Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 Darwin's Story

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
avatar
Arya Myani


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 676
Poképoints : 344
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 13 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story ma dec 08, 2014 8:30 am

ZEPHIR ~ Meteen toen de Spearow opkeek zag Zephir dat hij niet erg blij was met de vraag en de Meowth zuchtte even. Misschien had hij beter niets kunnen zeggen. "Beleefder om eerst jouw eigen op te noemen dan naar die van een ander te vragen," snauwde Byu, waarna hij antwoordde:"Viridian Forest." "Mijn onbeleefdheid spijt me enorm", zei Zephir op zo'n toon dat het niet helemaal duidelijk was of hij het serieus bedoelde of niet. "Hé, Viridian Forest," zei Oz, die het antwoord van de Spearow ook gehoord had, "daar kom ik ook vandaan." Zephir keek naar Byu. Hij was erg goed in het ontcijferen van lichaamstaal - altijd handig als je tussen dieven en leugenaars woonde - en zag dat de Spearow ergens aan dacht. Niet zo'n prettige gedachte? Het moment was echter alweer voorbij en Zephir zei er niets over. In plaats daarvan besloot hij maar eens beleefd te zijn en iets over zichzelf te vertellen. "Ik ben in Saffron City geboren, maar ik heb zo ongeveer overal wel een tijdje gewoond", vertelde Zephir. "In Viridian Forest ben ik dus ook vaak genoeg geweest, al geef ik zelf de voorkeur aan steden." Hij had niet zo veel met die bossen. Oh ja, ze waren best leuk om in rond te lopen en met een verse Oran Berry op z'n tijd was ook niets mis, maar in de stad was het een stuk gemakkelijker om aan eten te komen. En aan kostbaarheden. Zephir hield zoals iedere Meowth van de aanblik en het gerinkel van glimmende munten, de breking van het licht in mooi geslepen edelstenen en de fijne textuur van een gouden kettinkje, het hoefde niet eens echt goud te zijn.
Zephir pakte nog een Oran Berry en nam er een flinke hap van. Tussen het kauwen door zei hij: "En, hoe was het leven, daar in Viridian Forest?" Oz wierp hem een zijdelingse blik toe, niet erg blij met Zephirs gepraat-met-volle-mond, maar hij gaf er geen commentaar op.

ARYA ~ Er stond een tevreden glimlach op Arya's gezicht. Het was lekker weer en de pokémon waren eindelijk een beetje rustig. Vriendelijk zelfs, leek het. Ona, Gwen en Olivia's Squirtle leken niet zo met hun omgeving bezig te zijn, alleen met de bessen, maar de andere drie voerden een gesprek in hun onbegrijpelijke pokémontaal. Arya kreeg zin om ze te tekenen, maar ze durfde nooit zo goed te tekenen wanneer er andere mensen bij zaten die over haar schouder mee konden kijken. Bovendien kon ze beter proberen een gesprek te voeren, dat was wel zo sociaal. "Waarom ben jij eigenlijk trainer geworden en geen coördinator?" vroeg ze aan Olivia.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story za dec 27, 2014 5:05 am


De Meowth had zich schijnbaar geëxcuseerd voor zijn onbeleefdheid, maar of het nou gespeeld was of echt puur was, kon hij helaas niet aan de Pokémon zien. De wantrouwen jegens de Meowth nam enkel maar toe. Echter, voegde de Diglett zich bij het gesprek, voordat het de kans kreeg om uit de hand te lopen. Hij vertelde dat het ook zijn leefgebied was, iets wat hij amper had verwacht met een Diglett. Leefde die Pokémon niet vooral in donkere, duistere grotten? Een dicht begroeid bos was niets voor zo’n Pokémon. Al dat gras, hoewel het sompige aarde misschien fijn voor ze was. De Spearow besloot het in stilte hierbij te laten.
De Meowth leek niets van zijn gedachtegang gemerkt te hebben en vertelde ditmaal over zijn eigen leefgebied. Byu had oprecht weinig interesse betreft de ander en zijn verhaal, maar besloot aandachtig naar Zephir te blijven luisteren. Anders zou het juist meer opvallen als hij het verhaal gemist had en de Meowth een opmerking zou maken waarop hij een reactie verwachtte van hem. Zodoende vertelde Zephir dat hij opgetogen was in Saffron City, maar ook in andere delen van Kanto had geleefd. Toen ging hij in op Viridian Forest waar hij ook schijnbaar geweest was en lichtte vervolgens toe dat stedelijke gebieden zijn voorkeur waren. Byu knikte traag. Dat laatste verbaasde hem amper; Meowth waren straat Pokémon die genoten van glimmende voorwerpen die mensen op straat lieten vallen. Tussen de glimmende voorwerpen zat dan ook vaak eten. En om niet te hoeven jagen voor je voedsel moest een genot zijn. En met de schijnbare schattige uiterlijk van de Pokémon namen sommige mensen, voornamelijk oude dames en kinderen ze mee naar hun huis om ze te verzorgen. Het was een leven wat hij maar zwak vond. In vergelijking tot de meeste Meowth had hij moeten vechten voor zijn leven, moeten speuren naar voedsel en de winter buiten moeten overleven. Hij zei het niet hardop, anders zou Olivia hem een vuile blik geven. Het zat echter op het punt van zijn tong. In de laatste paar tellen veranderde zijn scherpe, nare woorden. “Stad heeft zijn voordelen.” Het klonk alsof hij geforceerd de zin moest uitspreken en het klonk zelfs amper alsof hij de zin had uitgesproken. De Meowth greep een Oran Berry vast en nam er enkele happen van. De conversatie leek afgesloten te zijn naar Byu’s opluchting. Traag haalde hij de Berry onder zijn vleugel tevoorschijn en maakte aanstalten deze te eten.

Zephir besloot echter om smakkend met volle mond een ongewenste vraag te stellen. De Spearow snoof en keek de Meowth waarschuwend aan. Zijn maag rammelde nog en hij wilde graag verder eten. Ook irriteerde het hem hoe de Meowth zonder enig fatsoen door met eten in zijn mond, een vraag te stellen -betreft zijn leven in Viridian Forest -die hem gevoelig lag. Het was mogelijk dat de Meowth niet wist over dat laatste, maar dan had hij altijd nog twee andere reden waarom hij zo geagiteerd reageerde. Zijn blik gleed kort naar Oz die eveneens niet tevreden leek te zijn met de volle mond gebabbel van de Meowth. “Probeer eens eerst te slikken, voordat je iets vraagt.” snauwde Byu toen zijn blik weer strak gericht op de Meowth stond. Lichtjes teleurgesteld trok hij de Berry weer onder zijn vleugel. Maar goed, zijn agitatie jegens de Meowth opzij, wat zou hij wél aan de Pokémon vertellen? Zou hij het anders vrij algemeen houden? De details hoefde ze toch niet te weten. “Best te doen. Indien je gezond en sterk bent, kun je al spoedig vliegen, jagen en zorgen voor nageslacht. Heel simpel als dat, al waren er hier en daar wat incidenten geweest, zoals een ijskoude winter bijvoorbeeld. En de Trainer’s die binnenkwamen kwamen amper in het dicht beboste deel waar ik leefde, dus ik had weinig last van hun.” Legde Byu vrij luchtig uit. Hij hield het vrij algemeen en bovendien was Viridian Forest ook weer niet zo speciaal vergeleken met een vulkaan bijvoorbeeld. Het was een alledaagse bos vol Pokémon, meer kon hij er niet van maken. Hopend dat hij nu genoeg gezegd had, besloot hij de twee te negeren en greep hij de Berry onder zijn vleugel vast. Zijn maag rommelde inmiddels teveel om zomaar te zitten negeren. Behoedzaam pikte hij de Berry en at hij de sappige vrucht op. Een beetje van het sap kwam op zijn snavel terecht, maar hij likte die weg. Toen er niets meer van over was keek hij pas weer op naar de twee, benieuwd of er nog wat gebeurd was tussen de twee.

Olivia’s bizarre fantasie trok gelukkig snel weg toen ze de sfeer van de Pokémon aanvoelde. Ze genoot van de tevredenheid die over de groep Pokémon hing. Het verraste haar echter dat twee van Arya’s Pokémon zelfs een gesprek begonnen met haar antisociale Spearow. Ze hield het groepje daarom juist nauwlettend in de gaten, wellicht zou Byu helemaal flippen en fel gaan uithalen zoals eerder vandaag, maar dat bleef uit. Na een paar tellen bleven ze vrij rustig een gesprek voeren met elkaar. Dat moest een record zijn en in haar gedachten bedankte ze Byu’s geduld. Een zwakke glimlach vormde zich op haar gezicht en een voldaan gevoel kwam in haar onderbuik. Op dat moment vroeg Arya die ze bijna vergeten was, aan haar waarom ze geen coördinator, maar juist een Trainer geworden was. Haar paarse ogen keken haar een tel verrast aan, maar verzachtten spoedig.
Het was een vraag die nogal uit het niets gekomen was. En eerlijk gezegd had ze er ook niet direct een antwoord op. “Uhm.” Nadenkend tikte ze een vinger tegen haar kin aan, terwijl haar blik op de grijze wolken boven hen viel, “Een hele goede vraag.” De grijze wolken leken de vorm te hebben van een Arbok en een Ekans die elkaar vast gegrepen hadden, of was het een Snorlax? Ze dwaalde af, maar wist nog steeds niet waarom ze deze pad gekozen had. Ze had volle respect voor de show die coördinatoren opvoerden, maar het lag haar niet om op zulke wijze de schoonheid van Pokémon te laten zien. Ze wilde het Trainer zijnde laten zien als in de spanning tijdens een heftig Pokémon gevecht waaruit de strategie, de band van de Trainer en Pokémon en hun emoties eruit sprong. Alsof zowel Trainer en Pokémon in gevaar waren en dan door de adrenaline op hun best waren. Dat vond ze mooi om te zien, maar was dat de reden?

Kort keek ze Arya aan, met een zwakke grinnik verontschuldigend voor haar vertraagde antwoord. Ze besloot het maar aan haar te zeggen, gezien er niets meer in haar opkwam. Al pratend glommen haar paarse ogen in de zwakke zonnestralen van de dag. “Ik denk dat het ligt aan het feit dat ik... tja, de schoonheid van Pokémon in gevechten veel mooier vind dan coördinatoren laten zien. Ik respecteer wat ze doen, maar het ligt mij niet. Ik houd van de spanning wat sterk aanwezig is in een langdurig, heftig gevecht tussen twee Trainer’s en hun Pokémon. De emoties, herinneringen en natuurlijk de rondpompende adrenaline springt daar gewoon vanaf. “ Tegen de laatste paar zinnen begon ze steeds vrolijker te praten en sprak ze de woorden krachtig uit met energieke gebaren. Misschien was dit de beste verwoording. Afwachtend keek ze Arya aan in haar ogen. Nu was ze benieuwd naar haar antwoord. “En jij dan, Arya?”

OOC: Sorry, voor het lange wachten, Floriske! D:
Terug naar boven Go down
avatar
Arya Myani


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 676
Poképoints : 344
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 13 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story za dec 27, 2014 11:12 pm

ZEPHIR ~ “Stad heeft zijn voordelen", bromde Byu met nul overtuiging. Toen Zehpir zijn volgende vraag stelde was hij ook al niet erg blij. “Probeer eens eerst te slikken, voordat je iets vraagt", snauwde hij. Zephir snoof. Hij had dat 'tafelmanierengedoe' altijd maar overbodig gevonden. Oké, hij smakte niet, want hij wist dat dat enorm storend was, maar met volle mond praten vond hij geen probleem. Ondanks zijn ergernis, besloot Byu de vraag te beantwoorden. “Best te doen. Indien je gezond en sterk bent, kun je al spoedig vliegen, jagen en zorgen voor nageslacht. Heel simpel als dat, al waren er hier en daar wat incidenten geweest, zoals een ijskoude winter bijvoorbeeld. En de Trainer’s die binnenkwamen kwamen amper in het dicht beboste deel waar ik leefde, dus ik had weinig last van hun.” Zephir knikte. Hij verwachtte dat het leven er zwaarder was geweest dan in eerste instantie uit Byu's woorden bleek, maar hij zei niets. Hij hield zelf ook niet van over moeilijke tijden praten. Hij vroeg zich af of Byu dacht dat het leven in de stad makkelijker was. Eten krijgen kostte inderdaad niet al te veel moeite. Het grootste probleem werd gevormd door andere Meowth. Zephir had zich bij hen al vroeg niet al te geliefd gemaakt, dus dat maakte de zaken er niet makkelijker op. "Je mag me niet zo, hè?", zei hij met een scheve grijns op zijn gezicht tegen de Spearow. "Wees gerust, ik zal je niet verder storen." Hij had best meer willen praten. Byu was niet vriendelijk, maar Zephir dacht dat hij veel interessants te vertellen had. Hij keek rond en aarzelde of hij met Mizukage zou gaan praten. Die was zeker vriendelijker, maar hij had vast een veel minder interessant leven geleid.

OZ ~ Hij keek naar de Spearow en besloot net als Zephir dat hij hem maar met rust zou laten. Byu zat duidelijk niet te wachten op een gesprek. Oz had hem nog wel meer willen vragen: in welk deel van Viridian Forest hij had gewoond, of hij die Onix die een tijdlang het bos onveilig had gemaakt kende, of hij wel eens in Diglett Cave was geweest - daar was Oz geboren, maar met een flinke groep Diglett was hij naar Viridian Forest verhuist, naar een kleine grot in de buurt van een riviertje - en of hij die kleine grot in kwestie wel eens had gezien. Maar Oz was een beleefde Diglett en als iemand niet wilde dat hij tegen hem praatte, dan deed hij dat ook niet. Hij keek even naar Mizukage en maakte dezelfde overweging als Zephir. Ach, de Squirtle Wartortle was ook druk aan het eten. misschien moest hij hem ook maar met rust laten...

ARYA ~ Olivia leek wat verrast door haar vraag. “Uhm. Een hele goede vraag”, zei ze nadenkend. Ze keek naar de lucht. Arya keek ook omhoog en zag een wolk die ze wel iets van een Jigglypuff weg vond hebben. Ze rilde even. Die pokémon waren eng. Het duurde even voordat Olivia een antwoord gaf, maar uiteindelijk kwam het. “Ik denk dat het ligt aan het feit dat ik... tja, de schoonheid van Pokémon in gevechten veel mooier vind dan coördinatoren laten zien. Ik respecteer wat ze doen, maar het ligt mij niet. Ik houd van de spanning wat sterk aanwezig is in een langdurig, heftig gevecht tussen twee Trainer’s en hun Pokémon. De emoties, herinneringen en natuurlijk de rondpompende adrenaline springt daar gewoon vanaf.“ Ze leek het te menen. Haar ogen glommen en haar handen bewogen energiek door de lucht terwijl ze praatte. Arya glimlachte. Hartstocht, dacht ze. “En jij dan, Arya?” gooide Olivia de vraag toen terug. Arya grinnikte kort. "Ik zal meteen toegeven dat het niet komt door mijn grote passie voor pokémongevechten. Ik vind het heel leuk, maar een passie zou ik het niet noemen... Nee, eigenlijk heb ik gewoon enorme podiumvrees. En vrees voor wel meer dingen overigens, ik ben nogal een angsthaas. Ik zou echt nooit op zo'n podium kunnen staan, met al die mensen en die jury die je aanstaren. Ik zou veel te bang zijn dat er iets fout ging, dat het er stom uitzag, zoiets. In een gymgevecht... het is eng om naar binnen te stappen, om de gymleider uit te dagen. En ik vind het altijd eng om als eerste aan te vallen. Maar zodra het gevecht eenmaal bezig is... het mat af en tegelijkertijd krijg je er energie van. Het is razend spannend, maar niet meer zo zeer eng. Maar dat zul je vast wel kennen." Ze glimlachte.

OOC: Geeft niet ^^


Laatst aangepast door Arya Myani op zo dec 28, 2014 6:56 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story zo dec 28, 2014 2:24 am


Blijkbaar had Byu amper iets gemist en kon hij zelfs opgelucht ademhalen. Zephir had namelijk gezegd dat hij hem amper mocht en dat hij hem verder met rust zou laten. De Spearow vond dat werkelijk waar de beste zinnen wat de Pokémon tot nu toe had uitgesproken of zelfs maar elke aanwezige Pokémon. Eindelijk werd hij met rust gelaten en gaven ze hem de ruimte om rustig te kunnen eten zonder een theekransje te beginnen met de andere Pokémon. Het was nu echter nog de vraag of Oz dezelfde voorbeeld zou volgen. Van de twee was Oz de meest beleefde Pokémon en dat zag hij duidelijk weer verschijnen. De Diglett verwijderde zich ook van hem af en de conversatie was voorbij. Hij had genoeg aan ze verteld wat ze wilde weten. Ook had hij zijn frustratie en agitatie enigszins weten in te houden voor de verandering. Nu hij eindelijk had wat hij wilde was het wennen om zonder felle blikken op iemand gericht, te eten. Was hij eraan gewend geraakt om gestoord te worden of had hij het… fijn gevonden? Bespottelijk! Byu snoof en nam een grote hap van de Berry. Een conversatie beginnen met een straatPokémon en een bruine molPokémon? Had hij last van zonnesteek of iets dergelijks? Dat moest wel, want dit klonk niet als hem. Verre van.

Arya glimlachte om haar antwoord. Een teken van acceptatie, vond ze zelf. Olivia was echter zwaar benieuwd naar de reden van Arya. Wat zou het een toeval zijn indien ze dezelfde redenen zouden hebben. Haar rivaal met dezelfde passie en reden voor het pad dat ze gekozen had. Was dat niet fantastisch? Het overviel haar echter dat ze veel sneller dan zij al haar antwoord gevonden had. Aandachtig luisterde ze naar Arya’s woorden. Ze zei direct dat het niet door passie kwam, dus leek de kans op dezelfde reden al vervlogen te zijn. Niet dat het iets uitmaakte. Een rivaal en vriendin met een andere reden was misschien nog veel beter. Onbewust grinnikte ze wel zacht om haar openingszin. En toen vervolgde haar echte reden; podiumvrees. Een angst die vrij veel voorkwam nu ze erover nadacht. Om alleen op een podium te staan, terwijl vele ogen op je gericht staan en elke teken van angst konden waarnemen. Ze huiverde al lichtjes aan het denken aan hoe het moet aanvoelen. Een zwak en weerloos gevoel. Bah. Niets voor haar. Arya vertelde ook dat het niet enkel daaraan lag, maar ook aan haar andere angsten. Direct dacht Olivia aan een gymgevecht waar de angst ook aanwezig was en alsof Arya haar gedachten kon lezen ging ze daarop in. Ze bleek ook dezelfde angst daarin te koesteren, maar eenmaal in het gevecht trok het weg door de spanning. De spanning die zij zelf nog geweldig vond. En daar hintte Arya ook op. Speels trok ze haar hand achter haar hoofd en stak haar tong uit. “Ja, klopt.” Zei Olivia met een grinnik, waarop ze wat serieuzer Arya in haar opnam. “Ik denk dat je de angst wel kan overwinnen. Vertrouw gewoon in je Pokémon en op het feit dat je niet de enige bent met de angst die je in je hart draagt. Ik denk dat de coördinatoren hetzelfde doen om over hun podiumvrees te komen.” Zei Olivia met een bemoedigend lachje. Ze had wel vertrouwen in Arya dat ze over haar angsten zou komen. Het was al dapper dat ze al bijvoorbeeld twee gymgevechten gewonnen had en toch bang was. Ze was dapper, zelfs, maar had het niet door.

OOC: Mizukage is een Wartortle, geen Squirtle. Wink
Terug naar boven Go down
avatar
Arya Myani


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 676
Poképoints : 344
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 13 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story zo dec 28, 2014 11:57 pm

ONA ~ Alle pokémon aten een tijdje in stilte toen Oz en Zephir gestopt waren met Byu lastigvallen. Uiteindelijk bleek het natuurlijk Ona te zijn die de stilte als eerste niet aankon. In Ona's wereld moest er altijd iets gebeuren, anders was het saai. Maar wat? Ze was zo verstandig om niet weer met bessen te gaan gooien, hoewel er al pretlichtjes in haar ogen kwamen bij de gedachte aan het voedselgevecht dat ze zou kunnen ontketenen. Ze had echter geen zin in nog een tik van Byu op haar kop. Misschien moest ze haar vermaak maar eens op de saaie manier zoeken: met een doodgewoon gesprek. Ze liep naar de Wartortle, omdat die wat toegankelijker was dan Byu. "Hoi, Mi", zei ze, aangezien ze enkel de eerste lettergreep van zijn volgens haar veel te ingewikkelde naam had onthouden. En nu, wat moest ze vragen? Hoe gaat het? Hoe lang ben je al bij dat meisje? Vind je haar aardig? Saai, saai saai. "Heb je wel eens iets gestolen?" vroeg ze. Ze hoorde een verontwaardigd geluidje van Oz komen, maar daar besteedde ze nooit aandacht aan. Ona vond het best een normale vraag. Oz had misschien nooit iets gestolen, maar hij was ook saai. Van Gwen wist ze het niet, maar ze dacht eigenlijk van wel. Vroeger dan. De Charmeleon was nu ook saai geworden. Maar Zephir was veel cooler en hij was een dief en Ona had zelf ook vaak genoeg dingen gestolen: verrekijkers, camera's, snoep en rammelaars van baby's. Om alles een dag later verveeld weer aan de kant te gooien. Stelen was zelf niet zo zeer cool, maar het waren wel alleen coole pokémon die het deden, volgens Ona.

ARYA ~ “Ja, klopt”, zei Olivia. “Ik denk dat je de angst wel kan overwinnen. Vertrouw gewoon in je Pokémon en op het feit dat je niet de enige bent met de angst die je in je hart draagt. Ik denk dat de coördinatoren hetzelfde doen om over hun podiumvrees te komen.” Arya knikte. "Het klinkt alleen nogal wat makkelijker dan het is. Ik heb twee weken in de buurt van de Pewter Gym rondgehangen voor ik naar binnen durfde te gaan", zei ze met een licht beschaamd gegrinnik. "Bij de watergym ging het makkelijker, daar gaf ik mezelf gewoon geen tijd om erover na te denken. Maar je hebt gelijk. Ik denk ook wel dat ik nu beter ben in vertrouwen op mijn pokémon dan eerst en dat komt zowel doordat zij veranderd zijn als doordat ik zelf veranderd ben." Vertrouwen op een pokémon die in een gevecht bijna nooit deed wat je zei was gewoon niet erg makkelijk, maar Arya had bij het gevecht tegen Brock gemerkt dat Gwen en Ona, maar eigenlijk bijna alles pokémon wel bereid waren mee te werken als ze begrepen dat het belangrijk was. Doordat de samenwerking in dat gevecht goed was verlopen, had Arya de tweede gym beter aangedurfd, al had ze daar niet Gwen, maar Zephir ingezet. "Maar ik ben wel nu al zenuwachtig voor de elektrische gym, die ik als volgende uit wil dagen. Ik vind het zo moeilijk om in te schatten wanneer je er klaar voor bent."

OOC: Aargh, ik vergeet het steeds ^^"
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story wo dec 31, 2014 1:03 am


Mizukage zat heerlijk aan de zoveelste Berry te kauwen toen plotseling de Tangela op hem af liep. Daarvoor was het vrij rustig, buiten het gebabbel tussen Zephir, Oz en Byu. De conversatie bleek echter al voorbij te zijn en het lag weer duidelijk aan Byu. Die zat te genieten van zijn Berry. Nu was hij echter aan de beurt en keek hij verrast op bij het verschijnen van Ona. Ze begroette hem met ‘Mi’, een aparte verkorting van zijn naam. Zo erg vond hij het niet, gezien hij toe gaf dat zijn naam vrij lang was. Zelfs Olivia neigde hem vaak Mizu te noemen in plaats van zijn volledige naam. Beleefd legde hij de half aangevreten Berry naast zich. Toen pas voelde hij met de top van zijn tong dat zijn mond nog achter het sap zat. Beschaamd veegde hij ze weg met zijn poot. Hoe kon hij dat niet eerder gemerkt hebben? Tsjonge, nu had een andere Pokémon hem in een vieze staat gezien. En nou trok ook het gevoel van lichte schaamte in zijn buik op. Het wist enigszins weg te trekken toen het bij de andere niet veel anders bleek te zijn. Zelfs Byu die netjes at had hier en daar wat sap op zijn snavel zitten. In een wat kalmere staat besloot hij Ona weer vriendelijk aan te kijken. “Hey, Ona.” Begroette hij haar vervolgens, benieuwd naar wat ze te zeggen had. Ze leek even in gedachten weggedommeld te zijn, voordat ze weer sprak. En daar kwam het, een absurde vraag. Ze vroeg of hij weleens iets gestolen had. Mizukage staarde haar verrast aan en op hetzelfde moment klonk Oz’s verontwaardigde reactie op de achtergrond. Hij was ook totaal uit het veld geschoten door haar vraag. Hij had amper iets van Olivia of Byu gestolen. Als hij al iets pakte wat van een ander was gaf hij het altijd terug. Zo lag dat bij hem eenmaal. Het was nog vreemder dat Ona de vraag aan hem stelde. Het was natuurlijk Ona waarmee hij te maken had en een normale gang van zaken was niet haar ding. Zo ook in gesprekken. “Nee. Als ik iets kreeg van een ander gaf ik het altijd terug.” antwoordde Mizukage oprecht, “. Waarom zou ik andermans spullen stelen?” Met een lichte frons keek hij haar aan. Het was slecht om van een ander te stelen, tenzij je het voorwerp mocht hebben van dat persoon. Wacht eens even, had Ona dan nog nooit iets gestolen? Met haar karakter leek ze het type dat het vaak zou doen. “En jij, Ona?” vroeg hij voorzichtig.

Arya knikte en vervolgde spoedig dat het een tijdje duurde, voordat ze de Pewter City Gym in durfde. Dat kon Olivia wel begrijpen, maar moest er kort om grinniken. Ze zag het zich al voor haar hoe Arya een tijdlang rond de gym liep en niet in durfde. Zij was er direct ingestapt als het ware en kwam zegevierend uit de gym gestapt met de Boulder Badge op zak. Arya vervolgde dat ze bij de watergym zichzelf geen tijd gaf om erover na te denken. Dat was vrij handig, want dan raakte je er ook niet dagenlang nerveus over. Je werd dan nerveus wanneer je op de strijdveld stond en wist dat het menens was. Ze vervolgde met dat zij en haar Pokémon veranderd waren en ze daardoor meer vertrouwen in ze had. “Des te beter, Arya.” reageerde ze er direct op met een glimlach. Het was ontzettend goed van haar om daardoor meer vertrouwen in ze te hebben. Bij haar was het echter een klik gekomen bij haar starter vanaf het begin, maar vooral sinds de gymgevecht. En met Byu eveneens. Sinds dat punt in hun reis hebben ze een betere band met elkaar. Spoedig voegde ze eraan toe dat ze niet wist wanneer ze gereed zou zijn voor de Vermillion City Gym. Direct staarde hij haar verrast aan. Dat was de gym van haar nicht, Mitsu Hotaka. Ze is een gedreven Elektrische Pokémon Trainer en pittig om te verslaan. Buiten haar eigen Pokémon die beide zwak waren voor Elektrische aanvallen, had Arya echter voordeel met haar Diglett en eventueel haar Tangela. Alsnog moest Arya haar nicht niet onderschatten. Het duurde even voordat ze ook een antwoord gevonden had op Arya’s opmerking. “Je bent voorbereidt wanneer je de Trainer’s die ook dezelfde gym uitdagen aan kan, of in ieder geval de meeste. Dat terzijde ligt het ook aan je Pokémon zelf, wanneer hen aangeven dat ze genoeg training gehad hebben moet je ze erop vertrouwen. Beetje vaag misschien, maar beter kan ik het niet verwoorden.” Besloot Olivia te antwoorden, waarna haar blik kort weer op de groep Pokémon viel. “Je gaat dus je Diglett en Tangela waarschijnlijk inzetten. Dan zou ik op gaan letten op de snelheid van Mitsu’s Pokémon. Die zijn zeer snel. Meer tips geef ik trouwens niet.” Zei Olivia bemoedigend. Pas na haar woorden betrapte ze op het feit dat ze heel luchtig de naam van haar nicht aka gymleider had opgenoemd. Het was immers haar nicht, maar Arya wist dat natuurlijk niet. Zou ze dat haar vertellen? Ach, ze vertelde het wel als ze er naar vroeg.
Terug naar boven Go down
avatar
Arya Myani


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 676
Poképoints : 344
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 13 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story wo jan 07, 2015 8:26 am

ONA ~ Ona giechelde. De Wartortle zat onder het bessensap en hij leek er nogal beschaamd over. De beschaamde begreep Ona niet helemaal - wat was er erg aan bessensap? -, maar zijn gezichtsuitdrukking toen hij het ontdekte was erg leuk. Hij was natuurlijk ook redelijk verbaasd na haar vraag. Ona moest nu weer giechelen om zijn verraste blik. “Nee. Als ik iets kreeg van een ander gaf ik het altijd terug", zei Mi. “Waarom zou ik andermans spullen stelen?” Ona haalde haar schouders op. Of tenminste, zo'n soort beweging maakte ze, want ze had helemaal geen schouders, aangezien ze geen armen, maar tentakels had. Mi kaatste de vraag terug. "Ja", zei Ona met opnieuw die schouderophaalachtige beweging, alsof het doodnormaal was om zo af en toe wat dingetjes af te pakken. "Maar ik steel niet van de armen", voegde ze er plechtig aan toe. Ze had eigenlijk geen idee of dat waar was, maar het klonk wel mooi. Nobel. Een woord dat totaal niet bij Ona te Tangela paste. "Zephir wel, denk ik, hij steelt van iedereen." Ze keek even naar Zephir, die opkeek. "Hebben jullie het over mij?" vroeg hij een beetje wantrouwig. Hij had zijn naam gehoord, maar niet opgevangen wat Ona precies had gezegd.

ARYA ~ “Des te beter, Arya”, zei Olivia en Arya knikte. “Je bent voorbereidt wanneer je de Trainer’s die ook dezelfde gym uitdagen aan kan, of in ieder geval de meeste. Dat terzijde ligt het ook aan je Pokémon zelf, wanneer hen aangeven dat ze genoeg training gehad hebben moet je ze erop vertrouwen. Beetje vaag misschien, maar beter kan ik het niet verwoorden", ging het meisje verder, waarna ze even naar de groep pokémon keek. “Je gaat dus je Diglett en Tangela waarschijnlijk inzetten. Dan zou ik op gaan letten op de snelheid van Mitsu’s Pokémon. Die zijn zeer snel. Meer tips geef ik trouwens niet.” Arya keek haar aan. "Je zei dat je naar me opkeek, maar jij weet veel meer over pokémon en gyms dan ik", zei ze. Het viel haar op dat Olivia Mitsu Hotaka gewoon bij haar voornaam noemde, maar eigenlijk hadden best veel trainers het over gymleaders met hun voornamen. "Bedankt voor de tip. Hoe weet je dat? Heb je oudere broers of zussen die al tegen haar gevochten hebben? Ik ga inderdaad Oz en Ona inzetten. Vooral Oz is behoorlijk snel, dus dat kan best goed gaan. Ona is wel wat langzamer, maar ze heeft als voordeel dat ze een grote reikwijdte heeft met haar tentakels en ze haar aanvallen goed uit kan spreiden, waardoor snelheid niet altijd nodig is." Ze verbaasde zich er zelf over dat ze dat zo kon bedenken, al kon je het moeilijk een bijzondere prestatie noemen. "Mijn broers hebben hun Kanto badges al op zak, maar ze geven mij niet echt veel tips. Ik zie ze sowieso niet vaak en ze willen dat ik het zelf doe. Mijn zus zou me misschien meer vertellen, maar zij is coördinator."
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story di jan 13, 2015 1:52 am


De Wartortle keek verrast op van het antwoord van Ona, hoewel hij ergens toch de ‘ja’ verwacht had van haar. Het was vooral het feit dat ze het zei, alsof het een heel normaal iets was, zoals slapen. Of wellicht eten. De jonge Pokémon kon het niet laten door zijn mond iets open te trekken met zijn pupillen uitvergroot. Ona voegde er plechtig  aan toe dat ze niet stal van de armen alsof dat haar daden zou goed spreken. Mizukage zweeg een paar tellen met zijn mond weer dicht gesloten. Ze stal niet van de armen, huh? Maar er waren geen arme Pokémon in steden, dorpen of in de wildernis. Het was namelijk een definitie van geld in de mensenwereld. Wat zou een Pokémon, zoals Ona daaraan hebben? Of bedoelde ze een ander soort ‘arm’, eentje die betrekking had tot hún wereld? Uit beleefdheid besloot hij maar te zwijgen en knikte hij traag naar haar. Hij had geen zin om een wellicht stomme vraag te gaan stellen of Ona geagiteerd te krijgen door een discussie met haar aan te gaan. De goede sfeer zou dan ook direct verdwenen zijn, datgene waar ze al een tijdje voor hadden gewerkt om te bereiken. Het kwam ook als een opluchting toen ze het woord weer nam. Haar bericht was echter minder fijn, gezien ze vertelde dat Zephir wél van iedereen stal. Alsof hij wel van de zogeheten ‘armen’ stal. Maar was Zephir echt zo’n type? Hij had eerder iets opgevangen over de hoed van de Charmeleon die Zephir gestolen had. Dan leek het wel aanneembaar. Alsnog was het te vroeg om conclusies te trekken en keek hij enkel Zephir’s kant uit. “Echt?” vroeg hij zachtjes aan Ona. Het voelde slecht aan om andere iets naars achter je rug te horen zeggen. Dus voelde hij zich deels schuldig, terwijl hij zijn kant uit keek. En op dat zekere moment reageerde de Meowth, maar bleek uit zijn woorden dat hij enkel zijn naam gehoord had. Een schok ging door zijn lijf heen, voordat hij zich een houding wist te vinden. Mizukage grinnikte onzeker en sloeg zijn poot achter zijn hoofd. “Ona zei dat je van iedereen steel. Is dat waar?” Dom, dom, dom! Nu had hij zoiets stoms gevraagd, terwijl hij zonet erover nadacht hoe slecht het was om nare dingen te zeggen -al had hij enkel geluisterd- achter iemand’s rug om. Er was echter geen weg meer terug en ongemakkelijk keek hij weg van Zephir en Ona.

Olivia keek op van Arya’s woorden en wist even niets op te zeggen. Ze vertelde dat ze meer over Pokémon en gym’s wist dan zij, terwijl ze eerder zei dat ze naar haar opkeek. Ergens voelde zich gevleid door de opmerking dat ze veel wist, maar dat was te danken door haar opvoeding en niet haar reis. Arya integendeel had zeker het meeste van haar reis geleerd van wat ze wist en dat was meer waardevol dan het aan te horen van je familie of boeken.  “Stop it!”Grinnikte ze. Olivia wuifde het af met een handgebaar, terwijl haar wangen lichtjes rood kleurde. “Jij hebt alles tenslotte tijdens je reis geleerd en ik niet. Althans, dat neem ik aan. Ook heb je veel meer ervaring tijdens je reis opgedaan en heb je een betere band met je Pokémon die bovendien veel kracht uitstralen.” antwoordde ze eerlijk, waarna haar blik teruggleed naar de groep vretende Pokémon en de kleiner wordende Berry’s hoop. De Charmeleon, Diglett, Tangela en Meowth straalde meer kracht uit dan haar eigen Wartortle en Spearow door hun onderlinge band en levenservaring die sterk met die van hen verschilde. Olivia keek traag weer van hen naar Arya die haar bedankt voor haar eerder gegeven tip. Ter reactie liet ze een zwak glimlachje zien, het was het minste wat ze voor haar rivaal kon doen. Vervolgens vroeg ze of ze oudere familieleden had die al eens eerder haar uitgedaagd hadden, waarop ze direct met haar hoofd schudde voordat Arya haar zin afgemaakt had. “Nope. Zou moeilijk zijn om jezelf uit te dagen. Mijn nicht is namelijk Mitsu Hotaka, de enige echte gymleider.” antwoordde ze vol trots met glinstering in haar ogen. Niet dat het makkelijker zou worden voor Arya om met haar Pokémon te winnen. Het stelde wel haar gerust dat Arya al op een soort strategie was gekomen met Ona en Oz. Een teken dat haar rivaal zichzelf teveel aan het onderschatten was. Arya vertelde vervolgens over haar broers die alle badge’s al hadden – een enorme prestatie op zich - , maar haar geen tips wilde geven en dat ze een coördinator als zus had. Het was duidelijk dat ze behoorde tot een vrij groot gezin met vier kinderen. Wel naar dat haar broers geen tips wilde geven, maar waarom zouden ze? Het was jouw reis en je moest de informatie zelf vergaren tijdens je reis en niet van familieleden. “Je broers hebben gelijk, Arya. Je moet tijdens je reis achter hun tactiek komen en niet door naar iemand ander’s ervaring te vragen.” Reageerde Olivia met een serieuze blik, “Dat is de beste reis die je dan kan hebben, eentje die je zonder de hulp van andermans ervaringen had gemaakt.”
Terug naar boven Go down
avatar
Arya Myani


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 676
Poképoints : 344
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 13 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story di jan 13, 2015 6:29 am

ONA ~ Mi was geschokt en dat deed Ona veel plezier. Ze knikte samenzweerderig. Toen Zephir opkeek begon ze onbedaarlijk te giechelen. De Meowth stond op en liep naar hen toe, zijn wenkbrauwen een beetje verbaasd opgetrokken en van de een naar de ander kijkend. “Ona zei dat je van iedereen steel. Is dat waar?” zei Mi en hij schrok meteen enorm van zijn eigen woorden. Ona proestte het uit. Die Wartortle was geweldig: dat gezicht, die ongelofelijke tactloosheid!

ZEPHIR ~ Zephir vernauwde zijn ogen en keek Ona aan. Fijn, van je teamgenoten moest je het maar hebben. "Stál", zei hij en hij keek naar Mizukage. "Dat is al lang geleden." Het was natuurlijk een keiharde leugen. Stelen was zo ongeveer een instinct, het zat in zijn bloed. En hij vond het leuk om te doen. Maar erover liegen was geen probleem. Hij was een goede leugenaar, de Wartortle zou niet door hem heen kunnen kijken. Liegen en bedriegen waren Zephirs grote talenten. Hij voelde zich er ook niet schuldig over. Hij probeerde niet al te veel te liegen, hij wilde niet zijn hele leven en zijn vriendschap met zijn teamgenoten baseren op leugens, maar je kon nu eenmaal niet alles vertellen. En wat niet weet, wat niet deert, nietwaar? "Van iedereen, ja," zei hij, even terugkomend op Mizukages vraag, "waarom zou ik een verschil maken? Je kunt me in ieder geval niet verwijten dat ik mensen of pokémon voortrok." Hij grijnsde ontspannen. Ja, ik was een dief, maar ik ben er open over en heb niets meer te verbergen. Dat was de boodschap die hij af wilde geven en hij was ervan overtuigd dat dat zou lukken. Het was hem altijd gelukt.

ARYA ~ Olivia begon nu te praten over ervaring en nu was het Arya's beurt om rood te kleuren. Complimenten ontvangen was niet echt iets waar ze goed in was. Bij Olivia's opmerking over de kracht van de pokémon glimlachte ze. Dat was wel iets waar ze het mee eens was, al wist ze niet of de kracht van haar pokémon zou zozeer aan haarzelf te danken was. “Nope. Zou moeilijk zijn om jezelf uit te dagen. Mijn nicht is namelijk Mitsu Hotaka, de enige echte gymleider”, zei Olivia toen. Arya's ogen werden groot. "Wauw! Een gymleider als nicht. Het lijkt me wel vreemd voor je om haar in een officieel gevecht uit te dagen." Geen wonder dat Olivia zo losjes over Mitsu Hotaka sprak!
Olivia gaf Mart en Ato gelijk, ze moest alles zelf ontdekken op haar reis. “Dat is de beste reis die je dan kan hebben, eentje die je zonder de hulp van andermans ervaringen had gemaakt", zei ze. Arya glimlachte. "Ja, daar heb je wel gelijk in. Als ik van tevoren alles al had geweten, was het toch minder leuk geweest. Misschien waren bepaalde ongelukken niet gebeurd als ik vooraf gewaarschuwd was, maar het zijn wel leuke anekdotes voor later. De meeste, tenminste." Ze dacht niet dat ze ooit iemand over Gwens eerdere rebellie en vertrek zou durven vertellen en de Beedrill-aanval op Iria en Arya was iets te serieus geweest om grapjes over te maken. Maar de eerste, lastige dagen van samenwerking met Gwen, de enge Jigglypuff bij Mount Moon, haar ongelofelijk angst voor dat eerste gymgevecht, het waren allemaal mooie verhalen, ook al was ze er op het moment zelf iets minder blij mee geweest.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story zo jan 18, 2015 8:34 am


Ona zat hem duidelijk uit te lachen op de achtergrond wat niet heel goed uitwerkte op zijn slechte actie. Hoewel de Meowth niet al te beledigd op reageerde dat hij vroeger stal, maar tegenwoordig dat amper meer deed. Ergens raakte Mizukage er gerust op, maar het lag vooral aan het feit dat de vraag niet te slecht aangekomen was. Kort erna voegde hij toe dat hij van iedereen wel stal, zowel Pokémon als Trainer’s. Dat was niet veel beter om eerlijk te zijn, maar het was beter dan een partij voor te trekken? Toch? Ach, wie hield hij voor de gek? Het bleef een slechte daad en hoorde simpelweg geeneens te gebeuren. Het viel hem wel op dat de Meowth voor een dief vrij eerlijk was en dat niet verborg wat een goed iets was. Hij was niet verloren in zijn ogen. Hopelijk zou de Pokémon zijn diefstallen goed kunnen sussen met goede daden. En eerlijkheid was de weg er naar toe. De Pokémon had echter nu wel zijn aandacht getrokken. Hoewel Zephir van andere stal, wat was dan datgene wat hij stal? Wat vond hij echt zo waardevol dat hij per sé moest afpakken van een ander en waarom? “Maar wat stal je en waarom?” vroeg Mizukage nieuwsgierig, het gelach van Ona negerend.

Olivia genoot van de rode wangen die op Arya’s gezicht waren verschenen na haar complimenten. Het zag er schattig uit en het werd ook duidelijk dat ze moeite had om deze te ontvangen. Pas een tijdje later liet ze een glimlach zien toen ze over de kracht van Pokémon begon. Daar hadden ze dus duidelijk dezelfde mening, anders had Arya wel iets anders gezegd. De verbaasde reactie van Arya was echter ook kostelijk toen ze over haar nicht vertelde. Zelden had ze het iemand toevertrouwd, zelfs op haar school niet, bang dat ze haar meer zouden pesten. Dit was zelfs de eerste keer dat ze het iemand verteld had en het was fijn dat Arya dat persoon mocht zijn. Arya begon erover dat het vreemd moest zijn om je eigen nicht uit te moeten dagen in een gymgevecht. Daar had ze vaak over nagedacht en zag ze een geweldig, heftig gevecht voor zich en nam haar hartslag direct toe alsof ze al in het gevecht zat. Het zou een geweldig gevecht zijn, maar wel een tikkeltje raar. Olivia knikte kort. Toen gaf Arya toe dat een verklapte reis niets zou zijn. Even leek Arya af te dwalen in haar gedachten, zeker denkend over haar avonturen. Zo had Olivia al de Onix incident aan het begin kunnen bedenken, het gymgevecht, haar ontmoeting met Ralph en Kettil waar het van een oefengevecht naar een bende en naar een bosbrand ging. En er stond haar zoveel meer op te wachten. “Er ligt gewoon zoveel voor ons nog in petto en na alle acht badges is het verre van voorbij. Dan streef ik naar Johto, Hoenn, Sinnoh, Unova en Kalos! En misschien wel meer.” De woorden vloeiden haar lippen voorbij. Haar toekomstplannen die ze al jaren verborgen in haar hart hield; haar reis voortzetten in alle andere regio’s waar veel avonturen, ervaringen en Pokémon op haar zaten te wachten.
Terug naar boven Go down
avatar
Arya Myani


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 676
Poképoints : 344
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 13 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story ma jan 26, 2015 8:36 am

ZEPHIR ~ Zephir ontspande van binnen ook iets meer toen hij merkte dat Mizukage hem geloofde. Hij leek niet erg blij met het feit, maar hij was niet vijandig. “Maar wat stal je en waarom?” vroeg hij. Tja, het goedpraten. Iedereen dacht altijd dat er wel een goede reden voor moest zijn, maar feit was dat hij het ook genoeg voor de lol had gedaan. "Eten", zei hij. "De reden daarvoor lijkt me logisch. En eigenlijk alles wat glom: horloges, geld. Geen trouwringen, ik had ook mijn principes." Hij grijnsde, maar zorgde ervoor dat hij een beetje schuldbewust keek. Ik had mijn redenen, maar ik zal niet beweren dat ik er trots op ben, zeiden zijn ogen. "Ik ben een Meowth", zei hij, alsof dat op zich al reden genoeg was om glimmende voorwerpen te stelen. En ergens was dat ook wel zo. Meowth houden van alles wat glimt. Waar het aan lag wist hij niet eens, maar zodra hij iets zag schitteren, wilde hij het vasthouden, ernaar kijken en zijn ogen schitterden dan net zo als het voorwerp van zijn begeerte.

ARYA ~ “Er ligt gewoon zoveel voor ons nog in petto en na alle acht badges is het verre van voorbij. Dan streef ik naar Johto, Hoenn, Sinnoh, Unova en Kalos! En misschien wel meer", zei Olivia. Ze klonk enthousiast en haar ogen schitterden. Arya grinnikte. Ze kon niet anders dan zich een beetje laten meeslepen door Olivia's enthousiasme, maar ze bleef wel realistisch. "Ho, ho, eerst maar eens die acht badges hier halen. Als ik in dit tempo doorga, ben ik daar nog wel een paar jaar mee bezig", zei ze lachend. Ze werd eigenlijk een beetje bang als ze daaraan dacht. Het leek dan zo'n oneindige reis. Maar tegelijkertijd dacht ze: is het niet juist ideaal dat het oneindig lijkt? Misschien zou ik eerder bang moeten zijn voor de leegte die daarna zal komen, als ik alle acht badges heb, al mijn doelen in Kanto heb behaald. Zal ik dan naar een volgende regio reizen, nog verder van huis? Ze was nu ook nooit thuis, maar in principe kon ze ieder moment dat ze heimwee kreeg teruggaan en met op zijn hoogst een dagreis weer in haar eigen huiskamer zitten, bij haar ouders. Of liever gezegd haar vader, want haar moeder zag je ook niet veel in huis. Dat ze niet iedere week langs huis ging, kwam doordat ze ergens ook wel een beetje zelfstandig wilde zijn. Als ze steeds maar weer naar huis zou gaan, zou het geen grote reis meer zijn, maar een reeks uitstapjes. Maar toch. Het kón wel en dat was een geruststellende gedachte. Helemaal alleen naar Johto of zelfs tot Kalos gaan...
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story ma feb 09, 2015 9:42 am


De Meowth legde aan hem uit dat hij voornamelijk eten stal, iets wat Mizukage nagenoeg amper stoorde. Hoewel het slecht bleef om andermans voedsel te jatten, was het minder erg dan daadwerkelijke bezittingen te jatten, zoals een ketting. Als een zwerf Pokémon leek het ook een voor de hand liggende optie om in steden voedsel te verkrijgen door te stelen. Het was echter nog niet geheel rechtvaardigt voor zijn gevoel, maar hij knikte traag dat hij Zephir’s reactie uitgehoord had. De Pokémon bleef duidelijk nobel en veranderde zijn indruk niet op hem. Door iets meer aan de indruk toe te voegen grijnsde de katachtige Pokémon lichtjes, alsof hij bewust was van zijn slechte daden. Mizukage geloofde er alles van wat de Meowth tot nu toe uitgekraamd had en zag in de Pokémon een eerlijke Pokémon die het juiste pad gekozen had. Als een laatste reminder, zei Zephir dat hij een Meowth was. Alsof hij een conclusie en reden achter zijn verhaal wilde aanknopen. Mizukage knikte nogmaals, en trok zijn mond al open om iets te zeggen, voordat een luide krijs zijn mond gesnoerd had.

“Fearow!”

Een enorme bruine gestalte doemde vanuit de bomen op en hield zijn kop trots op, zodat hij neerkeek op de Trainers en hun Pokémon. Het was meer dan een beetje duidelijk dat de Fearow niet vrolijk was met hen in zijn territorium en zelfs het voedsel opaten. Zijn voedsel. Olivia bevroor direct toen ze de blik van de woeste Fearow opgevangen had. De Pokémon was plotseling opgedoken en op een tijdstip dat ze zich amper kon herstellen van de schrik. Ook de Wartortle leek hier last van te hebben en was van de schrik zijn schild ingekropen door zijn instinct. Enkel Byu kon iets verrichten en keek met een venijnige bik richting zijn evolutie; een Fearow. De enorme Pokémon begon geagiteerd met zijn vleugels te slaan, waardoor enkele felle windvlagen hun kant op schoten. Direct sloeg Olivia haar armen voor zich, terwijl ze uit alle macht probeerde te blijven staan. De Pokémon won hierdoor tijd en schoot regelrecht op de groep etende Pokémon af met zijn snavel open, klaar om iemand in zijn snavel op te vangen. Pas op dat moment keerde de ernst van de situatie daadwerkelijk tot Olivia door en wisselde ze een bezorgde blik met Arya, voordat ze helder kon nadenken. Ze moesten de Fearow vertragen en snel ook! “Byu, gebruik je Fury Attack!” De Spearow wapperde zijn vleugels en ontweek de enorme snavel van de Fearow en pikte tegen zijn ogen aan wat enkel er toe leidde dat de Pokémon woester werd. De Fearow was vergelijkbaar met een op de hol geslagen Tauros en begon wild om zich heen te slaan en pikte ook fel Byu van zich af. In de tussentijd bleef Mizukage bang in zijn schild zitten tussen de rest van Arya’s Pokémon. Olivia maakte zich zorgen toen de Fearow een tweede uithaal maakte richting de groep Pokémon. Haar blik gleed echter regelmatig terug naar Byu die een tel lang amper bewoog en plotseling op volle snelheid het luchtruim in trad en zijn Fury Attack weer verder begon uit te oefenen op de Fearow. Dit vertraagde gelukkig de Pokémon, maar het leek aan Arya om de Pokémon te stoppen.
Terug naar boven Go down
avatar
Arya Myani


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 676
Poképoints : 344
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 13 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story do feb 12, 2015 9:21 am

ZEPHIR ~ Mizukage geloofde alles wat hij zei. Zephir vroeg zich af hoe ver hij zou kunnen gaan met zijn leugens. Zou hij hem kunnen laten geloven dat hij eigenlijk een Ditto was en geen echte Meowth? Het was verleidelijk het uit te proberen, maar hij wist dat het niet erg verstandig was. Als het niet lukte en hij één keer op liegen betrapt werd, zou al het andere wat hij had gezegd ook ongeloofwaardig lijken. Het leek of de Wartortle iets wilde gaan zeggen, maar in plaats van uit zijn mond, kwam er een kreet van boven. Zephir richtte zijn blik langzaam omhoog. Wat hij zag was misschien geen grote verrassing meer - de kreet 'Fearow!' had immers al verraden met wat voor pokémon ze hier te maken hadden - maar zijn adem stokte. De Fearow was groot.

ARYA ~ De enorme pokémon sloeg met zijn vleugels. Het voelde alsof er plotseling een grote storm was opgestoken en Arya zette zich schrap tegen de wind. Ona, rond als ze was, rolde langs haar als zo'n struikje dat je wel eens in wild-westfilms ziet. De wind die de Fearow veroorzaakte raasde, maar Arya meende Ona's uitgelaten lach eroverheen te horen. "Ingrain!" riep het meisje. De rollende vaart van de Tangela werd abrupt gestopt toen ze haar wortel in de grond plantte. Olivia had ook iets naar haar eigen pokémon geroepen. Byu fladderde om zijn veel grotere, geëvolueerde soortgenoot heen en pikte naar hem. De Fearow pikte echter terug en het was wel duidelijk dat dit geen klus was voor een Spearow alleen. De Fearow richtte zijn blik op een punt achter Byu, waar Oz bruine kop uit de grond stak. In de ogen van de wilde pokémon zag het eruit als een wormpje dat uit de aarde tevoorschijn kwam. De Fearow schoot naar voren. "Oz, ga ondergronds!" gilde Arya geschrokken en de Diglett dook weg voor de lange snavel. Arya sloot heel even haar ogen. Kom op, geen paniek, het is gewoon een pokémongevecht, en ook nog eens van heel veel tegen één. "Ona, gebruik Constrict op zijn snavel! En dan Absorb!" Ona's tentakels schoten naar voren. De Fearow beet er een paar door, maar er bleven nieuwe tentakels komen en ze wikkelden zich strak om de snavel van de grote vogelpokémon. "Gwen, Scary Face! Zephir..." Haar stem stierf weg terwijl ze zoekend om zich heen keek. Van de Meowth was geen spoor te bekennen. Wel zag ze Olivia's Wartortle, die zich teruggetrokken had in zijn schild. Arya nam het hem niet kwalijk. Ze had op dit moment zelf wel zo'n schild willen hebben.
De vleugelslagen van de Fearow haperden even. Gwen had haar Scary Face goed uitgevoerd, maar de vogel herstelde zich snel. Hij schudde wild met zijn kop en trok zijn snavel los uit Ona's greep. "Fearow!" krijste hij woedend. "Ember!" Gwen schoot vlammetjes op hem af, maar de vogel sloeg hard met zijn vleugels en het vuur doofde nog voor het hem bereikt had. Dit vroeg om drastischer maatregelen. "Ona, probeer zijn vleugels tegen te houden met Constrict. Gwen, Dragon Rage!" En pas op dat je Byu niet raakt, dacht ze ongerust toen ze de Spearow zag vliegen.

GWEN ~ De vlam op Gwens staart schoot de lucht in als een felle steekvlam en Oz dook naast haar op. "Op welk level evolueert Spearow?" vroeg Gwen. "Twintig, maar volgens mij is deze nog wel heel wat levels hoger dan dat", antwoordde de Diglett. Goed, dan was dit individu dus ten minste De Fearow wilde omhoog vliegen, maar Ona's tentakels hielden hem tegen. De vogel schreeuwde kwaad en oorverdovend. Daarna sloeg hij hard met zijn vleugels en schoot in de aanval. Zijn vleugels lieten witte lichtstrepen achter in de lucht terwijl hij naar voren schoot. "Aerial Ace", zei Oz gauw. De aanval sneed dwars door Ona's tentakels heen en hij leek er ook op te mikken Byu te raken. De Fearow dook omlaag en Arya dook ineen. Oz slaakte door gebruik van Astonish een werkelijk indrukwekkende strijdkreet die de Fearow heel even deed aarzelen. Een bol van vuur vormde zich in Gwens bek en ze liet haar Dragon Rage los op haar tegenstander. Het vuur raakte de vogel recht in zijn gezicht. Gwen grijnsde. Raak. Misschien was het niet genoeg om hem meteen uit te schakelen, maar intussen zou hij wel behoorlijk verzwakt zijn, niet alleen van haar vuur, maar ook van Byu's felle Fury Attack en Ona's Absorb. Tenminste, dat hoopte ze. Anders hadden ze wel een beetje een probleem.

ONA ~ Ona lachte vrolijk. Ze was met haar Ingrain tot stilstand gekomen naast de in zijn schild gekropen Mizukage. Ona tikte tegen het schild. "Hé, Mi, blijf niet in die schelp zitten en doe mee! Het is leuk!" lachte ze. Zij zag dit als één groot spel en het was precies op het goede moment gekomen, want dat gesprek met Mi en Zephir was hij eigenlijk alweer gaan vervelen toen de Fearow ten tonele was verschenen. Zij had de grootste lol en daarom probeerde ze Mi ook over te halen mee te doen. Het zou toch zonde zijn als hij de pret zou missen?
Gwens Dragon Rage schroeide niet alleen de veren van die grote vogel, maar ook Ona's uitgestoken tentakels. Er stonden zelfs een paar in brand! Er zaten geen gevoelszenuwen in de blauwe slierten, zodat het geen pijn deed als ze afgebeten werden of verbrandden. Het vuur kon zich echter wel over de tentakels naar Ona verplaatsen. Ona wapperde ermee in de lucht - wat het alleen maar erger maakte - en sloeg ze daarna tegen de grond, waardoor de vlammetjes doofden. "Hé, pas eens op!" riep ze verontwaardigd naar Gwen, maar die leek haar niet eens te horen. Tss, dat waren toch geen manieren?
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story zo feb 22, 2015 4:36 am


Olivia keek vastgenageld aan de grond toe hoe Arya haar Pokémon aanspoorde om wat te doen om de Fearow te stoppen met zijn razernij. Echter, werd Oz bijna binnen twee seconden geraakt. Spoedig grepen gelukkig enkele tentakels de snavel van de Fearow en voerde Gwen haar Scary Face op hem uit. Het leek erop dat de situatie wel onder de controle was, al was het duidelijk dat een Pokémon spoorloos verdwenen was; Zephir, de Meowth. Als het goed was kon hij niet ver zijn, ondanks de harde windstoot die de Fearow gemaakt had. Gerustgesteld dat hij in de buurt moest zijn besloot ze zich weer te concentreren op het gevecht, waarbij Gwen diverse Dragon Rage’s afvuurden en Byu wist te missen. Gelukkig. De Spearow zat inmiddels nog steeds venijnig uit te halen, maar het leek zijn effect overduidelijk te verliezen. Indien ze hun voordeel in de situatie wilde behouden moest hij een andere aanval gebruiken. “Byu, gebruik je Pursuit!” De Spearow haalde ditmaal minder snel zijn snavel naar de Fearow uit, maar zeker effectiever. De Fearow kraste luid en begon heftiger met zijn kop te schudden in de hoop de Spearow van hem af te krijgen.

Bang. Hij was ontzettend bang. Zijn lichaam trilde hevig en de tik op zijn schild maakte dat erger. Het was echter niet de Fearow, maar Ona geweest die de situatie blijkbaar vrij leuk vond. Ze leek te willen dat hij eraan meedeed, alsof ze een spel speelde. Mizukage begreep haar op dit punt niet dat ze niet besefte dat er gevaar dreigde en ze zwaar gewond konden raken. Maar haar woorden hadden hem weten te bereiken en traag trok hij zijn ledematen uit zijn schild. Wat hij direct zag was de pure samenwerking tussen Arya’s Pokémon om de Fearow te stoppen, terwijl Byu zo zijn eigen bijdrage had. De Fearow leek aardig verzwakt te worden, maar of de Pokémon het lang zouden overleven was nog maar de vraag. Hij slikte onzeker. Zouden ze dit wel winnen? Toen pas merkte hij de vlammen op de tentakels van Ona op, die ze wapperde, waardoor de vlammen enkel groter werden. Geschrokken deinsde hij naar achteren, starend naar de vlammen. De tentakels wapperde tegen de grond aan en de vlammen doofden spoedig weer. Ona reageerde natuurlijk verontwaardigd op Gwen die indirect voor de vlammen gezorgd had. Mizukage grinnikte zwakjes en wist iets te kalmeren, maar de zenuwen gierden nog door zijn lijf, terwijl hij de luid krassende Fearow opnam. Was hij in staat om iets te doen? Zwijgend keek hij toe naar de wilde bewegingen van de Fearow die steeds feller en wanhopiger werden. Wacht eens even… Mizukage opende zijn bek en vuurde een waterstraal op de vleugels van de Fearow, waardoor de veren nat werden. Het bleef een vliegende Pokémon en met natte veren werd hun lichaam te zwaar om te blijven rondvliegen. Zodoende zag hij dat de Fearow harder met zijn vleugels begon te wapperen om in de lucht te blijven en dus sneller dan hen uitgeput zou raken. Het zag er naar uit dat hij toch ook een redelijke bijdrage geleverd had. Hij voelde ook de kalmte wederkeren en een grijns op zijn gezicht verschijnen. Wellicht, konden ze dit echt winnen! “Bedankt, Ona!” zei hij over zijn schouder met dezelfde grijns. Ona had hem weten wakker te schudden. Al had ze dat zelf wellicht niet door. Nu leek er nog een ding te zijn wat hij kon doen. Hij nam een paar stappen en mepte zijn staart tegen de grond en bracht zichzelf omhoog en wist nog net zich vast te bijten aan de smalle nek van de Fearow. Direct hapte de Pokémon naar adem en sloeg hij zijn enorme vleugels een paar keer neer, voordat hij zich richting de grond liet vallen. Byu verliet op tijd de kop van de Pokémon en wist de zware Wartortle net op tijd op te tillen, voordat de Fearow met een klap op de grond neerkwam. Met wat gekreun liet Byu de Wartortle weer los en hijgde hij door de inspanning, terwijl Mizukage met een voldane grijns overeind kwam en de Fearow op nam in het bijzijn van Arya’s Pokémon en hun Trainer. Het was hun gelukt!

Olivia’s glimlach was nog nooit zo groot geweest toen ze de uitgeschakelde Fearow op de grond zag liggen. Direct stormde ze op haar Pokémon af en gaf ze hen een stevige knuffel. Ze was zo trots op hen dat ze meegeholpen hadden om de veel sterkere Pokémon te verslaan. Byu had immers met veel hulp zijn geëvolueerde vorm verslagen en Mizukage was over zijn angst gekomen en daadwerkelijk uit zijn schild gekomen. “Goed gedaan, jongens!” De twee Pokémon lieten een instemmend geluidje horen, waarna ze hen weer losliet en hen twee over hun kop aaide. Ze was zo blij dat ze haar Pokémon waren. Haar kameraden. Ze hees zichzelf overeind en nam Arya’s Pokémon op die ook gevochten hadden. “Bedankt, Ona, Oz, Gwen en… “ Huh? Waar was…. Zephir? Wacht, hij was natuurlijk pas geleden verdwenen! Waar was die Meowth? Haar focus lag zo erg op het gevecht dat ze de Pokémon compleet vergeten was. “Waar is Zephir?” vroeg ze in de hoop dat een van de Pokémon of Arya zou antwoorden. Dit was nogal zorgwekkend. Haar blik gleed terug naar de uitgeschakelde Fearow. Die had hem waarschijnlijk weggeblazen, maar naar waar?
Terug naar boven Go down
avatar
Arya Myani


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 676
Poképoints : 344
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 13 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story zo feb 22, 2015 6:31 am

ZEPHIR ~ Hij was altijd meer een vluchter dan een vechter geweest. Anderen verweten hem wel eens lafheid, maar hij vond dat er niets mis wat met wat zelfbehoud. Toch schaamde hij zich nu, terwijl hij toekeek hoe de anderen tegen de Fearow vochten. Al bij de eerste aanblik van de grote vogel was hij een struik in gedoken. Hij had toch niets kunnen doen. Hij kon niet vliegen om bij de Fearow te komen en langeafstandsaanvallen had hij niet. Als die vogel al dichtbij was gekomen, was dat met die grote, pikkende snavel geweest. En bovendien, ze hadden het er toch prima vanaf gebracht? Iedereen was nog bij bewustzijn (behalve de Fearow) en er waren geen ernstige verwondingen. Ze hadden hem niet eens nodig gehad. Dat was wat hij tegen zichzelf zei en hij geloofde zichzelf. En toch schaamde hij zich. Hij begreep het niet.
Wat moest hij nu zeggen? Zijn teamgenoten zouden niet naar zijn argumenten luisteren, zeker Gwen en Oz niet. Die waren meer het dappere, zichzelf voor anderen opofferende type en begrepen niet dat niet iedereen zo was. Hij zou er een leugen omheen moeten verzinnen. Verzin iets, voer een toneelstukje op, dat kun je toch zo goed? Zoals hij gewend was, kwam er al snel genoeg een idee in hem op.

GWEN ~ Het was niet te geloven, maar Ona had iets goeds gedaan. Mizukage was uit zijn schild gekropen en vocht ook mee en zijn aanvallen waren behoorlijk effectief. Met zijn Water Gun haalde hij de vogel neer en met een Bite werd de strijd beslist. Ze grijnsde toen Byu zijn teamgenoot optilde terwijl de Fearow met een zware klap op de grond viel. Dat was hoe een team hoorde te zijn. Gwen keek naar Arya. Die zei niets, maar had een enorme glimlach op haar gezicht, die zowel opluchting en dankbaarheid als een grote waardering uitdrukte. Gwen grijnsde terug. Olivia prees haar eigen pokémon in woorden en wendde zich ook tot Arya's team. “Bedankt, Ona, Oz, Gwen en… “ Gwen fronste. Het stof van het gevecht was gaan liggen en ze keek zoekend om zich heen. “Waar is Zephir?” vroeg Olivia. Gwens frons werd dieper. Inderdaad: waar wás Zephir? Ze had hem helemaal niet mee zien vechten. Na een paar tellen zag ze een struik bewegen en de Meowth kwam tevoorschijn. Hij wreef over zijn kop en keek een beetje gedesoriënteerd om zich heen. Zijn blik bleef hangen op de verslagen Fearow. "Jullie hebben jullie zo te zien wel vermaakt in mijn afwezigheid", zei hij. "Heb ik nou het hele gevecht gemist?" "Waar was je, Zephir?" vroeg Gwen ontstemd. De Meowth kreunde. "Verslagen door de eerste aanval", gaf hij schuldbewust toe. "Ik zal wel met mijn kop tegen een steen of tak aangekomen zijn door die storm die hij veroorzaakte. Gwen snoof geamuseerd. "Knock-out na één aanval. Zwakkeling", plaagde ze. Zephir lachte als een boer met kiespijn. Hij had hiermee zeker wat imagoschade opgelopen. Wat Gwen niet wist, was dat het nog veel erger was geweest als hij de waarheid had verteld.

ARYA ~ Haar pokémon zagen er vermoeid (en in één geval een beetje verschroeid), maar trots en voldaan uit. Arya was behoorlijk opgelucht dat het zo was afgelopen. Maar zoals ze zich tijdens het gevecht al had afgevraagd: waar was haar Meowth? Gelukkig kwam de pokémon al gauw tevoorschijn uit een struik en Arya zuchtte opgelucht. Ze was al bang geweest dat er iets ergs gebeurd was. Hij praatte even met Gwen en wreef daarbij over zijn achterhoofd, alsof hij daar pijn had. Hij had vast zijn kop gestoten. Arya keek naar Olivia. "Je team was ook heel goed. Ik vond het echt dapper van Mizukage", zei ze. "En Byu leek wel onvermoeibaar." Ze glimlachte en richtte haar aandacht weer op haar team. "Hoe gaat het?" vroeg ze een beetje bezorgd. Gwen haalde haar schouders op. Wel prima, bedoelde ze. Zephir deed hetzelfde. Oz glimlachte om aan te geven dat het met hem goed ging. Ona keek met een pruillipje naar haar zwartgeblakerde tentakels. Daar zouden ze in ieder geval even wat aan moeten doen, want hoewel de tentakels van een Tangela iedere nacht opnieuw aan konden groeien, was het beter om maar even naar het Pokémon Center te gaan. Voor de anderen ook trouwens, al was het maar omdat ze intussen doodop moesten zijn. Zelf kon ze ook wel wat rust gebruiken. Ze stond te trillen op haar benen van de adrenaline en toen die wegebde van vermoeidheid. "Zullen we even langs het Pokémon Center gaan?" stelde ze dan ook voor aan Olivia. Ze keek naar de Fearow. "En ehm... kunnen we die gewoon daar laten liggen? Ik moet toegeven dat ik niet graag in de buurt wil zijn als die Fearow weer bijkomt..." Gewoon rustig weg lopen terwijl ze net nog zo'n spannend gevecht hadden gevoerd voelde dan ook weer een beetje raar.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story ma feb 23, 2015 10:07 am


Het was een enorme opluchting toen Zephir spoedig weer verscheen en een gesprek leek aan te gaan met Arya’s Pokémon. Het leek er zelfs op dat hij ongedeerd was gebleven. Dat scheelde alweer een zorg. Vervolgens doemde Arya’s stem weer op en gaf haar team als geheel een compliment en hoe dapper Mizukage was geweest en Byu juist onvermoeibaar leek te zijn, tijdens de strijd. De Wartortle hield bescheiden zijn poot achter zijn kop na de compliment, maar hij stak wel zijn borst trots vooruit. De Spearow negeerde het echter en keek strak richting de Fearow. Zijn zorgen lagen nog steeds bij de wilde Pokémon en de kans dat hij plotseling zou bijkomen om verder te vechten. Er was geen moment van rust voor hem. Ze glimlachte bescheiden naar haar , waarop ze oogcontact met haar twee helden maakte. “We zullen zelfs sterker worden!” De twee Pokémon knikten en Byu leek weer zijn aandacht op Olivia gericht te hebben, alsof hij vastgesteld had dat de kans dat de Fearow plotseling in de aanval over zou gaan nihil was. Ze kon hetzelfde over Arya’s Pokémon zeggen, zoals bijvoorbeeld hoe Ona’s tentakels de Fearow in bedwang wist te houden of Gwen’s effectieve Dragon Rage hem eveneens verzwakte. Natuurlijk had je Oz’s bijdrage ook nog met zijn Astonish. Arya’s team had ook haar mond geopend van verbazing door hun samenwerking in de strijd. Het maakte haar echter nerveus nu ze hen in actie gezien had. Dit was namelijk zeker de topje van de ijsberg van Arya’s Trainer kwaliteiten en die van haar rivaal. “Jouw team was ook niet niets. Gwen’s Dragon Rage haalde veel uit, terwijl Ona’s tentakels de Fearow in bedwang hielden met Oz’s Astonish als de punt op de i. Geloof me, jullie waren ook goed bezig!” Bracht Olivia in met de typische glinsterende ogen en haar energieke inbreng. Ondanks dat voelde ze zich wel nogal moe na de spanning van het gevecht.

Het was niet heel anders dan bij de rest en een bezoekje aan de Pokémon Center leek haar geen slecht idee. Ze knikte dan ook toen Arya dat voorstelde. Het was echter de vaag wat ze met de Fearow zouden doen. De Pokémon lag er uitgeschakeld bij en kon zo makkelijk gevangen geworden door een onervaren trainer. “We brengen hem anders naar een veld toe. Daar kan hij, als hij bijkomt makkelijk wegvliegen.” Zolang het maar verder van de stad af was, dacht ze stilletjes erachter. Ze hadden wel wat geluk dat er een veld verderop zat, maar het zou wel spierkracht vereisen om de Pokémon te vervoeren. Echter, was bijna iedereen wel uitgeput na de confrontatie dus besloot ze het zelf maar te doen. Voorzichtig greep ze de Pokémon bij zijn vleugel en trok die voorzichtig de struiken in, die tussen de locatie en het veld zaten. Het was nogal gevaarlijk voor haar en de Pokémon, maar dat maakte het leven spannend. Mizukage liep haar direct achterna en greep de andere vleugel vast, terwijl Byu haar kant uit vloog om vervolgens uit te halen naar de scherpe uiteinden van de struiken. Het was wellicht onnozel en te risicovol wat ze deed, maar ze wilde niet dat de Fearow van zijn vrije leven ontnomen werd door een gevecht  met een andere Trainer. Dat was te oneerlijk voor woorden. Ze kregen gezamenlijk de Fearow maar op trage tempo verder door hun uitgeputte lichamen. Op dit tempo zou de Fearow zeker bijkomen, voordat ze het veld bereikt hadden.
Terug naar boven Go down
avatar
Arya Myani


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 676
Poképoints : 344
Reputatie : 32
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 13 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story di maa 10, 2015 8:58 pm

ARYA ~ Olivia nam het compliment in ontvangst en reageerde door op haar beurt Arya's team uitgebreid te complimenteren. Arya glimlachte. "Dankje. Ik denk dat ik me gelukkig mag prijzen met mijn team. Ze hebben zo hun meningsverschillen, maar las het moet, kunnen ze goed samenwerken." Ze keek even naar Oz. Die Astonish was helemaal zijn eigen idee geweest en het had goed gewerkt.
Olivia was het ook wel eens met het idee om naar het pokémon center te gaan. Ze leek ook het idee te delen dat ze niet gewoon weg konden gaan. Die Fearow lag daar nog steeds uitgeteld in het gras. “We brengen hem anders naar een veld toe. Daar kan hij, als hij bijkomt makkelijk wegvliegen”, stelde het meisje voor. Arya knikte. Dat was een goed idee. Ze volgde Olivia. Zij had een van de vleugels gepakt en Mizukage de andere. Arya ondersteunde met haar handen de kop en snavel van de enorme vogel, zodat die niet over de grond sleepten. Een beetje nerveus keek ze naar de gesloten ogen van de Fearow. Straks zouden ze opeens open gaan en dan stond zij het dichtst bij die gevaarlijke snavel! Ze betwijfelde of de Fearow hen dankbaar zou zijn voor hun goede daad. Toch was ze er wel tevreden mee dat ze het deden. Het was wel het juiste om te doen.

ZEPHIR ~ Gwen slikte zijn leugen voor zoete koek en de andere pokémon zeiden er niets over. Ona lachte hem een beetje uit, maar daar zat hij niet zo mee. De twee mensen hadden intussen he grandioze idee opgevat om de grote, gevaarlijke vogel op te tillen en te verplaatsen. Moesten ze zou echt weer zo nodig voor het gevaarlijkste plan kiezen, van alles wat ze konden doen? Hij zou gewoon weggelopen zijn. Maar de pokémon volgden hun trainers. Mizukage tilde een vleugel op en Ona rende lachend naar voren om met die vleugel te helpen. Giechelend tilde ze met haar tentakels de vleugel zo hoog op, dat Mizukage er of met bungelende pootjes aan zou blijven hangen, of, als hij op de grond wilde blijven staan, er niet meer bij zou kunnen. Daarna liet ze de vleugel echter weer zakken. Hm, blijkbaar mocht ze die Wartortle wel. Gwen ging onder de vogel lopen en ondersteunde het lijf. Zephir zuchtte nu moest hij ook maar helpen, en hopen dat die pokémon niet te snel bij zou komen. Hij haastte zich naar voren en tilde de grote vogelpoten van de grond. Oz kwam achter hem aan, maar met zijn geringe hoogte en gebrek aan (bovengrondse) handen kon hij niet echt helpen dragen, iets waar hij zich een beetje schuldig over leek te voelen.
Nu ze de zware vogelpokémon met zijn allen droegen, ging het wel wat sneller, gelukkig. De struiken stopten en het veld werd zichtbaar. Ze hadden het net bereikt toen Zephir meende een lichte beweging te voelen in de poten van de Fearow. Was hij aan het bijkomen? Ze moesten hem maar gewoon snel neerleggen en wegwezen.
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: Darwin's Story

Terug naar boven Go down
 

Darwin's Story

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: West Kanto :: Pewter City-