Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 Say Heaven Say Hell

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Say Heaven Say Hell vr nov 07, 2014 7:20 am



Het voelde warm aan, gelukkig. Met haar warme, paarse sjaal over haar nek getrokken liep ze stevig door Pewter City. Het was bitterkoud weer buiten door de plotselinge aankomst van herfst die enkel regen, stormen en wind teweegbracht. Het was echter ook haar meest favoriete seizoen van het jaar en juist door het ruige weer. Het was echter ook een van de meest kleurrijke seizoenen met de bladeren die warme kleuren kregen en de hopen bladeren die je weg kon schoppen. Het was zo bevrijdend. Haar aandacht gleed echter vaak van de bladeren terug naar het ei wat in haar tas zat en tegen haar rug aanleunde. Het ei had ze ruim een halfjaar geleden gewonnen tijdens Pasen door een evenement. Ze had haast gevochten om het ei te vinden en te behouden, met het risico dat het enkel voor een chocolade ei zou zijn. Maar zodoende, was deze niet van chocolade en zat er een jonge Pokémon in. Olivia had een enorm schuldgevoel dat ze zolang het ei bij haar ouders gelaten had, maar ze wist er geen raad mee als beginnende Trainer. Nu was ze niet veel wijzer, maar net slim genoeg om er beter mee om te kunnen gaan. Ook speelde haar ouders zelf een grote rol in. Ze zeiden vrij plotseling dat ze het ei bij zich moest gaan dragen, omdat ze vermoedden dat het ei binnenkort uit zou komen. Ze snoof en een dampwolk verscheen voor haar rode neus. Haar ouders waren geen breeder’s. Wat wisten hun ervan? Verder maakte het haar ook niets uit. Het was prima om met het ei te binden. Het was natuurlijk wel wennen voor Mizukage en Byu, maar ze accepteerde het vrij gemakkelijk. Byu boeide het amper, maar Mizukage nam het duidelijk prima op. Inmiddels had ze de snijdende, koude wind getrotseerd en stond ze alweer buiten Pewter City met de almachtige Mt.Moon boven de horizon uit stekend. Er lag een dunne laag sneeuw op de top van de berg, maar niet genoeg om het typische beeld van een berg na te bootsen. Het zag er nog steeds spectaculair uit. Dit zou ook haar tweede keer zijn dat ze Mt. Moon zou passeren, de eerste keer was met de Onix incident. Nu hoopte ze geen Onix tegen te komen die het gemunt had op jonge Trainer’s. Anders had ze altijd haar Pokémon om te helpen.

Ze liep het paadje op dat naar de berg zou leiden. Er was weinig van het paadje meer over; alles zat bezaaid onder een dikke laag herfstbladeren. De bomen die erlangs groeiden waren al grotendeels kaal en een enkeling had nog groene bladeren aan zijn takken hangen. De wind begon zich aan te sterken en een paar bladeren vlogen haar voorbij, terwijl ze haar ogen tot spleetjes dichtkneep tegen de ijskoude wind. Brrr… Het was écht koud. Toch bleef ze stevig doorlopen, totdat haar blik op een hoop herfstbladeren viel. Een speelse grijns kwam op haar gezicht te staan. Ze wilde er ontzettend graag in springen! Het was zo groot en... De verleiding werd haar te groot, maar op tijd besloot ze het toch dat plezier te delen met haar Pokémon door hun uit de Pokéball’s tevoorschijn te halen. Mizukage schudde zich kort uit, voordat hij haar kort begroet had met een vriendelijke ‘Tortle!’. Byu in tegenstelling hield het kort met enkel een afwachtende blik op haar gericht. De twee leken amper last te hebben van de koud. Byu was immers ooit een wilde Pokémon en ze trokken zelden weg, zelfs tijdens het najaar. Mizukage was echter een Water Type, dus zou die ergens ook tegen koud bestand moeten zijn, toch? Haar zorgen leken ongegrond te zijn, gezien ze zich amper verroerden. “Kijk eens opzij,” Begon ze, wijzend naar het hoopje herfstbladeren, “Laten we erin… SPRINGEN!” Dit zorgden voor verwarring bij de twee Pokémon die beide haar fronsend aan keken. De Wartortle hief uiteindelijk zijn schouders op en liet een goedkeurende knik zien, maar Byu leek er nog steeds niets mee te maken willen hebben. Ze moest de Spearow zien te overtuigen. Ze hield nadenkend haar vinger tegen haar kin. Ze wist al iets… “Je krijgt een Berry?” Byu’s ogen glommen direct. Ze had hem. Makkelijk zeg, Byu’s maag was makkelijk te beïnvloeden. Nu nog maar een Pokémon. Ze maakte het ‘wacht even’ gebaar en ritste haar tas open. Direct puilde het stalen doos uit waar de ei in zat. Voorzichtig drukte ze een knop in, waardoor het doosje boven open ging en ze het ei met beide handen voorzichtig eruit griste. Met het ei in haar armen grijnsde ze breed naar de twee Pokémon. “Nu is het prima!” Met dezelfde grimas sprintte ze op het hoopje af met Mizukage en Byu achter haar aan rennend. “NU!” Riep ze luid, gevolgd door een luide “WARTORTLE!” en een gevlgd door een wat zachtere “SPEAROW!”. Met een luide plof kwamen de vier terecht op het hoopje. Een boel herfstbladeren schoten de lucht in door de klap. Het gaf haar een zulk bevrijdend gevoel. Met het ei nog veilig in haar armen keek ze de Wartortle, en toen aan haar andere zijde de Spearow aan. En ja, hoor. Beide zaten te glimlachen, al zou Byu het nooit toegeven. “Was toch leuk?”
Terug naar boven Go down
avatar
Kettil Falk


Profiel Vrouw Aantal berichten : 15
Poképoints : 8
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell vr nov 07, 2014 8:27 am


De hele dag had hij gewacht op dit zekere moment. Jacobsen zou op dit tijdstip zijn ‘zwakkere’ Pokémon trainen aan de grens van Pewter City. Na zogenaamde ‘toevallige’ ontmoetingen wist hij dat hij altijd een Ekans en een mannelijke Nidoran trainde. Dat zou geen probleem moeten zijn voor zijn Pokémon. Hun niveau lag een tikkeltje lager dan de zijne. Dit had hij goed voorbedacht, maar ondanks dat was hij nerveus. Het zweet brak hem uit, terwijl hij zich verborg achter een dikke boomstam, grenzend aan de trainingslocatie. Het zou hem zeker bezuren indien de liquidatie van hem op Jacobsen bekend zou worden binnen de groep. Ze zouden hem uit de groep verbannen en hoogstwaarschijnlijk vermoorden met het doortrekken van een pistoolhendel. Het zou dan direct voorbij zijn. Niemand zou achter zijn doder aan gaan, gezien Kettil toch amper familie of andere connecties had buiten de groep. Kettil’s dood zou iedereen voorbij gaan, zoals de meeste onderwereldse liquidaties. Hij had echter een simpele reden; wraak. Jacobsen had zijn kansen op een promotie binnen de groep verkleind door streken uit te halen, zoals zijn pas verkregen Pokémon af te maken voor zijn ogen. De koude wind botste tegen zijn warme zweet en zorgde voor kippenvel, waarop hij zijn handen steviger om zijn heupen klemde, klaar om zijn Pokémon tevoorschijn te halen. Een ander wapen die hij op zak had waren enkele vlijmscherpe zakmessen, maar meer had hij niet nodig. Jacobsen nam zelden pistolen mee en hield eerder van leedvermaak met brute kracht of zijn Pokémon. Kettil trok zijn ogen tot spleetjes, terwijl hij afwachtte totdat Jacobsen zou verschijnen. Pas na enkele koude minuten verscheen de bekende gestalte met de twee Pokémon aan zijn zijde. De man begon direct met de training en liet de twee Pokémon enkele aanvallen uitvoeren op de plaatselijke stenen. Het leek niets bijzonders voor het blote oog, maar de Pokémon vochten met de drang om de steen te verbrijzelen, of beter gezegd… te ‘doden’.

Jacobsen bleef echter alert, wat heel logisch was, maar toen de Ekans de steen verbrijzeld had, zakte zijn alertheid. Voor een tel. Het was meer dan genoeg. Kettil klapte Komodo’s Pokébal open en stak vier vingers naar hem uit; vierde aanval. De Charmander schoot direct vanuit de struiken naar voren en vuurde een Smokesceen af op de Pokémon en Jacobsen. Op het moment dat hij de Charmander gekregen had, had hij hem de code-taal aangeleerd. Je wilde niet dat je tegenstander wist wat je ging doen en het concept van luidop de aanval roepen was ook gewoon suf. Ook zijn Pidgeotto kende de codetaal, gelukkig. Hij had haar zeker nog nodig. Direct hierna liet Kettil Columba ook uit haar Pokéball als back-up. Zolang Jacobsen niet wist dat hij nog een Pokémon als back-up klaar had staan, had hij nog altijd de kracht van verassing aan zijn zijde voor het geval dat het bergafwaarts ging. Kettil liet zich echter nog niet zien aan de vijand. Komodo stond inmiddels nog vrij dicht bij Kettil om de seinen te kunnen zien. Kettil liet ditmaal drie vingers zien; Ember. Direct vuurde Komodo een Ember richting de pikzwate rook. Een vrij giftige combinatie; warmte en rook. Dit was echter lang niet genoeg om Jacobsen te doden, verre van. Dit was een opwarmertje. Echter schoot er plotseling een Pokémon uit de grond die Komodo wel vastgreep met zijn paarse lijf, terwijl de diepe stem van Jacobsen op de achtergrond te horen was. ‘Hehehehe, ik wist wel dat jij het was. Wat waren dat nou voor trucjes? Of wilde je helpen met de training?’ De man probeerde hem uit te dagen om zijn locatie op te sporen, al was hij al verbaasd dat hij niet stikte. Had hij zich ergens verscholen? Kettil keek zeer op zijn hoede om zich heen, en werd plotseling bijzijn nek gegrepen en tegen de grond aan gehouden. Al het lucht was uit zijn longen verdwenen en happend naar lucht lag hij op de grond. Het was nog niet voorbij. Het was echt een opwarmertje.

Zijn blik ontmoette met moeite die van Jacobsen, waarop hij grijnsde. Er vloog een Pokémon recht achter de man, geruisloos. Hij gaf ditmaal twee seinen achter elkaar; vier voor Columba en vijf voor Komodo. Jacobsen zag dit en ging direct door zijn knieën, maar de Quick Attack van Columba raakte de man alsnog bij zijn nek. De man liet direct Kettil’s nek los en nog net kon hij het lichaam van de man ontwijken. Op de achtergrond sloeg Komodo met veel moeite zijn kleine vuisten tegen het gespierde lijf van de Ekans. Elke uithaal leek meer effect te hebben dan de vorige. De al bekende Power-Up Punch. De Ekans opende diens mond en schoot direct meerdere Poison Sting’s op hem af en Komodo werd door hen allemaal geraakt, maar raakte gelukkig niet vergiftigd. Kettil was inmiddels weer overeind gekomen en had een zakmes van onder zijn hemd vastgegrepen en stond klaar om uit te halen. Een Pokémon schoot echter volop tegen zijn borst aan, waardoor hij de zakmes los liet en deze gevaarlijk door de lucht vloog. Weer kwam Kettil op de grond terecht, maar de echte pijn kwam van de mannelijke Nidoran die meedogenloos zijn Double Kick gebruikte tegen zijn gezicht. Ook deed de plek zeer waar enkele giftige stekels van de Nidoran hem geraakt hadden. “Columba..”Kraamde hij moeizaam door de pijn. De Pidgeotto schoot recht op de Nidoran af en gebruikte haar Gust om de Nidoran van de jongen af te krijgen. De mini-tornado bracht Kettil een paar meter de lucht in, en door de kracht liet de Nidoran uiteindelijk los.  Haast direct vloog toen Columba op hem af en stopte ze de Gust-aanval. Direct sloeg hij zijn armen om de nek van de Pidgeotto die hem op het trainingslocatie liet afstappen. De Pokémon was bezorgd om zijn staat, maar na al die missies wisten ze wel beter dat er geen tijd voor zachtaardigheid op zulke momenten was.

Direct viel hem op dat de rook al bijna weggetrokken was en dat de Ekans uitgeschakeld op de grond lag, maar Komodo uitgeput zich achter een steen verscholen had. De aanval had hem veel moeite gekost. Ach, hij had zijn taak uitstekend uitgevoerd. Zijn blik gleed terug naar Jacobsen die zijn handen naar zijn gezicht gebracht had. Tot Kettil’s ontzet zag hij bloed uit zijn gezicht afdruipen. H-Hoe was dat mogelijk als hij en Columba niet verwond hadden? Wacht, de vliegende zakmes! Had dat de man geraakt? De jongen grijnsde. Dat was eens geluk bij ongeluk. Dan kon hij makkelijk Jacobsen vermoorden, de man kon toch niets zien met al dat bloed en zijn eigen handen voor zijn gezicht. Kettil haalde weer een zakmes tevoorschijn en schoot breed grijnzend op de man af, maar ditmaal schoot weer de mannelijke Nidoran op hem af. De Pokémon was afgezwakt, maar kon nog vechten. Niemand zou hem echter tegenhouden om dit klusje te klaren. Met de zakmes in zijn hand rende hij op de Nidoran af, terwijl zijn ogen kil op Jacobsen gericht stonden. De Nidoran sprong weer recht op hem af en schoot Poison Sting’s op hem. “Columba!” Riep Kettil, en de Pidgeotto kwam al snel te hulp schieten en gebruikte weer haar Gust. De Nidoran’s aanval en de Pokémon zelf werden erin gezogen, en Kettil rende op Jacobsen af. ‘De Pokémon waen toch niet waardig. Je denkt dat je gewonnen hebt, hea?  Elk kind, zelfs jij, is dan zeer naïef,’ Kettil begreep het eerst niet, maar toen zijn zakmes door de man heen sloeg werd het hem duidelijk. De man had weer weten te vluchten met een Teleport van zijn Abra, maar ook iets anders. Net achter de plaats waar een plasje bloed lag, zat een heel bekend figuur. Olivia Wild, en haar Pokémon.

Dit was weer geluk bij ongeluk. Een tel wierp hij zijn blik op de zakmes in zijn hand. Het had geen nut meer om direct in de aanval te gaan. Op dit moment was ze toch amper een informatiebron. Hij keerde zich om naar zijn Pokémon die aan kwamen hollen, en toen pas zag hij ook twee gebroken Pokéball’s liggen. Ze waren van de twee Pokémon geweest. En toen werd het hem duidelijk. De man had enkel gespeeld dat hij de Pokémon aan het trainen was om Kettil tot zo’n actie te laten uitlokken. Jacobsen speelde weer een spel met hem. “Godver!” Schold Kettil luid van frustratie uit, waarop hij keihard uithaalde naar een boomstam. Bloed sijpelde tussen zijn vingers door. Meerdere scheldwoorden verlieten zijn mond, en zijn Pokémon liepen bezorgd op hem af, gevolgd door de Ekans en de inmiddels weer gelande Nidoran. Er borrelde veel woede in hem, maar hij wilde het niet afreageren op de Pokémon. Ze hadden niets misdaan. “Jullie twee! Jullie zijn vrij,” De Pokémon keken elkaar aan en de Ekans vertrok direct van de plek als een hond met zijn staart tussen de poten. De Nidoran bleef langer stilstaan en liet een teken van verzet zien, maar besloot uiteindelijk zich ook uit de voeten te maken. Met een luide geërgde zucht keerde hij zijn eigen Pokémon terug. Weer mislukt. WEER?! “WAAROM?! WAAROM?!” Driftig schopte hij tegen dezelfde boomstam. Hoe kon dit hem nou weer gebeuren? Waarom was hij zo dom?! Bloed chagrijnig keek hij Olivia’s kant op. Ze leken plezier te hebben. Hoe was dat mogelijk? Oja, zij leidde een normaal luxe leventje. Hij balde zijn vuisten, snoof en stapte op haar af. Na een paar passen merkte hij pas een ei op die ze in haar armen droeg. Sinds wanneer had ze dat? Ah well, maakte hem niets uit. Hij zou haar breken en wel- AU! Pal achter Olivia kromp hij in elkaar met zijn armen om zijn middel. Een vieze smaak vulde zijn mond en hij voelde zijn buik pijnlijk bonzen bij elke hartslag. W-wat was er aan de hand? Met zijn hand weef hij over zijn buik heen en vervolgens bekeek hij zijn hand. Het zat onder bloed en een paarse vloeistof. Wacht. De Nidoran! Dat rot Pokémon had hem zeker vergiftigd. Met een pijnlijk gezicht viel hij voorover. Au, dit deed echt zeer! Meer dan de wurging van Jacobsen.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell zo nov 09, 2014 3:22 am

Er waaide een koude wind door de grotten van Mount Moon, die erbuiten waarschijnlijk nog sterker moest zijn. Ralph rilde even en ging wat dichter naast Firefly lopen, zodat zijn vlammen hem wat zouden opwarmen. De jongen was niet van plan om veel verder door de grotten heen te lopen, aangezien hij enkel op zoek was naar een plek om wat te trainen. De eerste gymleider tegen wie hij het zou moeten opnemen gebruikte voornamelijk steenpokémon, dus dit was de perfecte locatie om te trainen. Elza zou op zich niet erg veel training meer nodig hebben, maar Aquarius moest zeker nog sterker worden om een kans te maken om te kunnen winnen. Na nog een aantal meter te hebben gelopen, brieste Firefly zacht en wees met zijn neus naar een zijgang, die zo te zien in een natuurlijke hal terechtkwam. Ralph knikte en ging de gang binnen, op de voet gevolgd door zijn Rapidash. Eenmaal aangekomen keek hij om zich heen. Er lagen veel losse stenen en rotsen en er waren slechts een paar Zubat te zien aan het plafond. De perfecte plek voor een training! Ralph haalde de Poké Balls van Elza en Aquarius tevoorschijn en liet ze eruit komen. Ze leken eerst wat verbaasd te zijn toen ze zagen waar ze waren. “We zijn binnenin Mount Moon. Zien jullie die rotsen daar liggen? Die kunnen we gebruiken om te trainen,” sprak de jongen, waarna hij richting de rotsen liep en gevolgd werd door zijn drie Pokémon.

“Oké, Elza, jij begint. Aquarius, jij mag nu even toekijken, dan kan je daarna ook wat trainen,” begon Ralph zodra het groepje bij de rotsen was aangekomen. De vlammende manen en staart van Firefly verlichtten het gedeelte waar zij stonden, zodat ze net genoeg konden zien om de verschillende rotsen te onderscheiden. “Begin maar met Karate Chop,” zei Ralph, waarop Elza op één van de rotsen afrende en haar hand hard op het oppervlak terecht liet komen. De rots was niet erg groot en brak meteen in twee delen. “Goed zo! Gebruik nu Low Sweep op die andere.” De Machop draaide zich om naar rechts en schopte naar de rots, die door de klap een aantel decimeter opzij schoof. Elza keek haar trainer even aan, alsof ze om toestemming vroeg. Ralph vroeg zich even af wat ze daarmee bedoelde, maar al snel realiseerde hij zich dat ze waarschijnlijk even zelf iets wilde proberen. De jongen knikte goedkeurend. “Doe maar,” zei hij bemoedigend, waarop Elza op dezelfde steen van daarnet afsprong en weer een Karate Chop gebruikte. Ook deze keer brak de steen voor een deel, maar hij zat voor een stuk nog aan elkaar. De Machop reageerde daarop door nogmaals een Karate Chop te gebruiken, waardoor de steen ditmaal wél in tweeën brak. “Goed gedaan,” zei Ralph, waarna hij zijn blik van Aquarius naar Elza liet glijden. “Nu is Aquarius aan de beurt.”

Elza ging weer naast Ralph staan, terwijl Aquarius dit keer naar de rotsen liep. “Gebruik Water Gun op die grote rots naast je!” zei Ralph, waarop de Psyduck verveeld naar hem omkeek. Vond ze dat te makkelijk? “...Vooruit dan maar, gebruik eerst Scratch en daarna Water Gun.” Dat leek Aquarius al interessanter te vinden. Eerst krabde ze de rots alsof het een andere Pokémon was, waardoor er een aantal krassen op kwamen. Daarna zette ze een paar passen achteruit en gebruikte Water Gun. Op het eerste gezicht leek het echter weinig effect te hebben. “Concentreer je op één punt,” zei Ralph na even nagedacht te hebben. Hij zag dat de Psyduck zich naar hem omdraaide en een ondeugende glinstering in haar ogen kreeg. Haast automatisch zette Ralph een stap achteruit. “Niet op mij, op de rots!” Aquarius zuchtte duidelijk hoorbaar en draaide ze zich naar de rots toe. Ze vond het nog steeds leuk om haar trainer volledig nat te spuiten en deed dat dan ook te pas en te onpas. Langzaamaan leerde Ralph te herkennen wanneer ze dat van plan was, maar af en toe was de Psyduck erin geslaagd om de jongen alsnog een nat pak te geven. Aquarius sperde haar bek wijd open en vuurde een Water Gun af op de rots. Dit keer concentreerde ze op een uitstekende punt en hield ze Water Gun langer vol. Het duurde een aantal seconden, maar de top van de punt brak uiteindelijk toch nog af. Aquarius stopte met haar aanval en keek Ralph aan met een blik die boekdelen sprak; het leek alsof ze iets wilde zeggen in de trant van 'kijk eens hoe goed ik dat heb gedaan'. “Goed gedaan!” sprak Ralph. “Probeer die rots daarachter eens te beschadigen.”

De Psyduck keek naar een rots die vlak tegen de muur aan zat. Ze haalde diep adem, waarna ze weer Water Gun gebruikte. Toen ze een luid gegrom hoorde, stopte ze echter meteen en keek verbaasd naar de rots, die begon te bewegen. De rots maakte zich los van de muur, en nu zag Ralph ook vier armen verschijnen. “E-een Graveler?!” de Pokémon draaide zich om en keek woedend naar de trainer en zijn Pokémon. Hij vond het vanzelfsprekend allesbehalve prettig dat hij was natgespoten en hij leek van plan te zijn om aan te vallen. Om het nog erger te maken, zag de Graveler er een stuk sterker uit dan de Pokémon van Ralph... “Aquarius, Elza, keer terug! We moeten hier weg!” riep hij, terwijl hij de twee Pokémon in hun Poké Balls liet verdwijnen. Hij liep snel naar Firefly toe, die ook geschrokken leek te zijn door de verschijning van de Graveler. Ralph zette zich af en hief zichzelf op de rug van de Rapidash, die hij snel tot een galop aanspoorde. En net op tijd, want vanuit een ooghoek zag hij dat de Graveler met een grote kracht naar de plek rolde waar de jongen en zijn Rapidash daarnet nog hadden gestaan. Ralph hield zijn hoofd zo laag mogelijk terwijl ze door de gangen galoppeerden, zodat hij zijn hoofd niet zou stoten. Het duurde gelukkig niet al te lang voordat hij de uitgang weer zag en al snel waren ze buiten. Ralph liet Firefly halt houden en keek om. De Graveler was nergens te bekennen, dus hij was waarschijnlijk binnen gebleven. “Dat ging nog maar net goed,” zei hij met een zucht, waarna hij de hals van zijn Rapidash aaide.

Nu pas viel het hem op dat hij iemand met twee Pokémon zag in een hoop herfstbladeren. Was dat nou... “Olivia!” Ralph liet zichzelf van Firefly's rug afglijden en liep naar haar toe. Eerst was hij wat verbaasd om haar te zien – zeker te midden van een berg bladeren – , maar al snel verscheen er weer een glimlach op zijn gezicht. “Ik had niet verwacht jou hier tegen te komen,” zei hij. Natuurlijk was Olivia ook een trainer en reisde ze dus ook rond, maar alsnog kwam het als een verrassing voor Ralph om haar weer te zien. Toen hij wat dichterbij was gekomen, merkte hij op dat Olivia iets vast had. Een ei? Hoe was ze daar aan gekomen? Ach, dat maakte niet zo veel uit, toch? “Zo te zien heb je binnenkort weer een nieuw lid bij jouw team,” zei hij met een knikje richting het ei. “Weet je al wat er in zit?” vroeg hij vervolgens. Firefly was ondertussen ook weer wat dichterbij gekomen en keek nieuwsgierig in de richting van het ei. Slechts een aantal luttele seconden later hinnikte hij luid en zette steigerend een stap achteruit. Ralph schrok van de reactie van zijn Rapidash. Had het iets met het ei te maken? De jongen draaide zich snel om naar zijn Pokémon en probeerde hem gerust te stellen. “Hooo, rustig maar, wat scheelt er?” Firefly brieste luid en schraapte met zijn hoef over de grond, terwijl hij met zijn hoofd naar een punt ergens achter Olivia zwaaide. “Wat...” mompelde Ralph, waarna hij weer naar Olivia keek en een stap opzij zette. Daar, op de grond achter Olivia, lag een roodharige jongen die bloedde ergens rond zijn buikstreek.

“Hij weer?!” riep Ralph uit, terwijl zijn blik gefocust bleef op de roodharige jongen. Het kon geen toeval zijn dat hij weer hier was. Ralph negeerde het feit dat de andere jongen ernstig gewond was en liep vooruit, zodat hij tussen Olivia en de roodharige jongen in stond. De woede die hij een tijdje terug gevoeld had kwam weer op bij het zien van deze jongen. Hij was weer iets van plan, dat wist hij gewoon! “Wat wil je?!” zei hij op bevelende toon. Hij leek zelfs niet te zien dat de jongen hulp nodig had en het enige waar hij nog aan kon denken was wat er had kunnen gebeuren als de jongen niet was ineengestort. Misschien zouden hij of Olivia niet meer in leven zijn. Misschien zij allebei niet. In ieder geval was Ralph niet van plan om weer te verstijven van angst en hulpeloos toe te kijken. Dit keer zou hij hem eens duidelijk laten weten wat hij van zijn acties vond!

Firefly kwam wat dichterbij. Hij rook een mengsel van bloed en vergif, en hij zag dat de trainer met de rode haren niet in staat kon zijn om iets te doen. De Rapidash hinnikte zacht, wat een enorm contrast leek in vergelijking met de houding van zijn eigen trainer. Dit mens was misschien wel 'slecht', maar hij had hulp nodig, toch?
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell zo nov 09, 2014 4:57 am


Op het moment dat ze haar blik van haar Pokémon afgehaald had, weerklonken er meerdere absurde geluiden. De kippenvel trok zonder waarschuwing over haar rug, en niet wegens het frisse weer. Ze kon de geluiden niet identificeren en bleef gespannen op haar rug liggen. Nu ze haar concentratie op plaatste klonk het haast als een Pokémon gevecht met de stemmen van twee figuren en de geluiden van rake aanvallen. De stemmen kwamen haar echter bekend voor, maar… wie waren dat? Mizukage en Byu leken gespannen te zijn, meer dan zij en dat moest wel, ze hadden betere zintuigen dan zij en wisten wat er gaande moest zijn. Olivia slike geruisloos. Wat was er toch gaande, en waarom kwamen de stemmen haar bekend voor? De stemmen boezemden haar ook direct pure angst in. Het was iets wat een dreiging vormde, maar… Wie? Direct werd haar vraag beantwoord toen de geluiden verdwenen en enkel luid een woord werd geschreeuwd. ‘Waarom’. Direct overspoelde de angst haar en kon ze het niet laten door lichtjes haar benen op te trekken. Ze kon eindelijk een gezicht bij de stem plaatsen. Het was niemand anders dan… “Olivia!” Geschrokken keek ze op en zag ze verderop Ralph en Firefly verschijnen. Nee, hea. Ze moesten weg! Ze waren in gevaar, die roodharige jongen was zeer dichtbij. Misschien meer dichterbij dan ze verwacht had. Ze merkte namelijk direct op dat Byu zich uit het hoopje herfstbladeren gewurmd had. De Spearow keek vervolgens strak naar een punt achter hen en kraste als een wilde met wild geflapper met zijn vleugels. Mizukage keek echter verward naar de Spearow, maar Olivia kon gemakkelijk de angst in diens ogen zien. Dit was alles behalve gunstig. Of moest zij het anders zien? Als Ralph er was, konden ze de roodharige joch te grazen nemen. Ze zouden dan samen sterk genoeg zijn. Haar sterke gevoel voor gerechtigheid stak op en sterkte enkel aan toen Ralph met een glimlach op haar af kwam lopen met de Rapidash naast hem.

De vorige keer dat ze Firefly zag was ze eerst bang voor de Pokémon geweest, maar het was volledig onterecht. Het was een zachtaardige Pokémon dat haar leven gered had en niet zo’n beetje ook. Ralph leek haar daadwerkelijk niet op deze locatie verwacht te hebben en vice versa was het ook zo. Allereerst, had dit moeten betekenen dat hij de eerste gym verslagen had of hij besloot zijn Pokémon echt uit te dagen door tegen sterkere Pokémon te vechten. Die in Viridian Forest waren zwakker dan degene die hier rondhingen. “Dit betekent dus… dat je of fanatiek bent of de gymbadge al op zak hebt?” Grinnikte Olivia. Het was moeilijk voor haar om haar nervositeit te verbergen voor de jongen. Ze kon al amper tegen hem liegen, zoals laatst in de Pokémon Center bleek. Nu probeerde ze haar best te doen. Al ging dat toch tegen haar principe in. Wilde ze niet dat hij haar zou helpen tegen de jongen die waarschijnlijk pal achter haar zat? Waarom wilde ze dan vredig overkomen? Dat begreep ze niet van haarzelf. Waarom deed ze sowieso deze masker op? Mizukage keek zijn trainer bezorgd aan en porde hij zachtjes in haar zij, waarop haar afwezige blik direct verdween. De helft van Ralph’s woorden had ze gemist moeten hebben. Ze keek Ralph aan. Zijn blik stond op het ei in haar armen gericht. Hij vroeg of ze wist welke Pokémon erin zat, maar daar had ze geen benul van. Het zou een verassing worden. Onbewust trok ze het ei beschermend naar haar toe. “Geen idee. We zien het wel,” Haar stem klonk nog vrij afwezig, maar toch liefdevol. Met haar hand gleed ze voorzichtiger over het ei. Ze was bang. Voor hém. Wacht… hoelang stond Ralph hier eigenlijk al? Het had al zeker een paar minuten moeten zijn. Waarom was ze dan nog in leven? Zou de jongen dan haar niet gezien hebben? Maar dat was onmogelijk met Byu’s aanhoudende gekras. Was hij dan niet in staat om iets te doen? Was hij gewond?

En in een oogwenk escaleerde de situatie recht voor haar ogen. Firefly had geschrokken gereageerd op de aanwezigheid van de jongen en Ralph stond al spoedig plotseling tussen haar en de jongen. Geschrokken schoot ze overeind met Mizukage totaal verward naast haar. Dit was de eerste keer tijdens de aanwezigheid van de jongen dat ze een blik op hem geworpen had. De jongen… hij was gewond en niet zo’n beetje ook. Met zijn armen beschermde hij zijn bloedende buik en zag het er duidelijk naar uit dat de jongen vergiftigd moest zijn geraakt. Maar hoe? Dat laatste boeide haar eerlijk gezegd amper. Ralph ging tekeer tegen hem, terwijl hij weerloos op de grond lag. Olivia voelde haar hart stevig kloppen en haar armen trillen. Haar belager was weerloos en ze zouden hem te grazen kunnen nemen. Heel gemakkelijk, maar was dat… eerlijk? Was het rechtvaardig om de roodharige jongen midden in een bos in zulk toestand achter te laten om misschien zelfs… te sterven? Was ze dan geen moordenaar? Dan zou ze geen haar beter zijn, en misschien wel slechter. Haar paarse kijkers gleden over de lijdende jongen. Plotseling hoorde ze de zachte hinnik van Firefly naast zich die blijkbaar wat dichterbij gekomen was. In zijn ogen was pure bezorgdheid te zien. De situatie kon ze naar haar mening veranderen, Ralph zou vast naar haar luisteen en de jongen kon amper iets verrichten. De tijd tikte door en ze pikte kort de blikken op van haar eigen Pokémon; de bezorgde, hulpvolle blik van Mizukage, en de kille, duistere blik van Byu. Ze hadden duidelijk elk ook hun eigen intenties en ze had ook de controle over hun.

Olivia sloeg een diepe zucht en overhandigde Mizukage het ei. “Let er goed op,” Fluisterde ze tegen hem, waarna ze het ei aan hem overhandigde en Mizukage teder deze stevig tegen zijn schild hield. Ze knikte dankbaar naar hem, en op de achtergrond stopte Byu met zijn luide gekras. De Spearow was benieuwd naar de keuze die zij gemaakt had. Terwijl ze met stevige passen op de jongen afliep had ze nog haar twijfels. Wat was nou eigenlijk gerechtigheid? Het was niet wit of zwart, en zo had zij dat heel lang gezien. Dieven waren slecht en moesten in de gevangenis en politieagenten waren goed. In dit geval was het een kidnapper die ook een brandstichter was geweest en meerdere levens in gevaar bracht voor zijn eigen doeleinden. Maar nu hij zo weerloos voor haar voeten lag, kon ze hem gewoon niet te grazen nemen. Het lukte haar niet. Het was echt niet eerlijk. Verre van, zelfs. Ze hoopte echter dat ze de juiste beslissing nam. Vastberaden legde ze haar hand op Ralph’s schouder en schudde lichtjes haar gezicht. “Laat mij maar,” Zei ze, waarop ze gespannen recht op de jongen liep en net voor hem stil stond. Ze was bang, héél erg bang voor haar leven. De jongen kon haar vermoorden en daar was ze zeker bewust van; haar hart klopte immers als een gek. Ze kon hem echter niet zo achterlaten. Haar woede leek ook haast ter plekke verdwenen te zijn, maar het zou zeker weer op komen borrelen. Met haar hand greep ze het haar van de jongen vast en trok ze zijn hoofd omhoog, zodat ze hem recht aan kon kijken. Ze was nogal ruw bezig en dat was niet haar manier van doen, maar het bleek haar enige optie te zijn. Ze wurmde met haar hand de armen van de jongen los en plaatste haar schoenen erop. Ze voelde de knokkels tegen het rubber en haatte haar zelf voor wat ze deed.

Het was echter echt het enige wat effect zou hebben; ruwe behandeling. De blik van de jongen was namelijk vele malen killer dan de ergste winter en zijn gelaatsuitdrukking was zwaar gespannen door de woede en deels door de pijn. Zwijgend keek ze de jongen recht aan. De woede in haar keerde als een blikseminslag terug toen ze besefte dat de jongen haar niets kon doen, omdat hij weerloos was. Deze jongen had haar in het ziekenhuis doen belanden, haa leven in gevaar gebracht en die van andere Pokémon door brandstichting en zorgde voor slapeloze nachten en een constante onveilige gevoel voor een week of twee. Dat met één enkele ontmoeting. Olivia klemden haar kaken stevig op elkaar. Plotseling gaf ze toen de jongen een felle kopstoot. Haar eigen voorhoofd deed na afloop zeer, maar ze trok er amper iets van aan. “Nou..” Begon ze met een grijns, “Staan we quit,” De haat die ze voor de jongen had, had ze geuit in deze ene kopstoot. Voor nu. De jongen was wellicht een zeer slecht persoon die haar spoedig weer te grazen zou nemen, maar voordat hij genezen was zou ze hem behandelen als een normaal individu. Olivia stapte van zijn handen af en liet zijn wilde, rode haren los, voordat ze naar achteren stapte. “We kunnen je brengen naar mijn huis in Cerulean City. Mijn moeder is vrij ervaren met vergiftigingen. Als je dat niet wilt, laten we je achter. Dan sterf je een pijnlijke dood… Of als je iets doet, kan Ralph het pijnlijker maken, dus gedraag je, wil je?,” Een vreemde, donkere aura trok over haar heen, terwijl ze bloedserieus op de jongen neerkeek en toen recht naar haar Pokémon toeliep en het ei weer in haar armen nam. Mizukage’s bek stond wijd open van verbazing en hij meende lichtjes te trillen, terwijl Byu voldaan naar zijn Trainer opkeek en al spoedig op haar schouder nestelde. De Wartortle bleef een paar tellen zwijgend staan, voordat hij Ralph bezorgd aankeek. Deze kant kende hij niet van Olivia, maar Ralph dan evenmin. Byu leek het echter maar leuk te vinden, deze kwaadaardige trekje van zijn trainer. En het ei...?
Terug naar boven Go down
avatar
Kettil Falk


Profiel Vrouw Aantal berichten : 15
Poképoints : 8
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell zo nov 09, 2014 6:24 am


Het bonkte steeds pijnlijker, naarmate zijn hartslag toenam. Niets weerhield zijn hart ervan om steeds sneller te slaan. Zijn vingertoppen drukten tegen de wond aan, enkel om ervoor te zorgen dat bij de zachte aanraking een pijnsteek door de wond ging die de eerdere pijn makkelijk overbrugde. Kettil klemde zijn kiezen enkel steviger op elkaar, zo erg dat het ook pijn begon te doen. De gif was zich zeker al aan het verspreiden op dit moment vanuit zijn buik naar de rest van zijn lichaam. Het zou zeker niet meer lang duren. Het was voorbij. Het was nu enkel sprake van minuten of uren van lijden. Of nog korter. Olivia had hem zeker gehoord moeten hebben, je had zijn geschreeuw niet kunnen missen en als zij de overhand nam was het zo voorbij. Zijn eigen Pokémon kon hij amper uit zijn Pokéball halen, zonder te vergaan van de pijn. Dan was verdediging echt onmogelijk, tenzij hij letterlijk zijn hoofd zou gebruiken of.. een zakmes. Hij had er nog twee en zijn armen zaten al rond de plek waar deze zaten. Enkel ongezien de punt vastrijpen en een uithaal was prima gedaan. Daar bleef het echter bij. Hij was gebonden om op de plek te blijven zitten. Hij zou amper vooruit kunnen komen. Om tijdelijk in leven te blijven moest hij zich verdedigen. Olivia’s Spearow die plotseling dicht bij hem zat besloot voortdurend naar hem te krassen en ‘groot’  te ogen met zijn minuscule vleugels, alsof Kettil bang voor zulk nutteloze Pokémon moest zijn. Het was enkel afwachten voor de aanval van deze Olivia, indien ze mentaal in staat was om hem te pijnigen, of de langzame dood. Het frustreerde hem enorm dat hij zich zomaar liet vergiftigen. Nog een reden waarom Jacobsen van hem wist te winnen. Hij wilde zo graag nog een kans hebben om de man voor eens en altijd de das om te doen. Maar zelfs als hij dit op bizarre wijze zou overleven zou de hele bende achter hem aan gaan, omdat hij een verrader zou zijn. Enkel de leider boezemde Jacobsen angst in, de andere waren allemaal bang voor de mollige man. Kettil beet gefrustreerd op zijn onderlip en proefde de stalen smaak van bloed. De smaak en de geur mengde prima samen, hij zat toch al te bloeden.

Plotseling klonken er meerdere stemmen en keek Kettil alert op, zijn adem inhoudend. Direct herkende hij de jongen die bij Olivia was gaan staan; de bemoeial van eerder. De jongen had haar gered, precies zoals het uiteindelijk moest. Het meisje was immers zijn informant. Hoewel, op dit punt maakte dat hem geen snars uit. Dat was pas boeiend wanneer hij gezond was en überhaupt op zijn eigen benen kon staan. Nu wilde hij het liefst alleen gelaten worden of als ze hem zouden aanvallen, zichzelf verdedigen tot het bittere einde. De twee vervolgden hun conversatie over koeitjes en kalfjes. Nooit had hij een zorgeloos leven kunnen leiden, hoewel… ergens vroeg hij zich af of dat hem echt tevreden zou maken. Zijn hele leven had hij het hard en moest hij vechten voor wat hij had. Om het makkelijk te hebben zou tegen zijn principes in gaan en als een gevangen wilde Pokémon frustreren. Op dat moment besloot de jongen dat het genoeg was met het alledaagse gebabbel en kwam hij gezellig op hem af, vol woede vragend wat hij wilde. Nou, dat was gemakkelijk. “Babbelen met jou, nou goed,” Snoof Kettil naar de jongen, ondanks de pijn. Hij trok zijn handen dichter bij de plek waar de zakmessen zaten. Hij kon het elk moment gebruiken. De jongen was te dichtbij naar zijn smaak, maar net niet genoeg om in ieder geval de enkel te raken. In zijn ooghoek zag hij de Rapidash en zelfs Olivia hem naderen. Altijd weer gezellig. Pas na enkele tellen kwam het meisje op hem af, leverde ze het ei af bij haar Wartortle, en liep ze voorbij de bemoeial. Hij trok zijn ogen tot spleetjes en greep het handvat van de zakmes al vast met zijn vingertoppen. Wilde ze hem aanvallen? Best. Of had ze ineens medelijden? Daar leek ze wel het type voor door hem eerder genegeerd te hebben. Zo ja, dan zou hij het spelletje meespelen en daarna haar polsen eraf snijden. Prima kans om in de paniek te ontvluchten naar Pewter City. Van daaruit kon hij… wacht, nee, dat was niet mogelijk. Zijn bende zou hem zeker niet helpen, maar ook de Pokémon Center niet. Zijn daden moesten via Viridian City al bekend zijn geworden. Kak! De Pokémon Center was nog steeds zijn beste hoop. Hij zou wel liegen.

Olivia stond spoedig tegenover hem en met een valse grijns greep hij het zakmes stevig vast en stond hij klaar om toe te slaan, totdat ze ineens hem bij zijn haren had vastgegrepen. Argh! Hoe… was zij zo’n type? Goed dan, als zij het zo ging spelen. Hij maakte een uithaal met de zakmes richting haar pols, maar bliksemsnel had ze haar schoenen op zijn handen geplaatst, waardoor het wapen in het verdorde gras naast zijn rechterhand viel. Zijn buik drukte direct tegen de grond aan. Het deed direct veel meer pijn dan eerst. Een kreun verliet zijn mond, maar de pijn versterkte zijn moordlust op het meisje. Ze speelde het ruw. Zijn rode ogen keken recht in haar paarse ogen, totdat ze plotseling met haar gezicht bij de zijne kwam met de volle lading. Geschrokken keek hij haar aan, maar herstelde hij zich snel. Ze beweerde dat ze nu ‘quitte’ stonden. Zijn daden stonden niet gelijk aan een pijnlijke kopstoot. “Je bent wel heel simpel,” Snoof hij direct minachtend, maar de pijn verminderde de intensiteit van zijn woorden. De woede en frustratie borrelde in hem op als een zwaar gewonde roofdier die op het moment stond door jagers gevangen te worden. Maar plotseling veranderde haar gezichtsuitdrukking. Dezelfde kille blik als de zijne kwam in haar ogen te staan, waarop ze vervolgde met de boodschap dat hij hem zou helpen, maar dat hij niet mocht tegen werken, want anders zou hij zijn leven verliezen.. blablabla. Moest hij het serieus nemen? Hmm. Olivia liet zijn haar los en nog net kon hij de kleine val breken met zijn handen. Het meisje nam afstand en richtte zich tot haar eigen Pokémon. Deze naïeve Olivia wild hem regelrecht dus brengen naar haar ouders’ huis? Ze vroeg er haast zelf om dat hij… ARGH! De pijn! Oké, misschien had hij echt geen keus. Het moest maar. “Prima,” Bracht hij vol tegenzin uit, waarop hij op zijn hurken ging zitten en zichzelf met behulp van de boomstam overeind bracht. Enkel verzorgd worden, dan kon hij zijn eigen gang weer gaan. Het was vreselijk om hulp te moeten ontvangen. Vreselijk. Het was echter zijn allerlaatste optie indien hij een kans op overleving wilde. Hij balde zijn vuist en keek van de twee trainer’s weg. “Kak,” Schold hij luid vol frustraties, waarop hij met licht dichtgeknepen ogen van de pijn zijn blik over de groep liet vallen. “Dit verandert niets, oké?!”Snoof hij. Na de behandeling was hij weg en zou hij Jacobsen doden en hen twee eventueel liquideren, indien het gunstig was. Zonder enige vorm van twijfel te hebben. De zwaar gewonde wilde wezen had het hulp van voorbijgaande mensen nodig om weer voor zichzelf te vechten in het wild.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell ma nov 10, 2014 11:27 pm

Iets hield hem tegen. Hij wist niet wat, maar er was iets diep vanbinnen wat Ralph om op de jongen af te rennen en hem een lesje te leren dat hij niet vlug zou vergeten. Ralph wist maar al te goed wat het precies was dat hem tegenhield: medelijden. Zelfs met deze persoon, die een kidnapper, brandstichter en hoogstwaarschijnlijk ook een moordenaar was, had hij medelijden. Misschien was hij gewoon te goed. Te vergevend. Niet dat hij deze roodharige jongen ooit had vergeven of ooit zal vergeven, maar het waren de moralen die al jaren geleden in de gedachten van Ralph waren geplant. Vechten was normaal gesproken niets voor hem en een weerloze persoon aanvallen zou pure lafheid zijn. Zijn gezonde verstand begon langzaamaan weer terug te keren en zijn woede begon wat te minderen, al was het niet erg veel. Hij schrok even toen hij een hand voelde op zijn schouder, maar hij kalmeerde wat toen hij de stem hoorde die bij de eigenaar van de hand hoorde. 'Laat mij maar,' zei Olivia, waarna ze op de andere jongen af liep. Haast meteen kwam de ongerustheid en het wantrouwen weer terug bij Ralph. Hoe groot was de kans dat dit ooit goed zou kunnen gaan?

Wat er daarna gebeurde, deed Ralph verrast en met een open mond toekijken. Olivia pakte de haren van de andere jongen vast om zo zijn hoofd van de grond op te tillen en ze zette haar voeten op zijn polsen, zodat hij die met geen mogelijkheid kon bewegen. Alsof dat nog niet genoeg was, gaf ze hem ook nog eens een harde kopstoot. Ralph moest er toch even van slikken. Dit leek helemaal niet op de Olivia die hij had leren kennen. Echt niet. Na de kopstoot liet Olivia hem weer los en stapte naar achter. 'We kunnen je brengen naar mijn huis in Cerulean City. Mijn moeder is vrij ervaren met vergiftigingen. Als je dat niet wilt, laten we je achter. Dan sterf je een pijnlijke dood… Of als je iets doet, kan Ralph het pijnlijker maken, dus gedraag je, wil je?,' sprak ze vervolgens. Die enkele zinnen klonken als pure ironie. Medelijden tonen, maar tegelijkertijd dreigen. Dat... dat leek gewoon helemaal niet te kloppen. Zeker niet voor een meisje van nog geen dertien jaar. Aan de andere kant klopte het ook niet dat een veertienjarige een moordenaar en een ontvoerder was, maar dat ter zijde. Olivia liep weer naar haar Pokémon en nam het ei over van Mizukage. De blikken van Ralph en de Wartortle kruisten elkaar even en de jongen merkte op dat Mizu al net zo verbaasd was als hij over wat er net gebeurd was.

'Prima,' zei de roodharige jongen met duidelijk veel tegenzin, waarna hij zichzelf overeind bracht met behulp van een boomstam. 'Dit verandert niets, oké?!' snoof hij vervolgens, waardoor de woede weer opborrelde bij Ralph. “Als je dat maar weet,” zei hij binnensmonds, waarna hij even naar de jongen keek. “Maar hoe gaan we je ooit in Cerulean City krijgen?” vroeg hij zich hardop af. Ze hadden niets om hem mee te vervoeren. Alleen Firefly, maar die zou waarschijnlijk nooit... Nu pas merkte Ralph op dat de Rapidash naar de roodharige jongen was toegegaan. De Pokémon keek even om naar Ralph en brieste. De jongen zuchtte en realiseerde zich voor de zoveelste keer weer dat Firefly hem na al die jaren nog steeds niet volledig als zijn trainer geaccepteerd had en soms liever zelf beslissingen nam. De Rapidash keek de roodharige jongen een aantal momenten lang aan, waarna hij wat dichterbij hem ging staan en hem een duwtje gaf met zijn neus naar zijn rug toe. Ralph vond het geen fijne aanblik, allesbehalve dat, maar hij besefte dat Firefly de enige was hier die de jongen enigszins veilig kon vervoeren. Hij wachtte even af tot de jongen was opgestapt, en liep toen behoedzaam naar zijn Pokémon en de jongen. Hij pakte de teugels van de Rapidash vast en keek de roodharige jongen strak aan. “Als je ook maar één verkeerde beweging maakt, verbrand je levend. Vergeet dat niet,” zei hij. Het was niet zozeer als een dreigement bedoeld, maar meer als een waarschuwing. Firefly kon zelf bepalen of hij iemand verbrandde of niet, en als je hem zou aanvallen of bedreigen terwijl je op zijn rug zat... Tja, je zou voor minder brandwonden oplopen. Ralph wachtte even af tot Olivia klaar was om te vertrekken en liep alvast naar de ingang van Mount Moon.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell wo nov 12, 2014 1:56 am


Ondanks de verbazing die heerste bij Ralph en Mizukage, trok ze er zich amper iets van aan. Het was een kant die ze zelden liet zien en het liefst verborgen hield om zelden het daglicht te zien. Dit was echter een situatie waarin het noodzakelijk was om haar eigen leven niet te laten ontnemen, want de jongen had gemakkelijk met zijn handen kunnen uithalen als ze hem vriendelijk benaderd had of juist angstig. Dit was pure zelfverdediging. Haar grootmoeder aan haar moeder’s kant werkte lang geleden in de politie in Hoenn met een Manectric aan haar zijde. Haar moeder had verhalen verteld over haar en dat ze vrij assertief was, maar een zacht hart had. Ze neigde vaak ook agressief, maar met een snufje medelijden te handelen in sommige situaties. Deze kenmerk had een generatie overgeslagen en was in haar terecht gekomen. Olivia trok het ei dichter naar haar toe met haar blik afwezig richting Mt. Moon gericht. Ze moesten door de berg heen wilde ze Cerulean City bereiken, maar er zaten een boel wilde Pokémon daar. Het zou een handige trainingsplek zijn, dat zeker, maar daar konden ze nu niet aan denken. Ze hadden een jongen die een vergiftiging opgelopen had en ook nog eens bloed verloor. Op dat moment hoorde ze direct op de achtergrond Ralph en de ander tegen elkaar te keer gaan. Ze zuchtte en keek naar de twee jongens om. De Rapidash stond vrij dichtbij de jongen en spoedig zat de jongen op Firefly. Ralph snauwde hier en daar wat, duidelijk ontevreden met de loop van zaken. Het was al een begin dat ze elkaar niet te lijf gingen en dat de jongen uiteindelijk met zeer veel tegenzin instemde om geholpen te worden. Mizukage was echter nog steeds verrast, maar voegde zich alsnog gehoorzaam bij zijn trainer. Inmiddels liep Ralph met Firefly en de jongen recht op de ingang van de berg af.

Met Byu tevreden op haar schouder en Mizukage naast haar wilde ze bij hen voegen, totdat zacht geritsel in de struiken naast haar haar aandacht trok. Er zat een Pokémon in de struiken, een kleine, maar toch was ze op haar hoede. “Wie is daar?” Vroeg ze zacht. Ter reactie staken twee paarse oren boven de struiken, spitsten deze en kwam een nerveuze Nidoran tevoorschijn. Het was een mannelijk exemplaar met de paarse lijf en grotere horens en bouw. Maar waarom kwam deze ineens tevoorschijn? Waren ze niet vrij schuw? En als de Pokémon nerveus was, waarom had hij zich dan openbaard aan haar? Afwachtend keek ze de Pokémon aan. Pas na enkele tellen maakte de Nidoran meerdere geluidjes, waarop deze met zijn pootjes richting de ingang van Mt. Moon stak. Wilde de Nidoran haar waarschuwen voor iets? En waarom had hij dat net eerder gedaan? Perplex knikte ze onzeker. De Nidoran kreeg spoedig een treurige blik in zijn ogen, alsof hij iets misdaan had en keek toen weer naar Mt. Moon’s ingang. Olivia besloot zijn blik nu wel te volgen en zag dat deze gericht op de jongen was. Wacht eens even… Had deze Nidoran hem vergiftigd met zijn stekels? Het verklaarde een boel. En de Pokémon wilde zijn excuses aan bieden? Olivia glimlachte voorzichtig. “Je hoeft niet bang te zijn. Ik breng je anders even mee,” De Nidoran leek nog niet geheel overtuigd te zijn, maar volgde alsnog haar toen ze richting het groepje liep. De paarse Pokémon bleef echter pal achter haar benen lopen, alsof hij geeneens gezien wilde worden. Het was vrij schattig om het te zien. Zij was echter de enige met die mening; Byu keek nors de andere kant uit en de tevredenheid was als sneeuw voor de zon verdwenen, en Mizukage was compleet verward met de twee kanten van Olivia die hij zojuist gezien had en beetje bang dat de stekels van de Nidoran ook hem zouden vergiftigen.

Eenmaal bij de rest aangekomen, liep ze op de roodharige jongen af. “Er is iemand die zijn excuses wilt aanbieden,” Begon Olivia, minder bang voor de jongen dan voorheen. De angst was niet weg, maar het hielp dat ze hem weerloos zag en een ander, Pokémon of mens, hielp. Olivia wenkte de Nidoran naar zich toe, waarop deze nerveus achter haar schoen verschool. ‘Nido,’ Kraamde deze zachtjes uit en met een zacht duwtje met haar schoen in combinatie met een gerustellende glimlach, kroop de Nidoran naar voren en keek deze recht omhoog, richting de jongen. Direct liet de Pokémon bij de geringste oogcontact zijn oren hangen. ‘Ni, Nido!’ Het was misschien onverstaanbaar, maar het lichaamstaal sprak boekdelen. Of dat genoeg zou zijn, was een tweede. De Nidoran zweeg spoedig en had zijn moed verloren en besloot weer achter haar schoen te verschuilen. De Pokémon verloor echter diens moed en zocht spoedig de veiligheid van het bos weer op. Ze keek de Pokémon na, voordat ze zich op Ralph en de jongen richtte.

“Laten we Mt. Moon maar binnentreden!” Zei ze met enige enthousiasme, waarop ze alvast de donkere grot inliep. Mizukage volgde haar op de voet, maar bleef dicht bij haar in de buurt. Vaag hoorde ze de echo’s van de stemmen en wellicht gevechten van de andere Trainer’s weergalmen. Ze waren dus duidelijk niet de enige. Wat haar ook echter opviel was de overheersende kou. Het voelde kouder aan dan het buiten was geweest, zelfs met de snijdende wind. Het leek haar slim om haar ei weg te stoppen in haar tas, voordat deze onderkoeld zou raken. Dat was het laatste wat ze op dit moment wilde. Olivia legde haar ei dus spoedig weer in haar tas. Een nieuw geluid voegde de echo's, het geluid van wapperende vleugels. Boven.. hen? Wat? Geschrokken keek ze recht omhoog waar een hele zwerm Zubat's ondersteboven aan het rusten waren. Het was een blauwe Pokémon met paarse vleugels die vooral in grotten leefden overdag, maar s'nachts gingen ze het luchtruim in om zich te voeden. Er waren vele bizarre verhalen over de Pokémon. Ze zouden bloed drinken van nog levende Pokémon, en er zoude mensen zijn die in Zubat's konden veranderen door gebeten te zijn. Ze geloofde er geen snars van. Het was allemaal voer om kinderen s'nachts thuis te houden. Onbewust stapte ze op een herfstblad dat ingewaaid was en het lichte gekraak jaagde de Zubat's het stuipen op hun lijf. Geheel in paniek vloog de zwerm Zubat's diverse kanten uit, zonder veel rekening met de groep te houden. Beschermend hield ze haar hand voor haar ogen, terwijl Byu venijnig met zijn snavel uithaalde bij de Zubat's die te dichtbij kwamen. Mizukage had zich teruggetrokken in zijn schild ter verdediging. Ze voelde secondelang de vlezige vleugels tegen haar gezicht tikken en een enkeling tegen haar heup en been. Het bezorgde haar kippenvel, maar het had erger kunnen wezen.

Pas toen het luide gekras en gewapper van vleugels voorbij was, haalde ze haar hand van haar ogen vandaan. Direct voor haar merkte ze twee grotten op waar diverse echo's van de trainer's vandaan kwamen. Fijn, eerst de Zubat's en nu een splitsing? Het viel ook niet mee. Maar eerst... Direct keek ze over haar schouders, waar ze amper iemand meende te zien. Zelfs de schild van Mizukage zag ze nergens meer. Verward keek ze rond, er was geen teken meer van de rest te bekennen. "Hallo? Iemand?" Riep ze met haar handen bij haar mond, maar het was tevergeefs. Bezorgd trok ze haar handen terug. Waar waren hen gebleven? Ze konden niet zomaar verdwenen zijn door een zwerm Zubat's, toch? Tenzij, Firefly geschrokken was en werd overwelmd door de zwerm en op hol sloeg. Dat leek haar nog de meest waarschijnlijke scenario. Byu besloot spontaan luid te krassen naar een schim die vanachter een rots tevoorschijn kwam. 'Char!' Klonk er luid, voordat een geagiteerde, afgezwakte Charmander vanachter de rots sprong en op hen af schoot. Sinds wanneer kwamen er in het wild nog Charmander's voor? Ach, ze moest eerst de aanval af weren. "Peck en Fury Attack combo!"Direct schoot Byu op de Charmander af, die ondanks zijn wonden de aanval ontweek en vervolgens zijn staart naar de buik van Byu uithaalde. Compleet perplex van de snelle actie van de Charmander en zijn licht verschroeide buik staakte hij de aanval. Toen schoot het tot haar door van wie deze Charmander moest zijn. Die van de roodharige jongen. Maar wat deed de Pokémon nou weer hier in plaats van bij zijn Trainer te zitten? De Pokémon landde op de grond en gromde luid haar en Byu's kant uit. Ze voelde vreemd genoeg de aanwezigheid van nog een Pokémon. Wild, of niet. Dit was een benarde situatie. De Charmander wilde ze niet verwonden, ondanks de brand die deze laatst veroorzaakt had. Maar ook weer was de Pokémon zwaar gewond. Was dit serieus dan een herhaling van de beslissing die ze een paar minuten geleden ook had moeten maken? Olivia snoof. Hopelijk ging het Ralph beter af.
Terug naar boven Go down
avatar
Kettil Falk


Profiel Vrouw Aantal berichten : 15
Poképoints : 8
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell wo nov 12, 2014 7:13 am


Gelukkig kregen ze niet de verkeerde indruk, en vooral de jongen liet het duidelijk met zijn gesnauw blijken. Kettil trok zijn ogen tot dunne spleetjes, en liet zichzelf op adem komen. Zijn buik deed zeer bij elke inademing en hoe meer hij zich op zat te winden, des te sneller hij ging ademen. Tot slot bezorgde dat tot meer pijn. Trager ademde hij in en uit, met zijn blik van de twee afgewend en op het gras aan de wortels van de dichtbijzijnde boom gericht. De woede en frustratie stroomde door zijn aderen, en om zijn aandacht op iets anders te focussen hielp gelukkig deze aanzienlijk te verminderen. Op de achtergrond hoorde hij de stem van de jongen iets vragen over hoe ze hem zouden vervoeren. Misschien via de Rapidash die bij de jongen stond, was dat niet een prima optie? Echt, de jongen leek amper logisch na te kunnen denken, zeker gezien Rapidash juist vaak werd gebruikt als een vervoersmiddel. “Kak,” Snauwde Kettil, toen er weer een felle, meedogenloze pijnsteek door zijn buik raasde. Met een van pijn vetrokken gezicht zakte hij zichzelf dichter naar de grond toe met zijn armen nog strak over de pijnlijke plek heen.

Voor hem zag hij ineens hoeven verschijnen en zwijgend keek hij vervolgens recht in de ogen van de Rapidash. De Rapidash leek hem te willen helpen, dan was er iemand die slimmer was dan de ander. Na de korte oogcontact keek de Rapidash richting de jongen, wie Kettil weigerde een blik te gunnen, waarna deze luid brieste. Duidelijk makend dat de Pokémon hem waarschijnlijk wilde helpen. Dan was er ten minste één Pokémon van de groep die niet zwaar tegenviel. Kettil gaf de Pokémon een aai over diens natte snuit en voelde de warme adem van hem langs zijn handpalmen razen. Het voelde vreemd genoeg heel vertrouwd aan, ondanks het feit dat hij nooit eerder de Pokémon of zelfs maar de soort aangeraakt had. “Slimmer dan je Trainer,” Grijnsde Kettil, waarop hij zichzelf met behulp van de boom weer overeind hees, en met het zachte duw van de Pokémon op diens rug sprong. Wat onwennig probeerde hij comfortabel op de warm en hard aanvoelende rug te zitten, zonder teveel last te hebben van zijn buik. Toen hij eenmaal goed zat, moest de jongen weer hem afsnauwen. Hij… verbranden? Messteken waren vaak genoeg pijnlijker dan een brandwond, en bij de geringste toename van de Rapidash’ hitte kon hij altijd nog Komodo erop af sturen. De Rapidash was beduidend sterker, maar er was altijd een mogelijkheid om jezelf te verdedigen met timing en techniek. Alleen zo overleefde hij de meeste hindernissen. Maar het was onnodig, Kettil was niet van plan rare dingen uit te vreten. Veel kon hij amper, totdat ze hem eindelijk behandeld hadden. Rot, was het om zo hulpeloos te zijn. Het hoefde echter maar hoogstens een uur of twee zo te zijn. Op zijn maximum. De jongen trok aan de teugels van de Rapidash die begon te lopen, en al spoedig stonden ze bij de ingang van Mt. Moon.

Eenmaal daar aangekomen leek het erop dat Olivia op zich liet wachten. Fijn, wat zat ze uit te vreten? Hij wilde geholpen worden en dan zijn dagelijkse leven hervatten dan met deze alledaagse Trainer’s verder opgezadeld te zijn. Hij snoof, keek over zijn schouder en zag Olivia tegen een struik praten.. of nee, er zat iets paars, maar meer kon hij niet zien. Wat was er zo belangrijk aan dat paarse geval om de tijd ervoor te nemen? Licht geagiteerd keek hij weer verveeld naar voren. Er heerste een stilte, maar hij zag geen enkele reden in het verbreken hiervan. Spoedig voegde Olivia zich eindelijk bij hen, met het paarse geval achter haar benen. Ze kwam ineens met de boodschap dat er iemand zich wilde excuseren, en dat bracht ze op een vrolijke manier over. Kettil fronste. Wie excuseerde zich voor… hem? Wacht. De paarse schim openbaarde zich nerveus en kraamde iets onverstaanbaars uit. Zijn pupillen wijdde zich. Het was de Nidoran van Jacobsen! Die had hij toch weggejaagd na hem bevrijdt te hebben, dus waarom hing het ventje hier nog rond? Hoewel, kwam het zich excuseren voor de.. “Au!” Dat vergif. Kettil zag dat de Nidoran zich enorm schuldig leek te voelen, het was leesbaar in diens blik en het verklaarde het gedrag die de Pokémon vertoonde. De zachte kreun had de Nidoran zo angstig gemaakt dat deze lichtjes begon te trillen. “Het is.. je vergeven,” zei Kettil zacht, met een minuscule glimlach. De Nidoran’s ogen werden groot, waarop deze enthousiast knikte en vervolgens zich uit de voeten maakte. De glimlach was weg toen de Pokémon uit het zicht was verdwenen. “Rot vergif,” Mopperde Kettil binnensmonds, weer gehuld onder de agitatie.

En Olivia kwam toen heerlijk de boel binnenvallen om enthousiast hun trip door Mt. Moon aan te kondigen. Kettil snoof en rolde zijn ogen erbij, maar zweeg. Bij het betreden van de grot kwam de koud hem direct tegemoet en trok hij zijn handen iets in bij zijn mouwen. Het was verdomd koud hier! En hoe groot was deze berg? Het werd nog leuk om het aan te houden hier. Inmiddels liep Olivia voorop en keek ze recht naar boven, naar de grote zwerm Zubat’s die vredig oogden. Het waren niet bepaald zijn lievelings Pokémon met hun zwakke aanvallen en hun gedrag bij te luide geluiden.. Ho! Direct slikte hij de zin in toen Olivia dom genoeg was om op een herfstblad te gaan staan. Was ze krankzinnig, ofzo?! En zoals verwacht jaagden het alle Zubat’s de stuipen uit het lijf en schoten zonder na te denken pal langs heen. Dit was slecht. Een enkele keer voelde hij de vleugels langs zijn huid snijden, maar het boeide hem verder amper. Het grootste probleem was dat Firefly zelfs ook angstig was geworden en begon te bokken als een wilde wat enkel voor meer angst  onder de Zubat’s zorgde. “HO! Rustig, jongen!” De Rapidash steigerde wild en galoppeerde de grot doelloos door. Bang voor zijn leven hield hij de nek van de Pokémon vast met zijn lichaam zoveel mogelijk naar voren geleund. O Arceus, waar zou deze Rapidash naar heen galopperen?

Na een tijdje bedaarde de Rapidash lichtjes en gleed hij van diens rug direct af. Zijn benen rilde nog eventjes na van de adrenaline. Zijn ademhaling moest weer hersteld worden, maar zijn zorg ging eerst naar de Rapidash zelf, gezien het keihard galopperen door een zwerm Zubat’s niet niets was. Voorzichtig liep hij naar de kop van de Pokémon en gaf deze een zacht klopje op diens gezicht. “Ben je nu oké?” Vroeg Kettil, licht hijgend. Het was natuurlijk andermans Pokémon, maar een Pokémon bleef in zijn ogen een individu op zich en hoefde niet op de Trainer te lijken. Toen zijn eigen adem onder de controle was keek hij alert om zich heen. Er was niet meer te zien dan twee rotsachtige wanden en de andere Trainer. Olivia was compleet verdwenen. Hoe kwamen ze dan in hemelsnaam bij haar ouders huis? “Rot Zubat’s zijn het ook,” Bromde Kettil, maar spoedig lag zijn focus weer op zijn buik. Argh, het deed meer pijn dan eerst en de nare smaak verergerde. Dat was vreemd… Zijn elleboog tikte tegen één Pokéball aan en niet twee. Was hij een Pokémon verloren tijdens de wilde rit? Voorzichtig greep hij de Pokéball vast en kon direct constateren dat dit die van Columba was. Komodo moest hier ergens dan ronddwalen en dat terwijl hij al zwaar gewond was van het gevecht dat hij eerder geleverd had. Hij was bezorgd om de Charmander, zeker met al die Rock Types hier. Hij wilde zeker niet weg zonder Komodo, maar of hij de tijd had om hem te zoeken? Dat was een tweede. Ze moesten sowieso hier langer ronddwalen, wilde ze Olivia vinden om naar haar ouder’s huis te gaan. Kettil balde zijn vuisten. Dit ging zeker niet naar wens. Wacht, als hij trouwens een Pokéball kwijt was… was dat ook zo bij deze jongen? Het boeide hem niet veel, maar dan was er een kans dat de twee bij elkaar waren. “Pokémon kwijt?” Vroeg Kettil kort, zonder zijn frustratie te verhullen of oogcontact met de jongen te maken.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell vr nov 14, 2014 8:02 am

Toen hij merkte dat Olivia er wel erg lang over deed om hen te volgen, stopte Ralph met lopen en liet Firefly dan ook halt houden. Hij draaide zich om en zag dat ze tegen iets of iemand aan het praten was die zich in het struikgewas had verborgen. Ralph hoefde niet al te lang te wachten om op te merken wie de nieuwkomer was: een mannelijke Nidoran. Wat deed die hier? Was het gewond? Hopelijk niet, want dan zouden ze nogmaals als redders moeten spelen. Gelukkig bleek dat niet het geval te zijn en Olivia liep op hen af, op de voet gevolgd door de Nidoran. 'Er is iemand die zijn excuses wilt aanbieden,' zei ze tegen de roodharige jongen zodra ze bij hen was aangekomen. Ralph liet zijn blik even dwalen van de Nidoran naar de jongen en weer terug. De jongen was vergiftigd en Nidoran stonden erom bekend een vrij sterk gif te hebben. Dus dit wezentje was de oorzaak van de vergiftiging? Het was lief van de Pokémon om even sorry te komen zeggen, maar tegelijkertijd was het vast ook nuttig om te weten wat de jongen vergiftigd had. Wie weet kon hij zo sneller genezen. Nou ja, sneller... Het was natuurlijk ook weer niet de bedoeling dat hij Ralph en Olivia meteen een kopje kleiner zou maken zodra hij zich weer beter voelde.

Ralph keek ietwat verbaasd naar de jongen toen die de Nidoran vergaf en zelfs... glimlachte? Hij had verwacht dat de jongen al net zo gemeen moest zijn tegen Pokémon als tegen mensen, maar blijkbaar had hij het mis. Hij keek even naar Firefly, die hem aankeek alsof dit alles de normaalste zaak van de wereld was. Als de Rapidash had kunnen praten had hij waarschijnlijk iets gezegd als 'zie je nou wel dat hij niet zó slecht is?'. Ergens had Ralph nu wel wat respect voor de jongen wat Pokémon betrof, maar daar stopte het ook. Het was gewoonweg niet juist om een mens te behandelen zoals de roodharige dat had gedaan. In elk geval koos de Nidoran het hazenpad en Olivia moedigde het groepje aan om Mount Moon binnen te gaan. Ze gingen met z'n allen naar binnen terwijl Olivia vol goede moed voorop liep. Zij had er zo te zien meer zin in dan Ralph en de andere jongen, die elkaars aanwezigheid niet bepaald aangenaam vonden. Het hielp ook niet bepaald dat het nogal koud was in de grotten en Ralph prees zichzelf gelukkig met de warme jas die hij aan had. Ook de manen van Firefly, die niet al te heet waren, straalden een prettige warmte uit. Dat was in elk geval iets positiefs voor nu. Ralph kon het niet laten om even naar boven te kijken toen zijn twee metgezellen hetzelfde deden.

Zubat. Het hele plafond van deze ruimte zat vol met slapende Zubat. Ralph had weleens verhalen gehoord over hele horden Zubat die in grotten voorkwamen en bij het zachtste geluidje al in paniek raakten en reizigers aanvielen. Hopelijk zou dat niet... Ralph had het nog niet gedacht of hij hoorde al gekraak naast zich. Hij kon niet direct zien wat er was gebeurd, maar meer tijd dan dat kreeg hij niet. De Zubat waren duidelijk geschrokken en binnen een fractie van een seconde heerste er paniek en chaos. Ralph hield snel zijn arm voor zijn gezicht om die te beschermen en hij was net op tijd, want hij voelde één van de Pokémon tegen zijn arm aanvliegen. Toen hij een schel gehinnik hoorde en het geluid van hoeven, keek de jongen op en zag nog net zijn Rapidash in paniek verder de grot in galopperen. Ralph hield even geen rekening met zijn omgeving en rende achter zijn Pokémon aan. Af en toe voelde hij de vleugel van een Zubat tegen hem aan slaan en soms moest hij opzij springen om een hele groep te ontwijken. Naarmate er minder Zubat in de grot waren, hoe langzamer Firefly leek te galopperen. Hij was al vrij ver weg, maar door zijn vlammende manen kon Ralph hem alsnog gemakkelijk lokaliseren.

Firefly
Zo snel als zijn vier benen hem konden dragen galoppeerde Firefly door de grot, terwijl hij hevig adem haalde. De Zubat maakten nog steeds veel geluid en leken van alle kanten te komen, wat gelijk stond aan gevaar. Pas toen hij merkte dat er minder van die Pokémon met hun lange hoektanden om hem heen waren, kalmeerde de Rapidash wat en ging langzamer galopperen en stond uiteindelijk helemaal stil om tot adem te komen. Hij voelde gewicht van zich afglijden en realiseerde zich weer dat hij al die tijd een ruiter op zijn rug had gehad. Firefly keek opzij en zag daar inderdaad de trainer met de rode haren staan, die naar hem toe kwam. De Pokémon rilde nog wat van de adrenaline en hij was nog steeds gespannen, maar de afwezigheid van de grote zwerm Zubat kalmeerde hem in elk geval al een beetje. De aanraking van de roodharige trainer, al was hij nog steeds een vreemde, maakte Firefly ook wat rustiger. De Rapidash hinnikte zacht als antwoord op zijn vraag of hij in orde was. Er zat een schram op zijn heup door de scherpe vleugel van een Zubat, maar daarnaast was hij oké. Nog alert, maar in elk geval niet gewond. Toen hij voetstappen hoorde, keek hij op en zag hij zijn eigen trainer. Hij spitste zijn oren en brieste tevreden zodra hij zag dat zijn trainer ook in orde leek te zijn.

Ralph
Het duurde gelukkig niet al te lang voordat Ralph bij Firefly en de roodharige jongen was aangekomen. De Rapidash was duidelijk nog wat aan het bijkomen van de race door de berg en de roodharige jongen zag er ook niet bepaald goed uit. Dat baarde Ralph toch wel zorgen, al had hij zo'n hekel aan de jongen. Hij liep snel hun kant op. “Geen gewonden?” vroeg hij serieus, al klonk er misschien toch nog wat bezorgdheid in zijn stem. Als eerst zag hij dat Firefly een wonde had en liep naar hem toe. Hij bestudeerde de wonde even en haalde toen een potion uit zijn rugzak, om deze vervolgens op de wond te spuiten. De schram heelde al wat en Ralph stopte het flesje terug in zijn zak. Firefly raakte zijn arm even aan als dank en Ralph aaide de Pokémon over het hoofd. Hij keek even om zich heen en besefte dat Olivia nergens te bekennen was. Met wat geluk zou ze nog op dezelfde plek zijn als daarnet. En zo niet... dan kon het nog weleens een lange dag worden. 'Pokémon kwijt?' vroeg de andere jongen toen zonder Ralph aan te kijken. Even keek hij hem verward aan. “Wat bedoel je? Mijn Pokémon zijn...” Ralph tastte met zijn hand naar de Poké Balls aan zijn riem en schrok toen hij slechts twee Poké Balls voelde: de lege van Firefly en die van Aquarius. Dus Elza... “...Één van hen is weg...”

Elza
De Machop keek bang en verward om zich heen. Ze zag een aantal Zubat naar het plafond vliegen om daar ondersteboven te gaan hangen, maar voor de rest zag ze even niemand. “H-hallo?” zei ze zacht, maar ze kreeg geen antwoord. Ze durfde niet om hulp te roepen, uit angst de Zubat te alarmeren. Ze keek vluchtig om zich heen en zag toen haar Poké Ball op de grond liggen. Ze pakte deze voorzichtig op en keek nogmaals om zich heen. Er was geen teken van Ralph of de andere trainers en op de Zubat na waren er geen andere Pokémon te bekennen. Onzeker liep ze door de grot, af en toe de naam van haar trainer roepend. Het duurde even voordat ze een klein vlammetje opmerkte verderop. Zou dat Firefly kunnen zijn? Ze rende snel in de richting van het vlammetje, maar verstopte zich achter een rots zodra ze zag dat de vlam niet van Firefly was, maar van een Charmander. Wat moest ze nu doen? Ze keek nogmaals om zich heen en zag toen twee bekende gezichten: Byu, de Spearow, en zijn trainer! Elza kwam voorzichtig achter de rots vandaan en kwam hun kant op. “I-ik ben het...” sprak ze op een zachte toon.


OOC: Just in case: alles wat Elza zegt klinkt voor mensen vanzelfsprekend als 'Machop' of iets in die richting.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell di nov 18, 2014 7:45 am


‘Machop’ Klonk er plotseling zacht achter haar rug. Met een frons draaide ze zichzelf om en daar stond de Machop van Ralph, namelijk... “Elza!" Reageerde Olivia opgelucht. Dit was zeker de aanwezigheid van de andere Pokémon die ze tellen geleden nog aangevoeld had. De aanwezigheid van de Pokémon maakte haar ongerust, maar tegelijk ook gerust. De Machop verkeerde in een redelijke staat en was binnen haar zicht, maar tegelijk wel afgescheiden van haar eigen Trainer. Terwijl ze afgeleid was, ging het gevecht echter door en lanceerde de afgezwakte Charmander een vuurstraal richting Byu. De Spearow leed nog pijn en wreef met zijn vleugels over de verschroeide verenpak bij zijn buik, maar wist de aanval op een veertje te ontwijken door erover heen te springen. Geschrokken hoorde ze het geluid van vuur en keek ze weer richting het gevecht. Hoe had ze het gevecht kunnen vergeten? Byu lanceerde zonder een commando van haar een rake Peck uit op de Charmander’s kop. Ze zag dat het haar Spearow nog redelijk verging om zich te verdedigen, maar voor hoelang zou dat nog gaan gelden? Ze slikte. Ze wilde eigenlijk geeneens dat de twee Pokémon zouden vechten; ze zaten allebei in dezelfde schuitje en moesten tijdelijk een wapenstilstand houden, totdat de roodharige jongen behandeld was in Cerulean City. Olivia balde haar vuisten. Ze had geen enkel idee hoe ze de twee kon stoppen. Geen extra Pokémon buiten het ei en Elza, maar ze was niet van plan om nog een Pokémon gewond te krijgen.

Ze nam diep adem en keek weer strak naar het gevecht; Byu zat momenteel nog de Charmander onder te pikken, maar de Charmander leek bijna de overhand te krijgen door fel uit te halen met zijn vlijmscherpe, korte klauwen. Ze moest nu iets doen. “Stop!” Schreeuwde ze, waarna ze besloot het op een directe wijze op te gaan lossen. Byu ging nog twee tellen door met pikken, totdat er een schone kans was om een uithaal te ontwijken en zich terug te trekken. Het was duidelijk dat Byu het niet fijn vond om bij het beschermen van zijn Trainer zich ineens moeten terug te trekken, maar waarschijnlijk drong hun situatie ook beter tot hem door. De Charmander echter was een heel ander verhaal; Hij grijnsde breed, haast zegevierend en zwaaide uitdagend met zijn vlammenstaart. Haar geschreeuw had amper effect op de Pokémon gehad zo te zien. Hoe kreeg ze hem zover om te staken met de strijd? Byu nestelde zich weer op haar schouder en bleef waaks voor de Charmander. Ze had in feite eigenlijk ook drie Pokémon aan haar zijde, of tja, twee buiten dat ei. Bij een volgende aanval konden ze de Charmander makkelijk aan. Het leek er echter niet op dat intimidatie de sleutel zou zijn. Dan maar… normale woorden. “We bevinden ons in Mt. Moon en jouw Trainer is vergiftigd en moet behandeld worden en wij brengen hem dus naar een plek waar dat kan. Ga je dan nog zo moeilijk doen, want het gaat enkel ten koste van de gezondheid van je Trainer,” Bracht ze neutraal, maar lichtjes nerveus over.

Komodo snoof luid op de woorden van Olivia. Tsk, wat een onzin kwam er toch weer uit. Als Kettil er was hadden ze haar mond al gesnoerd en de restende Pokémon van kant gemaakt. Ze waren geen bedreiging voor hun twee, ook niet voor enkel hemzelf. Hij kon zonder teveel moeite die Olivia verbranden en die Spearow verschroeien en als lunch opgediend kunnen krijgen. En dan had je die Machop… Ze konden ook vrij mals zijn, toch? De speeksel nam toe in zijn bek en hongerig likte hij zijn beschubde bek af. “We doen het anders, dametje,” Hij stoof recht op haar af en haalde uit met zijn staart, waardoor wat kleine vlammen hun kant op schoten. Eerst moest hij hen elk af laten leiden door de vlammen en dan zou hij ze een-Au! Komodo remde sterk af, vuurde snel een Smokesceen op de groep af en hield toen zacht kreunend zijn poot bij zijn schouder. “Tsk, dat ook nog,” Kraamde hij zachtjes uit door de pijn. Het gevecht eerder die dag tegen de Ekans had hem wel wat wonden opgeleverd. Hij was verre van hersteld, maar no way, dat hij zich liet tegenhouden door die wonden. Vastberaden balde hij zijn voorpoten, totdat een schim verscheen in het rook voor hem. Interessant. Iemand had hem weten te lokaliseren. Nou, fijn voor hem dan! Hij trok zijn vuist naar achteren en haalde toen krachtig uit met zijn Power-Up Punch. Elk moment zou hij een verenpak of ruwe huid voelen, maar… er volgde niets. De rook klaarde op, en hij stond recht tegenover Olivia’s schoenen. “Huh?”

Byu grinnikte zacht, en kwam vanachter Komodo zeer tevreden tevoorschijn. “Bedankt voor de rook, joch.” De Charmander keek hem verbijsterd aan. De gewenste reactie. Moest hij nu gaan uitkauwen hoe ze dat aangepakt hadden? De Spearow sloeg vals zijn vleugel tegen de achterhoofd van de Charmander aan, die hem fel aankeek en weg wilde worstelen. Byu liet dat echter niet toe en zette meer druk. ‘H-Hoe? Rotzak?’ Kraamde de Charmander grommend uit, toen deze stopte met tegen werken en hem recht aankeek, met wat minder felheid in zijn blik. “Ik kon je opsporen met mijn zicht, zelfs door de rook en toen vloog ik recht op je af, terwijl ik in de zicht van Olivia was. Je was zwaar gefocust op je aanval, dus kon ze haast ongehoord voor je staan en kon ik je aanval ontwijken,” De Charmander snoof afkeurend, zeker teleurgesteld in zichzelf dat ze hem met een zeer eenvoudige plan hadden beet gepakt.

“Dus, wil je nu goed gedragen. We gaan namelijk op zoek naar jouw en Elza’s Trainer,” Zei Olivia met een zwakke glimlach, waarna ze weer om haar heen keek. Welke kant zouden ze op moeten gaan? Of beter gezegd, welke kant zouden Ralph en Kettil en de rest zitten? Indien Firefly geschrokken was, zou ze logisch gezien rechtdoor galoppeert zijn, maar dat was het nu niet. Ze sloeg een zucht, stapte richting een van de twee gangen en zag direct dat er tijdens het gevecht een blokkade in was gekomen, of ze had het eerder niet gezien. Er zaten meerdere rotsen in, de een groter dan de ander, maar wel van dezelfde structuur leek het wel. Het zat in ieder geval in de weg. Hiervoor kon ze Byu niet gebruiken, die was niet zo sterk om rotsen te breken, evenals de Charmander, hoewel ze deels ook een smoesje wilde hebben om hem zo min mogelijk de drang om te strijden te geven. Dan had je het ei en tja… Volgende! Haar blik werd gericht op de Machop. De perfecte kandidaat. “Elza, wil je alstublieft die rotsen in deze grot breken met Karate Chop?” Een van de paar aanvallen die ze nog wist te herinneren van het oefengevecht tegen Ralph.
Terug naar boven Go down
avatar
Kettil Falk


Profiel Vrouw Aantal berichten : 15
Poképoints : 8
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell di nov 18, 2014 9:15 am


Nadat Firefly’s schram was behandeld door de jongen, bleek de ander ook een Pokémon kwijt te zijn. Dit was echt hopeloos, zeker? Beide partijen waren dus een Pokémon die waar dan ook in de enorme grottencomplex konden ronddwalen, hoewel de kans hem groot leek dat hun twee Pokémon bij elkaar moesten zijn. Zijn blik gleed naar de richting waar ze vandaan gekomen waren. Met tegenzin probeerde hij de rit te herbeleven en bonsde zijn wonden hierdoor pijnlijk, maar kon hij geen enorme bochten herinneren. Anders had hij dat wel gevoeld. Grotendeels hadden ze dezelfde richting aangenomen, dus indien ze onderweg twee Pokéball’s kwijt waren geraakt, waren ze vast dicht bij elkaar. En dan natuurlijk die Olivia. Indien ze geen kant op was gerend, hoefden ze enkel de weg terug te lopen, maar hoe groot was de kans dat zij er nog was? Het zou hem niet verbazen als ze al op stap was om hún te zoeken. Kettil zuchtte geërgerd en leunde tegen de wand van de grot aan. At zouden hun-Herstel, hij doen? De grot volgen en hopen in Cerulean City te komen of de grot teruglopen? Al zwijgend had hij zijn beslissing gemaakt. Met behulp van de wand van de grot hees hij zichzelf overeind en keek hij Ralph aan. “De grot dieper in, hup! Olivia zal vast haar weg vinden,” Zijn stem klonk maar zacht door de moeite dat het hem kostte om op zijn eigen benen te blijven staan. Zijn benen trilden zelfs lichtjes en zijn armen zaten spoedig weer krampachtig om zijn buik geklemd. Hij besloot echter te blijven staan en zelfs een paar stappen te nemen. Bij de vijfde stap ging het mis en voelde hij zijn maag plotseling zwaar tegenwerken. Direct kromp hij in elkaar, tegen de rotsachtige grond aan en voelde de opkomende gal in zijn slokdarm. Darn it. Zijn maag was nu ook afgezwakt. Hij hees zichzelf omhoog, maar hij had de strijd verloren en zijn ontbijt verliet zijn mond. De smaak restende in zijn mond was vele malen erger dan de smaak die er eerder rond hing. Met zijn benen schoof hij al schoppend van de braaksel af en veegde de resten bij zijn mond af aan zijn shirt, terwijl hij moeizaam overeind kwam. “Godver. Ook dat nog,” Snauwde Kettil luid. Het was geen fijn gevoel geweest en hij voelde zich direct beroerde dan eerst, zeker bij het zien van zijn eigen braaksel. Hij probeerde zich ervan te verwijderen om een tweede golf te voorkomen en wist ditmaal wel verder te komen dan vijf stappen. Ondanks dat hij in vreselijk staat verkeerde wilde hij gewoon het einde bereiken, zonder teveel gedoe. Dus zonder het gezeik van deze Ralph. Hij had niemand nodig. Nooit niet, en zelfs nu niet.

In zijn “haast” tikte zijn voet tegen iets aan, bijna ervoor zorgend dat hij struikelde. Met een diepe frons keek hij naar de grijze schim die de hoorn leek te zijn van een enorme grijze schim met kille ogen. Al luid grommend schraapte de Pokémon diens poot over de grond. Toen drong het als een bliksemflits tot hem door wat het was. Een… ‘RHY!!!’ De Rhyhorn schoot al luid brullend op hem af. De Pokémon had misschien een loodzwaar pantser en was van nature sloom, maar de afstand was zelfs voor hem te klein om te ontwijken. In alle haast toverde hij een zakmes vanonder zijn vest tevoorschijn en haalde deze uit richting diens oog zonder erbij na te denken. De oogcontact tussen hem en de Rhyhorn leek tellen lang te duren, maar iets verbrak het. Een krachtige straal vol bellen schoot tegen de Rhyhorn’s gezicht en zij aan, waardoor deze de aanval stopte en geschrokken de grot dieper in rende. Het moest een jonge Rhyhorn zijn geweest om zo snel afgeschrikt tezijn, maar waar kwam de Bubblebeam dan vandaan? Met zijn zakmes gereed wachtte hij zwijgend af, totdat de donkere schim zich openbaarde als een.. Wartortle? De Pokémon keek hem geagiteerd aan en schoot een Water Gun richting zijn Zakmes, die zijn handen uit glipte. “Hé, waarvoor was dat nou weer nodig?!” Vroeg Kettil geïrriteerd, waarop hij met enige moeite de zakmes opraapte en met in spleetjes getrokken ogen richting de Wartortle keek. ‘War! Wartortle!’ De Pokémon gromde waarschuwend en zwaaide diens staat, maar hij kon de Pokémon niet serieus nemen met diens deels softe blik. Hij herkende hierdoor ook de Wartortle. “Je zit in dezelfde schuitje, niet?” Het was Olivia’s Wartortle. De Pokémon snoof, staakte zijn gegrom en bleef op zijn hoede. Dit betekende echter dat zijn Charmander, de jongen’s restende Pokémon, de Spearow van Olivia en haar ei spoorloos waren, buiten Olivia zelf. Hopelijk zaten ze bij haar dan.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell vr nov 21, 2014 7:58 am

Het zag er allang niet meer naar uit dat dit een gezellige tocht zou zijn. De roodharige jongen en Ralph waren beiden een Pokémon kwijtgeraakt en bovendien was Olivia ook nergens te bekennen. Meteen vroeg Ralph zich af wat ze nu het beste konden doen. Hij ging even alle opties na in zijn hoofd en kwam tot de conclusie dat er drie logische mogelijk heden waren: hier blijven wachten tot Olivia zou komen opdagen, teruggaan naar waar ze vandaan kwamen om Olivia en de Pokémon te zoeken of verdergaan door de berg om Cerulean City te bereiken. Die eerste optie viel in elk geval af, want voor hetzelfde geld had Olivia hetzelfde besloten of was zij een heel andere richting uitgegaan. Dan konden ze wel uren blijven wachten. Teruggaan om ze te gaan zoeken zou op zich ook wel kunnen, maar de roodharige jongen was zwaargewond en vergiftigd. Het zou te riskant zijn om hem zo lang mee te sleuren terwijl hij in zo'n situatie was. Ralph had dan wel een hekel aan hem, hij wilde hem alsnog niet dood laten gaan. Zo'n type was hij niet. Dan bleef er nog één mogelijkheid over: verdergaan naar Cerulean City. Hij zou de jongen wel bij het Pokémon Center afzetten zodat hij daar geholpen zou worden. Ralph zou dan nog altijd op zoek kunnen gaan naar Olivia en de andere Pokémon zonder de hele tijd een gewonde mee te moeten sleuren.

'De grot dieper in, hup! Olivia zal vast haar weg vinden,' klonk de stem van de roodharige jongen voordat Ralph de kans kreeg om zijn conclusie mee te delen. Niet dat dat nog nodig was, aangezien hun meningen op dit moment even hetzelfde maken. Ralph gaf een kort knikje. “Vooruit dan maar.” Hij liep alvast naar Firefly toe om hem naar de jongen te begeleiden – lopen zou immers nog steeds te veel moeite en energie kosten voor hem –, maar stopte toen hij de roodharige jongen in elkaar zag krimpen. Ralph keek even de andere kant uit toen hij zag wat er aan de hand was en keek de jongen pas weer aan toen hij luid schold en zijn maag blijkbaar helemaal leeg was. Dit maakte het des te duidelijker dat ze snel naar het Pokémon Center moesten gaan. Het zou nog beter zijn om meteen naar Olivia's moeder te kunnen gaan voor de behandeling, maar dat was niet bepaald gemakkelijk als ze niet eens wisten waar ze moesten gaan zoeken. Maar goed, dat zouden ze nog wel zien. Ralph pakte de teugels van Firefly vast en zette een paar stappen richting de roodharige jongen. Ze konden net zo goed nu verder gaan, voordat er weer iets zou gaan gebeuren.

Een luid gebrul weergalmde door de ruimte, waardoor Firefly geschrokken hinnikte en snel achteruit stapte. Ralph werd meegesleurd door de plotselinge beweging van de Rapidash, waarna hij onmiddellijk keek in de richting waar het geluid vandaan kwam. Het duurde niet al te lang voordat hij besefte dat de roodharige jongen werd aangevallen door een Rhyhorn en hij greep vlug naar de Poké Ball van Aquarius. Hij gooide de bal in de lucht en wilde net een commando geven aan de verschijnende Pokémon, toen hij opmerkte dat de Rhyhorn werd weggejaagd door... een Bubblebeam? Maar... er kwamen hier toch helemaal geen waterpokémon voor? Aquarius was nog maar net uit haar Poké Ball, dus zij kon het niet geweest zijn. Misschien was het wel een getrainde Pokémon. Ralph herinnerde zich dat Olivia een Wartortle had, dus wie weet had zij het groepje al gevonden. Toen de jongen echter in de richting keek waar de Bubblebeam vandaan was gekomen, zag hij enkel de Wartortle staan. Geen trainer, geen andere Pokémon. Alleen maar de Wartortle. Er was dus geen bewijs dat dit de Pokémon van Olivia was, toch?

Hoewel, de Psyduck leek nogal blij te zijn om deze Wartortle te zien. Ralph wist eerst niet goed waarom ze zo reageerden, maar toen herinnerde hij zich de eerste ontmoeting met Aquarius. Ze was nogal geïnteresseerd in Mizukage, de Squirtle van Olivia en werd daardoor gemakkelijk gevangen. Ervan uitgaand dat ze niet zo op alle Squirtle en Wartortle reageerde, moest dit haast wel de Pokémon van Olivia zijn. Ralph werd uit zijn gedachten gehaald toen hij de geïrriteerde stem van de roodharige jongen hoorde. Zo te zien had Mizukage het zakmes dat de jongen in zijn handen had gehad uit zijn hand gespoten. Het kon haast niet anders: dit was inderdaad Olivia's Wartortle. Hij liep naar de Pokémon toe en hurkte even voor hem neer. “Jij bent Mizu, nietwaar?” vroeg hij zacht, waarna hij een duwtje tegen zijn zij voelde. Haast meteen had hij wel door dat dit Aquarius was, die toch wat verrast leek te zijn door het feit dat de Squirtle die ze had leren kennen nu een Wartortle was. Bovendien was hij nu groter dan zij, wat haar waarschijnlijk wat verlegen maakte.

Ralph begon zich nu toch wel zorgen te maken. Als Mizu hier was en niet bij Olivia, wat zou er dan gebeurd zijn? En waren Elza en de andere Pokémon bij haar of liepen zij ook rond, op zoek naar hun trainers? Ralph hoopte maar dat ze inderdaad bij haar waren. Na even wat getwijfeld te hebben keek de jongen Mizu weer aan. “We gaan eerst op zoek naar de uitgang en brengen onze gewonde naar het Pokémon Center. Daarna komen we terug om Olivia en de andere Pokémon te zoeken. Oké?” Ralph wachtte niet al te lang op een reactie en stond weer op, waarna hij weer naar zijn Rapidash liep die alweer wat gekalmeerd was. Hij pakte de teugels vast en liep naar de roodharige jongen. “Kom, we moeten verder.” Hij wachtte af tot de jongen weer op Firefly's rug zat en liep vervolgens weer verder. Nu maar hopen dat ze op tijd het Pokémon Center bereikten. Vanuit een ooghoek zag hij dat Aquarius dicht in de buurt van Mizu liep. Ach, erg veel kwaad kon het ook weer niet. Bovendien waren twee waterpokémon een goede verdediging tegen aanvallen van de Pokémon die in deze berg leefden.

Een aantal minuten lang bleef het rustig en Ralph begon het gevoel te krijgen dat de rest van de tocht toch wel zou meevallen. Na de chaos van daarnet was het fijn dat het weer rustiger was, ook al hoorde hij in de verte de echo's van vechtende trainers. Het waren in elk geval geen wilde Pokémon. Ralph liep kalm door, maar hield alsnog het tempo erin. Het aangename gevoel verdween echter toen Firefly ineens stilstond. Ralph keek verbaasd naar de Rapidash. “Wat is er aan de hand?” vroeg hij, ook al wist hij dat de Pokémon niet kon antwoorden. Firefly brieste luid en schraapte met zijn hoef over de grond. Er was iets mis, maar wat? Ralph keek om zich heen en kon op het eerste gezicht niets verdachts vinden. Of toch, buiten Aquarius die weer verdacht dicht bij Mizu in de buurt bleef, maar dat was alles behalve een bedreiging. Toen hij ineens een beweging opmerkte vlak voor hem, besefte hij pas dat er een andere Pokémon in de buurt moest zijn. Één van de rotsen maakte zich los van de grond, wat een duidelijk teken was dat dit geen rots was, maar één of andere steenpokémon. Ralph en Firefly stapten op hetzelfde moment achteruit bij het zien van de Pokémon die voor hen verschenen was: een Graveler. Een erg geagiteerde Graveler die op het punt stond een aanval uit te voeren. “Aquarius, hou hem tegen met Water Gun!” Geen reactie. “Aquarius?!” Ralph keek om en zag dat de Psyduck nog steeds geobsedeerd naar de Wartortle stond te kijken. Kon het nog erger? De trainer keek weer naar de Graveler, die op een vreemde manier begon op te lichten. “Nee...” mompelde Ralph. Dit kon namelijk maar één ding betekenen. De Graveler flitste nog feller en barstte uit elkaar. Self-Destruct. Een gevaarlijke aanval die in een klap voor ernstige wonden kon zorgen, zeker als het doelwit geen kant uit kon. Een grote schokgolf raasde door de tunnel waardoor Ralph naar achteren werd geslingerd. Voordat hij een poging kon doen om op te staan raakte een grote steen zijn hoofd. De geluiden om hem heen stierven weg en alles werd zwart om hem heen.

Elza
De Machop slaakte een zucht van opluchting toen ze de trainster haar naam hoorde zeggen. Gelukkig herkende ze haar nog en zag ze haar niet aan voor een wilde Pokémon, want dan zou ze pas echt een groot probleem hebben. Ze rende vlug naar Olivia toe en keek haar dankbaar aan. Zodra ze echter het gevecht opmerkte verstopte ze zich achter de benen van de trainster. Zeker in deze situatie voelde ze er niets voor om aan een gevecht deel te nemen. Ze wilde Ralph weer terugvinden en dat was alles wat ze op dit moment wilde. Het gevecht duurde gelukkig niet al te lang en Byu vloog weer terug naar zijn trainster. Elza keek afwachtend van Olivia naar de Charmander, niet wetend wat er nu zou gebeuren. De sfeer was nog steeds gespannen en dat beviel de Machop helemaal niet. In elk geval legde Olivia aan de Charmander uit wat er aan de hand was, maar die leek er niet van onder de indruk te zijn.

Elza zette snel een aantal stappen achteruit toen de Charmander aanviel en verborg zich snel achter een rots die ongeveer een meter bij Olivia vandaan stond. Deze hele situatie maakte haar bang en ze wist niet hoe ze de Charmander kon tegenhouden, ook al waren ze waarschijnlijk even sterk. De vuurpokémon zag er namelijk niet bepaald een lieverdje uit. Gelukkig voor haar werd hij al snel verslagen door Byu, waardoor dit deel van het gevecht voorbij was. Hopelijk bleef het daarbij. Elza kwam weer tevoorschijn van achter de rots, al bleef ze nog op haar hoede. Je weet immers maar nooit wanneer er een tegenaanval kan komen. Ze volgde Olivia naar één van de twee gangen van een splitsing, alleen vroeg ze zich wel af waarom ze deze kant opging. Deze gang was duidelijk geblokkeerd door rotsen, die misschien tijdens het gevecht waren losgekomen. 'Elza, wil je alstublieft die rotsen in deze grot breken met Karate Chop?' De Machop keek Olivia even aan toen die vraag werd gesteld. Ze was gewend om enkel commando's op te volgen van Ralph, maar voor deze keer kon het vast geen kwaad om naar iemand anders te luisteren. Toch? Elza liep naar de rotsen en richtte zich op één daarvan. Ze hield haar hand hoog in de lucht en sloeg deze vervolgens met een hoge snelheid tegen de rots. Deze brak bijna onmiddellijk. Hm, zo'n stevige rotssoort was dit dus niet. Elza keek even om naar Olivia, waarna ze zich weer op de volgende rots concentreerde en ook deze brak met een Karate Chop. Op naar de volgende!

Na de derde rots gebroken te hebben nam ze toch even wat afstand. Deze rotsen waren niet moeilijk te breken, maar het kostte toch wat energie. Bovendien had ze zo'n half uur geleden nog getraind en mede daardoor was haar energiepeil lager dan normaal. Al snel stapte Elza weer naar voren om de volgende rots te splijten. Ze herhaalde dit proces een aantal keer, waardoor er nu een doorgang was ontstaan. Met een zucht ging ze even zitten, waarna ze weer naar Olivia keek. Zo zou het wel genoeg zijn, toch? Ineens begon de rots waar ze tegenaan zat te bewegen en Elza sprong gealarmeerd op. Ze keek naar de rots en zag... twee armen? Het duurde niet al te lang voordat ze zich realiseerde wat het was. Een Geodude. Die kwamen hier wel vaker voor, maar dit was toch wel een onhandig moment. Elza was al wat moe geworden en moest het nu opnemen tegen een Geodude die waarschijnlijk nog vol energie zat. Haast automatisch wachtte ze op het commando van haar trainer en ze realiseerde zich te laat dat ze dit zelf zou moeten oplossen. De Geodude rolde op haar af en Elza wist nog maar net op tijd weg te springen en werd niet geraakt. De aanvallende Pokémon draaide zich weer om en maakte zich klaar voor de volgende aanval. Elza boog haar knieën een beetje en leunde vooral op één van haar benen, klaar om een Low Sweep uit te voeren zodra de Geodude weer dichterbij kwam.


OOC: Aquarius en Firefly mogen gegodmode worden.


Laatst aangepast door Ralph Edel op zo nov 23, 2014 6:43 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell zo nov 23, 2014 5:46 am


De Machop bleef Ralph’s Pokémon en zou enkel op zijn commando een aanval uitvoeren, al helemaal in een gevecht. Op het moment echter was haar bijdrage te cruciaal en was Ralph nergens te bekennen en hoopte ze dus dat Elza meehielp. Zo niet, dan moest ze iets anders gaan verzinnen om de rotsen weg zien te krijgen en dat zou niet snel in haar op komen. En bovendien waren er amper Pokémon ter plekke die iets goeds zouden kunnen uitvreten buiten de Machop zelf. Maar gelukkig keek de Pokémon haar recht aan, en verplaatste ze naar de rots waarna ze haar Karate Chop succesvol uitvoerde op de eerste rots. Een glimlach sierde op Olivia’s gezicht. De Machop had naar haar geluisterd en het was des te beter dat de rotsen daadwerkelijk makkelijk te breken waren voor Elza. Na de eerste gemakkelijk gebroken te hebben keek de  Machop kort naar haar om, waarop Olivia met een bemoedigend lachje reageerde, en de Pokémon verder ging met de volgende rots. Met haar hand omhoog die ze vervolgens keihard recht naar beneden sloeg brak deze vervolgens ook. Dat waren al twee obstakels minder, maar over de helft waren ze nog niet; er zaten zeker nog vijf in de grot. Ze baarde zich zorgen dat het veeleisend voor de Machop zou zijn om deze een voor een te breken met diens Karate Chop, maar dat leek ongegrond te zijn; na twee rotsen leek Elza nog vrij levendig voor haar doen. Bij de komende paar uithalen nam ze wat meer afstand, maar sloeg ze allemaal kapot. In de tussentijd hield ze haar blik alert op de Charmander en Byu om ze in de gaten te houden. Ze wilde niet dat hun het moment zouden verpesten door elkaar om de hals te grijpen, waarna ze hen van elkaar moest trekken. Dat was het laatste waar ze zin in hand en wat ze op het moment konden hebben, want de situatie was in het algemeen niet al te best. Ze waren afgescheiden van hun Trainer of Pokémon, waaronder een vergiftigde zat die spoedig hulp nodig had. Ook zat deze zieke met het persoon die hij minder mocht dan zij. Eigenlijk verschilde het weinig tussen hen twee en Byu en de Charmander. Beiden konden elkaar wel wurgen, maar moesten wel bij elkaar blijven. En tot haar eigen verbazing stonden de twee pal naast elkaar met hun blikken op de grotwanden gericht met een van afschuw getrokken gezicht. Ze meende zelfs de twee zien trillen door hun ingehouden frustraties aan elkaar, maar zolang ze elkaar niets deden kon ze er mee leven. Het was verre van optimaal, maar beter dan een gevecht.

Met een opgeluchte zucht keek ze de grot weer in en zag ze Elza nog net uitgeput plaatsnemen tegen een rots die tegen de wand aan zat. “Bedankt, El-“ Ze kon amper haar zin afmaken, doordat er twee rotsachtige armen verschenen uit dezelfde rots. Geschrokken deinsde ze naar achteren en sprong de Machop op. De rots openbaarde zich tot een woeste Geodude die het duidelijk niet fijn vond dat een Machop’s achterwerk pal op zijn gezicht werd geplant. Dit kon een enorm probleem vormen, omdat Geodude’s met rotsen konden gaan gooien of een zeer gevaarlijke aanval zouden uitvoeren ter zelfverdediging; Selfdestruct. Ze hoopt van harte dat hij dat niet van plan was. Met haar hart hevig kloppend in haar keel nam ze voorzichtig afstand voor de Geodude indien deze zou gaan exploderen. De Geodude kwam echter recht op de Machop af met een felle Tackle. Het besef dat ze eigenlijk een aanval moest gaan uitroepen kwam niet in haar op, ze was het nog niet helemaal gewend dat Ralph’s Machop naar haarcommando’s zou gaan luisteren.  Tot haar verbazing zag ze wel dat Elza klaar stond om een aanval te gaan uitvoeren, maar pas toen de Geodude dicht genoeg was zag ze welke aanval het was; Low Sweep. Een zeer effectieve Fighting type aanval die ervoor zorgde dat de Geodude weggeslingerd werd. Gerustgesteld dat de Machop zichzelf had weten te redden keek ze toe. De geschrokken Pokémon trok de grot spoedig weer in en groef zich zo snel mogelijk in. Wat vertwijfeld bleef ze staan en wisselde ze een blik met de rest; Byu en de Charmander keken koppig weg van Elza die hen gered had. Tevreden sloeg ze haar armen over elkaar, liep ze op de Machop af en aaide haar over haar bol. “Bedankt, Elza! Nu kunnen we weer opgelucht ademhalen, en mag jij het even rustig aan doen,” Zei ze, waarna ze zich weer rechtte en de grot in liep. Of het de juiste grot was… Dat kon ze niet voor de zekerheid zeggen, maar in het ergste geval konden ze altijd teruggaan naar de scheiding. De Charmander en Spearow volgden haar zwijgend, soms mompelend. Dat was al een obstakel achter de rug, maar wat konden ze nu nog gaan verwachten?
OOC: Nog niet af.
Terug naar boven Go down
avatar
Kettil Falk


Profiel Vrouw Aantal berichten : 15
Poképoints : 8
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell zo nov 23, 2014 8:23 am


Mizukage keek de jongen strak aan, totdat deze wat afstand maakte en licht kreunend tegen de wand van de grot leunde. Hij hield hem nauwlettend in het oog, totdat Ralph op hem af liep. Hij vertrouwde de gehele situatie niet met de afgezwakte Kettil en Ralph die bij elkaar waren. Betekende dit misschien dat ze samenwerkten, of dat ze bij elkaar waren beland na de zubatplaag? De Wartortle kon het niet laten door onzeker zijn hoektanden tentoon te stellen door zijn mondhoeken op te trekken, en zijn staart nerveus heen en weer te slaan. Nu hij van zijn Trainer afgescheiden was kon hij amper de groep vertrouwen en nam zijn wilde instincten het over. Ralph hurkte recht voor hem en leek ineens geen dreiging te zijn, gezien hij hem niet aanviel, maar op kalme toon liet weten dat hij hem herkende. Toen verscheen er ineens een oud bekend figuur vanachter Ralph in de vorm van een Pokémon, en het duurde even voordat hij weer op de naam van de Pokémon gekomen was. “Aquarius?” Stamelde hij bijna onhoorbaar met een opgetrokken wenkbrauw aan de vrij schuw gedragende Psyduck. Dat was al inmiddels een aardig poosje geleden dat hij laatst de Psyduck nog gezien had. De Pokémon had hem bij de vorige ontmoeting nogal veel affectie getoond, niet iets waar hij nu zin in had. Zijn aandacht werd echter weer getrokken door Ralph, waarop hij weer wantrouwend reageerde. De jongen vertelde over het plan om de duivel hem zelve te brengen naar de Pokémon Center in Cerulean City om daarna Olivia wee te vinden in de grottencomplex. De wantrouwen trok direct weg, en hij knikte goedkeurend. “Graag!” Antwoordde hij met een vastberaden grimas, waarop hij van de jongen weer kort naar Aquarius keek. De Psyduck leek nog steeds vrij verlegen en dat was hij van nature ook, maar door de ervaringen laatst had hij iets van een zelfvertrouwen opgebouwd.  “Leuk om je weer te zien. Al konden de omstandigheden beter,” Kraamde hij maar uit met zijn poot krabbend achter zijn hoofd. Zolang Aquarius niet weer zo plakkerig zou doen wilde hij wel babbelen, al was hij er nog niet goed in. Inmiddels stond de roodharige jongen vol tegenzin op en snoof deze, voordat hij plaats nam op Firefly. De groep ging weer in beweging en alert volgde hij Firefly, waarop hij merkte dat de Psyduck wel heel dicht bij hem liep. Hij had amper plaats om zijn poot opzij te strekken. Plakkerig. Daar ging ze weer. “Mag ik ev-“Kraamde hij uit, maar het was net te onbeleefd. Toen Aquarius de hint echter niet kreeg, besloot hij ruwweg aan de andere kant van de grot te lopen, pal achter Firefly en de roodharige jongen. Dat luchtte eens op, even vrij van haar. Nu hij een Wartortle was, was hij bang dat ze plakkeriger zou zijn. Wat was er toch mis met haar?

Op dat moment hield hij halt, omdat Firefly ineens stil stond voor hem en hij niet zijn gezicht wilde stoten tegen de benen van de Rapidash. “Huh? Waarom staat hij stil?” Vroeg hij hardop, terwijl hij met een frons kort naar de Pokémon op keek en toen een gedaante zag van een Pokémon. Direct verweet hij zichzelf hiervan. Met zijn gehoor had hij een Pokémon makkelijk kunnen opsporen en zeker een exemplaar die dichtbij zat. Zijn gedachten hadden hem zwaar afgeleid en de overige geluiden in de grot hielpen niet mee. “Terug! We moeten weg!” Klonk de luide stem van de roodharige jongen en direct sloeg er bij hem een alarm. Wanneer zelfs de jongen alarm sloeg moest de Pokémon verderop wel zeer gevaarlijk zijn. Firefly stapte toen ineens naarachteren en een been tikte tegen zijn snuit aan. Direct schoot hij naar achteren met zijn poten over zijn pijnlijke snuit en keek hij naar het dreigende gevaar; het was een Graveler. Zijn oren schoten direct omhoog. Dat was geen schat van een Pokémon! Van Olivia had hij eens iets meegekregen over een aanval waarmee ze zichzelf exploderen en alles om zich heen verwoesten als verdedigingsmechanisme. Nerveus en zeer angstig stapte hij verder naar achteren. Bevroren door angst stond hij daar met zijn bek open naar te kijken, terwijl Kettil van de rug van Firefly afsprong en alvast een paar stappen naar achteren nam. Zwijgend keek hij de jongen aan, die moeizaam zijn vingertoppen liet glijden over een Pokéball. Ralph opperde dat de Psyduck zijn Water Gun zou gebruiken op de vierarmige, rotsachtige Pokémon, maar deze keek in zijn ooghoeken totaal bezeten naar hem. Ze merkte het gevaar zelfs amper op. Dit was vreselijk. Wat konden ze nog doen? Dit kon hun einde zijn! In een oogwenk bracht Kettil een Pidgeotto tevoorschijn, waarop hij Mizukage recht aankeek met een zeer ernstige blik. “Doe iets! Je bent een Water Pokémon for Arceus sake. Ik houd de rest in de gate! Hup! Ga, snel!” Snauwde deze luid, duidelijk nerveus door de lichtgevende Graveler. Mizukage keek hem enkel angstig aan. Hij wás geen held en durfde het niet om iets te doen, maar toen hij Kettil zag die ondanks zijn zwakke staat niet wegrende van het gevaar, veranderde iets in hem.

Veel tijd om er bij stil te staan had hij niet en de Graveler flitste steeds sneller, totdat deze klaar stond om te exploderen. Kettil gaf Mizukage een duw tegen zijn schild, waardoor hij naar voren tuimelde en haast automatisch zijn ledematen introk en snelheid probeerde te winnen over de grond. Hij was geeneens boos op de ongeduldige actie van de jongen; het was nodig. Hij moest het gevaar onder ogen zien en de rest beschermen! Vastberaden kwam hij recht in oog met het witte felle licht te staan, waarna hij al zijn ledematen stak. Het was net te laat; hij voelde de hevige kracht tegen zijn hele lijf drukken. Zijn lichaam werd bijna naar achteren geschoten, maar vastberaden boorde hij zijn achterpoten in de keiharde grond en liet een groter wordende koepel om zich heen verschijnen, totdat deze  de gehele groep omhulde. De enorme kracht van de Selfdestruct duwde als een gek tegen de koepel en een deel van de kracht schoot net over de koepel en wist de bovenkant van de grot te raken met als gevolg dat een boel rotsen neerdaalden achter hen, de terugweg blokkerend. Hij had inmiddels het gevoel alsof zijn lichaam aan stukken gescheurd werd en dat spoedig enkel zijn skelet over zou blijven met eromheen een meertje van zweet. Hij zweette behoorlijk door de enorme inspanning en spande dan ook elke spier aan om de koepel heel te houden. Na een paar tellen wat een eeuwigheid leek aan te voelen, werd de impact zwakker en zwakker, totdat zelfs het verblindende licht verdwenen was. Totaal uitgeput plofte hij direct voorover neer op de grond en verscheen de koepel. Hij kon niet meer. Hij hijgde luid, zijn lichaam deed enorme zeer en zijn hart ging als een gek tekeer. Pas toen hij enigszins op adem gekomen was, hees hij zich zeer moeizaam overeind, maar was hij te duizelig en viel hij weer op zijn buik. “Hé! Mizu was het? Kijk!” Klonk de stem van de roodharige jongen, en met moeizaam keek hij naar achteren waar Firefly, de jongen en Ralph zaten. Ze zagen er elk beroerd uit. Firefly had diepe schrammen opgelopen bij diens gezicht en benen, Kettil wat extra schrammen en Ralph lag er bewusteloos bij. Hij voelde zich mede schuldig voor elk van de verwondingen en werd enkel meer bezorgd. Graag wilde hij zich bij hen voegen, maar zijn lichaam liet dat niet toe. Alsnog begreep hij niet waarom hij naar ze moest kijken. Om hem nog slechter te laten voelen? De jongen ging er niet verder op in, maar keek hem kort aan, met iets goedkeurends in. Toen pas begreep hij het; de explosie had het einde voor hen kunnen betekenen. Zwakjes grijnsde hij. Hij had ze enigszins gered voor ergere wonden, zoals… Nee, daar wilde hij niet over nadenken. Maar met wat had hij ze echter gered? Het was een aanval die hij amper kende; een groene koepel die blijkbaar bescherming bood. Het werd hem er niet duidelijker op. Moeizaam kwam hij weer overeind en keek hij Aquarius kant kort uit. Indien ze de Water Gun gedaan had, was de hele situatie geeneens nodig geweest, maar om op haar de schuld te leggen was te naar, dus liep hij met een knikje naar haar op Kettil en de rest af.

Wat een rot Pokémon was die Psyduck ook. In het proces had hij Columba gebruikt om de rondvliegende Ralph op te vangen en te behoeden voor een te harde klap. Nu waren er ook gelijk meer gewonden aanwezig; hij, de Rapidash, de Wartortle, de andere jongen en misschien de Psyduck. Kettil slaakte een geërgerde zucht. Wat moest hij nu dan doen? De Rapidash zou hem nog kunnen dragen, maar zeker met wat pijn en Ralph kon eventueel per Pidgeotto vervoerd worden. Het leek er niet op dat hij snel zou ontwaken. Of een van de Pokémon had natuurlijk een beter idee. Nu hadden ze dus doodleuk meer redenen om naar die rot Cerulean City te gaan. Godver, hij haatte de situatie! Hij ging op zijn kniëen zitten en haalde richting de grond uit met zijn handen. “Godver! Godverdomme!” Het bracht hem nergens, maar de uitbarsting putte hem genoeg uit om weer wat zelfbeheersing terug te krijgen. Hij ademde diep in en uit en analyseerde de situatie. Zijn vervoerplan was misschien geen goed idee. Het was beter dat de Rapidash hem en Ralph zou vervoeren, Columba voorop zou vliegen en de rest pal naast de Rapidash zouden lopen voor het geval dat. Eerst kwam echter het meest irritante deel; de wonden behandelen, ondanks dat hij verging van de toenemende pijn. Kettil snoof luid en scheurde met moeite, wegens de pijn een stuk van zijn vest af. Hij wist een beetje over first-aid behandeling, maar er was te weinig om te gebruiken. Als verband was zijn eigen vest de beste optie en als desinfectans wat water van een van de twee Water Pokémon. Hij zou eerst de jongen regelen, dan was dat vreselijke behandeling weer voorbij. Met het stuk stof op zijn knie hield hij Ralph’s gezicht omhoog en zag dat er een stuk steen in zijn hoofdwond zat. Dat was een probleem. Moeizaam greep hij naar de zakmes van eerder, gaf een krimp en wurmde de kei uit de wond. “Mizu, water! Nu, godver!” Snauwde hij richting de inmiddels gevoegde Wartortle. De Pokémon keek hem verontwaardigd aan en neigde een Water Gun te richten op Kettil’s gezicht. “Doe het, anders ben je een moordenaar!” Het betekende niets voor hem, maar het was vreselijk om een moordenaar te zijn in de naïeve wereld waar de rest in leefde. Met een boel tegenzin spoot de Pokémon een klein waterstraaltje op de hoofdwond. Het zou enorm moeten prikken, maar Ralph was gelukkig bewusteloos. Met een snelle beweging greep hij de stof vast en bond deze strak rond de hoofdwond van de jongen. Hetzelfde deed hij bij de Rapidash, totdat de gore smaak wederkeerde in zijn mond en hij snel weg van hen baande om zijn al lege maag nogmaals te legen. Heerlijk. Hij was nog het ergst aan toe en moest voor andere gewonden zorgen. Heerlijk ironisch was dit weer. Eenmaal teruggekeerd veegde hij de resten van zijn mondhoeken weg en keek de groep aan. “Vertrekken,” snauwde hij zacht, waarop hij Ralph’s lichaam met wat hulp van de zwijgzame Columba op Firefly kreeg. Zwijgend schoot hij pal achter Ralph op het paard en hield hem enigszins overeind. “Zwijg hierover,” zei hij zachtjes, wegens het feit dat de rug van de jongen tegen zijn buik aandrukte en de pijn bijna ondragelijk maakte. Zijn ogen traanden al van de bittere pijn, en zijn kiezen stonden stevig op elkaar en zijn handen krampachtig tegen de zij en buik van de jongen. Dit moest de vreselijkste dag van zijn leven zijn.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell vr dec 05, 2014 7:18 am

Aquarius
Aquarius stond rillend van de schrik achter de anderen. Veel van wat er daarnet gebeurd was had ze niet meegekregen. Ze had pas gemerkt dat er gevaar had gedreigd toen ze een luide knal hoorde, maar toen was het al te laat geweest. Had... had Ralph haar niet bevolen om iets te doen? Ja, maar... ze had haar ogen niet van de knappe Wartortle Mizu af kunnen houden. Ze had om dat simpele excuus de commando's van haar trainer genegeerd en nu hadden ze pas echt een groot probleem. En dat allemaal omdat Aquarius met haar gedachten in een compleet andere wereld zat. “Nee...” mompelde ze, terwijl ze om zich heen keek. Ralph lag bewusteloos verderop, Firefly had diepe schrammen opgelopen, Kettil zag er nog beroerder uit dan eerst en Mizu was ook al gewond. “Nee!” riep ze uit en ze legde haar voorpoten tegen haar hoofd. Dit was haar schuld. Het was allemaal haar schuld. Als ze de tijd kon terugdraaien zou ze wél Water Gun hebben gebruikt en zouden er geen verdere gewonden gevallen zijn. Maar dat kon ze niet. Wat gebeurd was, was gebeurd en de tijd kon onmogelijk worden teruggedraaid. Aquarius bleef roerloos zitten en staarde voor zich uit, proberend om haar gedachten te ordenen. Ze kon de aangerichte schade niet meer terugdraaien, maar ze moest toch in staat zijn om dat te compenseren?

De Psyduck zat inmiddels zo diep in gedachten dat ze nauwelijks doorhad wat er om haar heen gebeurde. Ze hoorde de voetstappen, het gepraat en zelfs het geschreeuw bijna niet. Haar gedachten en de vraagtekens in haar hoofd waren gewoonweg te overheersend om iets mee te krijgen van wat er in de omgeving gebeurde. Aquarius had enorm veel last van een schuldgevoel en ze vroeg zich nog steeds af wat ze zou kunnen doen om te laten zien dat ze alsnog betrouwbaar was. Het was haar schuld dat iedereen nu gewond was en Ralph was flauwgevallen. Om het allemaal nog erger te maken was Aquarius helemaal niet gewond, op een klein schrammetje op haar voorpoot na. Zij was zowat de enige die nog prima in orde was – nou ja, in elk geval lichamelijk – en in staat was om aanvallende steenpokémon weg te jagen... Ja, dat was het! Ze had niet op de Graveler van daarnet gelet, maar nu zou ze extra alert zijn om belagers weg te jagen! Aquarius stond vastberaden op en keek naar de rest van de groep. Ralph en Kettil zaten al op de rug van de Rapidash, dus ze waren klaar om te vertrekken. De Psyduck rende naar hen toe en stopte zodra ze voor Firefly stond. “Laat mij maar voorop!” snaterde ze, waarna ze vooruit begon te lopen. Ze keek de hele tijd om zich heen, zodat geen enkele beweging haar zou ontgaan. Ja, wie hen nog durfde aan te vallen, zou met haar te maken krijgen!

Firefly
Met een verwarde blik en een zware ademhaling stond Firefly recht voor zich uit te kijken. Hij snoof onrustig en liet na een aantal seconden zijn blik over het tafereel dwalen. Bijna iedereen had wel wonden opgelopen. Aquarius leek er het best uit de zien, terwijl Ralph er zo te zien een stuk slechter aan toe was. Dan had je natuurlijk ook nog Kettil, wiens wonden alleen nog maar verslechterd konden zijn. Het leek erop dat Firefly en de Wartortle het er toch vrij redelijk vanaf hadden gebracht, ook al voelde de Rapidash schrammen prikken op zijn hoofd en benen. Hoe ernstig die waren wist hij niet, want hij had zich nog maar nauwelijks bewogen na de explosie. Hij zette voorzichtig een stap achteruit. Het deed geen pijn. Tenminste, nog niet. Firefly zette nog een aantal stappen en hij zuchtte opgelucht toen hij merkte dat de schrammen niet diep genoeg waren om hem te hinderen tijdens het lopen. Maar hoe zat het dan met de rest? De paardachtige keek weer op en zag dat Kettil bij Ralph stond. Firefly liep voorzichtig naar ze toe, zich afvragend wat er ging gebeuren. De jongen had op dit moment hoogstwaarschijnlijk geen slechte bedoelingen, aangezien hij de hoofdwonde van Ralph verzorgde die er nogal ernstig uitzag. De geur van het bloed dat uit de wonde druppelde deed Firefly even terugdeinzen en op dat moment drong het tot hem door dat de kans bestond dat zijn trainer deze tocht niet zou overleven.

Natuurlijk wilde de Rapidash helpen, maar zonder handen of iets dergelijks was er vrij weinig wat hij kon doen op dit moment. Afwachten op wat het volgende plan zou zijn was misschien nog wel het beste. In elk geval was Kettil nu ook naar hem toegekomen en verzorgde zijn schrammen op dezelfde manier zoals de wond van Ralph was behandeld. Direct daarna draaide de roodharige jongen zich weg om voor de tweede keer zijn maag te legen en voor de zoveelste keer werd Firefly eraan herinnerd dat de situatie kritiek was. Niet veel later kwam Kettil weer terug en legde Ralph op de rug van de Rapidash, waarna hij zelf ook opsteeg. Firefly was het extra gewicht op zijn rug niet gewend en het was niet bepaald comfortabel, zeker omdat de twee jongens helemaal niet in de juiste houding zaten om efficiënt te rijden. Maar ja, gezien de situatie kon Firefly het hen ook niet kwalijk nemen. Het belangrijkste was dat ze hier zo snel mogelijk weg waren en zo min mogelijk werden gehinderd door nog meer oponthoud. Ervan uitgaand dat Kettil geen flauw idee had hoe hij op een Rapidash moest rijden, begon de Pokémon alvast te lopen. Hoewel hij wist dat dit ondertussen een race tegen de klok was geworden, liep hij toch voorzichtig. Twee mensen op je rug hebben in plaats van één was immers niet niks. Gelukkig raakte hij er al snel aan gewend en begon sneller te lopen. In galop door de grot razen leek hem echter geen goed idee met twee gewonde ruiters op zijn rug. Nu maar hopen dat ze de juiste kant op gingen. Firefly spitste verrast zijn oren toen een gele gedaante voor hem begon te lopen. Aquarius? Waarom ging zij nou... Och, wat maakte het ook uit. Als ze hier maar uitkwamen. Het liefst op tijd.

Aquarius
De Psyduck liep stevig door, terwijl ze haar blik steeds weer door de gang liet dwalen. Ze had iets goed te maken, en dat zou ze doen ook! Een paar minuten lang gebeurde er niets, maar het duurde niet al te lang voordat een Geodude zich losmaakte van de wand en niet bepaald blij was met de aanwezigheid van de groep. Aquarius was meteen gealarmeerd en spoot een Water Gun op de Geodude af. Deze schrok daar duidelijk van en ging er zo snel mogelijk weer vandoor. Kijk, zo hoorde het! Wegwezen met al die lastige steenpokémon. Omdat ze het voor elkaar had gekregen om deze Geodude weg te jagen, werd het zelfvertrouwen van Aquarius nog meer versterkt en haar normale gedrag begon weer terug te keren. Er verscheen weer een Graveler op het pad van de groep  en alweer leek deze op het punt te staan om één of andere gevaarlijke aanval uit te voeren. Dit keer kon ze dat niet toelaten! De Psyduck sperde haar bek wijd open en spoot een sterke Water Gun naar de Graveler. Door de Water Gun was de aanval van de Graveler verstoord, maar de Pokémon leek nog niet van plan te zijn om al weg te gaan en bereidde zich voor op een tweede aanvalspoging. Aquarius was echter sneller dan de Graveler en spoot weer een Water Gun recht in zijn gezicht. Dit keer vond de Gravaler het wel genoeg en hij trok zich weer terug in de schaduwen.

Gelukkig bleek die Graveler de laatste aanvaller te zijn voor nu. Aquarius kneep haar ogen tot spleetjes en merkte licht op aan het einde van de gang. “Eindelijk!” riep ze uit en ze begon ernaartoe te rennen. Dat moest wel de uitgang zijn, toch? Ze hoorde Firefly nog steeds achter zich, maar hij hoefde zijn tempo dan ook bijna niet aan te passen om de Psyduck bij te houden. Ze bleef verder rennen en het duurde niet al te lang voordat ze zag dat het inderdaad de uitgang was van Mount Moon. Dat mocht tijd worden! Ze rende naar buiten en struikelde over een tak die op haar pad lag. Aquarius viel op de grond, maar dat maakte haar niets uit; eindelijk, eindelijk waren ze buiten!

Elza
De Geodude kwam weer dichterbij en Elza hield zich klaar voor de tegenaanval. Nog even wachten en... Op precies het juiste moment maakte ze een felle beweging met haar been tegen de Geodude, wat het gewenste effect had: de Pokémon werd weggeslingerd en landde een paar meter verderop, waarna deze zich weer terugtrok in de grot. Elza zuchtte opgelucht. Ze zou niet in staat zijn geweest om nog lang door te blijven vechten. Toen ze iets op haar hoofd voelde schrok ze even, maar toen ze merkte dat het Olivia was die haar aaide kalmeerde ze weer. De Machop wist niet goed hoe ze op het compliment moest reageren, dus ze knikte gewoon even. Ze volgde Olivia op de voet en lette niet al te veel op de twee kibbelende Pokémon achter haar. Het belangrijkste was nu dat ze veilig de grot uit konden en Ralph zouden vinden. O ja, en die andere trainer ook nog. Wie weet waren die twee nu ook op zoek naar de uitgang van de grot. Hopelijk hadden zij net zo veel geluk als Elza en haar groep, want die Geodude van daarnet was tot nu toe het laatste obstakel dat ze waren tegengekomen. Hier en daar zag ze nog wel een Geodude of een Zubat zitten, maar ze leken niet van plan te zijn om hen aan te vallen. Na nog een tijd te hebben gelopen liepen ze een hoek om en wat daar te zien was, kwam als een verrassing voor Elza: zonlicht! Ze bleef even staan om aan het licht te wennen na zo lang in een grot te hebben rondgelopen. Na een paar tellen was ze er zeker van dat dit toch echt de uitgang was van Mount Moon en ze liep naar buiten. Ze haalde diep adem een keek om zich heen. Hier en daar lagen nog wat rotsen, er stonden wat bomen, er lag een Psyduck een paar meter verderop en- wacht, een Psyduck?
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell ma dec 29, 2014 5:24 am


Het leek erop dat het gevaar geweken was. Terwijl de groep de grot verder inliep doemden er geen gevaarlijke Pokémon meer op. In ieder geval geen aanvallende Pokémon. De Zubat’s en Geodude die ze passeerden leken vrij tam in hun bijzijn te gedragen, alsof ze Trainer’s inmiddels gewend waren en zelfs het risico dat ze gevangen konden worden accepteerden. Olivia vond het vrij opmerkelijk, maar zo kon ze vaststellen dat ze op het juiste pad liepen. Waar anders zou je zulk tamme Pokémon tegenkomen? Een tamme Geodude zou je niet diep in de berg vinden. Of zelfs maar een Zubat! Die zaten zeker dichtbij de in-en uitgangen, omdat ze s ’nachts eruit vlogen. Althans dat was haar verwachting. Terwijl ze liepen, merkte ze ook op dat het rustiger achter haar rug werd. De Charmander en Spearow liepen bijna zwijgend naast elkaar. Een enkele keer hoorde ze iets wat als gesnauw klonk. Dat was dan wel het enige. Met een tevreden glimlach keek ze toen kort naar Elza. Ze had eerlijk gezegd niet verwacht dat de sfeer zo snel van chaotisch naar een rustige situatie gebracht kon worden. Schijnbaar waren haar acties daadwerkelijk een succes geweest. Ze kon nog makkelijk herinneren hoe dat juist naar meer chaos geleidt had toen ze Arya’s Tangela probeerde te temmen, als het ware. Olivia grinnikte binnensmonds. Het was een leerzame ervaring geweest.

In de tussentijd liep ze met Elza een bocht in. Ze kon amper haar ogen geloven. Het witte licht verried dat ze de uitgang gevonden hadden. De felle warme, zonnestralen hadden haar weten af te schrikken en ze moest haar blik afwenden. Het was een te grote contrast van de donkere grot naar de fel verlichten buitenwereld. Na enkele seconden liep ze de grot uit met een verraste Spearow en Charmander naast zich. Toen pas leek het tot haar te dringen dat ze het echt bereikt hadden. De herfstbladeren, het stromende water verderop en de ijskoude wind waren iets om weer even aan te wennen. Olivia snoof de lucht in en een enorme energie van enthousiasme stroomde door haar lichaam. “We zijn er! Woohoe!” bracht Olivia er al heftig springend uit. Byu kuchte wat ongemakkelijk door het vrolijke, beschamende gedrag van zijn Trainer, maar grijnsde ook. Ze waren uit de grot.
Komodo leek echter enkel oog te hebben voor zijn Trainer en speurde de plek af. Spoedig viel zijn oog op een Rapidash waar zijn Trainer op zat. Ongerust stapte hij direct naar de Rapidash, terwijl hij de Psyduck negeerde. “Kettil! K-Ket… til?” probeerde Komodo zijn Trainer’s aandacht te krijgen, maar Kettil lag er onbeweeglijk bij met zijn ogen gesloten. Hij had de andere jongen vast die eveneens weg van de wereld leek te zijn. Een huivering ging door hem heen. Hij was bang. Wat als Kettil het niet zou… Ho! Hij zou alles overleven en dus ook dat vergif! Niets zou hem tegenhouden. De vlam op zijn staart nam toe in intensiteit, terwijl hij ook zijn pootjes balde. Komodo had alle vertrouwen in Kettil dat hij het zou overleven. Met een vastberaden blik keek hij zijdelings richting Olivia die zich bij hen gevoegd had.
Ongerust nam ze de Pokémon op. De Rapidash was gewond, evenals Ralph die bewusteloos was. Hun wonden leken echter tijdelijk verzorgd te zijn door een stuk stof met dezelfde kleur als Kettil’s vest. Olivia kon enkel maar zwakjes glimlachen. Ergens was Kettil misschien toch niet zo’n eikel. De situatie bleef echter nog vrij ernstig en des te meer doordat twee mensen nu bewusteloos waren. Ze trilde van angst en raakte de polsen van de twee voor de zekerheid aan. De kleur verdween uit haar gezicht, terwijl ze zich concentreerde. Ze voelde een zwakke hartslag, maar ze leefde beiden nog. Ze nam diep adem om zichzelf te kalmeren. Olivia zag toen in haar ooghoek Mizukage haar kant oplopen, onder de wonden. Uitermate bezorgd rende ze de kant van hem uit en knuffelde hem zo stevig als ze kon. Ze was zo gerust om hem geweest. Dat ze hem niet verloren had in de grottenstelsel voor altijd. Haar kleine, maar woeste Wartortle alleen in Mt. Moon voor altijd. De Wartortle omhelsde haar net zo stevig en kreunde zachtjes. Ze was zo bang. Olivia raakte echter kalmer van de omhelzing en liet hem los. “Je bent oké, net als de rest." Kleine tranen rolden van haar ooghoeken naar haar wangen. Hoe sterk ze ook mocht zijn, dit werd haar teveel. Ze rechtte haar rug, droogde haar tranen en keek elke Pokémon kort aan. Zij was de enige die nog haar bewustzijn had en wist waar ze geholpen konden worden. Alleen zij. “Op naar mijn huis!” riep ze uit, hopend haar bezorgdheid te overbruggen. Ze negeerde de angst die zich in haar onderbuik gevestigd had en stapte vastberaden voor de groep Pokémon.

Na een minuut of tien bereikten ze een huis waar een kleine tuin voor zat. “Mam!” riep Olivia luid, hopend dat ze thuis was. Haar vader was namelijk rond dit tijdstip op zijn werk. Ook hoopte ze dat ze thuis was om de twee Trainer’s direct te helpen en ze binnen het huis te krijgen. De jongens waren beide langer en zwaarder dan zij. Dat zou nog wat worden om binnen te brengen. En dan nog de gewonde Pokémon… Ze zou hen beter naar de Pokémon Center kunnen brengen, of proberen te laten terugkeren in een van de Pokéball’s die ze elk bij zich droegen. Dat werd nog eens een geweldig karwij. Een gordijn werd opzij geschoven boven de deur en daar zag ze het geschrokken gezicht van haar moeder verschijnen. Wat beschaamd met twee bewusteloze, zieke jongens op een Rapidash, omringd met een boel Pokémon zwaaide ze naar haar. Niet een beste beeld dat ze uitstraalde. Direct sloeg de deur op en snelde haar moeder haar kant uit. “Ben je oké, schat? Geen wonden? Nergens? En de Pokémon? En d – “ vroeg haar moeder, terwijl ze Olivia naar zich toe trok. Bij de geringe aanraking met haar moeder’s warmte had ze de neiging om in huilen uit te barsten, maar ze hield zich sterk. Met moeite. “Moeder! Adem in en… uit.” Wist ze zelfs snel te zeggen, zodat haar moeder haar losliet en diep adem nam. “Beter? Maar de twee jongens op de Rapidash moeten behandeld worden. Nu! De roodharige is vergiftigd en de ande-” Nou onderbrak haar moeder haar. “Zijn dat je vrienden?" Olivia knikte op haar vraag, waarna haar moeder met een trotse glimlach voorzichtig Ralph vast greep.  Ze had nogal overhaastig gereageerd, want de roodharige was namelijk haar vriend niet. Het was een vijand. Ze zei echter niets, anders zou haar moeder hem  wellicht geeneens goed behandelen. Direct hielp ze haar moeder met het dragen van hem naar een zachte bank die in de woonkamer stond. Spoedig deden ze hetzelfde met Kettil, maar legde hem op de andere bank.

De Pokémon stonden nog allemaal in de tuin. “Niet allemaal van jou, schat? Laat ze maar binnen en de Rapidash mag in de tuin blijven staan.” Zei haar moeder die de trap opliep om al haar spullen erbij te halen om de twee jongens te behandelen. Haar hart ging tekeer, terwijl ze haar nakeek. Ze kon zelf nog amper iets doen om de jongens het comfortabeler te maken. Enkel haar moeder kon ze nog helpen. Haar taak was voorbij. Nou wellicht nog niet helemaal. “Kom maar binnen!” riep Olivia tegen de Pokémon die het huis binnenkwamen met natuurlijk Firefly achter hen aan. “Jij niet, Firefly. Je vlammen zullen niet zo aardig zijn tegen mijn huis. Je mag in de tuin blijven,” legde ze de Rapidash uit, hopend dat het niet beledigend overkwam. Hierna verliep alles in een razende tempo verliep. Telkens liep ze naar alle uithoeken van het huis om bepaalde voorwerpen te pakken en aan haar moeder aan te geven. Tussendoor gaf ze de Pokémon te eten. Daarbij legde ze ook in stukjes uit wat de situatie was, al loog ze betreft Kettil en had ze er iets ter plekke eromheen bedacht. Haar moeder had dat gelukkig niet door en liet vaak weten dat ze bezorgd om haar was, maar zeker dapper. Ze refereerde dan vaak naar haar vader.

Toen de zon al onder was leek haar moeder klaar te zijn met de behandeling. “Zo, dat is dan dat.” Mompelde ze tevreden, “We waren er op tijd bij. Laat ze nu een nachtje rusten, schat.” Olivia knikte en nam plaats op een stoel die tussen de twee banken zat. Zo kon ze hen elk in de gaten houden. Nog steeds had ze zin om in huilen uit te barsten. Ze voelde zich zo machteloos. Bezorgd nestelde Byu op haar schouder en nestelde Mizukage zich naast haar. De zo kille Spearow hield zijn bruine kop dicht tegen haar wang, terwijl Mizukage tegen haar benen aan leunde. Zonder iets te zeggen greep ze de Wartortle vast en omhelsde hem. Haar tranen rolden al over haar wangen. Haar moeder aaide bemoedigde over haar bol. “Kom op, Olivia. Je hebt echt veel voor ze gedaan. Nou mag jij ook rusten.” Zei ze met een glimlach. Olivia knikte zwakjes. Het voelde niet zo en wilde ook niet rusten. Koppig sloeg ze haar armen over elkaar, terwijl Mizukage’s greep slaper om haar werd. Gealarmeerd keek ze op, enkel om hem te zien slapen. Hetzelfde gold bij Byu die ook plotseling in slaap gedommeld was. “Zie je, jij en de rest moet gewoon even een dutje doen.” Olivia grinnikte zacht om het woord “dutje”. “Nou…. “ begon Olivia speels, maar de tranen bleven rollen. Zodoende bleef ze nog een tijdje over de twee waken, totdat ook haar ogen neervielen.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell vr jan 09, 2015 8:37 am

De spieren in de vingers van de hand van Ralph trokken kort samen en ontspanden weer. Direct daarna gebeurde het weer, maar dit keer opende en sloot de hand zich volledig. Ralph bewoog zijn schouders, waarbij hij een kort gekreun liet horen. Hij knipperde een aantal keer langzaam met zijn ogen en het duurde even voordat het hem lukte om ze weer een tijdje open te houden. Het was donker om hem heen en hij kon nauwelijks wat van zijn omgeving zien. Ralph leunde op zijn ellebogen en probeerde om rechtop te zitten, maar dit resulteerde meteen in een pijnscheut in zijn zijn hoofd. Hij ging langzaam weer liggen en de pijn ebde al snel weer weg. Nu pas begon Ralph wat na te denken? Waar was hij? Wat was er gebeurd? Hij ademde diep in- en uit om wat te kalmeren en legde zijn hand naast zich. Het eerste wat hij voelde was een soort stof. Lag hij op een bed? Nee, het voelde niet aan als een bed. Een bank misschien? Zou kunnen. Nu hij tot die conclusie gekomen was probeerde Ralph weer rechtop te zitten, maar dit keer bewoog hij een stuk langzamer. Dat had het gewenste effect en dit keer kreeg hij geen pijnlijke steek in zijn hoofd. Hij keek langzaam om zich heen en kon op dit moment enkel een kleine lichtbron ontdekken.

Het duurde even voordat zijn ogen gewend waren aan het donker, maar het zorgde er wel voor dat Ralph vaag de voorwerpen om zich heen kon zien. Hij zat duidelijk ergens binnen, maar waar precies wist hij niet. Hij kon de glans van een raam onderscheiden en hoorde zacht het getik van een klok. Was hij in een woonkamer? Dat leek hem wel logisch, aangezien de ruimte de grootte had van een gemiddelde woonkamer. Hij begon zich echter weer wat duizelig te voelen en ging voorzichtig weer liggen. Toen hij eenmaal weer lag merkte hij op dat er iemand naast hem zat, op een stoel. Hij kon niet direct zien wie het was en keek er even naar. Ze had het postuur van een meisje en zo te zien zat er een vogelpokémon op haar schouder en er zat een wat grotere Pokémon bij haar benen. “...Olivia...?” mompelde Ralph. Ja, het moest Olivia wel zijn! “Olivia,” zei hij nogmaals op een zachte toon. Geen reactie. Ralph strekte zijn arm uit en legde deze op het been van Olivia en schudde zacht. “Olivia, waar zijn we?”

Aquarius
Een krakend geluid wekte Aquarius uit haar slaap. Ze deed haar ogen langzaam open en keek geïrriteerd in de richting waar het geluid vandaan kwam. Het kraken ging niet al te lang door en Aquarius sloot haar ogen weer zodra het was opgehouden. Het was vast een Pidgey geweest of zo. Net toen ze weer begon in te dommelen, hoorde ze het gekraak weer. Aquarius opende haar ogen weer en stond op, waarna ze op de bron van het geluid afliep. “Is het nu eens gedaan met-” Toen ze zag wat het geluid veroorzaakt had, zweeg ze. Daar, op de tafel, bewoog het ei dat Olivia bij zich had gedragen. Dus... het was aan het uitkomen?! Aquarius keek gehaast om zich heen. Wat moest ze doen? Olivia wakker maken? Ja, dat zou misschien nog het beste zijn. Ze liep – nou ja, waggelde – in de richting waarvan ze vermoedde dat ze Olivia zou vinden. Net op het moment dat ze dacht dat ze dichtbij was, struikelde ze over één van de Pokémon. Ze viel met haar snavel tegen de grond, waarbij ze een geschrokken gekwaak liet horen wat de Pokémon waarover ze was gestruikeld vast wakker gemaakt moest hebben.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell zo jan 18, 2015 8:14 am


Nog half bij bewustzijn wekte ze door een warm gevoel bij haar been, alsof iets erop lag. Deze begon ineens haar been heen en weer te zwaaien wat haar ergens verontruste, waardoor ze geschrokken haar ogen open sloeg en naar voren schoot. Haar buik kwam echter daardoor keihard tegen Mizukage’s schild aan en haar plotselinge beweging had ook Byu gewekt. “Au!” Kraamde ze pijnlijk uit door de klap, waarna Mizukage’s zijn ledematen uit de schild trok en haar geagiteerd aankeek. Direct vervolgde Byu die eenmalig tegen haar hoofd pikte, waardoor ze bijna weer een kreun wilde uitslaan. “H-Het spijt mij al, jongens.” De twee Pokémon wisselde elkaar een blik en knikte. Mizukage grijnsde lichtjes en gaf haar een sussende schouderklop, alsof er niets gebeurd was. Byu’s gezicht kon ze echter niet zo goed zien, maar hij kastte en pikte niet, dus moest het een zwak glimlachje moeten zijn geweest. Pas op dat moment herinnerde ze zich weer de warmte en beweging dat haar gewekt had. Spoedig vond ze ook Ralph’s hand op haar been en hoorde ze zijn vraag. Ze wist even niet hoe ze moest reageren op de vraag en zijn ongepaste aanraking. Ze was ook blij dat het pikkedonker was en Ralph haar rood gekleurde wangen amper kon zien. Maar goed, waar waren ze? Haar blik gleed langs de amper zichtbare contouren van de ruimte wat ze herkende als haar woonkamer. “Mijn huis.” Pas toen veraste het haar dat Ralph al zo snel ontwaakt was, gezien hij er niet goed aan toe was. Gistermiddag zag hij er nog enorm beroerd uit, maar nu leek hij al in een betere staat te verkeren. Ze glimlachte zwakjes en herinnerde zich toen pas de roodharige jongen. Er was zoveel gebeurd dat ze veel vergeten was en ze moest door de vermoeidheid in slaap zijn gevallen, er was geen andere verklaring ervoor. Haar blik gleed toen kort richting de roodharige jongen die in tegenstelling tot hen twee nog vredig sliep, hoeverre je het zachte gesnurk vredig kon noemen. Toen zag ze ook pas dat ze niet de enige waren die wakker waren, Aquarius was gestruikeld over de Charmander van de roodharige jongen.

“Rot Psyduck!” Een geagiteerde Charmander sloeg zijn vlammende staart richting de Psyduck die over hem heen gestruikeld was. Hij sliep zo heerlijk, totdat een mollige, domme Psyduck hem over het hoofd had gezien, terwijl hij een vlam aan het uiteinde van zijn staart had binnen een donkere ruimte. Of kon de Psyduck echt geen diepte zien? Wat een domme Pokémon. “Als je dat nog een keer-“ De Charmander kon zijn bedreigingen niet afmaken, omdat iets in zijn ooghoek openbrak; een ei.

Elk aanwezige Pokémon en inmiddels ontwaakte Trainer’s keken verrast naar het openbrekende ei. Olivia liet Mizukage van zich afglijden en snelde naar het ei. Het zou elk moment gebeuren, een nieuwe Pokémon zou geboren worden binnen de wereld. Zwijgend keek ze toe hoe de eerste paar stukken van het ei kapot werd gebroken, totdat een gele punt zich openbaarde. Deze vormde zich tot een snavel die steeds meer van het ei wist open te breken. Toen het gat bovenaan het ei groot genoeg was staken er drie bruine plukken uit die vervolgens zijn kop uit het ei stak. Olivia herkende direct de Pokémon, maar wist niets ui te kramen, totdat de rest van het gebroken was onder de kracht van de jonge Pokémon. Een eend-achtige Pokémon had zich tegenover haar openbaart en keek met haar ogen Olivia nieuwsgierig aan. ‘Far!’ klonk de stem van de Pkémon die vervolgens vrolijk haar vleugels op en neer wapperde, ‘Fetch’d!’ De schattigheid en het mirakel van de geboorte van een Pokémon verwarmde haar hart zodanig dat ze bijna in huilen wilde uitbarsten. Ze nam echter de Pokémon direct in haar armen. “Het is een Farfetch’d!” Een Pokémon die bijna uitgestorven was door de bereiding van etenswaren door hun vlees en de prei die ze vaak vasthielden. Het betekende echter nog een Normal en Flying type in haar team buiten Byu. “Welkom in het team, Tsubasa!” De Farfetch’d kwakte vrolijk onder de veilige armen van Olivia. Op de achtergrond hoorde Kettil alles wat er gebeurde en sloeg kort zijn ogen lichtjes open om een glimp van Olivia’s nieuwe aanwinst te zien. En het was het helemaal waard; een Farfetch’d.
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell do jan 29, 2015 7:22 am

Het schudden van het been van Olivia had geholpen, alleen had het niet helemaal de uitwerking die Ralph verwacht had. In plaats van rustig wakker te worden was Olivia geschrokken en liet zo weer haar Pokémon schrikken die ook meteen onrustig werden. Ralph was zelf ook geschrokken en hield haast automatisch zijn adem in tot de rust was weergekeerd. Na een aantal seconden antwoordde Olivia op de vraag van Ralph: ze waren bij haar thuis. Hoewel het natuurlijk wat apart was om als een tienerjongen 's nachts in het huis van een meisje te zijn, was hij toch wat gerustgesteld. Ze waren in elk geval niet meer in de grot en... Wacht. Die roodharige jongen was ook in die grot geweest en het gesnurk dat Ralph hoorde kon onmogelijk van een Pokémon afkomstig zijn. “...Is hij hier ook? Die roodharige jongen?” vroeg hij, al kon hij wel al raden naar het antwoord. Het was van  het begin af aan de bedoeling geweest om hem naar het huis van Olivia te brengen, oftewel de locatie waar hij zich nu bevond. De roodharige jongen moest hier wel zijn en waarschijnlijk was hij ook nog eens in deze ruimte. Was dat niet veel te riskant? Die jongen was in staat om mensen te doden... Maar waarom leefde Ralph dan nog? En waarom was hij hier? Had de roodharige jongen hem meegenomen naar hier, terwijl Ralph waarschijnlijk alleen maar een blok aan het been van de jongen was geweest? Ralph opende zijn mond al om te vragen hoe hij hier was gekomen, maar de geluiden van de Pokémon leidden hem af.

Toen de Pokémon wat gekalmeerd waren, hoorde Ralph een soort gekraak. Hij herkende het geluid niet meteen, maar slechts een fractie van een seconde later realiseerde hij zich wat het was: het ei van Olivia dat aan het uitkomen was. Olivia zelf leek het ook te hebben gemerkt en ze stond op, waarna ze naar het ei toesnelde. Eerst overwoog Ralph om haar voorbeeld te volgen, maar zodra hij een poging deed om op te staan begon zijn hoofd weer pijn te doen. Met een zucht ging hij weer liggen. Hij leunde wel op zijn ellebogen, zodat hij toch een wat groter gezichtsveld zou hebben. Niet dat het veel hielp, want Olivia stond tussen Ralph en het ei in waardoor hij er weinig van kon zien. Hij kon nu dus niets anders doen dan wachten tot Olivia iets zou zeggen en Ralph werd nieuwsgieriger met de seconde. Hoewel het ei niet van hem was, kon hij er niets aan doen dat hij zich afvroeg wat er uit zou komen. Het kon bijna elke bekende Pokémon zijn in Kanto. Een Machop, een Magikarp, een Tauros, misschien zelfs een Growlithe of een Charmander. 'Het is een Farfetch’d!' Ralph was toch wel verrast door dit nieuws, ook al wist hij dat hij alles had kunnen verwachten. Farfetch'd waren vrij zeldzaam, omdat mensen een lange tijd op de Pokémon hadden gejaagd om het vlees ervan. Dit had er zelfs voor gezorgd dat de soort bijna was uitgestorven, dus het kon alleen maar positief zijn dat Olivia er nu één in haar team had. 'Welkom in het team, Tsubasa!' hoorde Ralph haar zeggen. Dus zo zou ze de Pokémon noemen. “Gefeliciteerd,” zei Ralph, al wist hij niet zeker of dat wat vreemd klonk in dit geval. “Mag ik hem ook even zien?” vroeg hij vervolgens. Hij moest het wel vragen, want het was nog steeds wat te riskant om op te staan en ernaartoe te lopen.

Aquarius
De Psyduck kon nog maar net op tijd wegspringen voor de vlammende staart van de Charmander over was gestruikeld. 'Rot Psyduck!' riep de Charmander uit, waarop Aquarius hem geïrriteerd aankeek. “Het was per ongeluk, hoor!” Het was duidelijk dat de Charmander nog iets wilde zeggen, maar hij werd afgeleid door het ei. Aquarius keek zelf ook in de richting van het gekraak en zag dat Olivia er al naartoe was gegaan. De Psyduck kwam wat dichterbij en keek toe hoe het ei openbrak en zo liet zien wat erin zat. “Een Farfetch'd?” mompelde Aquarius verbaasd. Ze had nog nooit een Farfetch'd gezien, maar ze had er wel al eens over gehoord. De beschrijving klopte precies met die ze had gehoord: een simpele, bruine vogelpokémon met drie uitstekende veren op zijn kop. Het zag er wel wat minder spectaculair uit dan ze had verwacht, maar ze was alsnog nieuwsgierig naar de nieuwe Pokémon. Ze had niet meteen door dat er wat vlammen te zien waren bij het dichtstbijzijnde raam, die wel van Firefly moesten komen die nog steeds buiten stond.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell ma feb 23, 2015 7:45 am


Tsubase leek direct op positieve wijze de aandacht op te vangen door schaterend te lachen, al klonk het meer als gekwaak. Ze trappelde vrolijk met haar poten en keek met een vrolijke blik om haar heen. Olivia hield haar losser in haar armen, zodat de andere Pokémon ze ook beter konden bekijken. Mizukage keek wat onwennig, maar begroette de Pokémon spoedig enthousiast. De Spearow hield zich echter op een afstand. Hij hield niet van jonge, onwetende Pokémon. Zelfs wanneer het een Pokémon van hetzelfde type was. Koppig keek hij strak de andere kant uit. Olivia hield de Pokémon op een lagere hoogte vast, zodat ook de kortere Pokémon Tsubasa konden begroeten. Dit zorgde enkel voor luider vrolijk gekwaak van de Farfetch’d. Ze had het duidelijk naar haar zin. En zo ook Olivia. Met een vrolijke glimlach keek ze Ralph’s kant uit toen hij vroeg of hij ook Tsubasa mocht zien. Traag stapte ze op hem af en hield Tsubasa dicht bij zijn gezicht. “Tsubasa, zeg eens hallo tegen..”

Pats!

Tsubasa sloeg haar vleugel tegen zijn voorhoofd aan, waarna ze in lachen uitbarstte. Het triomfantelijke gekwaak vulde de ruimte, terwijl Olivia stomverbaasd naar voren staarde. W-Was dit serieus zonet gebeurd? Had ze zonder enige reden Ralph, die al gewond was gemept? “G-Gaat het?” Het was erger dan dat. Ze moest zichzelf inhouden om eveneens niet te gieren van het lachen. Direct sloeg ze haar hand tegen haar mond. Het was nogal komisch en het gelach van Tsubasa vulde het enkel aan. Ze leek net een komediant of een figuur van een cartoon die allemaal grappige dingen deed. Dat was pas een toevoeging aan haar team met een vriendelijke, onzekere Wartortle en een kille, slimme Spearow. Het was echter nog maar de vraag of ze zouden klikken als Team. Haar wangen raakten rood door de inspanning om haar lach in te houden en na afloop duurde het ook even, voordat de rode kleur weggetrokken was. Hetzelfde gold bij de Farfetch’s. “Maar goed,” begon Olivia zwakjes, terwijl ze Tsubasa wegtrok van Ralph’s gezicht, “Het is nog donker buiten, dus lijkt mij tijd om weer naar bed te gaan. Jij ook, Tsubasa!” Ze hoopte dat elke Pokémon en persoon het zou volgen, wacht… persoon? Haar blik viel op de andere bank waar de roodharige jongen, ondanks het rumoer niet wakker geworden was. Hij moest wel een zeer diepe slaper zijn dan. Ze wilde hem eigenlijk ook niet wakker maken. Tsubasa kon net zo goed weer met haar vleugels uithalen en dan waren ze tegen 8 uur ‘s ochtends nog aan het rennen door een zeer geagiteerde roodharige jongen. Toen ze dacht dat iedereen sliep, sloop ze met haar Pokémon de trap op. Haar eigen, vertrouwde bed leek haar een betere slaapplaats dan een stoel. Bovendien, leken Ralph en de andere jongen niet in een te ernstige staat te verkeren dat ze hen continu in de gaten moest houden. Eenmaal in haar kamer liet ze Tsubasa plaatsnemen op het voeteinde van het bed. Zonder een woord liet ze zichzelf op het zachte matras vallen. Toen pas voelde ze de vermoeidheid in haar ledematen en de nare bijwerkingen die de spanning op haar lijf gehad had. Het duurde dan ook enkel een minuut, voordat ze in slaap gesukkeld was, evenals haar Pokémon die zich tegen haar lijf hadden ingenesteld. Iedereen was doodop, behalve Tsubasa die vrolijk in de kamer rondliep en aan allemaal lades en spullen trok, op zoek naar voedsel en nog belangrijker om Olivia te treiteren.
Terug naar boven Go down
avatar
Kettil Falk


Profiel Vrouw Aantal berichten : 15
Poképoints : 8
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell ma feb 23, 2015 8:38 am


Hahaha. Grappig hoor, gemept worden door een Farfetch’d die pas uitgekomen was uit een ei. Allemaal heel komisch hoor! Zulke sarcastische gedachten dwaalden door Kettil’s achterhoofd, terwijl hij met zijn gezicht afgewend van het tafereel op de bank lag. Het gekwaak  wat de Pokémon produceerde was hatelijk en enkel om te doen alsof hij sliep moest hij zich in te houden om niet in actie te komen. Enkel door Columba en Komodo in actie te roepen konden ze letterlijk de zeldzame Pokémon verslinden, zoals dat hoorde. Het was de reden waarom ze zeldzaam waren; hun lekkere vlees en het feit dat ze vaak al prei vasthielden. De Pokémon leek dan altijd te schreeuwen om opgegeten te worden en klaar voor de soep was. Hoewel, was het achteraf niet zonde om de Pokémon te vermorzelen? Vandaag de dag waren ze overduidelijk zeldzaam. Het zou voordeliger zijn door de Pokémon gewoon door te verkopen of in te ruilen voor bijvoorbeeld een Rhydon. Een krachtpatser in de ruil voor een miezerige en de zoveelste vogelachtige Pokémon. Eentje die zelfs niet kon evolueren. Het gelach verminderde, waarop Olivia zei dat het tijd werd om te slapen. Een golf van opluchting ging door zijn lijf heen na de almachtige boodschap. Dit betekende rust. Eindelijk was het spektakel voorbij en kon hij verder slapen, iets waar hij echt aan toe was. Zijn lichaam ontspande zich, terwijl hij hoorde hoe de Pokémon zich gereed maakte om te slapen, behalve… ‘Char?’ KOMODO?! Bijna had hij geagiteerd Komodo een mep gegeven, maar hij wist zich in te houden en balde enkel zijn vuisten. Nu kon hij Komodo’s aandacht echt niet hebben of iets van zijn bezorgdheid. Hij wilde slapen. De Charmander begreep de hint niet en klom koppig zijn rug op en liet zich daar vallen. Voldaan leek Komodo zijn slaapplaats gevonden te hebben; zijn zij. Ach, hij zijn zin. Kettil liet het erbij zitten en voelde zichzelf weg dommelen. Eindelijk, rust.

Het was van korte duur. Direct nadat hij in slaap gevallen was – althans, zo voelde het aan- raakte een onbekende hand zijn schouder aan. Met amper de gewoonlijke slaapdronkenheid schoot hij alert overeind, waardoor Komodo pijnlijk op de grond viel. Met zijn handen gebald voor zich keek hij zittend op de bank naar het figuur die hem aangeraakt had. “Rustig maar, ik ben het. De moeder van Olivia.” suste de dame die tegenover hem stond. Het was ook de vrouw die hem geholpen had, maar om direct haar te moeten vertrouwen? Dat was wel heel naïef, dat leek een familietrekje te zijn. Maar belangrijker nog, waarop had ze hem wakker gemaakt? Afwachtend staarde hij haar aan voor een antwoord, terwijl Komodo geagiteerde met zijn staart rond sloeg en brommend zijn poot over zijn kop wreef. Het was de moeder niet ontgaan dat zijn houding maar amper ontspannen was geraakt, nadat ze liet weten wie ze was. Ze liet het echter begaan. Toen de jongen een antwoord wilde via non verbale contact gaf ze hem het bekende; wees stil-gebaar. Kettil keek haar met een frons aan en dreigde koppig zijn mond open te trekken toen ze snel de andere jongen ook wakker maakte op dezelfde wijze en toen enthousiast haar handen tegen elkaar wrijfde. Ze broedde een plan, dat was te zien in de twinkeling in haar ogen en haar handbewegingen. Echter leek het niet iets van een gewelddadig kaliber te zijn, eerder…. “Olivia is vandaag jarig en we willen haar verassen met een speciaal cadeau. Deze vindt ze pas, nadat ze een speurtocht door het huis voltooid heeft. Ze is namelijk een avontuurlijke meid en dit zal ze dus geweldig vinden. Ik zou wel graag willen dat jullie twee ons ermee willen helpen. Jullie zijn immers haar vrienden. Maar goed, zouden jullie dan de papiertjes in de bak daar.. “ Ze wees richting een rieten mand met diverse papiertjes erin waar iets met de pen opgeschreven stond. Hoogstwaarschijnlijk aanwijzingen in het geval van deze “speurtocht”. “De rest hadden we al kunnen voorbereiden. Aan de onderkant van elk papiertje staat waar deze moet zitten. Hierna mogen jullie helpen met de ballonnen en slingers.” –Wacht? Dit was geen suffe droom? Verwachtte de dame dat hij nu met de verjaardag van dat rot meisje zou helpen? En werd hij nou net als een van de vrienden genoemd? Waar sloeg dit nou weer op? Ze waren vijanden. Iedereen buiten hem en zijn Pokémon waren vijanden en hij zou ze doden zonder zich in te houden. Het was enkel zijn fysieke toestand wat hem hiervan weerhield. “Ik ben Oli-“ Hij stond al klaar om een pak rammel te geven aan de dame en Komodo stond juist gereed om de boel in de fik te steken met zijn Ember en de vlam op zijn staart.

Op dat moment kwaakte echter een Pokémon die de trap vrolijk afliep. Nee, hea. Ook dat stuk ontuig ook. Hadden ze niet genoeg- Kettil’s gezicht werd bleek toen hij zag wat de Pokémon op zijn gezicht vast had. De witte kleur viel enorm op in het milde zonlicht dat via de ramen van de woonkamer binnenkwam. Het kostte ook een paar telen, voordat zijn bleke gezicht rood kleurde. “E-Een.. Beha?” Ja, Tsubasa had een beha om haar hoofd vast. De Farfetch’d zag amper wat en viel over de treden en knalde neer op de grond. De Pokémon wreef over haar hoofd en kwaakte verward. S-Serieus? De maat leek ook niet groot te zijn… Eigenlijk cupje A. De moeder leek meer te hebben dan dat, dus was het dan van… Olivia?! Zijn wangen werden rood als een tomaat, terwijl Komodo met een amuserende grijns naar de blozende jongen keek. “Schij uit!” Snauwde hij naar hem, waarop hij zijn tegenzin, jegens het feit dat hij een vriend was vergat en het mandje vastgreep. De moeder was eveneens verrast en snelde snel toe naar de Farfetch’d om de beha van haar kop af te trekken. “Sorry, blijkbaar is de Farfetch’d een lastpost.” Hoewel ze wat schaapachtige lachte leek ze de reactie grappig te vinden. Alsof er niets aan de hand was, greep ze Tsubasa vast en bracht ze deze naar Olivia’s kamer. In de tussentijd greep hij het eerste papiertje vast en probeerde hij zich te concentreren. Zijn hart klopte echter te snel. Pas na enkele seconden wist hij zich te bedaren en kon hij lezen dat hun eerste bestemming de badkamer was, vlak naast de douche. “Dus, de douche.. “
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell do feb 26, 2015 11:55 pm

Tjonge, die Farfetch'd kon nogal geluid maken. Ze liet de hele tijd een vrolijk gekwaak horen, wat een beetje klonk als lachen. Ralph ging wat rechter zitten toen Olivia naar hem toe kwam met haar nieuwe Pokémon in haar handen. 'Tsubasa, zeg eens hallo tegen..' Nog voordat Olivia haar zin had kunnen afmaken, voelde Ralph een klap tegen zijn voorhoofd en hij schoot even naar achteren. Dat kwam meer door het schrikken dan door de pijn, want hij voelde al haast niks meer. Het enige dat nog was overgebleven was verbazing. Hij knikte traag op de vraag van Olivia of het met hem ging. Had die Fartfetch'd hem nu... had ze hem werkelijk... Nu kon ook Ralph het niet laten om even te grinniken. Geslagen worden door een Farfetch'd die net uit het ei was gekropen. Hoe groot was de kans dat je dat meemaakte? 'Maar goed, het is nog donker buiten, dus lijkt mij tijd om weer naar bed te gaan. Jij ook, Tsubasa!' deelde Olivia vervolgens mee, waarop Ralph instemmend knikte. “Je hebt gelijk. Welterusten!” Hij ging voorzichtig weer liggen op de bank en sloot zijn ogen zodra hij weer in een comfortabele positie lag. Het duurde hooguit een paar minuten voordat hij weer in slaap was gevallen.

Ralph opende langzaam zijn ogen toen iets zijn schouders aanraakte. Huh? Was er iets aan de hand? Hij ging rechtop zitten, wat ook al vrij langzaam ging, maar hij was dan ook geen ochtendmens. Hij zag dat de moeder van Olivia naast hem stond, maar waarom had ze hem wakker gemaakt? 'Olivia is vandaag jarig en we willen haar verrassen met een speciaal cadeau. Deze vindt ze pas, nadat ze een speurtocht door het huis voltooid heeft. Ze is namelijk een avontuurlijke meid en dit zal ze dus geweldig vinden. Ik zou wel graag willen dat jullie twee ons ermee willen helpen. Jullie zijn immers haar vrienden. Maar goed, zouden jullie dan de papiertjes in de bak daar..' Het duurde een aantal seconden voordat Ralph doorhad wat de vrouw eigenlijk had gezegd. Olivia was jarig? Daar had hij de vorige dag niks van gemerkt. Maar ja, dat was ook een vreemde dag geweest en dan zou je zelfs kunnen vergeten om mee te delen dat je de volgende dag jarig was. 'De rest hadden we al kunnen voorbereiden. Aan de onderkant van elk papiertje staat waar deze moet zitten. Hierna mogen jullie helpen met de ballonnen en slingers,' vervolgde Olivia's moeder. Ralph knikte en rekte zich uit, waarna hij voorzichtig opstond. Dit keer werd hij niet direct duizelig en kreeg hij ook geen scherpe hoofdpijn, dus het zou wel lukken.

Voordat hij echter het mandje met de briefjes kon bereiken, werd Ralph afgeleid door een vrolijk gekwaak. Hoewel hij nog wat slaapdronken was, wist hij haast direct wie dit kon zijn. Een paar tellen later kwam Tsubasa inderdaad in het gezichtsveld van Ralph en hij was meteen klaarwakker toen hij zag wat de Pokémon over haar hoofd was zitten. Was dat nou serieus een...? 'E-Een.. Beha?' stamelde de roodharige jongen naast hem, alsof hij zijn gedachten aanvulde. Terwijl het gezicht van de jongen haast net zo rood werd als een tomaat, had Ralph de grootste moeite om niet in lachen uit te barsten. Hij kon het toch niet helemaal tegenhouden en hield zijn hand voor zijn mond terwijl hij wat gniffelde. Het zien van een beha op zich deed hem niets - hij woonde nu eenmaal met twee vrouwen in één huis, maar het kledingstuk in combinatie met een Farfetch'd was een hilarisch schouwspel. De moeder van Olivia verontschuldigde zich en pakte de Farfetch'd op om deze terug te brengen naar de kamer van het meisje. Ach, het had Ralph helemaal niet gestoord. Even lachen werkte net zo goed als je gezicht met koud water bespatten, dus hij was nu weer helemaal wakker. Hij zette al een stap richting het mandje, maar hij moest zich even vasthouden aan een stoel toen hij weer een pijnscheut door zijn hoofd kreeg. Hij was dus nog niet helemaal genezen. Jammer, maar dat kon hij ook niet verwachten na een nacht. Zodra het weer wat beter ging boog hij zich over het mandje heen en pakte een stuk of drie briefjes. De eerste locatie was gelukkig in de woonkamer, dus hij hoefde niet al te ver te lopen. Om specifiek te zijn moest hij het briefje verstoppen in de buurt van één van de planten op de vensterbank, dus hij liep er rustig naartoe en stopte het briefje onder het weelderige gebladerte van één van de planten. Hij hoefde het niet te begraven, want de plant bedekte het al voldoende. Zo werkte hij alle briefjes af, tot er nog maar een aantal over waren. Nu begon hij zich toch wel af te vragen wat de verrassing kon zijn. Iets om Olivia te helpen op haar reis, of iets helemaal anders? Ze zouden maar moeten afwachten tot de speurtocht ging beginnen, al zou Ralph er niets op tegen hebben als ze eerst wat zouden ontbijten. Van briefjes verstoppen krijg je nu eenmaal honger.
Terug naar boven Go down
avatar
Kettil Falk


Profiel Vrouw Aantal berichten : 15
Poképoints : 8
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell zo maa 01, 2015 4:43 am


Het duurde een poosje, maar hij had niet anders verwacht, maar uiteindelijk zat het hele huis onder de verstopte papiertjes. Bij elke verstopplek had hij wel een vermoeden dat Olivia’s moeder hun zeer hoog inschatte. Ze liepen immers vrij rond in het huis van haar dochter en er waren zat kansen om iemands dure standbeeldje of portemonnee te stelen. Hoewel het in zijn hoofd opkwam om iets weg te gristen had eigenlijk bijna geen enkel voorwerp in het huis zodanig een indruk op hem gemaakt dat hij er veel geld aan kon verdienen. Het waren allemaal goedkope snufjes die je zelfs van de straat kon plukken, maar ondanks dat leek het gezin niet zo arm. Ondanks het soms zeer goedkoop lijkende voorwerpen, zoals een plastic stoel hadden ze de logo van merken die kwaliteitsproducten maakten. Dat gold ook voor de voorwerpen, maar betreft direct geld uit een portemonnee had hij minder geluk. Zelfs in de slaapkamers, de meest voor de hand liggende ruimte om ze te verstoppen waren ze onvindbaar. Kettil zuchtte en veegde het beetje zweet van zijn voorhoofd af met zijn arm, terwijl Komodo loerend door een raam naar de tuin keek. Achteraf kostte de voorbereiding aardig wat van zijn energie, zeker als je erbij dacht dat hij geeneens iets gegeten had, sinds gistermiddag. De pijn nam zijn honger weg en al helemaal door de vergiftiging, maar nou keerde de honger terug.

Hij wilde zo graag eten, maar- ‘Char! Charmander!’ Komodo wees heftig richting de tuin en met een frons keek hij naar de Charmander die hem alarmerend aan keek. Wat was er zo belangrijk om zijn aandacht aan te trekken? Hij was niet het koppige gedrag van de Charmander van gisteravond vergeten. “Wat is er?” Bromde Kettil, waarop Komodo zijn gebaar heftiger maakte door meer geluiden te maken en continu zijn blik af te wisselen tussen hem en datgene waar hij naar keek. Het bleek nogal serieus te zijn en direct dacht hij aan hun rivaal; Johannes. Was hij plotseling opgedoemd in de tuin van Olivia per “toeval” of was hij hier om hem te elimineren? Het kon ook net zo goed zijn dat hij Olivia zelf wilde gaan kidnappen, wat ook redelijk aanneembaar was. Hij voelde zijn hartslag toenemen, terwijl hij naar de Charmander toe stapte en eveneens het raam. Bij elke stap pompte er meer adrenaline door zijn bloedvaten heen, bereidt om de man recht in zijn ogen aan te kijken en direct te strijden. Dit was een hele snelle tweede confrontatie, gezien hij gisteren nog tegen hem gevochten had, maar wat was “tijd” in dit geval?  Je gaf een zwaar gewonde persoon niet de tijd om te herstellen, maar maakte deze direct stilletjes af, hoewel… Het voelde niet zo aan. Dit was niet het einde van zijn leven. Gespannen balde hij zijn vuisten en stond hij direct achter Komodo en volgde hij de blik van de Pokémon. Het was…. Huh?

‘Gefeliciteerd!’ Verward draaide hij zich om en zag hij vanuit de keuken de jarige jop, Olivia en haar brigade, de drie Pokémon de trap afstappen. Ze werden begroet door haar ouders die confetti over haar wierpen en haar vervolgens liefdevol in hun armen namen. Nog steeds begreep hij niet waarom een verjaardag gevierd werd. Je werd enkel een jaartje ouder en het was niet speciaal genoeg om uitgebreid te vieren, dat deden Pokémon toch ook niet bij elkaar? Mensen waren de enige die zulke onbenullige evenementen daadwerkelijk vierde met een feest of iets dergelijks. Kettil snoof afkeurend en sloeg zijn armen over elkaar. Zijn Charmander volgde zijn voorbeeld, maar hield zijn poten ontspannen naast zich en keek zwijgend toe. Het was uiteindelijk een smoesje om elk jaar een reeks cadeaus en aandacht te krijgen van anderen, omdat je enkel een jaartje geleefd had. Zelfs binnen de clan waar hij hoorde deden ze niet aan verjaardagen en was het een dag, zoals vele andere. Maar goed, waarom zou hij zich opwinden over een rot evenement? Hij had honger en dat was datgene wat telde. Er moest toch iets te eten zijn? Hij besloot een dichtbijzijnde kast te openen en vond direct wat als eten kon doorgaan; wafels. Direct greep hij er een vast en nam er gulzig een hap van. Aah, kijk, dat was nou even fijn. Eten. Komodo staarde hem kwijlend aan met een hongerige blik in zijn ogen. Ook hij had amper nog wat gegeten, dus brak hij een stukje af en overhandigde het aan de Pokémon. Leunend tegen het aanrecht viel zijn blik weer op de tuin. Voordat het ‘feestje’ gestart was, had hij in de tuin wel iets gezien waarover Komodo zich inderdaad zorgen over mocht maken. Het was wellicht niet Johannes, maar zeker iets wat dreigend was. Hij had echter het voorgevoel dat dit de verassing was voor Olivia. Al zei het zelf, het was zeker een origineel en interessant cadeau.

*Poke*

“Hé! Wat denk je wel?” Brulde Kettil direct, toen iemand tegen zijn voorhoofd getikt had. Inmiddels had hij een deel van de wafel losgelaten door de schrik. “Olivia?!” Het feit dat ze jarig was verdween direct, terwijl hij haar kil aankeek. Wat wilde ze nou weer van hem? Hij had meegeholpen met de voorbereiding en had urenlang niets gegeten, maar ook dat werd nou van hem afgenomen door een koppige jarige jop? ‘Je moet helpen met de speurtocht.’ Olivia deinsde amper van zijn uitval, maar knipperde enkel met haar ogen en leek vastberaden dat ze niet wilde beginnen, voordat hij meeging. “Nee, het is jóuw speurtocht.” Hij had geen zin om de helft van de locaties weer te moeten bezoeken met een jarige jop die zeker niet al te snugger was. De raadsels op de papiertjes waren namelijk vrij pittig, zelfs voor hem en met Olivia zou het zeker een eeuwigheid duren. Ook Komodo zat in dezelfde dilemma en zat in een discussie met Mizukage. ‘Maar wie heeft je geholpen, huh? Ik, juist ja. Dus ik eis dat je met mijn speurtocht helpt!’ Koppig snoof hij echt in haar gezicht, waardoor ze even naar achteren stapte en langs haar gezicht zwaaide. Ditmaal besloot hij haar voor haar voorhoofd te tikken. “Wees blij dat ik al geholpen had met de voorbereidingen. Dan lijkt het mij stug dat ik je verder help.” Olivia keek hem met een eveneens strakke, kille blik aan, terwijl ze koppig weer recht tegenover hem ging staan. Ze leek werkelijk waar niet te willen opgeven, maar dan had ze de verkeerde persoon tegenover haar. Hij kon net zo koppig zijn, maar kon in tegenstelling tot haar gemene trucjes uithalen “Of wil je dat ik je huis in de fik steek, zoals in Viridian Forest?” fluisterde hij, nadat hij zich voorover gebogen had en zijn gezicht dicht bij haar oor zat. “Kan prima met Komodo alleen al.” Met een nogal ontspannen houding liet hij zijn schouders zakken en hoopte hij dat het effect had. Het leuke bleef dat hij het nog kon flikken ook met Komodo aan zijn zijde en wat hout. Na het verstoppen van de papiertjes kende hij het huis door en door, dus een goede plek voor de brandstichting had hij zo gevonden. Het meisje kromp lichtjes in elkaar en hij kon de angst in haar ogen zien, ze had immer een brandstichter in haar huis. Ze wendde haar blik van hem af en keek naar de Wartortle die eveneens op dezelfde sluwe wijze was behandeld en ook geen raad mee had. “Grmpf, oké. Maar je krijgt geen eten!” Zo simpel als dat liep ze met een nors gezicht hem voorbij en liep ze naar haar familie en de jongen toe. Hij had achteraf zijn zin gekregen en eten was geen probleem, het was te vinden op straat.

Nu hij zijn taak volbracht had leek het hem voor de hand liggend dat hij mocht gaan. Hij zette zich af en maakte koers voor de deur, maar de moeder van Olivia moest hem weer weerhouden en duwde hem van de rest af. “Wil je ze in de gaten houden?” Waarom deed de moeder zoveel moeite voor haar dochter, terwijl ze na het horen van de conversatie wist dat hij een onguur type was? En ook deze keer had hij amper kunnen tegenvechten, doordat een Beedrill plotseling achter hem verschenen was en hem nauwlettend in de gaten hield. En zodoende liep hij op een afstand achter de twee aan, terwijl ze de raadsels steeds een voor een wisten te ontcijferen. Komodo en Columba zaten in de tussentijd al in de tuin, evenals de andere Pokémon. Hij haatte dit enorm, zeker gezien de Beedrill echt te sterk was om in zijn staat te verslaan, zonder zijn Pokémon.

Na enkele uren het hele huis tig keer bezocht te hebben, mondde de drie uit bij de tuin. Alle Pokémon stonden daar in een rijtje, achter een vers wit getrokken lijn door het gras. Zelfs de Rapidash van de jongen stond daar, maar ze keken elk gespannen naar links waar een figuur stond met een Pokéball in zijn hand. Direct bezorgde de jongen, die amper twee jaar ouder was hem kippenvel zonder zich verroerd te hebben. Hij had licht golvend donkerblond haar en dezelfde roze/paarse ogen als Olivia, maar deze hadden een totaal andere blik. Die van Olivia glinsterden en glom van enthousiasme, vastberadenheid en energie, terwijl die van hem berekend, vastberaden, maar ook serieus leken. Het erge was nog dat hij de jongen’s identiteit kende van de straat. De jongen heette Clyde Wild, duidelijk een neef of iets dergelijks van Olivia, maar hij was opgegroeid in het verre Sinnoh. Clyde zou al bijna de acht badges op zak hebben, terwijl hij maar een half jaar eerder dan Olivia begonnen was. En nou was de jongen hier in de tuin wat omgetoverd was tot een strijdveld. Het was glashelder wat de verassing was; een gevecht tegen haar neef.
Terug naar boven Go down
avatar
Olivia Wild


Profiel Vrouw Aantal berichten : 138
Poképoints : 85
Reputatie : 11
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell zo maa 08, 2015 5:20 am


Clyde. Daar stond hij in levende lijve in haar eigen tuin, wachtend tot zij plaats nam aan de andere zijde van het strijdveld. De jongen schonk haar een korte blik en glimlachte zacht voor zijn doen naar haar. Ze was daadwerkelijk sprakeloos. Wat viel er te zeggen? Dit was eenmaal haar verassing en ze wilde haar ouders bedanken, maar geen geluid verliet haar mond. Ze was namelijk enthousiast en dolsgelukkig, maar eveneens bang en onzeker. Dit was namelijk niet een neef die toevallig al aardig wat badges op zak had en buitenlands was. Hij was ook een beruchte Trainer. Ook buiten Sinnoh. Dat was geeneens alles, dit was de enige Trainer in haar leven, waarvan ze nooit wist te winnen. Al als kinderen verloren ze met de Pokémon van hun ouders die meestal niet teveel voorstelde. Echter wist hij ondanks dat altijd te winnen, zelfs wanneer zijn Pokémon in het nadeel was. Het was altijd alsof hij direct een connectie maakte met de Pokémon, waarmee hij ten strijde trad. Terwijl hij zijn Pokémon een aanval liet uitvoeren leek hij haar 100ste aanval te weten, voordat ze er zelf op kon komen. En ondanks dat, was het nog angstaanjagender dat hij een emotieloos gezicht had. Zelfs bij een overwinning trok hij geen glimlach op, maar hij wist ondanks dat zijn warmte over te laten komen op de Pokémon. Allemaal behoorde het tot zijn talent. Zelfs toen hij pas 4-jaar was kon hij een diepe connectie aangaan met Pokémon, vooral met de eerste, een Turtwig. Deze was tegenwoordig een Torterra. Een woest exemplaar die veel schade kon verrichten onder het beleid van Clyde. Ze trilde van de angst, maar ook enthousiasme. Hij was intimiderend, was vele malen beter dan zij en had… “Talent”. Zij had géén talent, geen echte gave, had iets korter gereisd, maar had zes badges minder en veel minder ervaring. En dan Mizukage, Byu en hun nieuwe aanwinst, Tsubasa. Ze zaten op een laag niveau en waren niet volledig geëvolueerd. Olivia wende haar blik af en balde haar vuisten in een poging de zenuwen onder bedwang te krijgen. Ze was écht onzeker en bang voor hem. Zijn vrij intimiderend manier van vechten en zijn status. Olivia ontspande haar vuisten en sloeg ze tegen haar wang aan.

“Je kan het!” Moedigde ze zichzelf aan. Direct maakte ze oogcontact met Clyde, die op dat moment naar voren staarde. Als een robot, wachtend op zijn doelwit. Zo had ze hem altijd genoemd. Een emotieloze robot die tegelijk warmte kon uitstralen. Ze liep het strijdveld op en liep naar haar kant van het veld. Ze hoorde haar ouders eveneens zich bij het spektakel voegen. En ook, Clyde’s ouders. Een paar nette mensen die liefdevol waren en ze juist wél mocht. Het gras kraakte zachtjes onder haar schoenen, totdat ze op haar plaats stond. Eenmaal daar ontmoette ze de blik van Clyde die nog steeds amper iets uitstraalde. Eerlijk gezegd, had ze geen idee welke Pokémon hij ging gebruiken. Zij had enkel de keuze in Mizukage en Byu, gezien Tsubasa veel te jong was. ‘Dubbel gevecht!’ Eiste Clyde plotseling, waarop Olivia een schok door haar lijf voelde gaan. Een dubbelgevecht? Dat had ze nooit geoefend! Ze voelde haar lichaam weer trillen en begon het warm te krijgen. Dit was zeker niet in haar voordeel tegenover hem. In Sinnoh werden zulke gevechten vaker gehouden dan in Kanto, dat was eenmaal zo. Ze merkte dat de blikken op haar gericht stonden, afwachtend welke Pokémon ze zou kiezen. “Mizu-“ Haar stem sloeg over van de angst, maar ze verbeterde zichzelf snel, “Mizukage en Byu, sta gereed!” Gelukkig negeerde haar Pokémon het ongeval en liepen ze het strijdveld op. Ze stond nog steeds trillend op haar benen met een inmiddels kurkdroge keel. Nerveus wreef ze langs haar keel en keek ze even weg. Dit was niet hoe ze normaal was. Meestal was ze vastberaden, barstte ze van de energie, zoals ze altijd tegen Clyde vocht, ondanks dat ze altijd verloor. Deze keer voelde ze echter druk op haar rusten, alsof ze als Trainer nu iets moest bewijzen aan haar ouders, Pokémon, rivalen én… Clyde. Olivia ademde diep in en uit en voelde zichzelf kalmer worden, maar ze trilde nog steeds. Het stelde haar gerust dat ze in ieder geval niet alleen was, ze had Mizukage en Byu en die zouden hun alles geven. Daar was ze zich van bewust, want nu zou ze vechten met háár Pokémon, waarmee ze al veel beleefd had en waarin een wederzijdse band opgebouwd was. ‘Wartortle!’, ‘Spearow!’ De strijdkreten van de twee overstemde alle andere geluiden van de omgeving. Vastberaden stonden ze beide klaar om in de aanval te gaan. Ze rustte kort haar hand bij haar borst, waar ze haar hartslag kon voelen en ze velde deze verminderen. Het kwam wel goed, ze was verre van alleen. Ze konden dit! “We zullen winnen!” De twee Pokémon knikte instemmend over hun schouder. Dit konden ze aan!  Clyde grijnsde lichtjes en liet zijn Pokémon verschijnen, ‘Electabuzz en Ponyta!’. De twee Pokémon kwamen met een grijns tevoorschijn en namen direct hun tegenstander op. De Electabuzz werd een enorm probleem voor haar Pokémon die beide in het nadeel voor het Electric type waren, terwijl Mizukage in het voordeel was bij Ponyta. Haar prioriteit was dus het verslaan van de Electabuzz. ‘Begin!’ Klonk de stem van Olivia’s moeder, waarna de strijd dus direct begon.


Nou, direct was niet het juiste woord. De Pokémon van Clyde verroerden geen vin en bleven strak voor zich uit staren. Olivia wist niet zeker wat hij van plan was door niet direct voor een aanval te gaan en besloot haar eerste aanval aan te kondigen. Ze had echter nog geen strategie hoe ze de twee kon omzeilen, buiten het feit dat de Electabuzz gegarandeerd trager dan de Ponyta was en meer van een dreiging vormde voor haar team. Ze haalde diep adem en besloot een iets passievere aanpak aan te gaan. Het zat haar gewoonweg niet lekker dat Clyde zijn Pokémon niets opdroeg. En enger nog; ze leken zeer kalm. “Byu, pik het aarde weg. Mizu, gebruik je Bubble erop.” Ze zou met de combinatie van de Bubble, die de tegenstander’s snelheid vertraagde ook wat modder naar hen werpen. Een goede combinatie. De Spearow begon beheerst het gras weg te plukken met zijn snavel en wierp de aarde van zich af, recht voor de Watortle om deze met zijn bubbels te raken. Zoals verwacht raakte de aarde zeer vochtig en kwam de drap recht richting de twee Pokémon af. Nog steeds verroerde de drie geen vin en pas op het laatste moment klonk zachtjes de stem van Clyde. Ze kon nog net niet horen wat hij zei in tegenstelling tot de Ponyta die een Ember afvuurde op de drap die verpulverde. Oja. Dit was de manier hoe Clyde vocht; beheerst en in alle kalmte. De Pokémon schoot echter in milde galop op de Pokémon af in een rechte lijn. “Mizukage, Bubble onder de Ponyta!” De Wartortle wierp direct een hele reeks bubbels naar de aarde dat onder de Ponyta bevond, maar hij kon de snelheid van de Pokémon niet bijhouden. Ironisch genoeg, had zij ook een trage Pokémon; Wartortle. Dit werd te gevaarlijk. “Byu, gebruik Peck op de snuit van de Ponyta!” De Spearow reageerde niet direct en toen ze van Mizukage wegkeek zag ze dat Clyde’s Electabuzz Byu onder zijn door stroom gehulde vuist tegen de grond aan had gebeukt. Haar hart sloeg over. Het zag er pijnlijk uit en bovendien deed de Electabuzz weinig moeite te hoeven doen om de Pokémon te pijnigen. Wat kon ze doen? Byu zijn Peck gebruiken tegen de hand om vrij te komen? “Byu-“ Haar stem viel weg in de pijnkreet van Mizukage die pal naast haar neerkwam op de grond. “Mizukage!” Haar stem sloeg over en de Wartortle kwam moeizaam overeind. Hij leek niet heel gewond te zijn, maar de schade die hij opgelopen had waren niet niks. De Ponyta leek echter nog in de aanval te zijn en vuurde een Fire Spin over het grasveld. Een vlammentornado onthulde zich boven het strijdveld. Direct erna werd Byu losgelaten en werd hij erin gezogen. W-Wat was dit? Hetzelfde lot ontmoette Mizukage de wanhopig nog de grassprietjes probeerde vast te houden.  De andere twee Pokémon van buitenaf meer schade leverden aan de twee door hun Fire Punch en Ember. Dit was een regelrechte catastrofe en met een strak bleek gezicht kon ze enkel naar de ruisende tornado kijken. Was dit allemaal in een oogwenk gebeurd, doordat ze de ernst van haar gebrek aan dubbelgevechten onderschat had? Ze werd er misselijk van en voelde direct de tranen in haar ogen prikken, maar dit was nog maar het begin van een strijd. Olivia balde haar vuisten en maakte oogcontact met haar Pokémon die veel schade opliepen door de klappen en de aanhoudende hitte van de tornado. Ze wilden niet opgeven en zouden het niet opgeven. Ze stropte haar mouwen en besloot in de tegenaanval te gaan. Er was geen andere keus.

Allereerst, moest de Fire Spin gestopt worden. “Mizu, gebruik Rapid Spin en Water Gun!” De Wartortle trok in zijn schild terug en begon razed snel om zijn as te draaien, waarna uit de openingen water werd gespoten. De draaiing zorgde voor een kring van water om de Pokémon. Ze beantwoorde de aanval van Clyde met haar Water Spin. Voordat het water echter effect had, stormde de Ponyta recht richting de Wartortle. Deze zette zich stevig af en kwam met een klap op Mizukage terecht. Het duurde maar enkele tellen, voordat de Ponyta de water Pokémon met halve kracht tegen de grond aan geduwd had. Een pijnkreet verliet zijn mond, maar hij bleef in zijn schild. “Mep hem weg met je staart!” Direct sloeg hij richting de Ponyta, maar mistte elke keer door de snelle bewegingen van de Ponyta. Deze bleef echter met zijn voorbenen op hem staan. “Byu, vlieg uit de tornado en haal uit naar de ogen van de Electabuzz!” De Spearow had enige moeite om tegen de kracht van de Fire Spin te vliegen, maar wist met enige moeite deze te verlaten, voordat hij in de aanval ging. Ze bleef telkens maar herhalen dat het een dubbelgevecht was en haar Pokémon twee tegenstanders hadden. Zo zou het gevaarlijk zijn om Byu de Ponyta te laten afleiden, terwijl de Electabuzz ook nog rond liep. Trouwens, ondervond de Ponyta geen schade van de Fire Spin? De Ponyta stond nog steeds boven de Wartortle, maar plaatste zijn benen om het schild heen en vuurde een vlammenzee het gat in waar het hoofd van Mizukage zat. Olivia had een aanval willen uitschreeuwen, maar ze hoorde Byu een pijnlijke kreet slaan. Ze zag toen direct dat Byu veel schade opliep door een continu uithaal van Electabuzz’s Thunder Punch. Ze kon wellicht echt niets doen. Hé, ze moest niet zo denken! “Peck naar zijn handen!” De Spearow haalde in de weinige kansen die hij had richting de hand van de Electabuzz, maar het leek amper effect te hebben. Toen merkte ze pas het drap van eerder onder de Electabuzz’s voeten op. Daar zou ze iets mee kunnen, maar wat…? Ze stond echter te lang stil bij Byu’s gevecht en zag dat de Ponyta de overhand had over de Wartortle en deze van zich af wierp als een bowling ball over de grond. Direct greep de sterke winden van de Fire Spin hem, terwijl de Ponyta zich vrij gemakkelijk van de tornado kon verwijderen. De Electabuzz haalde de zoveelste uithaal uit, maar deze was krachtiger en de Spearow knalde, met een enorme precisie tegen Mizukage aan. De twee Pokémon knalden gezamenlijk de Fire Spin uit en lagen uitgeteld  voor haar voeten. Toen pas vaagde de vuurtornado weg. Olivia keek naar haar zwaar ademde, onder de brandwonden zittende Pokémon en direct keerde de misselijkheid. Hoewel Clyde sterk was, had ze niet een enorme nederlaag verwacht, zeker niet op haar verjaardag. Ze was weer bang en de onzekerheid nam weer toe. Zij had nog geeneens haar alles kunnen geven in de eerste fase van het gevecht. Bijna niets van haar opgedane ervaring had ze laten uitdrukken in de manier waarop ze vocht. Niets, wellicht. Waarom dacht ze deze keer zelfs een kans te maken? Bijna had zij zich laten vallen op de grond, totdat Clyde’stem weerklonk in de oorverdovende stilte. ‘Het is nog niet voorbij.’

Huh?

Hoezo was het gevecht nog niet over? Haar Pokémon lagen uitgeschakeld op de strijdveld en Clyde’s Pokémon waren bijna onbeschadigd. Het was overduidelijk dat zij het gevecht verloren had. De roze ogen van de jongen ontmoette de hare en even leek het wel alsof hij haar op iets wilde wijzen. Iets waar ze amper op gelet had, schijnbaar. Wat het was wist ze echter niet. Pas toen zijn blik gleed naar zijn eigen Pokémon merkte ze pas de daadwerkelijke schade op, die ze eerder door angst niet gezien had. De handen van de Electabuzz zaten onder diepe schrammen door Byu’s scherpe snavel, terwijl de vlammen van de Ponyta kleiner waren geworden, de vlammen gaven de gezondheid van de Pokémon immers aan. Ondanks dat Clyde’s Pokémon niet ongedeerd waren snapte ze nog steeds niet waarom het gevecht nog niet voorbij was? En het was aan haar Pokémon de beurt om antwoord te geven. De twee strompelde overeind en wisselde al kreunend korte woorden met elkaar uit. Alsof ze een plan verzonnen hadden. Olivia stond voor een raadsel. Meerdere, zelfs. Waar haalden ze de kracht vandaan en…. Waarom negeerde ze haar? Zoals verwacht liet Clyde zijn Pokémon in de aanval over gaan. Weer sprak hij amper woorden uit en haalde de Electabuzz zijn door ektriciteit omgeven hand naar het achterwerk van de Ponyta uit. Deze werd regelrecht naar voren gelanceerd, terwijl deze zich omhulde met een aangesterkte Flame Charge. Op de achtergrond keek de Electabuzz met een venijnige blik richting haar Pokémon, maar niet heel geamuseerd. Olivia had een idee wat zijn tactiek was, terwijl zij afgeleid met de Ponyta zou zijn, zou de Electabuzz de verdedigingsniveau van Mizukage en Byu verlagen, zodat de klap harder aan zou komen. Ze herinnerde zich ook dat aan het begin van het gevecht Clyde’s Pokémon amper bewogen en de aanvallen van haar Pokémon en ook hun snelheid waren verminderd. Had Clyde dan op dat punt al een bijna onzichtbare Growl en Leer gebruikt om haar voor te zijn? Het was voor Clyde een vrij simpele denkpatroon. Er zat nog iets achter, want dit was overduidelijk.

Maar goed, eerst de Ponyta stoppen. Ze hoopte dat haar Pokémon haar niet zouden negeren, zeker niet op dit zekere moment. Ze wist namelijk al iets. Ze zou hetzelfde spelletje spelen door Mizukage door Byu te laten lanceren en net voor de impact met de Ponyta deze richting de Electabuzz smijten die Byu in de tussentijd afgeleid had.  Heel simpel. “Byu, lanceer-“ De twee negeerden haar echt. Ze deden iets totaal anders dan ze in haar hoofd had. Mizukage stapte een eindje het veld op, trok zich in zijn schild en begon om zijn as te draaien, terwijl hij aterstralen richting alle openingen schoot. Het sproei effect maakte het strijdveld modderiger, maar de Ponyta deinsde niet terug. Evenals de Electabuzz die het moment nam om zijn Secret Power te gebruiken. De Searow viel direct in slaap en gleed steeds dieper weg in de modder. “Byu! Het is nog niet voorbij! Wordt wakker, bevrijdt je van de modder met je snavel!” Haar woorden bereikten de Spearow niet. En… Mizukage dan? De Ponyta stond inmiddels recht tegenover de Wartortle’s schild en knalde tegen de hoofdopening aan. Het was duidelijk dat hij voor de impact gestopt was met het spuwen van water, maar zeker nog draaide. Om de gevoelige plek weer te raken moest de Ponyta een enorme precisie hebben. Plotseling stak hij zijn poten uit en greep de Ponyta vast met zijn vlijmscherpe hoektanden. De Ponyta deinsde van de schrik naar achteren, maar dat verergde de pijn. Olivia glimlachte grim. Dit ging goed, maar… Byu? De Spearow zonk minder snel dan ze dacht, maar dat was nog niet gerustellend. Voordat ze besefte wat de Wartortle vervolgens deed wierp de  Electabuzz zijn Swift op zowel Mizukage als Byu af, gepaard met zijn Thundershock wat de sterren een elektrische gloed gaf. Hierdoor waren ze echter ook sneller, maar Mizukage redde de dag. Met een kreun wierp hij de Ponyta van zich af, recht richting de sterren die zeer dicht bij Byu waren gekomen. Ze kon het gevoel dat de Wartortle de worp getimed had niet weerleggen. Hadden haar Pokémon de actie nu voorspeld? Ze dacht er amper over na toen de Ponyta met een kreun in de modder neerplensde en zich er tegen vocht.  De vlammen staken boven de modder uit en verharde deze rond zijn lichaam en…. Zo ook rond Byu. Nog net stak zijn kop er bovenuit, maar nog steeds was de Pokémon in een diepe slumber. Olivia sloeg een gerustgestelde zucht dat haar Spearow nog gespaard gebleven was. Byu was dus nog oké en niet geheel uitgeteld. Toen pas merkte ze de afwachtende blik van Mizukage op haar gericht staan. Met uiterste alertheid keek hij haar zijwaarts aan. En nou negeerde ze haar niet meer? Ze besloot er niet op in te gaan, gezien de Ponyta zich uit de modder wist te hijsen en zijn Electabuzz op een razende tempo op hem afkwam.

Ze moest snel nadenken. Ze hadden een modderig strijdveld en Byu sliep nogal diep om zomaar te ontwaken. De Electabuzz schoot plotseling van zijn koers af en maakte een bocht om de Wartortle heen, terwijl de Ponyta hem regelrecht confronteerde. Ze hadden hem omsingeld! Haastig keek ze rond en zag ze enkel wat takken liggen rond Mizukage die afgevallen waren van de boom in hun tuin, die net buiten het veld viel. Kon ze daar wat mee? De Ponyta vuurde een Fire Spin af en schopte modder richting de tornado. De stukjes verharde spoedig en vormde vrij scherpe stukjes verharde aarde, terwijl de Electabuzz zijn vuisten eens niet gebruikte en richting de Spearow sprong met een van staal gloeiende staart. Mizukage kreunde, terwijl de stukjes aarde tegen hem aan schoot en de hitte hem verroerde van enige beweging. Ze moest iets doen… De takken van eerder brandde direct aan en verpulverde, waardoor de hitte en kracht van de vuurtornado toenam. “Byu, word wakker en struikel de Electabuzz  en Mizu graaf je in!” Een idee schoot haar te binnen, maar Byu moest daadwerkelijk wakker worden. Haar hart ging tekeer, teveel de Ponyta de tornado aansterkte door diens Ember erop te gebruiken. De Pokémon wist nou wel beter dan in de buurt van de Wartortle te komen. Alsof Arceus haar gehoord had sperde Byu zijn ogen open, voordat de staart van de Electabuzz hem geraakt had. Op tijd wurmde hij zich uit de modder en wist de romp van de Electabuzz met een knal te raken. De geschrokken Electabuzz viel recht naar voren en kwam in de razende vuurtornado terecht. De Ponyta schoot van de schrik dat zijn kameraad in zijn aanval was gekomen terug en ging voor de aanval tegen de Spearow die zwakjes op de grond lag. Olivia’s blik zat echter gericht op de tornado waar de Electabuzz amper kon bewegen en met moeite in het centrum wist te komen waar Mizukage zich bevond. Pas toen hij met zijn voet enkele centimeters vandaan zat, liet ze Mizukage toeslaan. “Zet je af met je staart en gebruik je beste Tackle!” Met zijn laatste beetje kracht sloeg hij met zijn staart zichzelf af en knalde  tegen de Electabuzz op, waardoor ze beide de vuurtornado uit werden geworpen. De Ponyta stormde op Byu af, maar deze ontweek op het laatste moment, maar ondanks dat was de Pokémon niet zo dom als een Tauros en haalde uit met haar been tegen zijn achterhoofd. Byu viel met een pijnlijke keun op de grond neer en verroerde zich amper, terwijl de Electabuzz tegen de rug van de Ponyta knalde waar natuurlijk de kenmerkende vlammen uitstaken. Geplet onder het gewicht van de Electabuzz en Wartortle viel deze voorover in de modder. Het gewicht verminderde degelijk snel, doordat de Electabuzz kermend van de brandwonden zich terugtrok en zich van de modderpoel verwijderde. Het was echter teveel geweest voor de Wartortle die door de Electabuzz’s “vloeiende” beweging op zijn rug was beland in de modder en geen kracht meer had om zich eruit te redden. Zijn schild zakte weg in de modder, maar niet al te diep. De Ponyta’s vlammen hadden de modder al lichtjes laten verharden. Wacht, zijn vlammen. Ze leken zeer klein plotseling. Bevroren van angst, onzekerheid en intimidatie van Clyde zocht ze weer zijn blik op. Deze keek voor een tel diep in gedachten verdronken te zijn, waarna hij de Pokéball van de Ponyta liet verschijnen en hem terugkeerde.  

“Rust goed uit.” Zijn Ponyta was uitgeschakeld? Ze staarde kort naar de plek waar de Pokémon zo net nog had gelegen en nu enkel een vage afdruk van het lijf zat. Had ze nou een Pokémon van Clyde verslagen? Direct zocht ze naar Byu en Mizukage, hopend dat ze nog konden strijden, maar na al de schade die ze opgelopen hadden vreesde ze het ergste. Huh? De twee hesen hun lijf overeind, maar ze waren besmeurd moet bloedende wonden, brandwonden door de elektriciteit en de vuurtornado, maar ook de klevende modder. Toch stonden ze tegenover haar, hun spieren aangespannen alsof het gevecht doorging. Olivia voelde een brok in haar keel ontstaan en de tranen in haar ogen prikken. Plotseling voelde ze zich zo ontroerd en wilde ze een enorme knuffel geven en hun toespreken dat ze hun best gedaan hadden. Het was ook terecht. Zelfs zonder hun gezicht te zien wist ze dat hun blik maar glazig stond en hun laatste kracht gebruikt was in het staan, in de houding van een Pokémon die niet op gaf. Ze had het vermoeden dat ze dit van tevoren afgesproken hadden bij het moment dat ze haar negeert hadden. Clyde had dit zien aankomen en had zijn krachtige Electabuzz teruggekeerd en stapte op haar af. Ze wist niets te zeggen,  en voelde enkel de zon zijn lichtstralen op haar neerdwalen tussen de wolken. Ze had al amper iets en het licht verblinde haar door de tranen des te meer. Ze wilden janken en schreeuwen van de daken. Het was een onbekende triomfantelijke gevoel voor haar. Olivia beet op haar onderlip om de tranen onder de controle te houden. Ze wilde dat Clyde haar niet zo zag. Verre van. Inmiddels stond Clyde tegenover en stak zijn hand naar haar toe. Het liefst had ze zijn hand gegrepen, zodat hij zich zou omdraaien en ze kon uithuilen met haar Pokémon, maar nee. Dat wilde ze niet. Ze tikte voor de eerste keer in haar hele leven zijn hand weg en deze ene keer leek ook hij dit niet te hebben verwacht. Ze trilde flink, maar wist haar mond open te trekken tegenover hem en de angst in ogen te zien. “Je hebt nog niets gezien, herinner dat! De volgende keer maak ik je in!” Kraamde ze luid uit, terwijl de tranen inmiddels over haar wangen neerdaalden. Clyde trok zijn hand traag terug en haalde een pure glimlach tevoorschijn. ‘Ik ben benieuwd, rivaal.’  En met dat liep hij richting zij ouders met de glimlach weggevaagd van zijn gezicht. Een plotseling uitputting nam haar lijf over en het volgende moment zakte ze door haar kniën en hield ze haar armen over haar Pokémon heen. Ze had ook blijven staan, met eveneens haar laatste krachten. “We zijn alle drie even koppig, huh?”
Terug naar boven Go down
avatar
Ralph Edel


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 102
Poképoints : 39
Reputatie : 2
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell zo maa 15, 2015 12:19 am

Zo, de laatste briefjes waren verstopt. Het had een tijdje geduurd, maar op zich was het wel een leuke bezigheid, zeker in vergelijking met de tocht die ze hadden gemaakt door Mount Moon. Ralph kreeg haast weer hoofdpijn van enkel de gedachte aan de grotten en probeerde zich weer op het feestje te concentreren. Niet dat het “officieel” al begonnen was, want Olivia was nog niet naar beneden gekomen. Ach, het had ook geen haast. Herstel, het had toch wel een beetje haast. Ralph begon namelijk steeds meer honger te krijgen en het kon hem al niet veel meer schelen wat hij zou eten. Hij stond op dat moment wel in de keuken, maar hij was niet van plan om iets uit de kasten te pakken. Hoewel hij door het huis had mogen lopen om de briefjes te verstoppen, betwijfelde hij het of de ouders van Olivia het zouden waarderen als hij zomaar iets uit de kast zou pakken. Dat zou hijzelf immers ook niet erg fijn vinden. Hij werd uit zijn gedachten gehaald door het geluid van voetstappen op de trap. Ralph keek naar de trap en zag inderdaad Olivia met haar Pokémon naar beneden komen, die door haar ouders werden begroet met felicitaties, confetti en knuffels. Er verscheen een glimlach op het gezicht van Ralph. Hoewel hij zelf niet op zo'n manier zou worden begroet op zijn verjaardag, snapte hij wel dat Olivia het juist fijn kon vinden. Maar ja, zij was dan ook een meisje en een aantal jaar jonger dan hijzelf. Hoeveel jaar was ze eigenlijk geworden?

Een geïrriteerd gesnuif naast hem liet Ralph eraan herinneren dat hij hier niet de enige “gast” was. In tegenstelling tot hem deed de roodharige jongen wél een kast open en haalde daar een wafel uit, om deze vervolgens op te eten. Respect voor andermans spullen had hij blijkbaar ook niet. Wacht. Er stonden aardig wat interessante spullen in dit huis. Hij zou toch niks hebben gestolen, zeker? Ralph wierp een wantrouwende blik richting de de jongen, al besefte hij dat hij waarschijnlijk niet zo nonchalant zou zijn als hij inderdaad iets had gestolen. Maar technisch gezien stal hij wel die wafel, toch? Een heerlijke, verse wafel... Ralph schudde zijn hoofd om de gedachte kwijt te raken. Hij mocht zichzelf niet verlagen naar het niveau van die jongen! Op dat moment kwam Olivia hun kant uit en tikte tegen het voorhoofd van de wafeldief, die er natuurlijk op reageerde alsof hij een harde klap in zijn gezicht had gekregen. 'Hé! Wat denk je wel?' 'Je moet helpen met de speurtocht,' reageerde Olivia. 'Nee, het is jóuw speurtocht,' merkte de jongen vervolgens weer op. 'Maar wie heeft je geholpen, huh? Ik, juist ja. Dus ik eis dat je met mijn speurtocht helpt!' zei Olivia. Ralph zuchtte diep. Daar gingen ze weer, hoor. “Kom op jongens, dit is toch niet-” 'Wees blij dat ik al geholpen had met de voorbereidingen. Dan lijkt het mij stug dat ik je verder help.' Ralph ging maar even tegen de dichtstbijzijnde kast aanleunen en hield even zijn handpalm tegen zijn voorhoofd aan. Als hij niet eens kon zeggen wat hij wilde zeggen...

Toen Ralph weer opkeek, zag hij dat Olivia er wat angstig uitzag en dat de andere jongen zijn gezicht naast de hare had gehouden, alsof hij iets tegen haar had gefluisterd. Had... had hij haar bedreigd? Eigenlijk verbaasde hem dat niet. Die jongen was gevaarlijk. Waarom hadden ze hem niet met een smoes weggestuurd? Nu dachten de ouders van Olivia dat hij een vriend van hen was en geen kwaad in de zin had. Geweldig. Ralph was vastbesloten dat hij de rest van de dag de jongen in de gaten zou houden, voor het geval hij iets van plan zou zijn. 'Grmpf, oké. Maar je krijgt geen eten!' Eten! Waar? Hij had honger! Helaas leek het erop dat ze eerst de speurtocht gingen doen. Ralph hoopte maar dat het niet al te lang zou duren. Hij had sinds gisterenmiddag niets gegeten en hij kon zich maar moeilijk concentreren op de raadsels die op de briefjes stonden. Het duurde een aantal uren voordat ze de tuin inkwamen en tegen die tijd kon Ralph aan bijna niets anders meer denken dan eten. Hopelijk was de verrassing een enorme taart of zo en mocht hij ervan mee-eten.

Hij was toch wat verbaasd om wat hij in de tuin aantrof. Alle Pokémon stonden op een rij achter een witte lijn en verderop stond er een jongen van ongeveer dezelfde leeftijd als Ralph. De jongen leek familie te zijn van Olivia, maar verder zag hij niets bijzonders aan hem. Gewoon een jongen. Ralph keek zoekend om zich heen en begon zich af te vragen waar die verrassing dan was. Ondertussen merkte hij dat Olivia zenuwachtig werd, maar hij wist niet meteen waarom. Zelfs de roodharige jongen leek verbaasd te zijn, waardoor Ralph toch wel het gevoel kreeg dat hij iets had gemist. Was het de blonde jongen? Was... was hij de verrassing? Pas toen de jongen een dubbelgevecht eiste, besefte Ralph wat er aan de hand was. De jongen was niet zozeer de verrassing; het was een gevecht. Een gevecht als verjaardagscadeau. Zelf zou hij er niet erg blij mee zijn, maar misschien dat deze persoon belangrijk was voor Olivia of iets in die richting. In elk geval koos zij Mizukage en Byu om te vechten, wat volkomen logisch was. Tsubasa was nu eenmaal nog te jong om aan een serieus gevecht deel te nemen.

De tegenstander liet een Electabuzz en een Ponyta verschijnen, waardoor Olivia in het nadeel zou zijn wat de Electabuzz betrof. Een Elekid evolueerde pas in een Electabuzz vanaf level 30, dus hij was ook nog eens sterker dan de Pokémon van Olivia. Was dit gevecht eigenlijk wel eerlijk? Zodra Olivia's moeder het startsein gaf... gebeurde er niets. Geen enkele Pokémon kwam in beweging. Pas na een tijdje gaf Olivia instructies aan haar Pokémon om een gecombineerde aanval uit te voeren. De Ponyta van haar tegenstander stak daar echter een stokje voor en verpulverde de modder met een Ember-aanval. Ralph's maag begon toen te rommelen en daarmee kwam de honger ook weer terug. De vader van Olivia leek dit gemerkt te hebben en duwde een zakje chips in zijn handen. 'Je hebt vast honger. Hier, dit zou nog even kunnen duren,' legde hij erbij uit, waarop Ralph dankbaar knikte en het zakje opende. Voedsel! Hij nam meteen een aantal chips in zijn handen en at ze op. Het feit dat zijn ontbijt chips waren ontging hem even en hij was allang blij dat hij wat te eten had.

Toen hij zich weer op het gevecht concentreerde, zag hij hoe de Ponyta een Fire Spin uitvoerde en hoe Byu in de vuurtornado werd gezogen. Hetzelfde gebeurde met Mizukage en Ralph keek even weg van het strijdveld. Dit was inderdaad niet zomaar een gevecht en de jongen zag liever niet hoe twee Pokémon levend verbrand werden. Gelukkig wist Olivia kalm te blijven en maakte ze door een combinatie van aanvallen een “Water Spin”. Ralph besefte met een schok dat als hij aan dit gevecht had deelgenomen, hij niet zo'n strategieën zou kunnen bedenken. Dat was nu eenmaal niet bepaald zijn sterkste punt. Sterker nog, hij zou dit gevecht waarschijnlijk verliezen, dus het was maar goed dat Olivia hieraan deelnam en niet hijzelf. Ralph haalde nog een chip uit het zakje.

Het begon er niet goed uit te zien. Mizukage en Byu lagen gewond en uitgeput voor Olivia's voeten, terwijl het gevecht nog niet eens zo lang geduurd had. Ook Olivia zelf zag eruit als of ze elk moment in elkaar zou storten en Ralph had toch wel medelijden met haar. Zo'n nederlaag op je verjaardag... dat was alles behalve een fijne verrassing. Net toen hij dacht dat het afgelopen was, hoorde hij nog de stem van Olivia's tegenstander. 'Het is nog niet voorbij.' Ralph wist niet zeker of dat iets goeds of iets slechts betekende in dit geval, maar om het antwoord te weten te komen zou hij nog even moeten wachten. Op dat moment zag hij dat de Pokémon van de ander ook aardig toegetakeld waren en dat Olivia's Pokémon al een plan leken te smeden. Had ze dan toch nog een kans? Hij hoopte het maar. Ralph werd echter weer wat van het gevecht afgeleid door de zoute geur van de heerlijke chips, maar hij hield het toch wat in de gaten. Hij wilde niets missen!

De tegenstander liet zijn Ponyta terugkeren in zijn Poké Ball na een lang vervolg van het gevecht. De Pokémon van Olivia leken ook uitgeput te zijn en waren duidelijk gewond, maar ondanks dat stonden ze voor haar alsof ze klaar waren om het gevecht voort te zetten. Voordat er echter nog wat kon gebeuren, liet de tegenstander zijn Electabuzz ook weer terugkeren. Hij liep naar Olivia toe en stak zijn hand naar haar uit. Betekende dat... dat Olivia had gewonnen? Haar tegenstander had zo veel sterker geleken, en toch had ze gewonnen. Ze tikte echter zijn hand weg en schreeuwde het uit.  'Je hebt nog niets gezien, herinner dat! De volgende keer maak ik je in!' Ralph kon vanaf de plek waar hij stond al zien dat ze aan het huilen was. Vervolgens zei haar tegenstander nog iets om vervolgens naar zijn ouders te lopen. Olivia zakte door haar knieën en sloeg haar armen om haar Pokémon heen. Even wist Ralph niet goed wat hij moest doen. Afwachten, of...? Hij besloot om toch maar naar haar toe te lopen. Hij propte het nu lege chipszakje in zijn broekzak en ging naar haar toe. “Hé, je hebt het geweldig gedaan!” zei hij, terwijl hij naast haar neerhurkte. Hij pakte zijn rugzak erbij – die hij voor het gevecht nog mee naar buiten had genomen – en haalde daar twee Potions uit. “Hier, dit kunnen jullie vast wel gebruiken,” zei hij terwijl hij de Potions voor Olivia hield.
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: Say Heaven Say Hell

Terug naar boven Go down
 

Say Heaven Say Hell

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: Central Kanto :: Mount Moon-