken van de twee. Ze kon het echter niet daarbij laten en liep de straat door en controleerde de eerste twee steegjes, totdat het raak was. Bij de derde steeg zag ze tussen een plas en wat derrie de pootafdrukken van een kleine Pokémon en de zoolafdrukken van de man en jongen zitten. Voordat ze de steeg in liep, gebaarde ze richting Ralph om dichterbij te komen en wees ze met haar neus richting de steeg. Daar zaten de drie figuren, of een tikkeltje verder. De kans om ontdekt te worden wilde ze niet riskeren. Ook Ralph niet. Dan bleef er een optie over; een Pokémon. Een Squirtle, Rapidash en Machop zouden teveel opvallen, maar een Spearow die in een steeg rondscharrelde zou niets nieuws moeten zijn. Zo traag en stilletjes mogelijk greep ze Byu’s Pokéball en opende die waar spoedig een Spearow achter haar verscheen. Zwijgend. Diep door haar kniën gebogen gaf ze hem zijn opdracht op fluisterende toon. “Controleer de steeg. Zie je een man, een jongen en een Vulpix, kras dan luid en houd ze in het oog,” Byu knikte, maar keek haar een tel verward aan waarom hij zo’n opdracht kreeg in plaats van te vechten. Ze antwoordde het met rollende ogen. Was dat duidelijk voor hem? Pokémon hoefden niet enkel te vechten, right? Byu nam genoegen met dat antwoord en fladderde weg, recht de steeg in. Nu was het wachten geblazen, wachten op het luide gekras van een Spearow.

Spearowww!

Geen gekras. Het was een pijnkreet. Met haar hart wild kloppend in haar keel gaf ze niet meer om een voorzichtige benadering en rende ze de steeg in, enkel om te zien hoe een Arbok Byu met diens lichaam vastklemde. “Byu!” kon ze enkel uitschreeuwen, waarop een man verscheen. De man van eerder die met een amuserende grijns een sigaartje opstak. ‘Yo,  meisje,’ Luid snoof ze op het woord ‘meisje’. De man negeerde dat en stapte naar voren om haar beter te zien in de donkere steeg. ‘Aah, dat nichtje van eerder. Hoeveel geld zou het opbrengen om je te kidnappen, hier en nu. Wil je daarachter komen? ‘ Olivia’s woede borrelde in haar op en ze balde haar vuisten die ze beschermend voor haar sloeg. Met enige zelfbeheersing wist ze niet direct op hem af te rennen en op dezelfde plaats te blijven staan. “Laat de Spearow los! NU!” De man lachte luid en tikte de punt van zijn sigaar opzij. ‘Calm down. Sigaretje?’ Wat moest ze nu doen? De Arbok zag er intimiderend uit en was zeker veel hoger qua niveau dan Mizukage. Byu bleef pijnkreten van zich horen, terwijl het lijf van de Arbok met de seconde strakker om diens lijf trok. De man volgde haar blik en nam een diepe teug van zijn sigaar. ‘Mijn Arbok heeft weer wat te eten. Dankzij jou,’ Ze knapte. Met de woede in haar ogen stormde ze op hem af en wilde ze hem een stoot geven, maar trapte de man haar gemakkelijk van zich af. ‘Dat was alles?! Oké. Arbok, pers het leven uit dat mormel uit,’ De slang Pokémon knikte en kneep de Spearow nog harder.

Olivia was intussen pijnlijk op haar rug op de smerige steeggrond beland met enkele scheuren bij haar shirt en broek. Een schram op haar knie begon te bloeden en haar handen deden veel pijn, maar ze raapte haar moed bij elkaar op en kwam traag weer op haar voeten en knieën.  “Bijn-“ Een harde klap kwam tegen haar rug aan, waardoor ze met een harde klap op haar knie en buik op de grond neerkwam. “Au!” Haar handen deden meer  pijn dan eerder, nieuwe schrammen waren ontstaan en de oude verergerd, terwijl nu ook haar haren haar zicht belemmerde. Iets zwaars lag op haar rug, iets warms en levends. Het voelde niet bepaald aan als een Pokémon, maar echt een mens. En niet zo’n enorme ook. “W-Wat?” Ze raakte ongerust van dat idee en draaide haar hoofd met moeite over de grond en zag nog net een hand van een ander naast haar schouder liggen. Even ontnam het zicht haar adem, maar toen de vingertoppen bewogen, ademde ze opgelucht uit. Wie het ook was, het leefde nog. Het was echter de man niet. Ze zag zijn schoenen verderop staan, tussen haar bruine haren door, vloekend en stampend op de grond. ‘Wat?’ Een tweede stem hoorde ze, recht boven haar. Ze herkende het direct, maar vaagjes. Wie was het? Moeizaam trok ze haar onderlijf naar zich toe, waarop de ander meer van zich liet horen. ‘Ho.. ho.. ho! Voorzichtig!’ Het kwam te laat aan en het persoon dat op haar rug beland was, rolde van haar af en kwam naast haar terecht op de grond op zijn rug. “Sorry,” Zei ze zwakjes, waarop ze nog net zijn haarkleur kon herkennen. Rood. Wacht. Dit was…- Toen kwam er weer iets tegen haar aan, ditmaal tegen haar achterhoofd en alles werd zwart voor haar ogen.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] ma sep 22, 2014 6:35 am

Nog steeds niet helemaal op zijn gemak nam Ralph een slokje van zijn water, terwijl zijn blik op de straat gericht bleef die hij door het raam heen kon zien. Het duurde niet al te lang voordat hij de twee personen van daarnet opmerkte die zich nu een weg door de menigte heen baande. Hij hield zijn ogen nadenkend op hen gericht. Het gevoel dat er iets te gebeuren stond was nog steeds sterk aanwezig bij de jongen en erg vrolijk werd hij er niet van. Normaal gezien kon het hem niet veel schelen wat er met willekeurige vreemdelingen zou gebeuren, maar dit was een ander geval. In het café was het al bijna in een knokpartij uitgelopen – die de volwassen man toch bijna gegarandeerd gewonnen zou hebben tegenover de jonge tiener – dus wie weet wat er nu te gebeuren stond. Ralph bracht zijn glas water weer naar zijn mond en nam weer een slokje, terwijl zijn blik op de straat gericht bleef. “Maak je drankje af. We gaan eens als Sherlock en Watson spelen,” sprak Olivia toen, wat er voor zorgde dat de jongen ontwaakte uit zijn gedachten en haar weer aankeek. Zodra hij besefte wat ze hiermee bedoelde, wat niet al te lang geduurd had, grinnikte hij even geamuseerd. “Geen slecht idee, mijn beste Wats- ik bedoel, Olivia.”

Ralph nam een aantal grote slokken van het water en al snel was het glas helemaal leeg. Ergens had hij wel zijn bedenkingen over het schaduwen van de twee individuen, maar aan de andere kant leek het hem duidelijk dat hij en Olivia gewoonweg te nieuwsgierig waren om het hierbij te laten zitten. Bovendien, als ze niet zouden gaan, zouden ze nog dagenlang zitten te piekeren over wat er had kunnen gebeuren nadat de vreemdelingen het café hadden verlaten. Zo'n groot gevaar was het ook weer niet, toch? Ralph had nog maar net zijn glas weer op de tafel neergezet en Olivia stond al op, pakte de pols van de jongen vast en liep het café uit de straat op – over enthousiasme gesproken! Door het grote aantal mensen was het wat moeilijker voor hem om het meisje bij te houden, maar wonder boven wonder kwamen ze zonder al te veel botsingen tegen schouders aan bij de overkant van de straat, waar Olivia de pols van Ralph weer losliet. “Ehm, dat was niet geheel de bedoeling. Ik wilde je wel hier krijgen om achter hen aan te gaan,” excuseerde ze zich vervolgens, waarbij de jongen vermoedde dat ze doelde op het feit dat ze de hele tijd zijn pols had vastgehouden terwijl ze de straat overstaken. Hij kon niet meteen bedenken wat het probleem daarmee zou zijn. Een pijnlijke pols? “Och, dat geeft niet, ik kan er wel tegen,” reageerde hij, ervan uitgaand dat Olivia inderdaad de stevige grip op zijn pols bedoelde. De polsen van de jongen hadden al wel ergere dingen meegemaakt dan stevig vastgehouden worden door iemand anders. En dat ergere sloeg op Firefly, die soms weleens vergat dat hij een ruiter op zijn rug had en zijn hoofd omlaag gooide, wat ervoor zorgde dat Ralph ook naar voren getrokken werd. De jongen schudde zijn hoofd. Minder fijne ervaring, nu niet aan denken.

Nadat ze drie steegjes voorbij waren gelopen met Olivia voorop, leek ze iets hebben opgemerkt in de derde steeg, aangezien ze Ralph wenkte en met haar neus richting de steeg wees. Het kostte hem slechts een aantal stappen om ook bij het steegje aangekomen te zijn en hij probeerde om zo stil mogelijke te blijven. Al snel zag hij wat voetafdrukken op de grond die duidelijk van een volwassen man, een jonge tiener en een hondachtige Pokémon waren. Hij wierp snel een blik om de hoek en zag daar inderdaad dezelfde man en jongen als in het café. Hij zette meteen weer een stap achteruit om er zeker van te zijn dat ze hem niet gezien hadden. Toen hij weer een blik op Olivia wierp, merkte hij op dat ze Byu tevoorschijn had laten komen en dat ze hem instructies toefluisterde. De Spearow vloog de steeg in en het bleef een aantal seconden stil. Het gevoel dat er iets mis kon gaan kwam weer terug bij Ralph en dit keer bleef het daar niet bij. Wat hij daarnaast nog voelde was angst. Dat laatste overheerste niet, maar toch begon de jongen wat bang te worden. Wat nou als...

Op dat moment ging alles vrij snel. Eerst was er de pijnkreet van een Spearow in nood en toen Olivia die de steeg inrende. Een aantal momenten lang bleef Ralph als bevroren staan en verschillende gedachten flitsten door zijn hoofd. Er was zeker weten iets gebeurd. Iets naars. De jongen slikte en maakte aanstalten om ook de steeg in te gaan, tot iemand hem op zijn schouder tikte. Geschrokken door de plotselinge aanraking draaide hij zich om en keek hij oog in oog met iemand die hij maar al te goed kende. 'Ah, Ralph, ik was al bang dat jij hier niet meer zou rondhangen!' Typisch een uitspraak van Benjamin, die vroeger zijn beste vriend was, tot hij op reis ging om een Pokémontrainer te worden, nu alweer drie jaar geleden. “Oh, h-hallo Benjamin,” stotterde Ralph. Hij was nog steeds compleet gespannen door de situatie en voelde er op dit moment erg weinig voor om een gesprek aan te gaan met een oude vriend, zeker nu Olivia in gevaar zou kunnen zijn. Benjamin leek dit echter niet op te merken of te negeren en ging vrolijk door met zijn gesprek. 'Zijn dat nou drie Poké Balls die je bij je hebt? Drie? Dus jij bent ook eindelijk begonnen met trainen!' sprak de blonde jongen vervolgens. “Ja, maar eigenlijk heb ik nu geen tijd om-” Nog voordat Ralph kon verder spreken, had Benjamin een aantal van zijn eigen Poké Balls van zijn riem gehaald. 'En moet je zien! Deze drie heb ik afgelopen maand gevangen, er zit zelfs een Eevee tussen en...' “Benjamin,” begon Ralph toen hij een hand op de schouder van de jongen had gelegd. “Ik heb nu even echt geen tijd om te praten, dat kan later nog wel. Oké?” Ergens deed het hem pijn om zo tegen zijn oude vriend te praten, maar hij had nu belangrijkere zaken aan zijn hoofd. Benjamin leek wat teleurgesteld te zijn, maar al snel knikte hij. 'Als je nog maar eens iets van je laat horen. Tot later, hè!' zei hij glimlachend, waarna hij richting het café liep.

Ralph rende de steeg in en en zijn adem stokte even door wat hij zag. Olivia en de roodharige jongen lagen op de grond, Olivia was duidelijk buiten westen en de andere jongen zag er ook uit alsof hij een te harde klap had gekregen. Slechts een paar meter verderop had een Arbok zich om Byu heen gewurgd en was duidelijk van plan om het leven uit de Spearow te knijpen. Als laatste was de man van eerder ook aanwezig en die zag er alles behalve blij uit met zijn verschijning. Ralph bleef een aantal seconden roerloos staan terwijl hij in zijn gedachten alle opties naging. De man zo ver mogelijk bij de slachtoffers vandaan houden, Byu redden of checken hoe erg Olivia eraan toe was. Hij besloot om eerst maar voor het laatste te gaan, aangezien dat in het beste geval de minste tijd zou kosten en omdat een mensenleven in dit geval belangrijker was dan een Pokémon. In het slechtste geval zou het meisje gereanimeerd moeten worden, maar dat zal hij dan wel zien. Ralph snelde op Olivia af en hurkte naast haar neer, waarna hij voorzichtig haar pols vastpakte en zijn duim tegen de plek hield waarvan hij wist dat haar hartslag daar het best gevoeld kon worden. Hij hield zijn adem in, tot hij voelde dat haar hartslag vrij normaal was en dat Olivia niet in levensgevaar was. Gelukkig maar.

'Kom je je vriendinnetje redden, joch?' De spottende stem liet Ralph opkijken en keek daardoor recht naar de man, die iets dichterbij gekomen was. De jongen negeerde de opmerking, liet Olivia's pols los en stond weer op. Hij was bang, maar het zou hem niets helpen als hij dat zou laten zien. Hij balde zijn vuisten, wat er voor zorgde dat hij toch wat meer zelfvertrouwen kreeg. “Laat hen met rust en laat die Spearow vrij,” zei hij, wat een spottende grijns van de man opleverde. De man haalde zijn sigaret uit zijn mond en tikte er wat as vanaf. 'De jeugd van tegenwoordig houdt wel van bevelen geven.' De man nam weer een trekje van zijn sigaret en keek Ralph met halfdicht geknepen ogen aan. 'Nee. En als jouw Pokémon net zo, ahem, 'sterk' zijn als die van die vriendin van je zou ik ook niet proberen om er iets aan te doen,' sprak hij vervolgens dreigend. Hoewel Ralph zin begon te krijgen om de man een schop in zijn maag te geven, besefte hij dat hij gelijk had. Elza zou niet kunnen winnen tegen een Arbok en Aquarius zou al helemaal niet lang stand houden. De situatie leek er hopeloos uit te zien. Als Ralph het zich goed herinnerde evolueerde een Ekans pas in een Arbok vanaf level 22. Het kon natuurlijk zo zijn dat deze Arbok een veel hoger level had, maar het duurde gewoonweg te lang om Byu proberen te wurgen voor een Arbok boven de level 30. Firefly was level 40, dus dat zou zeker haalbaar moeten zijn. Maar de Rapidash luisterde niet naar de bevelen van de jongen tijdens een gevecht...

'Zeg, Ralph, kom eens hier?' Erika zat in haar rolstoel in de achtertuin en streelde de zachte neus van haar voormalige Ponyta Firefly. De elfjarige Ralph liet zijn voetbal op de grond liggen en jogde naar zijn zus toe. “Is er iets?” vroeg hij, waarop zijn oudere zus haar hoofd schudde. 'Nee. In ieder geval niets negatiefs. Firefly luistert niet erg goed naar je tijdens gevechten en daar valt ook weinig verandering in te brengen. Maar als je ooit een Pokémon trainer wordt, kan je zijn hulp misschien wel gebruiken,' vertelde Erika, wat ervoor zorgde dat Ralph nieuwsgierig dichterbij kwam. “Is er een manier om hem te laten luisteren?” vroeg hij toen hij even had nagedacht. 'Ja, maar je mag het alleen maar gebruiken in noodgevallen, niet tijdens gewone of zelfs bij gymgevechten. Kapish?' Ralph knikte heftig, maar Erika twijfelde nog. 'Je moet het zweren,' zei ze. Ralph zuchtte teleurgesteld, want hij wilde zo snel mogelijk het trucje leren. Maar hij kende zijn zus en wist dat ze hem het trucje nooit zou leren als hij niet zou zweren dat hij het alleen in bepaalde situaties zou gebruiken. Hij legde zijn wijs- en middelvinger van zijn rechterhand tegen zijn lippen en hield ze vervolgens naast zijn hoofd. “Ik zweer dat ik het trucje alleen ga gebruiken in noodgevallen. Ga je het nu uitleggen?” vroeg hij enthousiast, waarop Erika lachte en knikte. Ze haalde haar notitieboekje en een pen tevoorschijn en begon iets te tekenen op het papier, waarna ze het aan Ralph gaf. 'Speel dit eens op je ocarina.' De jongen keek wat verbaasd naar het papier waar een notenbalk met een aantal noten op getekend stond. Hij haalde even zijn schouders op en pakte zijn ocarina die hij zoals gewoonlijk om zijn nek had hangen. Na de noten nogmaals bestudeerd te hebben speelde hij het melodietje. Het was vrij simpel en gemakkelijk om te onthouden, dus wat kon er zo speciaal aan zijn? Ralph keek weer op en zag dat Firefly zijn oren had gespitst en de jongen afwachtend aankeek. 'Ik heb hem dat aangeleerd. Als je dit speelt, zal Firefly naar je luisteren, maar doe het niet te vaak, anders raakt hij er nog aan gewend. Alleen gebruiken in noodsituaties!'

“Alleen gebruiken in noodsituaties...” mompelde Ralph. Natuurlijk! Dat hij daar niet eerder aan had gedacht! 'Wat sta je daar nou te mompelen?' klonk de stem van de man weer, waardoor Ralph hem weer aankeek met zijn ogen tot spleetjes geknepen. Hij zette zijn ocarina aan zijn mond en begon het melodietje te spelen dat hij nog maar zelden heeft moeten gebruiken. De man keek hem aan alsof hij een slag van de molen had gekregen, maar dat maakte voor Ralph even niets uit. Na het melodietje te hebben gespeeld greep de jongen de Poké Ball van Firefly en gooide deze voor zich uit. Zelfs al had Firefly in zijn Poké Ball gezeten, hij zou de melodie toch gehoord moeten hebben. Zodra de Rapidash verschenen was keek de Pokémon naar Ralph met een afwachtende blik in zijn ogen. Er verscheen een brede grijns op het gezicht van de jongen en toen hij zijn blik op de man richtte, zag hij dat deze stomverbaasd was bij het zien van de Rapidash. Ralph zette een aantal stappen naar voren. “Voor de laatste keer, laat die Pokémon gaan!”

OOC: Recordpost Mudkip la ...Zullen we het maar weer bij wat kortere houden?
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] vr sep 26, 2014 2:58 am


Zwart. Meer zag ze niet, enkel inktzwarte vlekken voor haar ogen. De vlekken begonnen echter langzaam in een andere kleur over te gaan, terwijl ze ook afnamen qua grootte. Langzaam zag ze zwart in grijs en toen in meerdere kleuren veranderen, totdat zelfs haar gehoor terugkeerde. Het leek alsof alles op ‘mute’ gezet was, maar langzamerhand het volume harder werd opgezet. Samen met haar zicht begon zich langzaam een steeg te vormen met twee figuren, de een langer dan de ander. Inmiddels waren haar ogen al geopend, maar kon ze amper iets mee krijgen van de situatie. Haar gedachtegang was simpelweg verdwenen en het vreemde was dat ze amper de vieze, vochtige grond voelde. Ze voelde zelfs helemaal niets. Spoedig vielen haar ogen dan ook weer dicht en was het weer stil met enkel de zwaar aanwezige zwarte kleur.

In de tussentijd krabbelde een roodharige jongen van rond de 13-jaar met  kreunen overeind. Eenmaal overeind leek ook hij even beduusd te zijn met de situatie, maar al spoedig kwam het allemaal terug. De jongen zat in een moeilijke situatie verwikkeld, en zojuist besloten twee figuren uit het café het erger te maken. In een poging om Jacobsen, de ongure man tegen te houden, was hij tegen een van de twee café gangers beland die momenteel bewusteloos naast hem lag. De klap was krachtig genoeg geweest tegen haar rug, nek en achterhoofd ervoor, maar het liet hem verder koud wat er met haar zou gebeuren. Boontje kwam op zijn loontje om je neus in andermans zaken te steken, en dan waren dit de gevolgen. De jongen ving de woorden van de andere café ganger op die Jacobsen nog een laatste keer bedreigde, voordat hij actie zou ondernemen met zijn Rapidash. De donkerharige figuur leek hem fysiek niet bepaald sterk en had blijkbaar wel een Rapidash, een Pokémon die evolueerde bij een vrij hoge niveau. Beter dan de Spearow van het meisje. Eentje die gewurgd kon worden door een Arbok die niet hoger qua niveau kon zijn dan 25. Zijn blik viel een tel op de Spearow die steeds bleker bij zijn gezicht werd en zwakker tegenstribbelde in de al veel te lang durende wurgpoging van de Arbok.  De Pokémon had hij verafschuwd sinds het een Ekans was. Een vreselijk wezen. Jacobsen wierp zijn blik op hem, en direct ging een lichte huivering door hem heen.

‘Je bent dus eruit gekomen. Nou, dan heb ik een verrassing voor je!,’ Zijn keel werd kurkdroog en luid slikte hij, toen de man een kooi met de Vulpix erin naar achteren wierp. Twee massieve kaken kwamen vanuit de schaduw vandaan en beten de kooi door met de Pokémon erin en verbrijzelde door de kracht. Bloed sijpelde tussen de tanden van de Pokémon door die uit de schaduwen verscheen en een Arcanine bleek te zijn met een door de adrenaline verkleinde pupillen. De Pokémon die híj het meest verafschuwde. “Glados!” Riep hij verafschuwd uit, waarop een misselijkmakend gevoel door hem heen trok en hij zijn kop wegtrok en zijn pony over zijn ogen liet hangen. De Vulpix, de enige Pokémon die zo waardevol voor hem was. Zeker voor deze karwij. Nu… was hij gedood, heeft hij geleden om geen enkele reden. De Pokémon die eerder vredig op zijn schoot zat, lag dood tussen de kaken van de verwilderde Arcanine. Jacobsen genoot en klapte vrolijk in zijn handen, voordat hij de kant van de andere jongen opkeek die hem eerder nog bedreigd had. Die zou nog weinig te zeggen hebben.

De tranen prikten in zijn ogen en spoedig schoot hij zonder waarschuwing op Jacobsen af met zijn vuisten sterk gebald en een luide strijdkreet. “STERF!” De man was sneller, ondanks zijn vrij mollige postuur en gaf de jongen een stoot tegen zijn wang. Hij besloot echter om niet op te geven en ging voor de tweede uithaal, ditmaal een trap richting de onderkaak van de man. Deze keer was Jacobsen net te traag en werd hij geraakt, waarop hij zijn evenwicht verloor en op zijn rug neerkwam. “Yes!” Grijnsde hij, waarop hij een voorwerp griste uit zijn broekzak; een kampeermes en probeerd uit te halen richting de man, bestuurd door enorme woede en verdriet. De man gaf echter een commando en de Arcanine duwde hem fel van zijn baasje af en duwde met diens enorme poten de roodharige jongen tegen de grond aan met diens bloederige bek over hem heen. De sporen van de Vulpix waren verdwenen, ze zaten in de maag van de Arcanine.

Een tel vroeg hij zich af waaraan hij dit verdient had. Dit leven. Enkel door een incident.  Jacobsen kwam al overeind en keek geamuseerd van hem naar de zwartharige jongen die blijkbaar nog niet was weggerend, wat enorm dom was. Je kon het niet tegen deze man opnemen, maar als een koppig figuur zijnde had hij het vaak geprobeerd en zo ook vandaag. Van zijn Pokémon was zijn Arbok het mildst. De rest was…. Wild. Er was echter een mogelijkheid om dit te stoppen. En gelukkig liep Jacobsen op de zwartharige bemoeial af. ‘Dus, wil je nog steeds iets uitproberen?’ Hij keek de Arcanine recht aan in zijn kille, verwilderde ogen, voordat hij moeizaam een Pokéball uit zijn broekzak tok, onder het gewicht van de Arcanine en de knop indrukte. Een Pokémon schoot eruit; een Pidgeotto. De Pokémon wapperde haar vleugels en gebruikte direct haar scherpe snavel om uit te halen naar de ogen van de Arcanine en toen diens zeer gevoelige snuit. Zelfs de verwilderde Pokémon had zijn zwakke punten en trok zich terug, waarop hij zich onder hem vandaan rolde en direct overeind kwam. Met zijn Pidgeotto vastberaden achter hem, keek hij Jacobsen aan.

“Dit is voor de Vulpix, monster!” Hij balde zijn vuisten en wees vol moed richting de mollige man die enkel meer zich leek te amuseren, “Gust!” De Pidgeotto wapperde flink met haar vleugels en stuurde een mini-tornado op de man af. Het zweet brak hem uit door de angst, verdriet en woede en ook de adrenaline. Zijn kleren zaten onder de derrie en er zaten hier en daar enkele scheuren. Het boeide hem echter amper en kil keek hij vervolgens de ander aan. “Verdwijn!” Snauwde hij. Het zou anders te laat zijn om te vlucht- De Arcanine duwde hem neer op de grond met een Take Down en opende zijn kaken, klaar om zijn nek te verbrijzelen. Op tijd vloog de Pidgeotto terug en raakte ze weer dezelfde gevoelige punten, maar zonder veel succes. Met zijn rug tegen de vochtige grond aan, haalde hij uit met zijn zakmes tegen de kaken van de Arcanine en toen diens snuit. De Pokémon trok weer terug, zijn poten wrijvend over de pijnlijke plek.

Het moment dat hij weer op zijn benen stond, werd hij vanachter vastgegrepen door Jacobsen die zijn armen sterk vasthield. “Laat me los, monster!” Heftig stribbelde hij tegen en probeerde zijn Pidgeotto te helpen, maar die was te druk bezig om de Arcanine van hem af te houden met een boel moeite. De man trok de jongen nog dichter naar zich toe en hield zijn mond dicht bij zijn oor. ‘Volgens mij zijn wij beide, monsters…’ Wat? Werd hij vergeleken met een monster? Hij zou nooit zulke dingen, zoals Jacobsen doen! Nooit! Hij trapte tegen de man en werd los gelaten, waarop de man zijn armen kruiste en hem weer vermakelijk aankeek. ‘Je zal wel zien, ‘ Niet-begrijpend staarde hij de man aan, die spoedig een Pokémon liet verschijnen; een Abra en hem vroeg zijn Teleport te gebruiken. Volledig verlamd verdwenen de Arbok, Arcanine en de man in een oogwenk van het steegje, ditmaal besmeurd met derrie, water, vuilnis én bloed. ‘Pidgeo-‘ Geschrokken keek hij op toen hij een lange pijnkreet van zijn Pidgeotto achter zich hoorde. De vleugel van haar was licht beschadigt en zat onder wat bloed, maar het viel mee. Bezorgd schoot hij naar de Pokémon toe en hield deze teder vast. “Het spijt me, echt!” De Pokémon knikte zwakjes en trok in elkaar door een nieuwe steek vol pijn door haar vleugel.

Met terneergeslagen schouders keerde hij haar terug en keek hij afwezig richting het overige slachtoffer; het meisje. Ze had het erge deel niet beleefd. Ze was toch de nicht van de derde gymleider? Wacht. De elektrische gymleider. Ja, zij moest dié Pokémon hebben of in ieder geval haar nicht! En wat als hij haar ontvoerde en via de gymleider een deal kon sluiten voor die Pokémon? De jongen grijnsde, gerust door zijn nieuwe briljante idee. Hij controleerde kort haar pols en keek stiekem tussen zijn korte pony door naar de jongen die niet gevlucht had. Dit werd moeilijker dan hij dacht. Moeizaam trok hij het meisje van de grond en sloeg haar arm over zijn nek heen om te steunen. Ze was zwaar, maar lichter dan verwacht. Dat was echter niet zijn grootste zorg, maar juist de andere jongen, zijn Rapidash en heel misschien de naar adem hapende Spearow van het meisje. “Joh, ik breng haar naar mijn huis om even op haar te letten. Het was immers mijn schuld. Het komt verder wel goed met haar, dus maak je geen zorgen, “Zei hij met de meest vriendelijke lach op zijn gezicht, waarop hij de lege Pokéball van het meisje greep, de Spearow liet terugkeren en toen moeizaam het meisje  door een ander steegje meesleurde, richting zijn ‘huis’. Via de openbare straat zouden mensen vragen stellen, daar had hij geen zin in. Voor nu moest hij haar ergens zien te krijgen waar ze niet snel kon ontsnappen.


OOC: Deze roodharige figuur zal bij de volgende post in de Viridian Forest zijn. Denk a.u.b. niet door met deze situatie. En sorry voor de post, I don't know why I made it so bloody.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] zo sep 28, 2014 6:10 am

Angst. Dat was op dit moment het gevoel dat overheerste bij Ralph. De jongen wilde wel dapper zijn, maar aangezien de man niet bepaald onder de indruk leek te zijn van zijn optreden, ging hij er vanuit dat het zichtbaar was dat hij bang was. Bang voor wat er zou gebeuren en bang voor de man die duidelijk tot veel – nee, alles – in staat was. De roodharige jongen was ondertussen al opgestaan, maar Ralph besteedde niet al te veel aandacht aan hem. Of beter gezegd, dat kon hij niet. Hij had het gevoel dat hij ter plekke bevroren was, terwijl elke zenuw in zijn lichaam leek te schreeuwen dat ze hier zo snel mogelijk vandaan moesten gaan. Een aantal momenten lang leek Ralph niet in staat te zijn te bewegen, totdat hij zag hoe de man een kooi met een Vulpix naar achteren gooide en het zou hem niets verbazen als dat de Vulpix was van de roodharige jongen, die hij daarstraks nog had gezien in het café. Ralph zette snel, maar wat moeizaam een aantal stappen achteruit toen de kooi tussen de kaken van een Pokémon terechtkwam die meteen dichtklapten. Firefly hinnikte angstig en zette een stap achteruit. Zijn neusgaten werden wijder en het wit van zijn ogen was zichtbaar. Voordat Ralph ook maar kon vermoeden wat er precies was gebeurd, kwam de andere Pokémon de schaduwen uit. Het was een Arcanine, wiens tanden en lippen besmeurd waren met bloed en de jongen meende een plukje rode vacht te zien in de mondhoek van de Arcanine. Meteen begon hij zich misselijk te voelen en kon nog net voorkomen dat hij begon te kokhalzen. Hij had het nog nooit eerder meegemaakt en wist ook niet dat getrainde Pokémon ooit zoiets zouden doen: de hulpeloze Pokémon van een andere trainer lafhartig doden en opeten.

De enige die blij was met deze situatie was de man, die in zijn handen klapte alsof hij naar een circusvoorstelling zat te kijken. Ralph keek de man met wijd opengesperde ogen aan, een mix van afschuw, boosheid en angst. Ook Firefly vond deze situatie allesbehalve fijn en de Rapidash gooide zijn hoofd omhoog, zwaaide onrustig met zijn staart en schraapte met zijn hoeven over de grond. De Pokémon wilde hier weg en Ralph zou liegen als hij zou zeggen dat hij hier zou willen blijven staan, maar iets hield hem tegen. Olivia. Hij kon haar hier niet zomaar achterlaten, dat kon gewoon niet. Als hij haar al op Firefly's rug zou proberen te zetten, zou de kans bestaan dat de man hem zou tegenhouden, of erger, meteen uitschakelen. Als hij al genoot van het doden van een Vulpix kon dat net zo goed voor mensen gelden, wat nog een grotere angst bij Ralph opriep. Hij zette nogmaals een stap achteruit, waardoor hij met zijn rug tegen de muur kwam te staan. Bij het voelen van de plotselinge kou van de stenen achter hem hield hij zijn adem in, tot hij een aantal tellen later besefte dat het alleen maar een muur was die achter hem stond. Hij begon weer rustig te ademen – voor zover dat lukte – en realiseerde zich dat de man naar hem toe was gekomen. ‘Dus, wil je nog steeds iets uitproberen?’ Ralph slikte, niet in staat om iets te antwoorden. Was dit wel een vraag waar hij überhaupt antwoord op kon geven?

De roodharige jongen had, gelukkig voor Ralph, een andere Pokémon gestuurd waardoor de man werd afgeleid. Ralph kon zich zelf er nog steeds niet toe brengen om te bewegen en met Olivia van dit gevecht weg te vluchten. Het lukte hem gewoon niet om even rustig adem te halen en wat te kalmeren om helder na te denken. Dat ging gewoonweg niet nu dat gevecht bezig was. Pas toen hij een flits opmerkte keek hij op en zag hij dat de man en zijn Pokémon werden weggeteleporteerd met behulp van een Abra. Een zucht van opluchting verliet zijn mond toen de man verdwenen was. Het gevaar was dan eindelijk geweken. Ralph leunde tegen de muur aan en merkte hoe zijn beangstigende gedachten langzaam maar zeker vervaagden. 'Joh, ik breng haar naar mijn huis om even op haar te letten. Het was immers mijn schuld. Het komt verder wel goed met haar, dus maak je geen zorgen.' Ralph schrok op, alsof hij ontwaakte uit een droom en hij ging weer rechtop staan. De stem was van de roodharige jongen gekomen, wat Ralph wat in de war maakte. Hij had daarnet een Pokémon verloren, dus waarom zou hij een vreemd meisje meenemen? Tenzij... Nee, niet aan denken! “Wacht, is het niet beter als-” Ralph draaide zich om naar waar hij meende dat de jongen daarnet stond. Hij was weg. Ralph keek om zich heen en checkte vlug de andere steegjes. Al snel ving hij een glimp op van iets roods dat de hoek omging van één van de andere steegjes. “'Mijn huis', zegt 'ie dan...” Ralph balde zijn vuisten. Nu het grootste gevaar geweken was begon hij zijn zelfvertrouwen weer terug te krijgen. “Ja, echt... er zijn geen huizen achter die steeg. Alleen maar...” mompelde Ralph, steeds kwader wordend. “Viridian Forest!” Hij draaide zich om naar Firefly, die nu ook weer wat gekalmeerd was en afwachtte op wat zijn trainer zou gaan doen. “Het ziet ernaar uit dat het tijd is voor een reddingsactie,” zei de jongen tegen Firefly terwijl hij hem een geruststellend klopje op de hals gaf en vervolgens opsteeg. Ralph liet zijn blik even dwalen door de steeg, waarbij hij het langst keek naar het steegje waar de roodharige jongen en Olivia in waren gegaan. “Wij nemen een andere weg. Kom op!” Ralph spoorde Firefly aan en stuurde hem in de richting van de straat waar ze vandaan gekomen waren. De steeg zou immers te smal zijn voor een Rapidash en Ralph voelde zich toch wel zekerder en sterker op de rug van zijn trouwe ros.

Zodra ze eenmaal de stad verlaten hadden, stuurde Ralph Firefly in een draf richting de uitgang van het steegje, waar het wat zanderig was. En daar was dan het bewijs dat de twee inderdaad naar Viridian Forest gingen; voetsporen van een jonge tiener met een spoor ernaast alsof hij iets, of in dit geval iemand meesleepte. Ralph spoorde Firefly nogmaals aan tot een galop en reed naar het bos, waar hij het slepende spoor van de jongen en Olivia volgde. Op een gegeven moment werd de ondergrond wat harder en waren de sporen niet meer zichtbaar. Ralph liet Firefly vertragen tot de stap en keek om zich heen. Als hij iemand zou ontvoeren, waar zou hij zich dan verstoppen? In ieder geval op een plek waar weinig mensen vanaf wisten. Misschien zelfs niemand. “Het meer,” fluisterde Ralph. “Het kan bijna niet anders.” Hij stuurde Firefly in de richting van de open plek die aan het meer grensde, waarna hij door de struiken heen reed. Eerder die dag had hij Firefly teruggeroepen in zijn Poké Ball, maar omdat Ralph nu op de rug van de Rapidash zat was de kans miniem dat zijn manen nog iets konden verbranden om hem heen. Al snel zag Ralph het meer al schitteren en waren er enkel nog een aantal struiken die hem de rest van het zicht belemmerden. Nu maar hopen dat hij goed gegokt had en dat de jongen en Olivia inderdaad hier waren.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] za okt 04, 2014 7:35 am


Het volgende moment scheurde hij een stuk van zijn al vrij beschadigde, goedkope shirt af. Het meertje naast hem zat er maar vredig bij met de Pokémon die ondanks hun schuwe karakter iets van zich lieten horen en zien, de ene keer een vin en de andere keer een plons. Het bos was echter akelig stil, alsof alle Pokémon de spanning en de sfeer konden voelen die hij met zich meegebracht had. Na een aardig stukje stof verkregen te hebben, keek hij naar het nog bewusteloze meisje dat hij tegen een boom neergelegd had. Het werd wel eens tijd dat ze bijkwam, hij was verre van klaar met haar. Zijn plan was ook gewijzigd in de tijd dat hij naar de locatie ging, maar niet veel. Het werd geen ouderwetse kidnapping, hij zou het interessanter maken en zeker met het mobieltje van het meisje in zijn handen die hij uit haar broekzak gehaald had. Dit werd een hele leuke kidnapping. Eerst was het eerst wachten op iets anders. De ontwaking van haar, en een leuke ondervraging. Hij greep met het stof nog in zijn handen, de polsen van het meisje en trok die achter de stam van de boom. ‘Zo,’ Direct erna bond hij haar handen aan elkaar vast met de snelheid van een beruchte kidnapper. Na het stevig aangetrokken te hebben, hield hij een tel zijn vinger tegen haar pols om haar hartslag te checken. Het hielp indien ze nog leefde, en dat was ze ook. Spoedig stond hij afwachtend tegenover haar. Het gaf hem tijd om haar nog beter op te nemen. Haar haarstijl liet hem direct aan Mitsu denken en qua karakter waren ze haast klonen. Het nichtje leek eerder op een jongere kloon van die gymleider. Veel jonger, echter. Het meisje moest iets jonger dan hem zijn en zoveel naïever. Ze had geen littekens, en al zeker amper bij haar hart. Kon hij maar hetzelfde zeggen. Het leven was vanaf het begin hard geweest en had hem gedwongen deze kant op te gaan.

Op dat moment schoten de ogen van Olivia langzaam open. De geluiden keerden terug, hoewel deze heel anders waren dan dat ze eerder in de steeg gehoord had. Ook kwam het zonlicht in dunne strookjes op haar af in plaats van geen. Waar was ze beland? Een wazig figuur stond tegenover haar, omringd door groene vegen en iets blauws aan de rechterzijde. Amper kon ze bevatten wie deze figuur was, totdat ze voelde dat haar armen achter iets hards  gebonden waren. Direct stribbelde ze tegen, in volle paniek. Ze was vastgebonden?! Hoe, wie, waar? ‘Wat?!’ Ze trok meerdere malen aan haar handen, maar kreeg ze niet los. Ze begreep er geen snars van waar ze beland was geraakt. Het was in ieder geval allesbehalve een gunstige situatie. Met een van angst op hol geslagen hart, keek ze recht naar voren en liet van verbazing haar mond vallen. “R-Roodharige… jongen?” De jongen die ze te keer zag gaan in het café en die tegen haar rug aan was geknald door die man… Waar was die, eigenlijk?! Angstiger keek ze om haar heen, enkel om te zien dat ze ver van de steeg af waren in een wel heel bekende omgeving. Dit was de Viridian Forest! En rechts zag ze het meer liggen, waar Ralph eerder vandaag met haar een Psyduck gevangen had en er nog niets aan de hand was. Perplex keek ze weer naar de roodharige jongen die ze deze keer beter kon bestuderen; zijn rode plukken gingen diverse kanten uit, hij had scherpe rode ogen, slank postuur en een licht gespierd lichaam. De jongen keken echter haar met een akelige grijns aan, zijn ogen verborgen onder de schaduw van zijn vrij korte pony. De kippenvel schoot als een razende over haar rug. Dit was een benarde situatie. Wat was hij van plan met haar? “Wat wil je?!  Waarom ben ik hier?!” De jongen zweeg, en legde enkel zijn hand over haar mond, voordat hij het ‘blijf-stil’ teken gaf. Olivia keek hem verbaasd aan, trok een frons en beet toen in de palm van zijn hand. Een andere verdedigingsmechanisme kon ze niet verzinnen. De jongen leek verrast, maar ze kon amper zijn ogen vinden onder de schaduw. ‘Bedankt, zeg. Ik heb een paar vragen, hopelijk ben je dan even praatgraag als bijtgraaf,’ Ze snoof, en trok haar gezicht koppig van hem weg. Het gaf haar enige geruststelling dat haar acties nut op hem hadden, en dat ze eigenlijk ook amper gewond was buiten wat ze al opgelopen had. Wie weet was de jongen niet zo slech-NEE! Hij kidnapt je, Olivia. Dat is slecht, illegaal! Ze moest geen sympathie met hem hebben. De jongen boog zich spoedig over haar heen en duwde haar schouders met een ruk tegen de boomstam achter haar. Wakker geschud door de realiteit waarin ze zich bevond, staarde ze hem angstig aan.

‘Allereerst,’ Begon de jongen die een hand van haar schouder afhaalde, haar mobiel tevoorschijn toverde en met een zwaai deze op de grond wierp en met een uithaal met zijn been in stukken liet breken. Niet heel moeilijk bij smartphone’s. Op deze manier zou ze niet om hulp kunnen bellen, en werd bewezen dat de jonen weer zijn plannen gewijzigd had. Alsnog, trok ze in elkaar bij het zien van haar mobiel’s overlijden. ‘Nu, kan ik eens echt beginnen. Waar is de bruine Electabuzz? WAAR?!’ De jongen greep haar bij haar trui vast en trok haar fel naar hem toe, terwijl hij de vraag tegen haar gezicht in brulde. De ogen van de jongen zag ze deze keer wel, helaas. De pupillen waren klein en keken intensief en vol haat naar haar. Deze Pokémon had hem veel laten lijden, dat was duidelijk. Een brok in haar keel door de angst weerhield haar om te spreken, en veel had ze niet te zeggen. Ze had nooit van een ‘bruine Electabuzz’ gehoord. De jongen merkte haar blik op en ze hoorde zijn kiezen tegen elkaar knarsen. ‘Nee?! Ben jij niet de nicht van de Vermillion Gym Leider, waar dat beest rondloopt?! Zelfs de gymleider moest ervan weten. Weet je niet wat er daar dertien jaar geleden gebeurt is?!”Weer gebrul van de jongen, en weer keek ze hem stomverbaasd aan. Het was onbekend gebied voor haar waar deze jongen het over had. Eerst de bruine Electabuzz en nu een incident in Vermillion? Ze wist enkel van de Zapdos incident. Of…. Had dat met elkaar te maken? Meer denktijd gunde de jongen haar niet, en spoedig trok hij een hand terug, maakte er een vuist van en sloeg die haar kant op. Zonder erbij na te denken schopte ze met haar benen en trok ze haar ogen dicht.

‘BAM’

Haar haren gleden langs haar gezicht en ze opende voorzichtig haar ogen. Ze keek recht naar het gezicht van de jongen, en volgde geruisloos zijn blik naar de vuist die pal boven haar hoofd tegen de stam ingeslagen was en begon te bloeden. Het scheelde niets, of wilde hij haar niets aan doen? Ze was totaal verward. Hij sloeg een zucht en trok zich terug, mompelend dat het hulpeloos was. Wat moest hij nu dat het meisje echt er niets van af wist? Hij kende de blik van onschuldige en schuldige mensen. Hij kon de verbazing en verwarring van het meisje voelen door haar blik. Ze wist er echt niets van. “Uhm, wie ben je, en waarom doe je dit?” De stem van Olivia leek de stilte en de spanning te doorbreken. Hij keek haar kant op. Wie hij was, en waarom hij dit deed? Dat was niet heel moeilijk, maar om een vreemdeling je identiteit en verhaal te laten weten? Zijn motieven waren al duidelijk. Dit kon echte goed uitpakken. Hij had haar geïnformeerd over een incident en de Pokémon die hij zocht en als ze een kloon van Mitsu was, zou ze er zeker naar zoeken en hem er uiteindelijk naar lijden. Hij zweeg, en kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Je bent de jongere kloon van Mitsu, je komt er wel achter, maar makkelijk wordt het niet,’ Olivia was verrast door de betrekking van haar nicht en de woordkeuze van ‘kloon’. En dan de mysterieuze einde. De jongen zweeg een tel, en leek na te denken over zijn volgende actie. Hij kwam er wel heel snel uit en scheurde nog een stuk van zijn shirt af en liep met het stuk stof in de ene hand weer op haar af en greep haar benen vast, bond deze vast en bond nog wat overige stof om haar mond heen. Olivia stribbelde heftig tegen, maar ze was fysiek veel zwakker dan de jongen, en daar leek hij natuurlijk bewust van te zijn.

‘We zien elkaar nog,’ Hij liet een Pokémon verschijnen, een jonge Charmander die geconcentreerd naar hem keek. Wat was de jongen nu van plan? Al spoedig deed de Pokémon echter zijn Smokescreen en viel er dichte rook over de plaats, waarop ze direct begon te hoesten. Gedwongen moest ze ademhalen met haar neus, maar bleef het prikkelende gevoel in haar keel en longen. Ze zag wel nog de silhouet van de jongen en de Charmander, en zag tot haar verbazing dat de Charmander zijn Ember deed om zich heen. Geschrokken van de actie en de in brand vliegende grassprieten en struiken om haar heen, begon ze tegen te stribbelen, maar weerhield haar ademstelsel haar en het feit dat ze vastgebonden was. ‘We zien elkaar nog,’ had de jongen gezegd, maar op deze wijze verloor ze haar leven. Ze vervloekte de hele situatie, maar daar kwam ze niet verder mee. Er was een manier om dit te overleven. Iets, of iemand! De jongen en zijn Pokémon waren inmiddels al met de noordenwind van de locatie verdwenen. Ze zouden elkaar nog eens zien.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] zo okt 05, 2014 12:12 am

Ralph had de locatie nog niet bereikt of hij rook al een geur die hier niet thuishoorde. Hij rook het niet alleen, nee, hij zág het ook: rook. De rook van de aanval Smokescreen, maar ook... “Brand!” Of Olivia hier nou was of niet, Ralph wist dat hij iets moest doen tegen het vuur. Als hij er immers niets tegen zou doen, zou het bos in vlammen opgaan. Hij liet zich van Firefly's rug glijden en rende vervolgens een stukje, waarna hij omkeek naar de Rapidash. “Blijf hier,” zei hij, waarna hij weer verder rende naar de oorzaak van de brand. Ondertussen greep hij naar één van de Poké Balls aan zijn riem, die hij stevig vasthield zodra hij de juiste gevonden had. Een paar meter bij de vlammen vandaan stopte hij, waarna hij de Pokémon uit haar Poké Ball liet komen. De Psyduck keek verward om zich heen zodra ze uit haar Poké Ball was verschenen en deinsde even terug voor de vlammen. Hoewel ze een waterpokémon was, vond ze vuur niet bepaald fijn om tegen te komen. Aquarius keek om zich heen en herkende de omgeving en de glinstering van haar meer. Op het moment dat ze zich realiseerde dat haar vorige woonplaats in brand stond, begon ze luid te snateren. “Aquarius, gebruik Water Sport!” riep Ralph toen, waarop de Psyduck op en neer sprong en zichzelf op die manier in water sopte. Zodra ze voor de laatste keer op de grond neerkwam, vielen er waterdruppels op de vlammen. Het was niet genoeg om ze volledig te doven, maar het had in elk geval geholpen.

De tijd begon te dringen. Ondanks de Water Sport van Aquarius bleven de vlammen zich uitbreiden en er kwam steeds meer rook in de lucht. “Blus het vuur met Water Gun!” riep Ralph, waarna hij kuchte door de ingeademde rook. Gelukkig leek de Psyduck de ernst van de situatie te begrijpen en spoot een straal water naar de vlammen. Ze bewoog haar hoofd heen en weer, zodat ze aan alle kanten de vlammen kon doven. Ralph hoopte dat dit zou werken, want anders zouden ze wel een erg groot probleem hebben. Dit keer gingen de vlammen sneller uit om niet meer terug te komen en de jongen liep weer verder. Hij had het gevoel dat er iets of iemand zou moeten zijn aan de andere kant van de vlammen en hij hoopte dat hij niet te laat zou zijn. “Maak een pad vrij, Aquarius,” sprak Ralph kuchend, waarna de Psyduck voor hem liep en weer verder ging met het blussen van de vlammen voor hem. Ze begon moe te worden en zodra Ralph dat merkte, begon hij zich zorgen te maken. Kon hij Viridian Forest wel redden van de vlammen met een Pokémon van zo'n laag level? Hij wist het niet. Het enige wat hij wist was dat hij een silhouet zag door de rook en de vlammen heen. Aquarius spoot nog steeds de vlammen weg, maar de waterstraal begon zwakker te worden. “Nog even volhouden,” mompelde Ralph, waarna hij nog een paar meter verder liep met zijn ogen tot spleetjes geknepen en toen merkte dat de rook voor hem was weggetrokken.

Daar, recht voor hem, zag hij Olivia zitten. Ze was tegen een boom gebonden en haar benen waren ook al tegen elkaar vastgemaakt. Alsof dat niet al erg genoeg was, zat er ook nog een stuk stof om haar mond heen. “Olivia!” Ralph rende naar haar toe en trok als eerste het stuk stof naar beneden die haar mond bedekte, zodat het losjes om haar nek ging. Hij ging snel naar de andere kant van de boom en probeerde de doek die om haar polsen gebonden was los te maken. Zijn blik gleed even terug naar de vlammen, die grotendeels gedoofd waren, maar nog steeds niet helemaal verdwenen waren. Waar was Aquarius gebleven? Wanhopig keek Ralph om zich heen, en tot zijn opluchting zag hij dat de Psyduck aan het drinken was bij het meer. Zodra ze merkte dat Ralph keek, keek ze op en liet een vastberaden 'Psy!' horen, waarna ze weer naar het vuur waggelde en met hernieuwde kracht Water Gun gebruikte. De jongen was weer wat gerustgesteld en richtte zich weer op het stuk stof dat hij probeerde los te maken. Hij gaf er nog één keer een stevige ruk aan en het stof scheurde. Olivia's handen waren vrij, nu haar benen nog. Ralph ging weer naar Olivia toe en waagde een poging de stuk stof om haar benen los te maken, die van exact hetzelfde materiaal en kleur was als de andere stukken stof. Dan zou dit ook makkelijk moeten scheuren... Ja! Het was gelukt. Ralph zakte hijgend op zijn knieën en veegde wat zweet van zijn voorhoofd af. Hij was niet bepaald gewend aan situaties zoals deze. Een race tegen de klok in het midden van hete vlammen. De jongen keek vervolgens Olivia weer aan. In een ooghoek zag hij dat Aquarius nog bezig was met het blussen van de laatste vlammen, dus dat zat wel goed. “Gaat het? Ben je gewond?” vroeg Ralph hijgend.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] zo okt 19, 2014 6:05 am


Haar hele lichaam trilde van de angst, het bos was immers in de fik en de rook werd alsmaar dikker en dikker. De plek waar ze zich bevond werd langzaamaan waziger en de silhouet liepen in elkaar over met een boel wazige kleuren tot gevolg. Haar zicht begon af te zwakken door de verstikkende rook, en ook kon ze haar hoestbuien niet onder de controle houden. Haar keel begon zeer te doen, dus probeerde ze door haar neus te ademen, wat haar moeilijk verging. Het werd ook nog eens warmer en de vlammen kwamen telkens maar dichter bij haar, al spoedig zou het voorbij zijn. Olivia kneep haar ogen dicht en trok haar lichaam in elkaar. Er leek amper een kans te zijn om uit de situatie te komen. Zou er echt iemand, zo afgelegen, haar komen redden? Moest ze haar dood accepteren en al die dingen die ze niet had kunnen doen? Kwam dat punt er nu al snel aan? Ze bleef het ontkennen in haar achterhoofd, maar wist dat zij te naïef was. Het enige persoon in de buurt was die roodharige jongen, maar of die haar zou redden? Tsk, nee. Trouwens, hij had iets gezegd dat ze elkaar weer zouden zien. Betekende dat ze dit zou overleven, of was het een verwijzing naar het hiernamaals? Ach, ze wist het allemaal niet meer en liet haar hoofd hangen. Het was allemaal verloren.

“Olivia!”

Ze sperde haar ogen wijd open bij het horen van de luide, bekende stem. Was dat … Ralph? Wat deed hij hier, en… waar was hij al die tijd gebleven dat ze bewusteloos was? Toen ze een grijze waas op haar zag afkomen, leek het alsof een vuurpijl in haar lichaam tot ontploffing kwam met als gevolg dat ze energiek tegen het stof begon te worstelen. Het was tevergeefs en haar longen weerhielden haar voor verdere inspanning. Ze was nooit zo opgelucht om iemand te zien, zeker in zo’n benarde situatie. De grijze waas zag ze steeds groter en groter worden, totdat ze hem in beter detail zag. Het was écht Ralph. Binnen een paar tellen werd ze bevrijdt van het stuk stof om haar mond. Haar longen kriebelde zo erg op dat moment dat ze direct erna moest hoesten en door de bijbehorende pijn haar ogen sloot. Ze had echt het gevoel dat ze het niet meer lang zou uithouden op deze plaats met al dat rook en vuur. Wacht... vuur? Ze opende haar ogen en zag dat het vuur al gedeeltelijk verdoofd was, maar diens warmte was niet veranderd, evenals de sterke brandgeur die er hing. Al spoedig zag ze een gele waas verderop waterstralen op het brand zien spuiten, overduidelijk Aquarius. Gelukkig. Haar armen en benen werden spoedig losgemaakt door hem en direct knikte ze dankbaar naar hem. Ze kon amper iets zeggen door haar zere keel en hoestbuien. Dat stuk stof om haar mond had weinig uitgemaakt.

Toen pas zag ze wat voor een tol het bij Ralph geëist had; hij was zwaar gespannen en uitgeput. Het was niet niets om iemand te redden, maar het bleef haar een mysterie hoe hij haar wist te vinden. Wat was er echt gebeurd toen ze bewusteloos was? Ralph wakkerde haar uit haar gedachte met de vraag of ze oké was of verder gewond was en ze liet hem een gerustellend glimlach zien. Waarschijnlijk had ze wel ergens een wond, maar ze was nog steeds onder de invloed van angst en dan meende je pijn amper te voelen. Ook wilde ze Ralph niet ongeruster maken dan hij al moest zijn. Ze wilde eigenlijk op het moment zo snel zo mogelijk naar een veilige locatie, ondanks dat de locatie geblust was. Ze wilde echt niets liever dan dat. Moeizaam bracht ze haar arm om zijn nek en trok ze haar zelf lichtjes weer op haar benen. “Bedankt... Werkelijk waar, Ralph” Haar stem was niets meer dan zwaar schor gefluister. Haar benen voelden als pudding, haar armen als spaghetti slierten, maar ze wist overeind te blijven met haar arm om zijn nek ter steun. Haar longen kriebelde weer en met tranen in haar ogen hoestte ze voor de zoveelste keer haast haar longen uit, ditmaal wel netjes met een hand voor haar mond. In haar ooghoeken keek ze Ralph dankbaar aan. “Laten we… gaan, snel,”
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] zo okt 19, 2014 7:29 am

Ralph haalde opgelucht adem toen Olivia een glimlach liet zien als teken dat ze in orde was, maar ergens verwenste hij dat hij dat niet had gedaan. Hij kuchte luid door de ingeademde rook en kwam tot de conclusie dat er later bijgepraat zou moeten worden. Eerst moesten ze hier weg en het liefst zo snel mogelijk, voordat ze nog meer rook binnen zouden krijgen. De jongen maakte aanstalten om op te staan, maar hij zag nog net op tijd dat Olivia haar arm naar hem uitstrekte. Hij bleef nog rustig gehurkt zitten tot Olivia het voor elkaar had gekregen om haar arm om zijn nek te leggen als steun. Hij legde zijn hand tegen haar rug aan voor extra ondersteuning en stond voorzichtig op, erop lettend dat hij het tempo van Olivia aanhield. ‘Bedankt... Werkelijk waar, Ralph,’ hoorde hij haar naast zich fluisteren. De jongen glimlachte zacht, maar wachtte even af voordat hij iets zei. Ook Ralph had namelijk last van de rook en probeerde zijn adem wat te sparen. “Graag gedaan,” fluisterde hij hees. Hij keek vlug om zich heen om te zien of Aquarius in de buurt was en al snel merkte hij de gele Pokémon op die wat gedesoriënteerd naar hem toe kwam gewaggeld. Ralph pakte haar Poké Ball van zijn riem en keek de Psyduck aan. “Bedankt, Aquarius,” zei hij, proberend om zijn stem nog heel te houden. Hij richtte de Poké Ball op Aquarius en liet haar erin verdwijnen. Hij zal haar later uitgebreider bedanken, op een beter moment en locatie.

Naast zich hoorde Ralph Olivia weer hoesten, wat een overduidelijk teken was dat de tijd echt drong en dat ze hier echt vandaan moesten gaan. In een ooghoek ving hij de blik van Olivia op, die hem dankbaar aankeek. ‘Laten we… gaan, snel,’ sprak ze, waarop de jongen vastbesloten knikte en een stap vooruit zette. Wacht, kon ze eigenlijk wel lopen? Ralph keek Olivia weer aan. Ze zag er niet goed uit en aangezien ze hem nog steeds als steun gebruikte zou lopen misschien wel meer kwaad dan goed doen. Zo raakten ze het bos niet uit. Ralph dacht even na en herinnerde zich dat hij Firefly had achtergelaten bij de in- en uitgang van het meer, om het zo maar even te noemen. Hij meende ook om vaag wat vlammen te zien verderop, die van niemand anders konden zijn dan Firefly. Hij zette twee van zijn vingers tegen zijn mond en floot twee tonen, waarna er gehinnik klonk van achter de rookwolk. Er verscheen een glimlach op het gezicht van Ralph, die blij was dat de Rapidash in elk geval nog in de buurt was. “Ik weet dat je liever… uit de buurt blijft van vlammen... maar ik denk dat dit gemakkelijker zal zijn…” zei hij moeizaam tegen Olivia. Firefly was een stuk sterker dan de jongen en zou gemakkelijk een meisje kunnen dragen, of ze nou uitgeput op zijn rug lag of rechtop zat als een ruiter. Het duurde niet lang voordat de gedaante van de paardachtige tevoorschijn kwam en zacht hinnikte. De Rapidash had als vuurpokémon zijnde duidelijk geen last van de rook en keek zijn trainer afwachtend aan.

“Brand haar niet,” zei Ralph zacht, waarop Firefly zacht brieste. De jongen liep voorzichtig naar de flank van de Rapidash toe, terwijl hij Olivia zo veel mogelijk ondersteunde. “Hij zal je geen kwaad doen.” Firefly leek er geen enkel probleem mee te hebben dat Ralph Olivia langzaam op de rug van de Rapidash hielp, erop lettend dat hij haar geen pijn deed of juist te voorzichtig probeerde te helpen. “Hou je goed vast,” zei hij zodra ze goed en wel op de rug van de Pokémon zat, waarna hij de teugels van Firefly vastpakte. Zelf ging Ralph niet op zijn rug zitten, dat zou toch wat teveel van het goede zijn. Maar zo, lopend, kon hij Firefly gemakkelijk sturen. Hij trok zacht aan de teugels en liep langzaam met Firefly aan zijn zij terug naar het bos, terwijl hij Olivia in de gaten bleef houden.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] zo okt 19, 2014 8:14 am


Olivia merkte dat ze langzamerhand amper meekreeg wat er om haar heen gebeurde, maar ze dwong haar zelf om overeind te blijven en alert te ogen voor zover dat mogelijk was. Om nogmaals binnen korte tijd flauw te vallen was wel heel sneu en deze keer gevaarlijker dan eerder vermoedde ze. Het hielp dat Ralph weer in de buurt was om haar indirect bij zinnen te houden. Ze kon op haar benen blijven staan door hem, al was het grotendeels met zijn kracht dan de hare. Anders was ze vast en zeker ingestort op haar puddingbenen. Dan was ze al helemaal overgeleverd aan de rook en was het levensgevaarlijk voor Ralph om haar mee te sleuren. Het zou in het ergste geval het einde kunnen betekenen voor hun beide. Geen leuk einde. Allesbehalve, zelfs. Afwezig keek ze Ralph weer aan, terwijl ze zijn ondersteunende arm bij haar rug voelde. Ralph’s gezicht leek net uit gedachten te ontwaken, voordat hij met moeite tweemaal floot. Het was een teken voor iemand of iets, maar wie of wat? Ze kon haar ogen amper openhouden om het te zien. Het werd zwaarder elk minuut om bij bewustzijn te blijven met de rook om haar heen. Met enige inspanning zag ze een gedaante met vlammen om zich heen op volle tempo naderen. Het geluid van aanbrandend hout en geknars oversteeg het geluid van de hoeven van de Pokémon die op was komen dagen. Het was Firefly, de Rapidash waarvan ze juist verwacht had om het bos in lichte laaien te steken. Het beeld kwam echter wel overeen. Viridian Forest in de fik en vast waarschijnlijk lijken van gestikte, verbranden en vergiftigde Pokémon. Het enige verschil was dat Firefly kalm was en niet angstig en wreed door het bos rende. Zelfs Ralph leek te begrijpen waar ze aan dacht en wilde dat ze op Firefly zou zitten om te ontsnappen. Op dit moment deed ze het maar al te graag. Ze wilde weg, uit de Viridian Forest! Het maakte haar op dit punt, na een grotere en realistische angst gevoeld te hebben, haar niet uit hoe ze wegkwamen, áls het hen maar lukte. Ze wilde weg van de rook naar een omgeving waar ze ervan bevrijdt was en kon ademen. Hoewel ze op dit moment aan haar zelf dacht en niet aan de wilde Pokémon, kon ze op dit moment ook weinig kunnen betekenen. De schade was al aangericht en de brand was geblust, maar de rook was er nog.
Een Pokémon van haar had het kunnen wegblazen, maar die was gewurgd door een Arbok en.. hea?! Waar was hij?! Ze tastte haar riem af en voelde de twee Pokéballs op die plek zitten. De jongen had hen niet gestolen en ze waren hopelijk in orde. Tijd om verder over hen na te denken had ze niet, gezien Firefly al gereed stond voor hen. Kort keek ze de Pokémon, zich niets aantrekkend van de verstikkende rook als Vuur Pokémon zijnde. Het was een bofkont. En Aquarius was inmiddels ook teruggekeerd om er weinig last van te hebben. Een Pokémon zijn zou soms handig kunnen zijn.

In de tussentijd bracht Ralph haar naar de flank van de Rapidash, terwijl hij haar momenteel verdwenen angst voor de Pokémon weg suste. Het was fijn dat hij er rekening mee hield, maar op dit moment maakte het haar echt niets uit, maar ze besloot te zwijgen. Ze kon beter haar adem bewaren. Onwennig klom ze op de rug van de Rapidash en kwam ze op miraculeuze wijze op haar plaats. Het zat vrij oncomfortabel, maar ze gokte dat het voelen van het warme lijf van de Rapidash en diens rugwervel wel moesten wennen na een gegeven tijd. Met opgetrokken wenkbrauw keek ze Ralph’s kant op die de teugels van Firefly greep en vaart maakte. Kwam hij er niet op? In gallop waren ze zeker sneller uit deze bos. Ach, ze volgde hem. De spieren van Firefly voelde ze onder haar bewegen en de botten ook. Ze moest wel even telkens haar evenwicht vinden, maar ze redde het prima verder buiten een hoestbui hier en daar. Na een ogenblik bereikte ze de uitgang van de Viridian Forest en toen zelfs de Center. De locatie waar ze een paar uur geleden nog vredig zaten te babbelen. Ze gleed voorzichtig van Firefly’s rug af en voelde weer de puddingbenen van haar, maar ditmaal door te lang gezeten te hebben. Ze strekte haar benen wat en keek toen Ralph weer aan. “Het is… gelukt,” Kwam er moeizaam uit, “Ik ga alvast… na… binnen,” Met kleine stappen liep ze de Center in. De aanwezigen keken geschrokken haar kant op, sommige zelfs met afschuw en ongerustheid. De zuster schoot zelfs vanachter haar balie vandaan en schoot haar kant op. ‘Gaat het, dame? Wat is er gebeurd?’

Olivia sloeg haar ogen deels neer. Ze had geen kracht of zin om dat alles te vertellen. Het was ook meer iets voor de politie. Ze wilde dat zij en haar Pokémon behandeld werden. Zo erg was ze er trouwens toch niet aan toe? Terwijl de zuster ongerust woorden uitkraamde, liet ze haar blik vallen over haar kledij. Alles was smerig en zat onder vegen van gras, modder, derrie en zelfs een beetje bloed. Ook had ze enkele brandwonden op haar gezicht en armen en schrammen op haar ellebogen en knieën die vrij diep waren. Haar hoest wekte ook niet de meest gezonde indruk op. “Mijn Pokémon…” Ze overhandigde moeizaam haar twee Pokéballs aan de zuster die ze direct overhandigde aan een net aan komen hollende zuster, die op dezelfde tempo verdween. Deze zuster voor haar had haar een paar uur geleden nog gezond gezien. ‘Volg mij,’ Kort keek Olivia over haar schouder naar Ralph en knikte ze weer dankbaar naar hem. Het was goed zo. Ze werd behandeld. Alles kwam goed. Echt. Het volgende moment werd ze begeleidt naar een kamer en werd ze behandeld aan haar lichte wonden. Ze gaven haar ook een stel schone kleren en hielden haar aan de beademing om haar longen op te schonen. Toen ze klaar waren lieten ze haar achter in een kleine kamer waar ze op het bed moest liggen voor zeker een uur. Het was allemaal zo bizar. Zelfs zonder haar naam op te geven, meende ze een zuster in de gang haar ouders horen op te bellen. Licht geagiteerd lag ze in het bed en sloeg ze haar vuist tegen het matras. Ergens vond ze het zwaar frustrerend dat ze zo zwak was en dat iemand anders haar had moeten redden. Was haar reis niet van start gegaan doordat ze juist zichzelf kon redden, enkel zij met haar Pokémon? Ze beet op haar onderlip en ademde diep uit, bijna een hoestbui opwekkend. Ze vond dit echt niets. Dit werd haar ook teveel om weer in een soort ziekenhuis te belanden in korte tijd. Lokte ze gewoon zulke ervaringen uit? Of kwamen ze naar haar toe? Wat het ook was, ze wilde zichzelf zien te redden, maar toch kunnen rekenen op haar vrienden.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] wo okt 22, 2014 7:52 am

Naarmate de twee trainers verder weg gingen van de plaats van het ongeluk, werd de rook steeds dunner en werd het een stuk gemakkelijker om de omgeving te zien en bovendien werd het minder moeilijk om adem te halen. Ondanks dat de lucht wat zuiverder werd nu ze steeds dichterbij de rand van het bos kwamen, had Ralph om de zoveel tijd weer last van een hoestbui. Hij had dan wel niet zo lang in de rook gezeten als Olivia, de gevolgen ervan waren duidelijk merkbaar. De jongen begon steviger door de stappen, waardoor zijn Rapidash zijn voorbeeld volgde en ze bereikten al snel aan de rand van het bos en dus dicht bij de ingang van de stad. Vanaf dat moment begon Ralph zich af te vragen wat het slimste zou zijn om nu naartoe te gaan. Het ziekenhuis was een stuk verder weg dan het Pokémon Center, waar ze ook voor mensen zorgden in noodgevallen, dus de jongen besloot om voor de tweede keus te gaan. Hij liep verder – niet zonder nieuwsgierige en bezorgde blikken op te merken – en bereikte het Center. Hij liet Firefly halt houden voor de ingang van het gebouw, wat Olivia al snel leek door te hebben, aangezien ze zich van de rug van de Pokémon liet glijden. ‘Het is… gelukt,’ begon ze. ‘Ik ga alvast… na… binnen,’ vervolgde ze moeizaam, waarna ze met kleine stappen het Center binnenging. “Ik kom… er zo aan,” reageerde Ralph hees, waarna hij een paar keer hoestte.

De jongen wendde zich tot Firefly, die nieuwsgierig van Olivia naar zijn trainer keek. Ralph aaide hem over zijn hoofd en gaf hem een belonend klopje op zijn hals. “Dankjewel,” fluisterde hij, waarna hij een kleine glimlach liet zien. Hij wist niet wat er had kunnen gebeuren als de Rapidash er niet geweest was en hij wilde het ook niet weten. Het belangrijkste was nu dat ze hier waren en hulp konden krijgen. Ralph haalde de Poké Ball van Firefly van zijn riem en liet hem daarin verdwijnen, waarna hij zich omdraaide en het Center in ging. Zodra hij eenmaal binnen was, merkte hij pas echt hoe de hele situatie hem had uitgeput. Hij zag nog net hoe Olivia haar Poké Balls aan één van de zusters gaf, om vervolgens even over haar schouder naar de jongen te kijken en dankbaar te knikken. Ralph zuchtte opgelucht toen hij zag dat ze door een andere zuster naar een andere kamer werd begeleid. Het zou wel goedkomen met haar. Op hetzelfde moment hoorde hij een stem naast zich. ‘U ook, jongeman?’ Zodra Ralph zich omdraaide, merkte hij de zuster op die daarnet nog de Pokémon van Olivia had meegenomen. Hij knikte langzaam als antwoord op haar vraag. “Zorg eerst voor haar… en…” Hij haalde de drie Poké Balls van zijn riem af. “…De Pokémon. Ik hou het nog  wel even vol,” zei hij op zachte toon. De zuster keek hem eerst wat twijfelachtig en bezorgd aan, maar nam toen toch te Poké Balls aan en nam ze mee. Ralph hoestte nogmaals terwijl hij op een stoel ging zitten, wat hem weer een stuk of wat ongeruste blikken opleverde, ook al was zijn gehoest al een stuk minder zwaar dan in het bos.

Het duurde niet al te lang voordat de zuster terugkwam met de Poké Balls en deze weer aan Ralph overhandigde. Hij knikte dankbaar en bevestigde de Poké Balls weer aan zijn riem. ‘Hebt u nog verdere verzorging nodig?’ vroeg de zuster vervolgens, waarop Ralph zich realiseerde dat hij er misschien niet zo… gehavend uitzag als Olivia. Hij keek even naar zijn armen en kleding, maar op wat donkere vlekken op zijn kledingstukken en ondiepe schrammen op zijn huid scheelde er niets aan hem. Ademen ging hem nu ook alweer beter af en zijn keel deed weer minder pijn. “Het gaat wel,” zei hij, waarna hij zijn hand weer liet glijden naar de Poké Ball van Aquarius. Hij moest haar nog uitgebreider bedanken voor het blussen van… “De brand…” mompelde hij haast onhoorbaar. Hij keek de zuster weer aan, die hem niet-begrijpend aankeek. “Er was brand… in Viridian Forest…” zei hij op een fluistertoon om de andere mensen in de ruimte niet te alarmeren. “Het vuur is geblust, maar… er is vast veel schade,” vervolgde hij, waardoor de zuster hem geschrokken aankeek. ‘Waar?’ vroeg ze op een ongeruste, maar dringende toon. Ralph twijfelde er even aan of ze wel zou weten waar de locatie zou zijn als hij het vertelde, maar waarschijnlijk zou het niet al te moeilijk zijn om de sporen van de brand te volgen. “Bij het meer, dichtbij de rand van het bos… Er is sprake van… brandstichting,” voegde hij er nog aan toe. De zuster dacht even na, waarna ze knikte. ‘Ik zal er wat mensen naartoe sturen,’ zei ze, waarna ze zich omdraaide en naar de balie liep om iemand op te bellen. Zo, die informatie was ook weer gegeven. De rest zou aan de politie overgelaten moeten worden. Ralph pakte nu weer de Poké Ball van Aquarius en liet haar eruit verschijnen. Nu leek het even een goed tijdstip te zijn om haar te bedanken.

De Psyduck keek even verward om zich heen, niet zeker wetend waar ze was. Toen haar blik die van Ralph kruiste, liet ze een vragend gekwaak horen. De jongen glimlachte zacht en aaide haar over haar hoofd. “Ik wil je nogmaals bedanken... Als jij er niet was geweest, had dit allemaal erg anders kunnen aflopen,” zei hij. Aquarius leek even na te denken, waarna ze haar voorpoot op de knie van Ralph legde en vrolijk ‘psy’ liet horen. Ralph glimlachte breder en aaide nogmaals haar hoofd, waarna hij haar weer liet verdwijnen in haar Poké Ball. Hij keek op, richting de deur waar Olivia ondertussen alweer bijna een uur geleden in was verdwenen. De jongen stond op en liep naar de balie. Ondanks dat hij zich alweer een stuk beter voelde, deden zijn benen nog steeds pijn van het geren en het lopen door het bos. De zuster had zijn blik richting de deur opgemerkt en knikte naar hem. ‘Ga maar naar haar toe. Ze ligt in de derde kamer aan de rechterkant,’ zei ze, waarna Ralph een bedankje mompelde en de gang opliep. Derde kamer, rechterkant… Daar was het! Hij klopte op de deur en deed hem open. Inderdaad, daar, op een bed, lag Olivia, die er ook weer een stuk beter uitzag. “Stoor ik niet?”

OOC: Je mag Ralph wel godmodden dat hij bijvoorbeeld op een stoel gaat zitten naast het bed of de kamer wordt uitgestuurd.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA] ma nov 03, 2014 6:48 am


Het geluid van een voorzichtig opengetrokken deur trok haar aandacht. Het kon de zuster zijn, maar ze had het voorgevoel dat het een heel ander iemand was, en ze had gelijk. Ralph stapte haar tijdelijke kamer in, direct om toestemming vragend om binnen te komen. Ze kon er wel om lachen dat hij zich als een heer probeerde te gedragen, alweer, maar knikte enkel naar hem en probeerde de neiging te onderdrukken. Direct wees ze richting een stoel die naast haar bed lag. Zijn aanwezigheid maakte haar gedachte wat meer rooskleurig, maar duidelijk niet alles. Ze bleef koppig om het feit dat ze meerdere malen vandaag gered moest worden en niet zichzelf had weten te redden met haar eigen Pokémon. Compleet negerend dat ze alles zelf uitgelokt had, zowel direct als indirect, maar het was iets wat bij haar gewoon gebeurde. Ze sprong in een boel situaties in, zonder er verder aan te denken, zoals een op hol geslagen Tauros. Het lag gewoon aan het feit dat ze koppig, zelfverzekerd en nieuwsgierig was en met zulke karakteristieken stond dat te gebeuren. Ze haakte haar vingers in elkaar en wende haar blik kort van Ralph af. Er viel niets te zeggen. Ze had hem al bedankt voor alles wat er gebeurd was, en het ging prima met haar. Haar wonden zouden genezen en zelfs hun Pokémon waren oké. En dan had je haar frustratie wat haar helemaal stil hield. De stilte vond ze na een paar tellen te lang duren. Er moést wel iets gezegd worden. “Nogmaals, bedankt!” Zei ze met een glimlach, waarop ze weer oogcontact met Ralph maakte. En in dat oogwenk keerde de woorden terug. “Ik had die gast heus zelf wel kunnen verslaan en de brand kunnen blussen. Ik wachtte totdat hij zich zou omdraaien en dan zou ik hem hebben getrapt hoor! En daarna zou Mizukage de boel blussen!” Met wilde enthousiaste bewegingen kwam ze half overeind en kwam de glistering in haar ogen terug. Ze geloofde haar eigen woorden amper, maar ging ermee door. “En Byu zou de Arbok gegeten hebben als ontbijt!” Vervolgde ze, terwijl ze met haar ene hand, ‘Byu’ recht op haar andere hand, ‘Arbok’ afschoot om de jachttechniek uit te beelden. De beweging was echter teveel, en direct voelde ze felle pijn in haar arm. Met van de pijn half dichtgetrokken ogen legde ze haar andere hand op haar bovenarm, bij de plek waar de roodharige jongen haar eerder fel vastgegrepen had. De pijn trok spoedig weg, en om een eventueel bezorgde opmerking van Ralph te verdoezelen maakte ze weer oogcontact. “Het is niets,” Glimlachte ze flauwtjes, beseffend dat het geen nut had om overtuigend te klinken. Het was een stom idee om te liegen tegenover Ralph, een vriend die haar op een dag zoveel gesteund had.

Op dat moment kwam echter een zuster hollend door de deur. ‘Ja, dit is haar!’ Zei ze zwaar hijgend en gehaast en overhandigde een mobiel aan Olivia. De zuster nam direct weer de voeten, hun twee met een onbekende beller achterlatend. Ietwat verward en onzeker keek ze Ralph aan, waarop ze het mobieltje tegen haar oor legde. “H-Hallo?” Direct vervolgde de zwaar bezorgde stem van haar moeder met haar vader op de achtergrond die haar probeerde te sussen. ‘O mijn… Je bent nog oké. Gaat het verder goed met je? Geen enorme wonden? Geen bloed? Geen messteken? En oja.. je Pokémon. Zijn ze ook gewond? Goed doorvoed en zijn ze nog scho-‘ ‘Rustig maar, ze is oké’ ‘Negeer je vader, ben je oké?’ Olivia staarde met een diepe frons naar voren. Haar moeder was overbezorgd, en dat kon ze op het moment zeker niet aan. Ze gedroeg zich zwaar irritant, maar ergens stelde het haar gerust om te weten dat er altijd twee, herstel drie mensen zouden zijn die om haar gaven. “Ik ben oké, mam. Ik mag zometeen weer vertrekken,” Haar moeder prevelde enkele woorden, maar barstte al in huilen it. Haar vader nam het snel over. ‘Pfoe, je wilt niet weten hoe bezorgd wij waren toen ze ons belde. Wil je nu wel voorzichtiger aan doen? Je bent nu voor de tweede keer in de problemen gekomen,’ Olivia mompelde zachtjes dat ze het zou proberen, waarop haar vader het gesprek beëindigde. Olivia klikte het gesprek weg op het mobieltje, en sloeg een luide zucht. “Het kon ook wel minder die bezorgdheid…”Haar stem klonk zachter dan eerst, en ze voelde haar keel weer zeer doen. Ze had teveel gesproken en haar hoestbuien waren nog niet voorbij. Wel bijna. Met een zwakke grinnik sloeg ze haar armen opzij met haar schouders licht naar beneden getrokken. “Ouders..”
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: Gallop through the forest [+OLIVIA]

Terug naar boven Go down
 

Gallop through the forest [+OLIVIA]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 3Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: West Kanto :: Viridian Forest-