Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 A charming Charmander

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Zelda Thalia


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 31
Poképoints : 18
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 11 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: A charming Charmander za aug 16, 2014 6:10 am

“Zijn we er al bijna?” Zelda zat licht trillend van de spanning op de achterbank in de auto van haar ouders. Haar moeder keek om naar haar dochter terwijl haar vader ongestoord verder reed. “Je moet nog heel even geduld hebben. Zie je dat dorpje al in de verte?” sprak Mathilde, waarna Zelda nieuwsgierig tussen haar ouders door naar de vooruit keek. Inderdaad, daarachter waren huizen te zien, het was zelfs een heel dorp! “Oh, ik kan haast niet wachten!” riep het meisje enthousiast. Tijdens de rit had ze er al over nagedacht welke Pokémon ze zou nemen. Haar vader had een Blastoise en haar moeder had een Venusaur, die ze allebei bij de toenmalige professor hadden opgehaald in Pallet Town. Omdat zij waren begonnen met een Squirtle en een Bulbasaur, had Zelda besloten om een Charmander te nemen. Ze wist dat die niet erg nuttig zou zijn bij de eerste twee gyms, maar dat maakte voor haar niets uit. Ze zou zich toch alleen maar concentreren op het deelnemen aan contests. Misschien dat ze een keer zou vechten tegen de eerste twee gymleiders als ze erg lang zou moeten wachten op de volgende contest, maar dat zou ze later nog wel zien. Eerst maar eens haar Pokémon ophalen!

Een aantal minuten later stopte de auto voor het laboratorium van professor Oak. Zelda en haar ouders stapten uit en keken allemaal even naar het laboratorium. “Het ziet er nog bijna net zo uit als vroeger,” zei Roger toen om de stilte te breken, waarna hij weer naar zijn dochter keek. “Wil je dat we hier even wachten?” vroeg Zelda's moeder vervolgens, waarop Zelda haar hoofd schudde na even nagedacht te hebben. “Het zal wel lukken. Jullie begonnen toch ook meteen met jullie reis?” antwoordde het meisje toen. Mathilde en Roger keken elkaar een moment aan en begonnen toen te lachen. Dat deden ze wel vaker als ze weer dachten aan de tijd dat ze nog jonge trainers waren, ongeveer net zo oud als Zelda. “Ach, dat is ook waar,” reageerde Roger. “Ik weet zeker dat het goed komt,” vervolgde hij terwijl hij even over Zelda's hoofd aaide, waardoor haar haar wat door de war raakte. Zodra Roger zijn hand weer had weggehaald streek het meisje haar haar weer in model. “Ik zal zeker nog eens langskomen,” zei ze, waarop haar moeder goedkeurend knikte. “Vergeet niet om af en toe een mailtje te sturen,” sprak de vrouw. Na een kort 'tot ziens' liep Zelda op het laboratorium af terwijl ze de auto van haar ouders hoorde wegrijden. Voordat ze naar binnen ging, haalde ze nog eens diep adem. Eindelijk was het dan zover! Met goede moed liep ze het gebouw binnen.

“Hallo? Is daar iemand?” zei Zelda terwijl ze om zich heen keek. Ze stond in het halletje bij het laboratorium, maar er was geen mens of Pokémon te bekennen. Het meisje liep de hoofdgang in en keek weer om zich heen. “Professor Oak?” riep ze wat harder dan daarnet. Ze had toch echt wel verwacht dat er meer mensen waren hier, maar zoals het er nu uitzag zag het lab er wat verlaten uit. Zou de professor niet aanwezig zijn vandaag? Maar als dat zo was zou de deur toch op slot zijn geweest? “Wie is daar?” hoorde ze toen een mannenstem zeggen en zodra ze zich had omgedraaid zag ze inderdaad een man met grijs haar een kamer uit lopen. Als ze de beschrijvingen moest geloven, moest dit wel professor Oak zijn! “Ik ben Zelda Thalia en ik kom mijn starter ophalen,” antwoordde ze. De professor leek wat verward te zijn en viste vervolgens een kleine agenda uit de zak van zijn labjas en bladerde er in. Na een aantal tellen keek hij weer naar het meisje. “Oh, natuurlijk, Zelda Thalia uit Cerulean City! Ik was helemaal vergeten dat je zou komen,” zei hij wat verstrooid terwijl hij het agendaatje weer in zijn jaszak liet verdwijnen. “Kom maar mee, dan kan je je starter uitkiezen.”

Professor Oak opende een grote deur aan het einde van de gang en even was Zelda verrast over wat ze zag. Het was een grote ruimte waar allerlei instrumenten stonden voor onderzoek en er was zelfs een groot aantal planken waar een heleboel Poké Balls op lagen. In het midden van de kamer stond een tafeltje met drie Poké Balls. De professor liep er naartoe en ging naast het tafeltje staan. “In deze Poké Balls zitten de starters waar je uit kan kiezen: Bulbasaur, Charmander en Squirtle. Neem maar rustig de tijd om een keuze te maken,” sprak de professor, waarna Zelda dichterbij kwam. “Oh, maar ik heb al gekozen,” antwoordde het meisje. De professor knikte goedkeurend. “Zo te horen heeft iemand hier haar research gedaan. Dus, welke Pokémon kies je?” vroeg hij. “Ik kies Charmander,” zei Zelda vrolijk, waarna de professor naar één van de Poké Balls wees. Het meisje pakte de Poké Ball op en liet de Pokémon eruit komen. En inderdaad, het was een Charmander! De Pokémon keek het meisje nieuwsgierig aan en maakte een vrolijk geluidje. Zelda lachte en aaide de Charmander over zijn hoofd. “Dus je kiest voor Charmander? Ben je zeker van je keuze?” vroeg professor Oak vervolgens. Zelda keek op en knikte heftig 'ja'. “Ik weet het zeker.” De professor glimlachte en liep toen naar een andere tafel en pakte daar wat spullen op. Als eerste gaf hij haar een apparaat, wat Zelda meteen herkende. “Volgens mij heb je al eens eerder een Pokédex gezien, of niet soms?” sprak Oak, waarna hij het meisje ook vijf lege Poké Balls gaf. “Kijk, je kan technisch gezien al naar buiten gaan om Pokémon te vangen,” vervolgde de professor. “Heel erg bedankt, professor!” reageerde Zelda, waarna ze de Pokédex en de Poké Balls in haar schoudertas stopte.

De professor keek van Zelda naar de Charmander en weer terug. “Wil je hem trouwens een naam geven?” vroeg hij. Het meisje dacht even na terwijl ze naar de oranje vuurpokémon keek. “Hm... ik denk dat ik hem Rex noem,” antwoordde ze, waarna ze breed glimlachte. Rex, dat klonk nog niet eens zo slecht! “In dat geval, veel geluk, Zelda en Rex!” sprak professor Oak. “Nogmaals bedankt, professor,” reageerde Zelda, waarna ze Rex even in zijn Poké Ball liet verdwijnen. Ze draaide zich om en liep terug door de gang en naar buiten. Toen ze eenmaal buiten was liep ze nog een stukje verder, tot ze een bankje had gevonden. Ze ging erop zitten en liet Rex er vervolgens uit komen. De Charmander stond voor aan en keek verbaasd om zich heen, waarna hij Zelda met een schuin kopje aankeek. “Het ziet er hier anders uit dan in het lab, is het niet?” vroeg Zelda, waarbij ze een korte 'chaarr' als antwoord kreeg. “Je went er wel aan, het is echt mooi hier buiten! Trouwens, ik denk niet dat ik me al goed heb voorgesteld. Ik heet Zelda,” zei ze glimlachend, waarna Rex weer een vrolijk gegrom liet horen.
Terug naar boven Go down
avatar
Eve Cross
Gymleider

Profiel Vrouw Aantal berichten : 50
Poképoints : 13
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 24 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A charming Charmander di aug 19, 2014 7:25 am



“Zijn we er nou nog steeds niet?” vroeg Eve, gevolgd door een zucht aan de Persian die naast haar liep. De katachtige Pokémon trok haar kop van haar weg en stapte op een stevigere pas door. Eve sloeg haar armen met een tweede zucht over elkaar en versnelde ook haar stap om de Persian bij te houden. Ze had niet verwacht dat het een aardig stuk lopen zou zijn om vanaf Pewter City naar Pallet Town te gaan. Op de Town Map leek het een korte afstand, zo kort dat ze overwoog om niet het openbaar vervoer te nemen. Ze hoefde enkel door een berg, een stad en een bos… Oké, het was toch wel wat en uitgeput was ze. Normaal gesproken hoorde ze dan ook dicht in de buurt van het dorp moeten zijn, althans dat hoopte ze.
Met een soepele beweging haalde ze de Town Map uit haar tas en stopte ze midden op het pad om de omgeving te vergelijken met haar kaart. Ze waren al voorbij het zogeheten ‘Viridian Forest’. Nu hoefden ze enkel nog een pad bezaaid met struiken te passeren.  En de struiken zag ze al om haar heen staan en zo ook verderop, maar een voorwerp stak uit. Met de rechthoekige vorm leek het haast een schoorsteen te zijn. Ze rolde de Town Map op en verborg die in haar tas. Ze hadden toch geluk; Pallet Town was in zicht! De Persian had al een voorsprong en was niets meer dan een silhouet die luid klaaglijk naar haar stond te miauwen. Ze rolde met haar ogen. “Ik kom eraan!” riep ze luid, waarna ze op een rap tempo begon te rennen om de Persian in te halen.

Pas na enkele tellen wist ze de Pokémon te bereiken die naast een groot bord besloot te zitten, met ‘Welkom in Pallet Town’ erop. Het was een oude houten bord die er echt al tientallen jaren al moest staan, maar ze had dat ook wel verwacht van een dorp. Veel aandacht gaf ze het verder niet; ze zat voorover gebogen luid te hijgen. Dat sprintje was vermoeiend geweest door de rest van de reis, maar anders zou ze dat gemakkelijk gered kunnen hebben. Haar Persian leek echter het uithoudingsvermogen te hebben van een trekkende Stantler en keek haar niet begrijpend aan. Toen ze weer op adem gekomen was, hees ze haarzelf overeind en legde haar handen op haar heupen. Met een brede grijns op haar snoet snoof ze het plattelandsgeur nogmaals in. Ze miste die geur, door haar reizen in Johto was ze het haast vergeten en vooral door de grote steden. Enkel haar geboorteplaats leek nog zijn oude, rustige charme te bezitten. En in Kanto, moest dit Pallet Town wel zijn.
Ze stapte het dorp vastberaden in en merkte direct een groep kinderen op die verderop een laboratorium verlieten.  Het waren 10 á 12-jarigen met allemaal starter Pokémon, waaraan ze persoonlijk nog moest wennen; Bulbasaur, Charmander en Squirtle. Ze had immers vandaag afgesproken met professor Oak betreft de starters. Ze wist immers enkel hun Type en niet meer dan dat, zelfs in de tijd dat ze al in Kanto was, kende ze amper alle Pokémon die hier voorkwamen. Bovendien, was ze de eerste gymleider, dus leek het haar handig om meer over de starters achter te komen. Zelfs Brock zei dat ze aan de lokale professor kon vragen. Ze was al gerust dat ze de meest normale Pokémon, zoals Rattata en Caterpie wist te herkennen.

Ze liep verder richting het laboratorium en merkte toen op hoe sommige kinderen haar kant opkeken met glanzende ogen. Direct vertrok haar gezicht. De laatste keer dat ze werd herkend werd ze continu geïnterviewd, dat was geen pretje geweest, Brock had haar immers moeten redden. Nu stond ze er alleen voor. In de hoop dat ze nog een kans kon maken door via de achterzijde het lab te betreden, greep ze de Pokéball van haar Golbat vast. Het was echter tevergeefs; de kinderen hadden haar inmiddels allemaal opgemerkt en renden op haar af, gecombineerd met luid gegil. Direct kromp haar Persian argwanend en nerveus ineen en brieste deze luid. De Pokémon hield niet van hoge en zwaar luide geluiden en al helemaal niet mensen of Pokémon die rennend haar kant opkwamen buiten een gevecht.
De kinderen schrokken, zwegen en remden af. Deels was ze dankbaar voor de redding van haar Persian die duidelijk onbedoeld was, maar deels zou het haar een verkeerd imago geven. Een tikkeltje onzeker keek ze van de Persian naar de kinderen waarop ze met een glimlach haar handen tegen elkaar liet klappen. “Sorry, ze houdt niet van gegil. Als je wel rustig en vriendelijk gedraagt, mag je haar aaien. Het liefst achter haar oor, dat is haar lievelingsplekje,” Gelukkig wist ze hoe je met kinderen moest omgaan en spoedig aaiden de kinderen vrolijk haar Persian die eerst overdonderd leek te zijn, maar het spoedig prima vond. Ze werd geaaid en kreeg aandacht, dat vond ze al een genoegen.
Na enkele handtekeningen en vragen over haar Persian beantwoord te hebben volgde ze vermoeid haar tocht naar het laboratorium. Ze had teveel getrotseerd voor een bezoek aan het lab. Teveel. Vermoeid liep ze het pad op richting de ingang van het lab, terwijl haar Persian vragend haar aan bleef kijken, ‘Hoe kan je zo moe zijn? De trip was niet zo vermoeiend hoor!’. Eenmaal bij de deur greep ze de hendel vast.

♪‘I wanna be the very best, like no one ever was’~♫

Slik! Het was haar ringtone! Uit haar broekzak wurmde ze haar mobiel en klapte deze open. Een envelop icoon was te zien in het meest linkse bovenhoek van het scherm. Met enkele knopjes wist ze het berichtje te bereiken, enkel om erachter te komen dat de professor haar een SMS verstuurd had waarin hij zei te druk te zijn. Met wat gemompel klapte ze haar mobiel dicht, propte die in haar broekzak en stapte zonder iets te zeggen naar de dichtstbijzijnde bank. Als een zak aardappels plofte ze er neer met haar hoofd over de reling van het bankje. “Je maakt... een grapje,” Vanaf de grot tot aan de deur had ze gevaren moeten trotseren en op het allerlaatste moment laat de man doodleuk weten dat hij het te druk had?! Ze kon het niet accepteren! Ze balde haar vuisten en kwam weer overeind en liet haar blik op een boom tegenover haar vallen. Hele reis was gewoon voor niets geweest.
Wat moest ze nu dan? De bus terug nemen? Ze had vandaag in de gym bezig kunnen zijn met uitdagingen. Dat was leuker geweest. Haar Persian stond inmiddels weer voor haar die haar met dezelfde blik van eerder aankeek. Eve snoof en tikte de Pokémon tegen zijn snuit aan. “We gaan naar huis, joh,” De Persian keek haar een paar tellen aan en besloot op de grond te liggen, terwijl ze haar poot schoon likte. Nu zou ze maar eerst even rusten en daarna zou ze wel vertrekken.

Haar blik gleed even over de omgeving, waarna ze toen pas iemand naast haar op het bankje opmerkte. Geschrokken deinsde ze terug en hield ze haar handen, gebald voor haar, klaar voor de aanval. Een jonge blonde meisje met een Charmander. Iets gekalmeerd legde ze haar handen op haar knieën. Oké, dat was zwaar beschamend. Deze trainer had haar niet heel goed gemanierd zonet gezien. Dat kon ze toch niet hebben als gymleider? Ongemakkelijk hield ze een hand achter haar hoofd. “Ehh, sorry, ik zag je niet.” Haar blik gleed echter direct naar de Charmander, de Fire starter van Kanto, voordat ze de jonge trainer weer aankeek, “Aah, een nieuwe trainer zo te zien. Zie ik je over een tijdje bij mijn gym aankloppen? Of ben je een coördinator? Zo ja, dan hoop ik dat je veel lintjes weet te winnen.”
Op tijd wist ze nog de wedstrijden te herinneren die in Kanto werden gehouden. Een trend dat van Hoenn was komen aanwaaien. Eve probeerde haar gedrag eerder te vergeten door enthousiast de tijd door te brengen met de jonge trainer. Zo kwam ze ook wel in rust en het was maar een trainer. “De naam is Eve Cross, trouwens. Ik ben de leider van de Rock Type Gym, in Pewter City. En jij?” Vroeg ze vriendelijk, waarop ze haar hand  vriendelijk naar haar en toen de Charmander uit stak.
Terug naar boven Go down
avatar
Zelda Thalia


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 31
Poképoints : 18
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 11 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A charming Charmander wo aug 20, 2014 3:25 am

Zelda keek wat verrast op toen er een vrouw naast haar op het bankje kwam zitten, waarbij het erop leek dat de vrouw haar niet eens had gezien. Aangezien ze niet in een vrolijke bui leek te zijn, wachtte het meisje maar even af met haar begroeting. Ze merkte op dat de vrouw een Persian bij zich had, wat Zelda een erg mooie Pokémon vond. Ze zagen er altijd zo trots en machtig uit, zelfs als ze van trainers waren. Natuurlijk was dat niet de enige Pokémon waarvan Zelda vond dat ze van nature een bepaalde uitstraling hadden. Een Serperior uit Unova zag er bijvoorbeeld uit alsof die uit een adellijke familie kwam en een Charizard leek zo uit een legende te zijn gevlogen. Zelda richtte haar blik weer even op de vrouw naast haar, die nu pas leek te merken dat ze naast haar zat. De vrouw maakte een ninja-achtige beweging, waardoor het meisje even giechelde. Het zag er immers best grappig uit, zo'n volwassen vrouw die schrok van een jong meisje.

Zo te zien dacht de vrouw er hetzelfde over, want ze kalmeerde al vlug en hield ze ongemakkelijk haar hand achter haar hoofd. “Ehh, sorry, ik zag je niet,” zei ze, waarop Zelda vriendelijk glimlachte. “Geeft niet,” reageerde ze, waarna de vrouw even geïnteresseerd naar Rex keek en toen weer naar haar. Het meisje had het gevoel dat de vrouw iets zou zeggen, wat ook zo bleek te zijn.  “Aah, een nieuwe trainer zo te zien. Zie ik je over een tijdje bij mijn gym aankloppen? Of ben je een coördinator? Zo ja, dan hoop ik dat je veel lintjes weet te winnen,” vroeg ze. Zelda keek de vrouw even aan terwijl ze nadacht over een antwoord. Bij haar gym aankloppen? Was ze dan een gymleider? Nu ze er zo over nadacht, kon ze zich wel herinneren dat haar ouders nog niet zo lang geleden iets hadden gezegd over een nieuwe gymleider die Brock zou vervangen. Zou dat dan deze vrouw zijn? “Ik ben een coördinator, maar ik denk dat ik wel een keer de eerste gym ga uitdagen om iets te doen te hebben tussen de wedstrijden door,” antwoordde Zelda enthousiast. Ze wist dat ze als coördinator alleen de eerste twee gymleiders mocht uitdagen, maar dat gaf niet. Ze zou zich vooral gaan concentreren op de uitstraling van haar Pokémon en de eerste twee gyms waren maar optioneel voor haar.

“De naam is Eve Cross, trouwens. Ik ben de leider van de Rock Type Gym, in Pewter City. En jij?”  vroeg de vrouw vervolgens. Aha! Ze was dus toch een gymleider! Ergens vond Zelda het wel een eer om een gymleider te ontmoeten, maar aan de andere kant was het toch wel wat jammer dat zowat iedere trainer het tegen haar zou opnemen. Niet dat dat uiteindelijk veel uitmaakte, natuurlijk. “Ik ben Zelda Thalia,” antwoordde ze, waarna ze naar de Charmander bij haar voeten wees. “En dit is mijn Charmander, Rex,” vervolgde ze nadat ze de uitgestoken hand van Eve had geschud. De Charmaner kwam rustig, maar nieuwsgierig dichterbij en raakte met zijn voorpoot de hand van Eve aan en liet een kort 'char' als begroeting horen. Zelda liet haar blik afdwalen naar de Persian, die duidelijk een stuk sterker was dan Rex. Volgens haar was de Pokémon zelfs sterker dan de gemiddelde Pokémon die in gyms werden gebruikt, maar dit was dan ook geen steen type Pokémon.  “Wat een mooie Persian is dat trouwens,” sprak Zelda. “Ze ziet er goed verzorgd uit,” voegde ze er nog aan toe, waarna ze even om zich heen keek en merkte dat het laboratorium nog rustiger leek te zijn dan toen ze haar Charmander had opgehaald. “Bent u hier voor professor Oak?”
Terug naar boven Go down
avatar
Eve Cross
Gymleider

Profiel Vrouw Aantal berichten : 50
Poképoints : 13
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 24 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A charming Charmander wo aug 20, 2014 4:55 am



Het meisje reageerde vriendelijk terug op haar begroeting en vertelde dat ze een coördinator was, of beter gezegd, wilde worden. Pfoe, was het toch even handig geweest om die trainerklas ook op te noemen zonet. Het verkleinde nagenoeg de kans dat ze tegen het meisje zou strijden voor een badge, ondanks de regeling dat coördinatoren de eerste twee gyms mochten uitdagen. Ook aardig overgenomen van Hoenn, de bron van de trend. Het deed haar wel goed om te horen dat het meisje dit ook wist en de eerste gym weleens zou uitdagen in een rustige periode.
Nu ze erover nadacht, waren er ook maar vrij weinig wedstrijden per jaar, een per seizoen en soms eentje extra met een speciaal tintje eraan. Het moest een taai, spannend leven moeten zijn als coördinator in Kanto, terwijl je als trainer in die tijd met vele trainingen en een enorm doorzettingsvermogen zeker wel meerdere badges kon innen. Bij wedstrijden was zelfs de kans op winnen laag, je moest tegen andere coördinatoren opnemen, terwijl je in een gymgevecht enkel tegen de gymleider moest. En het meisje naast haar wilde deze carrière volgen? Eve kon niet helpen, maar te glimlachen. Daar moest je sterk voor zijn en geloof in je Pokémon voor moeten hebben.

Het meisje stelde zich spoedig voor als Zelda Thalia en de Charmander als Rex. Hé! Die naam had ze al vele keren gehoord bij starter en andere Pokémon. Zo origineel was het niet meer, maar toch bleef men het gebruiken en soms paste de naam ook bij de Pokémon. Bij een Rex dacht ze altijd aan sterke, vechtlustige en zeer loyale Pokémon, maar dat tweede zag ze niet direct bij de kalme Charmander. Misschien kwam het nog. Beleefd schudde Zelda haar hand en na een paar tellen Rex die een zachte ‘Char’ uit zijn keel liet weerklinken. Eve volgde de blik van het meisje naar haar Persian die nog steeds verveeld haar poot schoonlikte. Was er iets vreemds aan haar Pokémon dat de aandacht van Zelda getrokken had? Veel zag ze niet in Tygo in, enkel een koppige poes.  Niet dat het heel erg was, integendeel zelfs, zelf was ze er niet veel beter op.
Zelda complementeerde haar Persian met haar schone, verzorgde vacht, waarop Eve naar haar glimlachte en Tygo achter haar oor krabde. “Valt reuze mee, het is binnen vijf minuten gedaan indien je de juiste spullen gebruikt. Bovendien, wast deze poes ook zichzelf,” Wuifde ze het complimentje lichtjes af, maar ze meende wel wat ze zei. Het kostte maar weinig moeite om haar vacht in goede staat te krijgen. Ieder ander kon het, zolang je de juiste tactiek gebruikte met de juiste spullen. Tygo spinde zachtjes om de aanraking op haar lievelingsplek en hief haar kop, zodat Eve er beter bij kon. “Mijn kleine diva,” grinnikte Eve speels, terwijl ze de Persian bleef aaien.

Ze lette een paar tellen niet op Zelda en schrok lichtjes door haar vraag die ze vervolgens stelde. Of ze hier was voor professor Oak? Gelijk kwam de irritatie van eerder als een blikseminslag terug. Zo heftig, dat Tygo zijn kop gelijk terugtrok en met plat getrokken horen argwanend zachtjes brieste naar haar. Eve sloeg haar armen over elkaar en rolde overdreven haar ogen. “Ja, helemaal te voet vanuit Pewter City gereisd  om dan net voor de ingang te horen te krijgen dat hij het ‘te druk’ heeft. Als hij eens mijn moeite en uitputting had meegemaakt, dan… “ Ze ratelde door en al spoedig stopte ze met snauwen om vervolgens weer zich te verontschuldigen voor haar gedrag. “Sorry, het was de oorzaak van mijn gedrag eerder geweest. Ik ben alsnog zwaar gefrustreerd hierdoor en was van plan om terug met de OV te reizen,” legde ze uit, waarop Tygo stopte met briesen, maar wel overeind besloot te zitten met haar oren alert overeind.
Ze was geschrokken van Eve’s uitbarsting en reageerde zoals ieder ander zou doen. De Persian negeerde echter de Charmander volkomen en keek enkel nieuwsgierig richting de twee mensen, hopend de conversatie op te vangen. Mensen waren immers vrij interessant en soms o zo dom. “Maar goed, minder over mij,” begon Eve zuchtend met haar handen in elkaar gestoken op haar schoot, voordat ze vervolgde, “Laten we het liever hebben over positieve zaken, zoals de reis die je nu begint. Al een idee wat je gaat gebruiken in de komende wedstrijd?”
Terug naar boven Go down
avatar
Zelda Thalia


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 31
Poképoints : 18
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 11 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A charming Charmander vr aug 22, 2014 3:41 am

“Valt reuze mee, het is binnen vijf minuten gedaan indien je de juiste spullen gebruikt. Bovendien, wast deze poes ook zichzelf,” was de reactie van Eve op de opmerking van Zelda dat de Persian er goed verzorgd uitzag. Het meisje lachte en keek weer naar de Persian. “Dat kan natuurlijk ook,” zei Zelda, waarna ze naar haar Charmander keek en hem even over zijn hoofd aaide. Hij was dan wel geen Persian met een schone, zachte vacht, maar de draak-achtige Pokémon mocht er ook best wezen. De twee Pokémon waren allebei uniek op hun eigen manier. Nadat Zelda haar vraag had gesteld of de vrouw hier was voor professor Oak, reageerde ze geïrriteerd. Ze vertelde dat ze te voet vanuit Pewter City naar hier was gekomen voor de professor, maar dat deze op het laatste moment een bericht had gestuurd dat hij het te druk had. Kort daarna excuseerde ze zich voor haar gedrag en vertelde ze dat ze van plan was om met de OV terug te reizen, waarop Zelda begrijpend knikte. “Dat snap ik. Hij was ook al vergeten dat ik vandaag zou komen om mijn starter op te halen,” zei ze.

Het was natuurlijk niet zo dat Zelda het professor Oak kwalijk nam dat hij wat vergeetachtig was. Hij was immers al op leeftijd en... tja... hij was een typische verstrooide professor. “Maar goed, minder over mij, laten we het liever hebben over positieve zaken, zoals de reis die je nu begint. Al een idee wat je gaat gebruiken in de komende wedstrijd?” vroeg de gymleidster toen. Zelda wreef over haar kin terwijl ze nadacht. Ze had nog niet echt nagedacht over wat ze eerst zou gebruiken in de volgende contest, ten eerste omdat ze haar Pokémon nog maar net had en ten tweede omdat ze niet de indruk had dat er snel een wedstrijd zou komen. “Ik ga in ieder geval Rex nog wat verder trainen, zodat hij in ieder geval een aantal interessantere aanvallen kent behalve Scratch en Growl,” zei ze glimlachend waarbij ze de Charmander weer even aankeek, die op zijn beurt weer meer geïnteresseerd leek te zijn in de Persian dan in de twee mensen. “En natuurlijk moet ik ook nog ergens accessoires vandaan halen, maar dan zou ik wel eerst het thema van de volgende contest moeten weten,” vervolgde Zelda. Ze merkte dat ze wat te serieus begon te worden naar haar zin en wisselde dus licht van onderwerp. “In ieder geval zal ik eerst een betere band moeten krijgen met Rex.”

OOC: Sorry, ik ben wat inspiratieloos met Zelda atm ^^"
Terug naar boven Go down
avatar
Eve Cross
Gymleider

Profiel Vrouw Aantal berichten : 50
Poképoints : 13
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 24 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A charming Charmander za aug 23, 2014 9:47 pm


Blijkbaar was de al bekende professor Oak niet alleen een druk mens, maar ook vrij vergeetachtig gezien hij klaarblijkelijk vergeten was dat Zelda haar starter op ging halen. Het was te begrijpen, gezien zijn taken als professor én de starter uitdeler. Had ze trouwens niet eerder die groep jonge trainers van zijn laboratorium zien komen? Ze hadden duidelijk pas net hun starters gekregen, maar misschien zorgde dat ervoor dat de professor buiten adem moest zijn geweest toen Zelda, na de grote golf zeker, binnenkwam. Eve zag de grap er nu wel in, maar ze was soms te koppig en werd dan een driftig monster.
Bovendien, was het toch beter om over de toekomst van deze Zelda en Rex te hebben dan een oude professor, hij had al genoeg aan zijn hoofd. Zelda vertelde pas, nadat ze er even over nagedacht had, vrij wazig dat ze Rex eerst zou trainen, voordat ze mee zou doen met haar bewering dat hij énkel ‘Scratch’ en ‘Growl’ kon doen. Hierbij keek Zelda Rex even aan, die geen interesse meer had in de twee pratende trainers en Tygo interessanter vond. De Pokémon negeerde de aandacht die de Pokémon aan haar schonk en sloeg enkel als waarschuwing met haar staart. Een teken dat ze geagiteerd was in kattenlichaamstaal, maar juist enthousiast in hondentaal. Het lag aan welke taal Rex begreep. Eve maakte zich geen zorgen. Zelfs als Rex de waarschuwing niet zag, zou ze enkel briesen, ze was onderdanig genoeg om niet zonder haar toestemming Pokémon aan te vallen.

Maar goed, Zelda. Ging het niet om de band tussen de trainer en zijn Pokémon bij wedstrijden? Was dat niet belangrijker dan de aanvallen? Zelfs met de Splash van een Magikarp kon je al een fantastische show uitvoeren. “Je kan Rex wel al cool laten ogen door bij zijn verschijning Growl te gebruiken en dan uit te halen met Scratch door bubbels of iets vergelijkbaars die bij het openen van de Pokéball verschenen? Het is misschien maar een entree, maar je wint er wel wat kijkers bij,” zei Eve, half nadenkend over hoe het eruit zou zien, terwijl ze met de hak van haar schoen tegen de grond tikte. Spoedig voegde Zelda dat ze ook betere accessoires nodig had en een betere band met Rex. Beiden hoognodig voor een show.
Tot zover ging ook haar kennis over de wedstrijden. Het leek haar echter wel interessant om eventueel aan een wedstrijd mee te doen, puur om de sensatie. Het was enkel de vraag of ze dat haar zelf kon permitteren in de drukte van haar gymleider baan. De tijd voor het oefenen had ze amper in vergelijking met de coördinatoren die al hun vrije tijd erin konden steken. Dus zou het pittig worden, maar ze hield wel van een uitdaging. Ze dwaalde echter af en keek Zelda weer met een glimlach aan. “Dat is inderdaad belangrijk, maar mag ik dan weten waarom je er eigenlijk aan mee wilt doen? Enkel als je het wilt vertellen, “Ze gaf Zelda een bemoedigend schouderklopje. Ze was vrij nieuwsgierig naar haar reden, maar of ze over de grens mocht gaan was nog de vraag. Sommige mensen vonden het niet fijn en dat respecteerde ze, je hoefde niet alles aan een kennis te vertellen.
Tygo zat op de achtergrond echter nog steeds met zijn staart te slaan en besloot uiteindelijk zachtjes te briesen richting de Charmander, hopend dat deze nu wel begreep dat hij afstand moest maken tussen hen twee. Ze was niet een zeer sociale Pokémon en wilde ook geen ‘zwakke’ Pokémon in haar buurt hebben, tenzij ze sliepen of haar ook negeerden. Tygo was een typische Persian met haar katachtige gedrag, en niets zou dat ooit veranderen.


Terug naar boven Go down
avatar
Zelda Thalia


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 31
Poképoints : 18
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 11 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A charming Charmander di aug 26, 2014 7:16 am

Hoewel Rex de waarschuwing van de Persian waarschijnlijk niet helemaal begrepen had, bleef hij op een veilige afstand naar de andere Pokémon kijken. Ook al was de Charmander erg nieuwsgierig naar die grotere, zandkleurige Pokémon, hij was verstandig genoeg om op dit moment wat afstand te bewaren voor het geval dat. Zelda had er wel vertrouwen in dat het goed zou komen, dus keek ze weer op naar Eve. “Je kan Rex wel al cool laten ogen door bij zijn verschijning Growl te gebruiken en dan uit te halen met Scratch door bubbels of iets vergelijkbaars die bij het openen van de Pokéball verschenen? Het is misschien maar een entree, maar je wint er wel wat kijkers bij,” zei de vrouw op het moment dat Zelda haar weer aankeek. Het meisje dacht even na en probeerde dat idee voor zich te zien. Een grommende Charmander die uit zijn Poké Ball verschijnt en vervolgens Scratch gebruikt om zo een bepaald effect te creëren zou er inderdaad best indrukwekkend uitzien. “Dat is waar,” zei ze glimlachend. “Daar had ik eigenlijk nog niet over nagedacht,” vervolgde ze terwijl ze wat aan haar onderarm krabde.

“Dat is inderdaad belangrijk, maar mag ik dan weten waarom je er eigenlijk aan mee wilt doen? Enkel als je het wilt vertellen,” vroeg Eve vervolgens terwijl ze Zelda een schouderklopje gaf. Het was weer een vraag waarbij Zelda weer even moest nadenken over wat ze precies zou antwoorden. Het duurde dan ook een aantal ogenblikken voordat ze antwoord gaf. “Eigenlijk wil ik er vooral aan meedoen omdat het me leuker lijkt dan badges verzamelen en te moeten vechten tegen sterke trainers,” begon ze. Het meisje had vaak naar de verhalen van haar ouders geluisterd en ook al klonk zo'n avontuur met Pokémon erg interessant, ergens trok het Zelda niet om rond te reizen en tegen gymleiders te vechten. “Het lijkt me ook fijner om een band te krijgen met een paar Pokémon en samen op te treden. Ik heb wel respect voor trainers, maar het is gewoon niet echt mijn ding,” voegde ze er nog aan toe. Haar ouders waren immers zelf trainers en ze had vanzelfsprekend respect voor hen en voor hun Pokémon. Zelda liet even haar blik rusten op Rex, die op zijn beurt weer nieuwsgierig om zich heen keek, maar toch dicht bij zijn trainer bleef staan. “Heb je misschien tips voor een betere band met mijn Pokémon?” vroeg Zelda toen aan de gymleidster, nadat ze haar weer had aangekeken. Ze wist wel dat het deels iets was dat ze zelf moest uitzoeken, maar een aantal tips konden geen kwaad, toch?
Terug naar boven Go down
avatar
Eve Cross
Gymleider

Profiel Vrouw Aantal berichten : 50
Poképoints : 13
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 24 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A charming Charmander vr aug 29, 2014 10:57 pm


Haar Contest idee viel goed bij Zelda, gezien ze vocaal instemde met haar idee. Eve had het ter plekke bedacht en was best blij om dat te horen. Wie weet moest ze er echt over nadenken om misschien zelf aan wedstrijden mee te doen, maar voorlopig hield ze het bij een idee en niet meer dan dat. Tygo stopte met briesen op de achtergrond toen de Charmander op een afstand bleef staan, en keek vervolgens Eve met een schuine kop aan. Haast alsof ze alles van het gesprek gevolgd had en wist wat een wedstrijd was, keek ze Eve licht waarschuwend aan. Ze leek haar te willen herinneren aan haar hoofdtaak, gymleider en dat ze daarop moest concentreren. Eve vond de waarschuwing ongegrond, gezien ze niet zo snel aan wedstrijden zou meedoen en negeerde Tygo’s blik. De Persian merkte dit en snoof luid, waarna ze languit op de grond ging liggen, met haar staart richting de Charmander. Ze begreep Eve’s hint en liet het daarbij zitten. Inmiddels had Eve haar vaag over de reden van Zelda’s coördinatorschap gesteld en wachtte ze op haar antwoord af.
Het duurde even voordat Zelda uit haar woorden kon komen. Dat was niet heel vreemd. Het verbaasde haar eerder dat ze sowieso haar vraag ging beantwoorden, de meeste beginnende Trainers hadden verschillende redenen, soms wegens wraak terwijl de meeste coördinatoren grotendeels goede intenties hadden. Dat had ze wel weten op te merken toen ze in Kanto aan kwam en verhalen van Brock kreeg te horen. Zelda antwoordde haar vraag, maar pas na de lichte aanraking van Tygo’s staart tegen haar enkel werd ze wakker geschud uit haar gedachten. Stilletjes bedankte ze de Persian, want anders mistte ze haar antwoord. Ze vertelde eerst dat ze gevechten minder plezierig vond en het behalen van badge’s. Daar kon Eve zichzelf zeker niet in vinden, ze was een gymleider en werd uitgedaagd door trainers en deelde badge’s uit. Dan was het wel logisch dat ze een andere mening had, maar ze respecteerde die van Zelda. Het was net alsof zij er gelijk mee eens moest zijn en bovendien hoefde niet iedereen hetzelfde interessant te vinden. Het zou dan maar een saaie boel worden op den duur.

Al spoedig vervolgde Zelda. Zodoende vertelde ze dat ze liever een goede band met haar Pokémon wilde opbouwen en samen op te treden, met op het laatst wat respect voor de trainers, alsof ze dacht dat haar mening haar zou beledigen. Dat deed het niet. Ze hadden verschillende meningen, maar beledigd? Nee, ze stond er open voor. Tygo zag ze echter in haar ooghoek fel richting de jonge coördinator kijken, maar na een zacht tikje met Eve’s schoen tegen haar zij, wendde ze haar blik verast af en sloot ze haar ogen. Er was duidelijk wél iemand die niet blij met de uitspraak van Zelda was geweest. “Sorry,” excuseerde Eve direct, waarop ze haar hand van Zelda’s schouder afhaalde, “Maar zo krijg je ook eens een andere mening te horen. En je bouwt ook een band op met Pokémon als Trainer zijnde, just saying. Maar goed, zolang jij en je Pokémon er helemaal voor gaan, “
Het volgende moment vroeg Zelda haar plotseling om tips om hoe ze haar band met haar Pokémon kon verbeteren. Een tel twijfelde of zij het juiste persoon was om daar antwoord op te geven, maar ze had immers alle badges gehaald in Johto, bijna zelfs de Champion verslagen en was nu een gymleider. Dan mocht het, of nee, moest het. Met een brede glimlach en haar knieën wat opgetrokken besloot ze daar een antwoord op te geven. “Dat gebeurd niet zomaar en is in mijn ogen niet zo zeer op te bouwen, zoals vele zeggen, niet in de manier van te trainen. Door de ervaringen die jij en je Pokémon ondergaan, komt deze band telkens tot ontwikkeling. Je moet het zeker niet forceren door je Pokémon continu te vertroetelen of enkel plezier met ze te beleven. Je moet ze ook je slechte kanten eens laten zien en wanneer ze op je slechtste moment ervoor kiezen om bij je te blijven, zijn het zeer loyale Pokémon en is jullie band in de max of zelfs nog aan het ontwikkelen,” Haar woorden waren tegenstrijdig met die van de meeste gymleiders die ze leerde kennen in Johto, maar dit was háár mening en er was vrijheid van meningsuiting, niet waar? Ze hoopte echter vooral dat Zelda er iets mee kon.
Terug naar boven Go down
avatar
Zelda Thalia


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 31
Poképoints : 18
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 11 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A charming Charmander vr sep 05, 2014 7:01 am

Zelda was eerst wat geschrokken door de blik van de Persian, maar ergens begreep ze de reactie van de Pokémon ook wel. Ze was wat te vlug geweest met haar reactie en had haar mening niet echt positief verwoord, terwijl ze juist niet beledigend wilde overkomen. Het meisje keek stilletjes toe hoe Eve haar Pokémon corrigeerde en excuseerde ze zich, waarna de vrouw vertelde dat je wel degelijk een band opbouwt met je Pokémon als je een trainer bent. Zelda knikte begrijpend en glimlachte zacht. Ze wilde zich verontschuldigen voor haar opmerking van eerder, maar ze besloot om eerst maar even te wachten op wat de gymleidster zou antwoorden op haar vraag. Ze wist niet zeker of de ander wilde antwoorden, maar ze maakte zich niet al te veel zorgen. Er waren niet veel dingen over de omgang met Pokémon die geheim moesten blijven, of tenminste voor zover zij wist. Gelukkig antwoordde Eve inderdaad op haar vraag en Zelda hield haar aandacht gevestigd op wat ze zou zeggen, vastbesloten om geen woord te vergeten van wat de vrouw zou zeggen. Of in ieder geval zou ze proberen om zo veel mogelijk van de tips te onthouden.

De gymleidster vertelde dat een band met een Pokémon niet echt opgebouwd kan worden door te trainen, in tegenstelling tot wat veel andere trainers zeggen. De band ontwikkelde door de gebeurtenissen die je meemaakte met je Pokémon en alleen maar vertroetelen en enkel leuke dingen doen waren not-done. Het was ook zo dat je ook je slechte kanten niet moest verbergen voor je Pokémon en dat als ze bij je bleven, het erg loyale Pokémon zouden zijn en de band erg groot zou zijn of zelfs nog bezig zijn te ontwikkelen. Na al die informatie te hebben verwerkt knikte Zelda langzaam, maar vastberaden. “Dus ik moet vooral mezelf blijven, zodat er een band zou kunnen ontstaan?” vroeg ze, half tegen Eve en half tegen zichzelf als een soort samenvatting van wat ze daarnet te horen had gekregen. Het meisje keek weer naar haar Charmander, die haar op zijn beurt tevreden aankeek. Zelda glimlachte breed en keek de gymleidster weer aan. “Dat gaat vast goed komen! Bedankt voor de raad,” zei ze vrolijk, waarna ze wat om zich heen keek, maar daarna de vrouw weer aankeek. “Bent u van plan om Pallet Town nog wat te verkennen?”
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: A charming Charmander

Terug naar boven Go down
 

A charming Charmander

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: West Kanto :: Pallet Town :: Oak's Lab-