Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 Breakfast and stripes [+NATE]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Amelia Rin


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 43
Poképoints : 18
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 17 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Breakfast and stripes [+NATE] ma okt 27, 2014 6:10 am

Met het grootste gemak rende een figuur bijna onhoorbaar door de steegjes. Ze werd vergezeld door een Kadabra, die een stukje boven de grond achter haar aan zweefde, en een vrouwelijke Meowth die al met net zo’n groot gemak mee rende als haar trainer zelf. Af en toe sloeg het groepje ergens linksaf, dan weer een stuk rechtdoor en dan weer een aantal bochten om. Pas toen de geur van versgebakken brood haar neus binnendrong, verlangzaamde Amelia haar pas en wandelde toen op haar gemak verder. De Kadabra zette nu ook zijn achterpoten weer op de grond en liep naast haar, net zoals de Meowth. Slechts een minuut of twee later had het groepje de achterkant van een bakkerij bereikt, met daarboven de tekst ‘verboden voor onbevoegden’. Dat maakte voor Amelia echter niets uit, want ze kon er geen letter van lezen en had dus geen flauw idee van wat er stond. Ze haalde haar kleine rugzak even van haar rug af en haalde er een sleutel uit, die ze vlug in het sleutelgat van de gesloten deur stak en omdraaide. Een klikje gaf aan dat de deur niet langer op slot was en het meisje opende de deur.

Amelia stond nu in een kleine kamer, waar enkel wat tafels en kasten stonden. Voor haar was nog een deur, maar daar besteedde ze geen aandacht aan. Die deur leidde naar het hoofdgebouw van de bakkerij, waar ze niet moest zijn en ze had bovendien geen sleutel om die deur te openen. In plaats daarvan liep ze naar één van de kasten en opende deze. Daarin lag een half brood dat de vorige dag was gebakken, maar niet verkocht was geraakt. Amelia pakte het brood uit de kast, terwijl ze zich bedacht dat ze toch wel geluk had, om zo een afspraak te hebben met de plaatselijke bakker om elke ochtend een brood te krijgen wat niet verkocht was. Zodra ze het brood in haar rugzak had gedaan ging ze weer naar buiten en sloot de deur achter zich, om vervolgens het sleuteltje weer in haar tas te stoppen. “We hebben weer ontbijt!” zei ze enthousiast, terwijl ze zich omdraaide naar haar Pokémon en vervolgens weer een ander steegje inging. Deze grensde aan een plein dat op dit moment rustig was, maar Amelia voelde er vrij weinig voor om daar ergens op een bankje te eten. Ze zou gegarandeerd opmerkingen krijgen van voorbijgangers, hoe weinig dat er ook zouden zijn. Ze leunde tegen een muur aan in het steegje en liet zich zakken, zodat ze nu in kleermakerszit zat.

Het meisje pakte nogmaals haar rugzak en haalde daar een aantal sneetjes van het brood uit. Een deel ervan gaf ze aan Broer, een ander deel aan Belle en het laatste hield ze zelf. “Eet smakelijk,” zei ze, waarna ze begon te eten, net zoals haar twee Pokémon. Met zo’n ontbijt als dit konden ze het wel even uithouden, en bovendien had Amelia nog een aantal sneetjes brood bewaard in haar tas voor het geval dat ze nog honger zouden krijgen. Net toen ze de laatste hap van haar brood had genomen, merkte Amelia een trainer op met een Gra… Gru… streeppokémon op. Eerst keek ze nieuwsgierig naar de trainer, die een volwassen man was met zwart haar en donkere kleding. Al snel focuste ze haar aandacht weer op de streeppokémon, die begon op te lichten. Een momentlang wist ze niet wat er gaande was, maar al snel herinnerde ze zich weer dat Broer ooit ook zo oplichtte en dat was op het moment dat hij van een Abra in een Kadabra evolueerde. Was dat dan wat er hier gaande was? Amelia ging er vanuit van wel. Ze stond op en kwam wat dichterbij, erop lettend dat ze toch nog in het steegje stond. De streeppokémon werd inderdaad een stuk groter en toen het felle licht doofde, stond daar inderdaad een indrukwekkende, sterk uitziende Pokémon die een veel grotere versie leek te zijn van de kleinere streeppokémon. “Wauw,” bracht Amelia uit, zich te laat realiserend dat haar reactie waarschijnlijk luid genoeg was voor de man om haar te horen.
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE] za nov 29, 2014 1:27 am

Een lichte grijns verspreidde zich om Nate's lippen terwijl hij uit de zaak liep waar hij zojuist zijn Fire Stone was gaan halen. Hij was nu al een tijdje lid van TA en hij vond dat het tijd werd dat zijn baby-Pokémon werd vervangen door een échte Pokémon, een Pokémon waarmee hij de mensen de stuipen op het lijf kon jagen. Het werd tijd dat zijn Growlithe even gemeen en gevaarlijk zou worden als zijn Raichu en zijn Pidgeot. Natuurlijk had hij dat mormel van een Butterfree ook nog in zijn team zitten, maar daar zou hij gauw genoeg vanaf zijn als hij een manier vond om haar kwijt te raken. Hij weigerde dat hij ook maar iets van affectie naar het lelijk ding voelde en wilde haar eigenlijk zo snel mogelijk vervangen door een sterkere Pokémon. Zijn blik gleed naar de mensen om zich heen en hij haalde Growlithe's Poké Ball tevoorschijn, waarna hij deze uit zijn handen liet vallen. De Poké Ball knalde met veel geluid open en Nate keek recht in het gezicht van zijn Growlithe, welke naar Nate's mening weer eens veel te vrolijk stond. Hij snoof lichtelijk en keek naar zijn Pokémon. 'Het wordt tijd dat we je eens gaan veranderen,' sprak hij. Het waren niet zijn woorden, maar wel zijn toon wat ervoor zorgde dat Growlithe zijn oortjes naar acheren vouwde. Nate, zo koud als hij was, besteedde daar echter geen aandacht aan en haalde de Fire Stone tevoorschijn. Growlithe keek er met glimmende oogjes naar en opeens leek hij door te krijgen wat Nate wilde gaan doen, want de Pokémon zetten verbaasd een stap naar achteren. Nate begaf zichzelf op één knie en keek Growlithe aan. 'Wil je bij het team horen, maatje?' vroeg hij, waarna hij zijn hand uitstak naar de Growlithe. De Growlithe keek even twijfelend naar zijn hand, maar het duurde niet lang voor de Pokémon een stap naar voren deed. Nate aaide de Pokémon rustig achter zijn oortjes en zag de vastberaden blik van Growlithe. Hij grijnsde. Hij wist op dat moment dat zijn Pokémon er meer dan klaar voor was en stak zijn hand met de Fire Stone uit. Growlithe deed zijn ogen dicht en dat deed Nate ook, waarna hij de Fire Stone naar voren stak. Hij hoorde het korte gejank van Growlithe en opende zijn ogen. De steen gloeide, maar niet alleen de steen. Ook Growlithe begon te gloeien.

Trots. Het enige gevoel dat hij kon beschrijven en waarvan hij niet verwacht had het zo snel weer te kunnen voelen. Voor hem stond een grotere en gevaarlijkere versie van Growlithe. Het was Arcanine. Het viel Nate direct op dat Arcanine's angstige blik was veranderd naar een vastberaden blik, alsof hij zijn lot nu al had geaccepteerd. Toch meende Nate even weer die speelse blik te zien die Arcanine had toen hij nog een Growlithe was en hij wendde zijn blik even af, waarna hij zijn hand in de hals van Arcanine legde. De Pokémon knikte naar hem en Nate zag het laatste restje speelse energie verdwijnen. Diep in zijn hart vond hij het wel vervelend voor zijn Growlithe, maar als ze leden van TA wilden blijven, moesten ze gemeen blijven. Nate draaide zijn hoofd opzij en fronste met zijn wenkbrauwen toen hij een meisje zag kijken. Ze was jonger dan hem, dat was hem wel duidelijk. Hij grijnsde zijn gemene grijns en stond op, waarna hij Arcanine wenkte. De Pokémon liep naast zijn zijde mee en het viel Nate op dat hij een fier loopje had. Blijkbaar had Arcanine zijn nieuwe zelf nu al geaccepteerd en dat was iets wat Nate waardeerde. 'Wel wel,' sprak hij minachtend terwijl hij naar het meisje keek, 'wat hebben we hier? Een zwerver?' Hij liet zijn koude blik kort over haar glijden, daarna keek hij naar haar Pokémon. Wacht... hoe kon een zwerver twee Pokémon hebben? 'Heb je die soms gestolen?' vroeg hij koud, waarna hij een knikje deed naar haar twee Pokémon. De Arcanine maakte een kort geluid en Nate vermeodde dat de Pokémon aan het grinniken was. Hij wierp een korte blik opzij en zag dat de Pokémon zijn blik over de andere twee Pokémon liet glijden. Nate zou hem echt zo vervloeken als hij nu speels zou gaan doen of zelfs vriendelijk, maar de Arcanine bleef netjes op zijn plaats staan en wendde zijn blik weer af, waarbij Nate even meende een schittering van minachtig te hebben gezien. Hij richtte zijn blik weer naar het meisje en wachtte vervolgens op antwoord.

OOC: Sorry voor de late reactie! D:
Terug naar boven Go down
avatar
Amelia Rin


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 43
Poképoints : 18
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 17 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE] zo dec 14, 2014 7:05 am

Zodra de man zijn blik op Amelia had gevestigd, werd ze weer alerter. De kans was groot dat de man gewoon zijn schouders zou ophalen en weglopen, zoals de meeste mensen dat deden. Dit leek echter niet het geval te zijn. De man grijnsde – het was zo'n grijns die er allesbehalve vriendelijk uitzag – en liep op haar af. De Arcanine liep met trotse passen naast hem. Amelia zette aarzelend een stapje achteruit, zich afvragend waarom ze naar haar toe kwamen. Ze was een zwerfster. Dat was niets bijzonders in zo'n grote stad als deze. 'Wel wel, wat hebben we hier? Een zwerver?' De man nam niet eens de moeite om de minachting in zijn stem te verdoezelen. Dat in combinatie met zijn koude blik alarmeerde Amelia en ze keek hem wantrouwend aan. Aan het lage gebrom naast zich te horen was Broer het met haar eens dat er iets niet klopte met deze man. De man liet zijn blik over de twee Pokémon heen glijden. Belle trok zich gauw terug achter de benen van Amelia. Niet alleen de blik van de man joeg haar angst aan, maar ook de intimiderende Arcanine die naast hem stond. 'Heb je die soms gestolen?' vroeg de man toen. Amelia keek hem met half dichtgeknepen ogen aan. Wat was dat nou weer voor een vraag? Waarom was dat het eerste wat in hem opkwam? In elk geval niet omdat hij een agent was, want die uitstraling had hij duidelijk niet.

“Natuurlijk niet. Waarom dacht je dat? Is het zo gek dat ik twee Pokémon heb?” reageerde Amelia. Ze kwam wat bot over, maar dat was vooral omdat ze niet het gevoel had dat deze man haar met rust zou laten als ze vriendelijk zou antwoorden. Het zou haar niets verbazen als de man verder zou vragen, zeker niet omdat hij ook werkelijk op haar antwoord had gewacht. Je neemt nu eenmaal niet zomaar de tijd om te wachten op een antwoord als je daarna toch meteen weggaat zonder dat het antwoord ook maar iets van nut had. Over antwoorden gesproken. Amelia realiseerde zich ineens dat haar antwoord niet volledig klopte. Ze had Belle min of meer gestolen van een trainer, maar dat was omdat die trainer Belle eerst van háár had gestolen. Tenminste, zo zag het eruit in haar ogen. Over de geschiedenis van Broer wist ze al helemaal niets, dus voor hetzelfde geld had ze hem netjes van een betrouwbaar iemand gekregen. Amelia liet haar blik even van de man naar de Arcanine glijden. Wacht eens even. Wat als deze man wél Pokémon stal, en die Arcanine daar één van was? De zwerfster keek de man weer aan. “En hoe zit het met jou? Heb jij die Pokémon misschien gestolen?” vroeg ze met een knikje richting de Arcanine. Wat het antwoord ook zou zijn, op zich zou Amelia er weinig mee kunnen doen. Behalve als het antwoord “ja” zou zijn, natuurlijk. Dan zou ze zo ver mogelijk bij die man vandaan moeten blijven voordat hij de kans zou hebben om Broer of Belle te stelen.
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE] di dec 16, 2014 1:58 am

Nate's minachtende grijns verdween en maakte plaats voor een spottend glimlachje toen hij zag dat de Meowth zich verborg achter de benen van de zwerfster. Zwerfster, zo zou hij haar noemen, besloot hij. Ook al zou hij later haar echte naam te weten komen - wat hem eerlijk gezegd geen bal scheelde - zou hij haar nog steeds Zwerfster noemen. Tegenwoordig was het dan ook beter als je het beestje gewoon bij zijn naam noemde. Nate wierp nogmaals een blik op de Pokémon. De Kadabra zag er veel sterker uit dan de Meowth. Nate wist dat Abra past evolueerde rond het level waarop Charmander, Bulbasaur en Squirtle ook evolueerden, dus hij vermoedde dat de Kadabra dan ook enkele aanvallen zou kennen die redelijk effectief konden zijn. Hij wist ook dat zijn Arcanine genoeg aanvallen kende die de Kadabra wel een toontje lager zou doen zingen en dat maakte dat hij zich onoverwinnelijk voelde, al was hij dat misschien niet. Hij trok een wenkbrauw op toen Zwerfster zijn vraag beantwoordde. 'Ja, eigenlijk wel. Vooral de Pokémon die je bezit. Meowth kan ik nog wel begrijpen, die vervelende wezens vind je tegenwoordig in elk rot steegje. Maar die Kadabra is waar ik me vragen bij stel.' Zijn blik keek haar ijskoud aan. Nate was niet iemand die zijn woorden overwoog of voorzichtig uitkoos om de ander niet te kwetsen. Het voelde voor hem juist aan als een doel om anderen te kwetsen. Behalve bij sommige TA-leden en zijn Commander deed hij dat natuurlijk niet. Hij had ondertussen Zinan ontmoet en aangezien de man tot dezelfde klasse behoorde als Nate zelf, beschouwde Nate de man als iemand waar hij wel een beetje respect voor mocht hebben. En dan had je Destiny natuurlijk nog. Hij schudde zijn gedachten weg en keek Zwerfster weer aan toen deze hem een wederkerende vraag stelde. Hij grijnsde en schudde zijn hoofd. 'Allemaal eerlijk gevangen of gevonden,' sprak hij terwijl hij aan de gewonde Pikachu dacht die hij had gevonden toen hij nog klein en onschuldig was. Growlithe en Pidgey had hij wel gevangen. En dan had hij dat achterlijke mormel van een Butterfree natuurlijk nog die hij per ongeluk had gevangen in Viridian Forest en die op de meest irritante momenten uit haar Poké Ball wist te breken. Uit voorzorg had hij haar Poké Ball stevig tussen zijn riem geklemd zodat ze flink pijn zou lijden als ze er al uit zou kunnen schieten.

Nate keek opzij toen hij zijn Arcanine laag hoorde grommen. Zo te horen was zijn Pokémon er niet van gediend dat Zwerfster dacht dat Nate hem gestolen had in plaats van eerlijk gevangen te hebben. Eindelijk. Nu hij een Arcanine was, begon de Pokémon eindelijk in te zien hoe belangrijk het was om niet met je te laten spotten en voor jezelf te durven opkomen. En vooral: geen softie zijn. Hij dacht even na over wat hij het meisje nog kon vragen. Niet om een interessant gesprek te hebben, maar om haar op zo veel mogelijk manieren te kwetsen en te irriteren. 'En hoe ben je uiteindelijk op dit pad geraakt, Zwerfster?' besloot hij om te vragen en hij wierp tegelijkertijd een spottende blik op Meowth, alsof hij daarmee wilde laten zien hoe erg hij de Pokémon afkeurde. Niet voor welk wezen hij was - oké, misschien ook wel een beetje omdat hij het meer op de geëvolueerde versie had - maar omdat het direct zo bang werd. 'Ben je je ouders soms verloren?' Hij deed net alsof hij haar medelevend aankeek, maar de toon van zijn stem was zo koud dat hij duidelijk liet merken dat het hem geen zier kon schelen of ze haar ouders nu wel of niet verloren was. Hij hoopte dat hij haar net zo lang kon irriteren tot ze het zat werd. Want daar hield hij nu eenmaal van: mensen kwaad of verdrietig maken.
Terug naar boven Go down
avatar
Amelia Rin


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 43
Poképoints : 18
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 17 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE] zo dec 28, 2014 6:23 am

Het antwoord van de man kwam niet echt als een verrassing voor Amelia. Een Kadabra was inderdaad geen Pokémon die je snel bij een zwerver zou aantreffen, dus ze kon dat antwoord wel begrijpen. Amelia zelf twijfelde er echter geen moment aan dat Broer haar Pokémon was en dat ze hem niet gestolen had. Voor zover ze wist had ze de Kadabra al haar hele leven, dus hij moest wel aan haar gegeven zijn toen ze nog een kind was. Op zich was er dus niets mis met het antwoord van de man, maar zijn blik gaf Amelia weer een ongemakkelijk gevoel. Als ze niet beter wist zou ze denken dat die blik haar langzaamaan in een standbeeld van ijs zou kunnen veranderen. Hoewel ze wist dat dat hoogstwaarschijnlijk niet mogelijk was, wendde ze haar blik toch even van de man af. Ze wist nu al dat ze hem niet mocht en dat ze bij het kleinste teken van gevaar bij hem weg zou vluchten. Amelia richtte haar blik op de Arcanine toen de man zei dat hij al zijn Pokémon eerlijk gevangen of gevonden had. Dat moest dan ook wel voor deze Pokémon gelden, die het duidelijk niet fijn vond dat ze ook maar dacht dat hij misschien wel gestolen was.

'En hoe ben je uiteindelijk op dit pad geraakt, Zwerfster?' vroeg de man toen, waarop Amelia hem wat verward aankeek. Het was zo af en toe nog lastig voor haar om in te schatten of iemand iets letterlijk of figuurlijk bedoelde, maar in dit geval was de tweede optie logischer. Terwijl ze nadacht over een antwoord, merkte Amelia dat Belle naar de man begon te sissen. De Meowth vond hem dus ook niet bepaald aardig. 'Ben je je ouders soms verloren?' vroeg de man nog voordat Amelia kon antwoorden. Amelia kneep haar ogen tot spleetjes en keek de man aan. Dit kon niet kloppen. Hij keek haar min of meer medelevend aan, maar aan zijn stem had Amelia duidelijk kunnen horen dat het hem weinig kon schelen wat ze te vertellen had. “Ik leef al mijn hele leven zo en ik heb nooit ouders gehad,” antwoordde ze toen. Nou ja, misschien was het niet de volledige waarheid. Waarschijnlijk had ze ooit wel ouders gehad, maar daar kon ze zich niets van herinneren. De Persian die ze, voor zover ze wist, haar hele leven gekend had. Die Pokémon was als een moeder voor haar geweest, ook al heeft ze altijd al geweten dat een Persian onmogelijk de moeder kon zijn van een mens. Amelia schudde kort haar hoofd om te ontwaken uit haar gedachten. Ze had niet door dat ze er wat verdrietig uitzag toen ze de man weer aankeek. “Wat maakt het jou eigenlijk uit? Ik heb niet de indruk dat je echt in mijn geschiedenis geïnteresseerd bent.”
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE] do jan 08, 2015 8:22 am

Nate wierp een blik op het mormel toen deze naar hem begon te sissen. Het was zachtjes, maar aangezien hij zijn oren nooit openbaar had gesteld aan rotzooi zoals luide muziek en andere apparatuur waarmee je je oren levenslang kon beschadigen als het je niet meezat, hoorde hij het heel duidelijk. Zijn Arcanine had het ook gehoord en keek al even minachtend naar de Meowth. Als Growlithe zou hij vrolijk naar voren gewandeld zijn en de Pokémon een kopje hebben gegeven, maar dat paste nu niet meer bij zijn nieuwe imago. Tegenwoordig wist hij wat Nate van hem verwachtte. Hij wilde die Pokémon zijn waar Nate trots op was. Hij wilde even sterk als Raichu zijn en even stoer als Pidgeot. En dat ging niet als hij zijn kinderlijke tijd niet achter zich liet. Toch trof zich een steek van medelijden zich hard in zijn borst toen hij naar de weerloze Meowth keek. Als ze zouden vechten zouden Amelia's Pokémon geen schijn van kans maken. Nate had Raichu en Pidgeot nog bij zich. Verbouwereerd keek Arcanine om zich heen. Het was de eerste keer sinds tijden dat Raichu er niet was. Hij vroeg zich af of Nate haar soms bij het Pokémon Center in Vermillion City had achtergelaten om haar wat te laten rusten. Van wat hij van Pidgeot had gehoord was ze getroffen geweest door een zware Earthquake en had Nate tot het noodlot toesloeg geen zin gehad om haar naar een Pokémon Center te brengen omdat hij indruk had willen maken op hun Commander. En dan had je natuurlijk nog die vervelende Butterfree die ronddwaalde. Arcanine's gedachten vlogen weer terug naar het hier en nu toen Nate zacht grinnikte. 'Wat verbaast me dat,' liet hij met een zucht van zich horen op het feit dat ze nooit ouders had gehad. Hij draaide er nog extra bij met zijn ogen om het effect te vergroten en keek haar toen aan. Hij merkte een verdrietige blik op en voelde zich haast vrolijk. Hij had weer iemands dag verpest op een manier waarop niemand anders dat durfde te doen. Hij trok zich er echter niet te veel van aan. Het boeide hem niet of ze dadelijk in huilen uit zou barsten. 'Ben ik ook niet,' zei hij rustig op haar woorden. 'Maar niets fleurt mijn dag meer op dan dramaverhalen van anderen die eens niet over mij gaan.' Hij keek even afwezig in de verte.

Nate had zijn armen over elkaar geslagen en keek nog even afwezig in de verte, waarna hij zijn aandacht weer op het meisje richtte. Zijn missie was volbracht, hij had haar aan het huilen gebracht. Dan kon hij toch gewoon weggaan, of niet? Iets hield hem toch op zijn plaats. Misschien was het dat verhaal over haar ouders. Het deed hem aan zijn ouders denken. Zijn moeder die hem in de steek had gelaten - figuurlijk - en zijn vader die hem altijd dwong om ambitieus te zijn, die altijd hard voor hem was en zijn moeder die hem nooit tegensprak. Misschien had dit meisje juist veel geluk gehad. Als hij geen ouders had gehad, dan zou hij ook zo hebben geleefd. Maar zou hij dan een aangenamere persoonlijkheid hebben? Zou hij dan ook een softie worden die al het goede wilde doen en zou hij dan nooit met TA zijn aangesloten? Aagh. Deze vragen lieten hem haast kotsen. Het waren sentimentele, niet rationele vragen. Hij keek naar het meisje. 'Soms is zonder ouders leven niet zo slecht,' hoorde hij zichzelf mompelen zonder dat hij het echt onder controle had. 'Je kunt beter geen ouders hebben en zo leven dan een vader hebben die je altijd maar pusht en tot het uiterste dwingt. Ik denk dat je nog heel gelukkig mag zijn met je huidige situatie, Zwerfster.' Zijn kille grijze blik gleed naar haar Pokémon. 'En ik denk dat twee Pokémon beter is dan geen.' Hij haalde zijn schouders op, grinnikte weer even. Zijn afwezige blik begon te veranderen naar die hatelijke blik die hij al de hele tijd had. Zijn Arcanine keek hem aan alsof hij zijn oren niet kon geloven. Hij had Nate nog nooit over zijn vroegere thuissituatie horen spreken en was verbaasd over het feit dat Nate er al überhaupt iets over losliet en dan nog wel in het bijzijn van een in Nate's ogen 'minder zijnde persoon'. Nate had echter niks meer te zeggen. Hij voelde zich kwaad op zichzelf omdat hij te veel informatie over zichzelf had laten wegglippen tegen iemand anders. En dan nog wel tegen een mindere. Aagh.

OOC: Ja ja, zelfs de hatelijkste en meest kille persoon raakt wel eens afgedwaald en wordt dan 'n tikkeltje soft Razz
Terug naar boven Go down
avatar
Amelia Rin


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 43
Poképoints : 18
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 17 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE] zo jan 18, 2015 5:45 am

Het duurde even voordat Amelia er zeker van was of de man zijn reactie sarcastisch had bedoeld of niet. Ze had het niet direct uit zijn stem kunnen opmaken, maar toen hij met zijn ogen rolde wist ze zeker dat het hem helemaal niet verbaasde dat ze geen ouders had. Hij leek het zelfs wel... grappig te vinden? Dat was vreemd, of tenminste, het kwam vreemd over. Er was toch niets grappigs aan iemand die geen ouders had, toch? 'Ben ik ook niet,' antwoordde hij vervolgens op de vraag of hij überhaupt wel geïnteresseerd was in wat Amelia te vertellen had. 'Maar niets fleurt mijn dag meer op dan dramaverhalen van anderen die eens niet over mij gaan.' Amelia keek hem stomverbaasd aan en hief een wenkbrauw op. “Je maakt een grapje, toch?” reageerde ze. Broer leek de opmerking ook niet al te goed op te nemen en zette een stap naar voren. Het was duidelijk dat hij de reacties van de man helemaal niet waardeerde en hem dat wel wilde laten weten als hij dat nogmaals probeerde. Amelia gaf de Kadabra een lichte por met haar elleboog en even keken de twee elkaar aan. Amelia wilde niet dat hij deze man zomaar zou aanvallen, hoe gemeen hij ook mocht zijn. Broer leek dit te begrijpen en zette weer een stapje terug naar achter.

Het bleef een aantal momenten stil en er leek iets te veranderen aan de houding van de man. Amelia wist niet precies wat het was, maar zijn uitstraling was minder... dreigend. 'Soms is zonder ouders leven niet zo slecht,' mompelde hij, wat Amelia verraste. Daarnet had hij haar vast nog willen bespotten met het feit dat ze geen ouders had, maar nu bekeek hij het zowaar van de positieve kant. 'Je kunt beter geen ouders hebben en zo leven dan een vader hebben die je altijd maar pusht en tot het uiterste dwingt. Ik denk dat je nog heel gelukkig mag zijn met je huidige situatie, Zwerfster,' voegde hij er nog aan toe. Amelia wist even niet wat te zeggen en keek kort naar Broer en Belle, die ook wat verbaasd waren door de plotselinge verandering van de houding van de man. Ze keek de man weer aan toen ze hem weer iets hoorde zeggen. 'En ik denk dat twee Pokémon beter is dan geen.' Nadat hij dit had gezegd begon de blik van de man weer dreigend te worden. Jammer, Amelia vond de positievere versie aardiger. “Zo geweldig is het anders ook niet altijd geweest, hoor. Als ik niemand zou hebben gehad die mij leerde om te overleven, zou ik hier misschien niet meer staan,” sprak ze. Dit was haar reactie op wat de iets vriendelijkere versie van de man had gezegd en ze wist dat het best zou kunnen dat dat maar iets eenmaligs was. Waarschijnlijk zou hij nu zeggen dat ze een afhankelijk iemand was, maar dat kon Amelia al helemaal niets meer schelen. Haar nieuwsgierigheid was opgewekt en ze wilde te weten te komen wie deze man was en waarom hij zich zo gemeen gedroeg, terwijl hij best iets goeds in hem had. “Maar goed, even genoeg met dat sentimentele gedoe. Wie ben jij eigenlijk?”
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE] wo jan 21, 2015 8:46 am

De lichte dreiging die van de Kadabra was gekomen was Nate ontgaan, maar zijn Arcanine overduidelijk niet. Deze gromde lichtelijk en zakte door zijn poten, klaar zijnd om een Flame Wheel af te vuren als dat moest. Hij kon dit meisje levend verbranden als hij wilde en die Kadabra kon hij ook wel even flamberen als het moest. Ook al was hij nu geëvolueerd en had hij zijn lot als gemene Pokémon deels geaccepteerd, iets in hem wilde zichzelf weerhouden om meteen tot aanval over te gaan. Hij miste zijn andere kant een beetje, die vrolijke Growlithe waar Nate van hield en zich tegelijkertijd kapot aan ergerde. Zijn reactie was dan ook lichtelijk onverwacht voor zichzelf en rustig kwam hij weer overeind. De Kadabra had inmiddels al weer een stap teruggenomen. Nate leek dit alles niet op te merken, was te ver verdronken in zijn gedachten. Zijn ogen keken Amelia aan toen deze weer begon te spreken. Als ze ouders had gehad, zou ze hier misschien niet geweest zijn. Op straat. Helemaal alleen. Met twee Pokémon. Het was dat hij een koud hart had, anders zou hij nu wel medelijden voelen. Maar hij voelde niks. Hij was altijd zo tot het uiterste gepusht door zijn vader dat hij geen greintje gevoel voor zijn medemens overhad. Hij kende het meisje ook niet goed genoeg. Maar hij wist niet of ze ooit de kans zou krijgen om hem beter te leren kennen en hij haar. Hij was niet het type dat goed banden kon onderhouden en hij zag het meisje als ver buiten zijn klasse. Hij keek op toen het meisje hem een vraag stelde. Wie hij was. Hij wist het soms zelf niet. Het ene moment straalde hij een heel andere persoonlijkheid uit dan hij wilde uitstralen, het andere moment was hij juist de persoon die hij wilde zijn. Het lag allemaal heel ingewikkeld in elkaar. Hij wist dat hij ambitieus was en absoluut niet goed was in sociale contacten maken en onderhouden, wat inmiddels wel een paar keer duidelijk was geworden. Hij wilde zijn best doen voor zijn Pokémon, maar verwachtte veel te veel van hun. Het was een attitude die hij niet kon veranderen. Hij wilde niet als zijn vader worden, maar had juist het gevoel dat hij meer en meer op zijn vader ging lijken. Alleen de dreiging en de kille grijze ogen had hij van zichzelf, want de ogen van zijn ouders waren allebei blauw en grijs.

Nate's aandacht ging naar het meisje. 'Mijn naam is Nate Johnson,' sprak hij kil uit. Hij wilde bijna vervolgen dat hij een lid was van TA, maar dat zou dom zijn. Niemand mocht iets te weten komen over hun organisatie en over zijn echte identiteit. Als het meisje zou weten wie hij was, zou hij wel eens goed de politie op zijn dak kunnen krijgen en TA zou vervolgens verwoest zijn. Dat moest hij niet hebben. 'Ik woon hier ergens in de buurt.' Hij grijnsde. Het meisje zou enkel kunnen gokken waar hij woonde. Ergens in de buurt kon immers ook Lavender Town, Vermillion City, Cerulean City of Celadon City zijn, gezien ze allemaal aan Saffron City grensden. 'En de rest gaat je niks aan, Zwerfster.' Zijn stem werd weer terug kil, zijn grijze ogen glijdend naar het meisje en de twee Pokémon die ze bij zich had. Ugh. Nu moest hij wederzijdse interesse gaan tonen. Ook al wilde hij het natuurlijk niet in het openbaar toegeven, het meisje trok toch lichtelijk zijn aandacht. Hij wilde nu ook wel weten wie ze was. Hij wist echter niet of hij zin had in een hele geschiedenis, maar die zou ze waarschijnlijk niet vertellen omdat hij de zijne ook niet vertelde. 'En jij?' vroeg hij zo ongeïnteresseerd mogelijk. 'Wat is jouw naam?' Arcanine ging ondertussen zitten, maar zijn bruine ogen richtten zich op Kadabra en Meowth. Als ze één verkeerde beweging zouden doen, zou hij er zo bij zijn.
Terug naar boven Go down
avatar
Amelia Rin


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 43
Poképoints : 18
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 17 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE] za jan 31, 2015 6:33 am

Het was allang duidelijk voor Amelia dat dit gesprek vrij apart verliep. Eerst deed de man gemeen tegen haar, toen was hij wat vriendelijker en nu... nu wist ze niet zeker wat ze ervan moest denken. De man deed er vrij lang over voordat hij vertelde wie hij was, alsof hij het zelf niet zeker wist. Was dat dan werkelijk zo lastig? Hij zou zijn eigen naam toch wel moeten weten? Nou ja, eigenlijk zou het Amelia weinig verbazen als iets dergelijks het geval zou zijn. Deze hele ontmoeting was al vreemd genoeg. 'Mijn naam is Nate Johnson,' antwoordde de man, waarna het leek alsof hij nog iets wilde zeggen, maar het bleef stil. Natuurlijk was Amelia wel nieuwsgierig naar wat Nate er nog aan toe had willen voegen, maar daar zou ze waarschijnlijk nooit achter komen. Misschien was het zelfs wel iets dat toch niets uitmaakte. 'Ik woon hier ergens in de buurt,' zei Nate nog. Dat was dus een voorbeeld van iets waar Amelia niets aan zou hebben. 'Ergens in de buurt' kon immers van alles betekenen. Deze straat, deze stad, misschien de omliggende steden. Het maakte niets uit en Amelia was niet van plan om er verder naar te vragen. 'En de rest gaat je niks aan, Zwerfster.'

Ja hoor, daar was de kille stem weer. De stem waarbij Amelia het gevoel had dat hij haar ter plekke kon bevriezen. Ze behield alsnog haar nonchalante houding en haalde haar schouders op. De opmerking van Nate zorgde er echter wel voor dat ze zich begon af te vragen of er werkelijk iets mis met hem was, behalve dan dat hij ervan genoot om de pijn van andere mensen te zien. 'En jij? Wat is jouw naam?' vroeg Nate vervolgens, wat Amelia al wel zag aankomen. Hij had zijn naam verteld, dus nu was het haar beurt. “Ik ben Amelia Rin en ik woon zowat overal,” antwoordde ze, waarna ze even een blik wierp op haar Pokémon. Ze waren allebei wat kalmer, hoewel Broer de trainer en de Arcanine wantrouwend in de gaten hield. Belle leek eerder nieuwsgieriger te zijn geworden en was gaan zitten, terwijl ze haar blik op de Arcanine gericht hield. Ach, het kon geen kwaad om de Pokémon ook gelijk voor te stellen aan Nate. Amelia vermoedde wel dat hij waarschijnlijk een opmerking zou geven over de naam van Broer, maar dat deed bijna iedereen die zijn naam kende. “Mijn Pokémon heten trouwens Broer en Belle,” zei ze met een haast monotone stem, terwijl ze naar de Kadabra en de Meowth gebaarde. Ze ging er vanuit dat ze een gemene opmerking zou krijgen, dus ze was vastbesloten om zich er niets meer van aan te trekken.
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE] ma feb 02, 2015 8:14 am

Nate deed ontzettend zijn best om zijn blik niet al te minachtend op de Pokémon voor hem te richten, maar het leek net alsof de Pokémon het erom deden. De één zat namelijk wantrouwend naar hem en zijn Arcanine te kijken, de ander was kennelijk nieuwsgierig geworden. Arcanine gromde lichtelijk toen hij merkte dat hij aangestaard werd en keek daarna naar de Meowth. Hij herkende de Meowth als een versie van zichzelf. Van toen hij nog jong en speels was, want hij durfde te wedden dat alle Meowth’s jong en speels waren. Tot hij op een dag een Persian zou worden en net zoals hem serieus moest blijven. De hond-Pokémon bewoog met zijn oren toen hij de naam hoorde van de Kadabra. Enkel zijn wiebelende oren toonden aan dat hij er redelijk plezier in had om de vreemde naam te horen van de Kadabra. Belle vond hij dan wel een mooie naam, ook al zou hij dat nooit toegeven tegenover Nate of tegenover de Pokémon zelf. Nate trok enkel zijn wenkbrauw op bij al wat Amelia, zo noemde ze zichzelf dan toch, zei. De naam liet hem heel even kort grinniken. Broer. Het zou niet erger moeten worden. Een Kadabra die Broer heette. En dan keken mensen hem raar aan als hij zijn Pokémon geen namen gaf. Bijnamen vond hij sowieso niet goed passen bij zijn Pokémon. Zij hadden een bepaald uiterlijk en een bepaald karakter dat hij van hun verlangde en daar pasten geen bijnamen bij. Zijn Arcanine, welke toen een Growlithe was, had hem wel eens gesmeekt om hem een bijnaam te geven, maar Nate had dat altijd zorgvuldig geweigerd. Hij moest ook eerlijk toegeven dat hij op dat moment geen zin had in een persoonlijke band met zijn Growlithe omdat de Pokémon toch altijd vrolijk was en geen prioriteiten kon stellen. Nu hij een Arcanine was, leek hij de serieuze lessen van Nate eindelijk goed op te vatten. Nate vond zelfs dat hij het vrij goed deed. Hij liet zich niet intimideren door de Kadabra, noch reageerde hij speels op de Meowht. Als Growlithe zou hij allang in het gezicht van het meisje gesprongen zijn en haar overal gelikt hebben, het soort gedrag dat Nate echt niet apprecieerde noch verlangde van zijn Pokémon. Deze keer leek Arcanine echter te weten hoe hij zich moest gedragen als Nate’s Pokémon zijnde en dat was iets wat Nate een gevoel van voldoening bezorgde.

‘Ik zou je graag willen complimenteren om je naamkeuze, maar men heeft mij vroeger geleerd om niet te liegen,’ zei hij poeslief, waarna hij het meisje extra donker aankeek. Amelia. Dat was dan tenminste nog een normale naam. Hij had eerder iets anders verwacht. Hij wist niet precies wat, maar niet zo’n naam in elk geval. De naam paste echter niet bij het meisje. Hij kon er zijn vinger niet op leggen. Hij keek haar Kadabra even aan en kuchte. ‘Natuurlijk zou je van een zwerfster niet veel anders kunnen verwachten. Het valt me nog mee dat je je Meowth wél een normale naam hebt gegeven. Of toch normaler dan Broer.’ Eerlijk gezegd had hij het totaal niet op bijnamen, van geen enkele Pokémon. Niet die van hem, niet die van anderen. Als je soms hoorde met welke bijnamen ze kwamen aanzetten… Amelia was er een voorbeeld van. ‘Maar goed, ieder zijn eigen smaak, niet?’ Hij keek nu een tikkeltje verveeld naar het meisje, alsof ze iemand was die zijn verspilde. En eigenlijk was dat ook zo. Hij had betere dingen te doen dan naar dit meisje zitten te luisteren. Hij zou natuurlijk altijd weg kunnen gaan, maar hij had alleen geen idee wat hij dan zou gaan doen. Hij zocht eigenlijk een stoere, nieuwe Pokémon die zijn team wat kon uitbreiden, maar die had hij nog niet gevonden. Hij besloot echter ook om niks meer te zeggen en Amelia weer aan het woord te laten, hoewel hij zich er niet echt voor interesseerde wat ze nog meer te zeggen had.
Terug naar boven Go down
avatar
Amelia Rin


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 43
Poképoints : 18
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 17 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE] za feb 07, 2015 6:45 am

Ja hoor, het was weer eens zover: iemand vond de naam van de Kadabra belachelijk. Ze had het al zo vaak te horen gekregen dat Amelia zich er weinig van aantrok, al had Broer zelf dan sneller de neiging om desbetreffende persoon geagiteerd aan te kijken. Nate beweerde dat hij haar graag had willen complimenteren om haar naamkeuze, maar dat hem geleerd is om niet te liegen. Amelia rolde met haar ogen. Ze had verwacht dat hij iets onaardigs zou zeggen en nu dat ze wist dat hij dat enkel deed uit leedvermaak, was ze niet van plan om daaraan toe te geven. ‘Natuurlijk zou je van een zwerfster niet veel anders kunnen verwachten. Het valt me nog mee dat je je Meowth wél een normale naam hebt gegeven. Of toch normaler dan Broer.’ Heel even leek Broer in de aanval te willen gaan, maar Amelia legde haar hand op zijn schouder. De Kadabra keek haar aan, duidelijk boos om wat Nate over zijn naam had gezegd. 'Als hij dat nog eens waagt, dan...' echode zijn stem in Amelia's hoofd. “Dan zal hij er spijt van hebben,” zei ze zacht tegen Broer, waarna ze Nate weer aankeek. ‘Maar goed, ieder zijn eigen smaak, niet?’ zei hij, waarop Amelia haar schouders ophaalde. “Nou ja, 'smaak'. Zo te horen vond je de naam van Belle wél mooi, nietwaar?”

Ze besloot om nog een stapje verder te gaan. “En misschien is hij wel mijn Broer. Ik heb hem altijd al zo genoemd,” zei ze, waarop Broer haar een vlugge blik toewierp. 'Is dit wel zo verstandig?' echode zijn vraag door het hoofd van Amelia, waarop ze hem aankeek. “Geen idee,” zei ze. Ze keek Nate weer aan en liet haar blik naar de Arcanine glijden en weer terug. “Nu we het er toch over hebben... Heeft jouw Pokémon eigenlijk wel een naam?” vroeg ze, waarbij ze de Arcanine en de man afwisselend aankeek. Het was immers toch wel iets waar ze nieuwsgierig naar was, ook al was Nate niet bepaald vriendelijk. Zijn Arcanine kon best anders zijn. Vanuit een ooghoek zag Amelia dat Belle een stapje naar voren deed. Zij was duidelijk ook erg geïnteresseerd in de Arcanine en dat verbaasde Amelia maar weinig. De Meowth was de vriendelijkste van het groepje, dat moest ze wel toegeven.
Terug naar boven Go down
avatar
Nate Johnson


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 98
Poképoints : 10
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 24 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE] zo feb 15, 2015 9:35 pm

Een licht glimlachje kwam om Nate’s lippen terwijl hij naar Kadabra keek. De Pokémon leek overduidelijk zin te hebben om Nate een lesje te leren en Nate wilde dat maar al te graag. Als Kadabra zo stom zou zijn om over te gaan in de aanval, zou hij hem een lesje kunnen leren met Arcanine. Bovendien had hij in zijn andere twee Poké Ball’s ook nog een Raichu en een Pidgeot zitten, dus hij wilde wel eens zien of de Kadabra tegenover zoveel kracht was opgewassen. Hij nam aan dat de Meowth een makkie zou zijn. Een Thunder van Raichu zou wel genoeg zijn om de Pokémon het zwijgen op te leggen. Tegen Kadabra kon hij zijn dark-type move gebruiken, Bite. Het zou super effectief zijn en het zou die Kadabra twee keer doen nadenken om hem de volgende keer weer zo vuil aan te kijken, want van die vuile blikken was Nate niet gediend. Aan de andere kant leverde het hem een goed gevoel op om te weten dat hij de Pokémon overduidelijk op de stang aan het jagen was. ‘Ach, mooi, mooi,’ zei hij onverschillig op haar woorden. ‘Als je het zo wilt opvatten, moet je dat vooral doen. Ik zei dat de naam normaler was dan Broer, maar als jij daar ‘mooi’ van wilt mij en je daardoor een stuk beter voelt, mij best.’ Hij grijnsde vals naar haar. Hij trok zijn wenkbrauw op toen ze iets zei dat duidelijk niet naar hem gericht was. Wacht… was ze nu met die Kadabra aan het praten? Hij praatte soms ook wel eens met zijn Pokémon, maar toch niet zo opvallend. Misschien was ze wel niet helemaal in orde, hoorde ze thuis in een instelling. Het zou hem niets verbazen. Tegenwoordig waren dat er veel die niet helemaal in orde waren. En dan dacht hij vooral aan Hiro van TR. Hij had eens een opdracht met die gozer moeten doen en man, hij kon dus echt niet normaal doen. Moest overal een komedie van maken en dacht dat hij echt thuishoorde in TR. Maar dit meisje was nét een tikkeltje erger dan Hiro en dat wilde in zijn ogen wel wat zeggen. Hij wierp een blik op het meisje toen deze hem een vraag stelde. ‘Zie ik eruit alsof ik mijn Pokémon bijnamen geef?’ vroeg hij nors aan haar. Dit zou haar vraag wel moeten beantwoorden, normaal gezien.

Arcanine merkte de beweging van Meowth op uit zijn ooghoeken en zakte lichtelijk door zijn poten. Een zacht gegrom kwam omhoog in zijn keel, maar hij had geen aandrang om aan te vallen. Hij was echter een beetje nieuwsgierig tegenover de Pokémon, maar had wel een idee hoe Nate over de trainer en haar Pokémon dacht en behield daarom zo veel mogelijk afstand van de Pokémon. ‘Ga weg,’ grauwde hij naar de Meowth terwijl hij haar dreigend aankeek. ‘Niet veilig. Ik kan niet met je communiceren. Mag niet van mijn trainer.’ Het was een wonder dat Nate hem niet kon verstaan. Nee, deze dacht dat Arcanine bedreigingen aan het grommen was naar Meowth en haar aan het intimideren was, dus hij klopte goedkeurend op Arcanine’s rug. Kijk, zo hoorde een Pokémon van hem zich nu te gedragen. Hij had echt geen flauw benul dat Arcanine Meowth aan het waarschuwen was en eigenlijk helemaal niet gemeen tegen de Pokémon wilde zijn. Het was gewoon dat hij zijn trainer wilde dienen en hem niet in de steek wilde laten, maar aan de andere kant miste hij de interactie met andermans Pokémon waar Nate , toen hij een Growlithe was, nooit iets van had gezegd omdat de man kennelijk dacht dat het een fase was waarin Arcanine zich bevond en dat het uiteindelijk wel zou overgaan. Het was nu te laat om weer vriendelijk te worden tegen Pokémon die schijnbaar minderwaardig waren in Nate’s ogen en daarom waarschuwde hij de Meowth ook. ‘Het ziet ernaar uit dat mijn Arcanine je Pokémon ook niet echt accepteert,’ zei hij, geen idee hebbend hoe fout hij wel niet zat. Hij grijnsde vals naar het meisje. ‘Moet vast vreselijk voelen voor je Meowth. Dat je weet dat je niet geaccepteerd wordt.’ Onbewust refereerde hij een beetje naar zijn verleden, want daar was hij juist diegene die niet geaccepteerd werd zoals hij was door zijn vader. Hij had dit vreselijke trekje van zijn vader onbewust overgenomen en paste dat toe op zijn Arcanine.
Terug naar boven Go down
avatar
Amelia Rin


Profiel Vrouw Leeftijd : 19
Aantal berichten : 43
Poképoints : 18
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 17 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE] do feb 19, 2015 2:24 am

Hoewel hij de vraag van Amelia beantwoordde met een nieuwe vraag, wist ze dat hij er geen echt antwoord op terug verwachtte. De vraag was immers op een typische, sarcastische manier gesteld en verving het simpele antwoord wat Nate had kunnen geven, als hij dat had gewild. “Nee, dus,” mompelde Amelia. Eigenlijk snapte ze niet goed waarom hij zijn Pokémon geen namen gaf, want wie weet kwam hij weleens terecht in een situatie waar meerdere Pokémon van dezelfde soort waren. Belle was daar een goed voorbeeld van: de stegen van Saffron City zaten vol met Meowth en als je de jouwe geen naam gaf... tja, dan zouden ze allemaal wel kunnen reageren. Amelia was in elk geval niet van plan om er verder op in te gaan. Voor hetzelfde geld was het iets populair onder trainers waar ze niets van kon snappen, net zoals het verzamelen van badges of iets dergelijks. Wat was daar zo speciaal aan? Voor zover ze had gezien waren het enkel kleine, glanzende voorwerpen waar trainers voor moesten vechten tegen een gy... gy... een leider-figuur. Waarom zou je daar moeite voor willen doen?

Belle schrok even toen de Arcanine naar haar gromde. Had ze iets verkeerds gedaan? Haar spieren spanden zich, zodat ze op tijd weg zou kunnen rennen als de Arcanine van plan zou zijn om aan te vallen. 'Ga weg. Niet veilig. Ik kan niet met je communiceren. Mag niet van mijn trainer,’ grauwde de enorme Pokémon. Pas op dat moment had Belle door wat hij bedoelde en nu zakte zij ook wat door haar poten en keek hem dreigend aan, alsof ze van plan was om hem aan te vallen. “Jammer. Als we dit doen heeft hij niks door, toch?” siste ze, in de hoop dat de trainer van de Arcanine niet door zou hebben dat ze gewoon aan het praten waren. Broer keek schuin hun kant op en gniffelde kort toen hij doorhad wat er gebeurde. Hij herpakte zich echter snel weer en deed alsof hij nog steeds kwaad was op Nate. Nou ja, dat was hij eigenlijk ook nog wel. De Kadabra praatte weer tegen Amelia via haar gedachten, maar keek haar dit keer niet aan om geen argwaan op te wekken bij de andere trainer. 'Arcanine en Belle doen maar alsof. Laat niet merken dat je dat weet.'

Nu dat Amelia wist dat de Arcanine helemaal niet van plan was om Belle aan te vallen, zag het er wel erg komisch uit toen Nate zijn Pokémon een goedkeurend klopje gaf. ‘Het ziet ernaar uit dat mijn Arcanine je Pokémon ook niet echt accepteert,’ zei hij vervolgens, waardoor Amelia moeite moest doen om haar serieuze gezichtsuitdrukking te behouden. ‘Moet vast vreselijk voelen voor je Meowth. Dat je weet dat je niet geaccepteerd wordt.’ De zwerfster besloot op dat moment om zich maar weer op het gesprek tussen haar en Nate te concentreren, voordat ze in lachen uit zou barsten. Dus terug naar de serieuze onderwerpen! Ze zuchtte en schudde haar hoofd als reactie op Nate's opmerking. “Als we geaccepteerd werden zouden we nu niet op straat leven. Denk je echt dat dit zo'n bijzondere situatie is voor mijn Meowth?” Ze kruiste haar armen over elkaar en keek Nate afwachtend aan. Voor haar voelde het aan alsof dit alles een spel was dat ze allebei maar al te graag wilden winnen, maar voorlopig leek er nog geen winnaar te zijn.
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: Breakfast and stripes [+NATE]

Terug naar boven Go down
 

Breakfast and stripes [+NATE]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: Central Kanto :: Saffron City-