Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 Its time to move on!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Taichi Kanbara


Profiel Man Leeftijd : 18
Aantal berichten : 27
Poképoints : 6
Reputatie : 33
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Its time to move on! za okt 04, 2014 10:52 am

Met een tevreden uitdrukking op zijn gezicht liep Taichi met Nero de laatste stukjes van Viridian Forest door. Zijn zorgen om zijn opa was hij helemaal vergeten nu hij een gloednieuwe Pokémon had gevangen, dus dat was al een voordeel. Althans Nero vond dat. Desalniettemin was Taichi zich bewust dat hij inmiddels al aardig het pad van de trainer volgde en dat zijn partner hiervan afwist. Hij vond dit ook niet zo erg, al twijfelde hij of dit wel het juiste moment nu het met zijn opa niet goed ging. Alhoewel de oude man had gezegd dat hij gewoon zijn reis moest gaan maken door Kanto als die tijd zou komen.. dat had hij eigenlijk al drie jaar lang gezegd. Taichi slaakte een diepe zucht maar zijn gezichtsuitdrukking stond vastbesloten.. het had wel een dubbel gevoel maar toch voelde dit wel goed. Pewter City kwam steeds dichterbij de jongen zag daarom ook al snel het Pokémon Center in de verte, niet dat het rode dak echt afstak tegen de andere daken. Helemaal niet zelfs. Taichi grijnsde licht naar de Flareon en tikte de vuur Pokémon aan om vervolgens ervandoor te rennen, grijnzend volgde Nero hem op de voet. Samen rende de twee gezamenlijk naar het gebouw toe dat al dichterbij kwam omdat ze aan het rennen waren.

Nero was de eerste die door de schuifdeuren naar binnen spurtte, gevolgd door de jongen die half voorovergebogen stond om op adem te komen. “Goed jij wint.. voor deze keer,” grijnsde Taichi naar Nero, deze maakte een vrolijk geluidje. Zoals altijd liep hij naar de balie waar zuster Joy achter stond en gaf daar de Pokéball van zijn Sandshrew af. De vrouw vroeg vervolgens of hij even wilde wachten en kwam kort daarna weer terug, daarna gaf ze de Pokéball terug waarna ze verklaarde dat alles goed was met het kleintje. Tevreden met dit nieuws liep hij met de Pokéball in zijn hand naar een klein bankje toe en ging er zitten. Daar gooide hij de twee Pokéballen op van zijn  Pikachu en Nidoran die in hun oogjes wreven. “Goed, dames ik wil jullie aan iemand voorstellen,” sprak de jongen tegen de kleine Pokémon, die net verschenen waren, en op de tafel waren gaan zitten. Vragend keken Kyra en Luna naar hun trainer die de  Pokéball van de jonge Sandshrew omhoog hield. “Aan jouw de eer Nero,” zei Taichi toen tegen de Flareon, deze drukte zijn neusje tegen de knop van de Pokéball aan, die openklapte.

Vervolgens verscheen er een witte straal waaruit het silhouet van een Sandshrew langzaam zichtbaar werd. Nou ja, eenmaal toen het licht was verdwenen zat er een kleine Sandshrew, op de schoot van de jongen, in zijn kleine oogjes te wrijven. Taichi legde een hand op het hoofdje van de Sandshrew die vragend opkeek en zich hierdoor dicht tegen de jongen aan plantte. “Dit is Dex ons nieuwe teamlid en vriend, wees een beetje aardig voor hem, oké?” zei Taichi  vervolgens tegen zijn drie Pokémon en zette het kleine wezentje op tafel neer. Vrijwel meteen was de klik duidelijk zichtbaar tussen de drie wezentjes  al was de Sandshrew toch wel een beetje bang voor de grotere Flareon. Alhoewel Nero het misschien niet zo meende was het wel duidelijk dat de Flareon het wezentje accepteerde en dat was een groot pak van zijn hart.

---
& Olivia.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Its time to move on! zo okt 05, 2014 7:34 am


Vermoeid, maar voldaan liep een trio de Pokémon Center van Pewter City binnen. Een jonge trainer, Wartortle en erachter een Spearow. Ze hadden weer een dag vol training achter de rug gehad, maar geen ‘Super Training’. Het was een tactiek training, waarin ze individueel met de Pokémon te werk ging. Intensief was het niet, gezien dit hun eerste keer was. Eerder was het ook niet nodig geweest, maar met Mizukage’s evolutie in een nieuw lichaam, moest ze hem wat fijner in zijn vel laten voelen en dan was een individuele training heel handig. Met Byu was het andere koek, gezien het nog even ging duren, voordat hij zou gaan evolueren. Hij zou rond een level of 20 moeten evoluren en hij zat er nog ruim vijf onder. Het had eigenlijk ook geen haast, evolutie was niet alles. Het leek er ook op dat Byu meer zijn best deed, alsof hij eindelijk enige motivatie gevonden had. Hij luisterde beter, en had al een prima prestatie opgeleverd. Top! Oftewel, voor haar smaak brak er een prima periode aan na de vreselijke voor de gym. Ze hoopte de jongen nooit meer te zien, en dat had ze ook niet voor enkele dagen, maar voor hoelang zou dat nog gelden? En direct zag ze die minuscule pupillen weer voor zich en zijn even intensieve gezicht. Het had haar wakker gehouden voor twee nachten, maar nu ging het wel. Ze bleef echter op haar hoede voor roodharige jongens. Ze had zelfs bij het zien van zo’n iemand weg zitten duiken, enkel om vreemd aangestaard te worden door voorbijgangers. Wat de identiteit van de jongen ook bleek te zijn, een ding was zeker, hij had haar leven veranderd. En dan zijn doel; een bruine Electabuzz? Was hij krankzinnig geworden door absurde producten? Als hij nu ook zou beginnen over een rode Gyarados, dan moest hij echt in een gesticht!

De woede en frustratie keerde terug, en ze balde haar vuisten, maar werd op tijd weer naar de realiteit gebracht door Mizukage die bezorgd aan haar broek trok. Kort keek ze de Pokemon aan, die direct breed begon te grijnzen, gerust dat ze oké was. Ze gaf hem een aai over zijn bol en de Wartortle leunde er steviger tegenaan, genietend van de fijne aanraking. Byu keek met een intensieve blik naar de twee en Olivia zag het als eerst. Was hij misschien jaloers? De Spearow keek direct weg van haar, maar de terneergeslagen en betrapte gezichtsuitdrukking sprak boekdelen in tegenstelling tot zijn vroeger stalen emotieloze gezicht. “Kom eens hier!” De Spearow keek haar stomverbaasd aan, en maakte kleine stappen naar haar toe, totdat ze de twee een dikke knuffel kon geven. “Bedankt, voor de steun,” Mompelde ze zachtjes, maar hartelijk. Wat zou er van haar geworden zijn indien ze haar Pokémon nooit gehad had, of zeker hun twee na de incident? Ze zou een wrak zijn, stoppen met het zijn van een trainer en zichzelf opsluiten van de wereld. Deze twee in haar armen gaven haar bescherming en een reden om door te gaan. Langzaam liet ze hen los, en keek ze recht naar een andere trainer met zijn vier Pokémon. Ietswat beschamend keek ze weg. Soepel, Olivia, je had een hartverwarmend moment in het zicht van een ander. Stom, stom, stom. Ongemakkelijk krabde ze aan haar hoofd, terwijl haar Pokémon toen pas naar de trainer en diens Pokémon keken. Wacht, drie van de vier Pokémon van de jongen begroetten de vierde. Was het een nieuwe aanwinst van de jongen? Een Sandshrew? Interessant. Om de ongemakkelijke gevoel weg te krijgen, liep ze op de jongen af en wenkte ze richting de Pokémon. “Dat is een interessante vangst. Ze zijn niet gemakkelijk te vinden,” De andere Pokémon van de trainer bestonden uit een Flareon, Pikachu en een vrouwelijke Nidoran. Pokémon die je echt zelden zag. Dit moest een ervaren trainer zijn, maar ergens kreeg ze de indruk dat het niet zo was. Intussen liep Mizukage, nog steeds geen social Butterfree, op de groep Pokémon af en groette ze elk beleefd. Byu trof het slechter, hij bleef naast haar staan, niet van plan sociaal te gaan doen.
Terug naar boven Go down
avatar
Taichi Kanbara


Profiel Man Leeftijd : 18
Aantal berichten : 27
Poképoints : 6
Reputatie : 33
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Its time to move on! di nov 11, 2014 5:32 am

Taichi keek vrolijk toe hoe Dex op wat onhandig op het bankje klom en zich vervolgens tegen hem aan nestelde. De jongen aaide het beestje over zijn hoofdje heen en pakte vervolgens een stukje papier tevoorschijn, waar een aantal personen en plekken opstonden. Het was nodig om naar zijn kleine neefje te zoeken gezien het feit dat zijn oom het liet afweten. Wat hem best frustreerde omdat hij eigenlijk geen idee had waar oom Lucas was, afgezien van het feit dat Taichi zelf nu op een dood spoor liep terwijl hij dit deed voor zijn oom. Waar kon Mark zijn? Met een vertwijfelde blik staarde de jongen naar het lijstje en kwam tot de conclusie dat hij geen enkel benul had waar de jongen zich kon bevinden op het moment. Taichi sprong letterlijk een halve centimeter de lucht in toen opeens vanuit het niets een stem weerklonk. De jongen zag op dat moment dat een meisje, hij schatte haar ongeveer de leeftijd van zijn neefje, dat zijn kant op was komen lopen. “Dat is een interessante vangst. Ze zijn niet gemakkelijk te vinden,” sprak het meisje waarna de jongen haar hand volgde en op de Sandshrew eindigde, die een vragende blik naar het meisje keek. Het grappige hiervan was nog wel dat Dex hem had gevonden; in plaats van dat het andersom hoorde te zijn.. blijkbaar merkte Nero dat zijn trainer dat had gedacht want hij wierp de jongen een amusante blik toe, grijnzend keek de jongen terug naar zijn Flareon. Taichi merkte vervolgens de twee Pokémon op bij het meisje op en wist deze te herkennen als een Wartortle en een Spearow; Pokémon die je ook niet vaak zag. Zoals altijd had de Flareon geen moeite met nieuw contact maken en begroette hij vrolijk de Wartortle terug net als zijn Nidoran, hoewel Kyra het wel wat lastiger vond en zich dus wat verlegen achter het been van de jongen probeerde te verschuilen. Taichi wist echter wel hoe dat kwam waarna hij besloot om het gedrag van de Pikachu te negeren, dat was immers het beste want Kyra had gewoon wat meer moeite met nieuwe contacten leggen, dit moest ze gewoon vanzelf leren. De jongen zette vervolgens een vriendelijke glimlach op en probeerde hierbij het meisje recht aan te kijken, daarna wierp hij even een blik op de kleine Sandshrew die wat loom uit zijn oogjes keek. “Eigenlijk was het Dex die me heeft gevonden,” reageerde Taichi met een kleine grijns, waarna hij zag dat de Sandshrew even grinnikte om zijn opmerking. De jongen keek vervolgens naar de twee Pokémon van het meisje. “Jouw Pokémon zien er anders ook goed verzorgd uit,” voegde hij er nog aan.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Its time to move on! za nov 15, 2014 7:52 am


De Trainer schrok duidelijk van haar reactie, maar beleefd hield ze een grinnik in. Na haar opmerking keek de Sandshrew haar vragend aan, nadat ze er voorzichtig naar gewezen had. Er volgde hierna een blikuitwisseling tussen Tai en zijn Flareon, de een grijnzend en de ander met een amusante blik. Had ze net iets uitgelokt om een dergelijk reactie te laten gebeuren? Het viel haar wel direct op dat de twee een hechte band moesten hebben om op haast hetzelfde moment schijnbaar dezelfde gedachte te hebben. Helaas, waren zij en haar Pokémon nog niet op dat niveau en hadden ze elk hun eigen gedachten over iets, vaak tegenstrijdig met elkaar. Vervolgens zag ze dat de jongen ditmaal haar Pokémon bekeek, waarna zijn Flareon en vrouwelijke Nidoran Mizukage vriendelijk terug groetten. So far so good, gokte ze. De twee Pokémon van de ander zagen er immers zachtaardig uit en dat kon ze maar al te goed hebben. De laatste keer was met de Pokémon van Arya en tja, dat werkte amper uit. Het werd een regelrechte chaos. De Wartortle zag ze een gesprek starten met de twee, maar haar aandacht viel op de schuwe Pikachu die achter de benen van de trainer verschool. Oké, het ging duidelijk niet iedereen makkelijk af qua sociaal gedrag, maar dat had ze ook verwacht. Ze kende zelf de beste voorbeeld; Byu, of nee, nog beter, de roodharige jongen. Die leek gewoon zo afstandelijk van alles en iedereen. Die dacht andermans levens in gevaar te brengen en sprak enkel brullend tegen ieder ander. De herinnering betreft de kidnapping keerde terug, maar voordat ze er weer beelden van zag, had ze het figuurlijk van haar afgeschud. Niet bepaald goede timing om er nu aan te denken, huh? Haar hart ging tekeer, maar ze bleef vrij vrolijk ogen. Byu, die vlak naast haar stond die keek kort haar aan, maar wende zijn blik vervolgens af. Hij wist hét.

De jongen maakte oogcontact met haar en vertelde dat de Sandshrew hém juist gevonden had. Direct grinnikte de Sandshrew zachtjes ter bevestiging van zijn woorden. Dat was interessant; het was de andere kant om. Daar had ze zelden van gehoord, maar ze wist dat het schijnbaar toch gewoon voorkwam. “Wauw, wat interessant. Ik was juist altijd degene die ze vond, hoewel het misschien niet geheel geldt bij mijn starter,” Antwoordde ze met een glimlach, waarop ze Mizukage op speelse wijze over zijn kale geschubde kop aaide. De Wartortle keek verrast op, maar reageerde spoedig met een luide, ‘Wartortle!’. Met een glimlach keek ze de jongen weer aan. Op dat moment nam de jongen haar Pokémon weer op en complementeerde om hun verzorging. Het was fijn eens een compliment te ontvangen, na alle ervaringen van laatst. Het zou ook voor haar Pokémon moeten gelden en ja, hoor ze zaten beiden lichtjes te grijnzen naar elkaar. “Bedankt! Je moet je Pokémon wel goed verzorgen, ze zijn immers je kameraden,” Het was haar beurt om te grijnzen, en ze legde haar handen op haar heupen. Ze hechtte enorm veel waarde aan haar Pokémon en ze mochten dan wel goed verzorgd worden. Goed gevoed, fit en sterk. De schoonheid was minder van belang voor haar, en dat onderscheidde haar ook van de coördinatoren die dat juist belangrijker vonden.

Nu ze toch sprak met de jongen, wat zou eigenlijk zijn naam zijn? “De naam is Olivia Wild, trouwens. De Wartortle heet Mizukage en de Spearow heet Byu. Wie mag jij wezen en je Pokémon?” Vroeg ze, met haar armen over elkaar heen getrokken. Op dat moment hoorde ze op de achtergrond een groep jonge Trainer’s voorbij lopen, luidruchtig over een museum praten en hoe historische Pokémon zouden moeten klinken. Dat laatste gokte ze door de “ROAWRRR!” geluiden die ze met een speelse grimas naar elkaar maakten. Nadenkend keek ze even op, dat was nog eens waar ook, er was een museum in Pewter City. Ze had amper de tijd genomen om er heen te gaan, wegens de nare gebeurtenissen en de diverse trainingen. Vandaag zou een prima dag zijn, dan zou ze ook eens kunnen relaxen. “Een museum…” Mompelde ze zachtjes. Ze schraapte nadenkend een vingers langs haar wang, waarna ze de Trainer weer aankeek en een vastberaden grijns op haar gezicht werd tevoorschijn getoverd. “Ik heb een voorstel… Als je niets te doen hebt, kunnen we naar dat museum gaan?” Haar Pokémon keken haar verward aan, maar zoals altijd knikte de Wartortle instemmend en fronste Byu. Het zou zeker gezellig worden om met deze Trainer en Pokémon te gaan. Toch?
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: Its time to move on!

Terug naar boven Go down
 

Its time to move on!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: West Kanto :: Pewter City :: Pokémon Center-