Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 [GYM] Here we go.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Joël Jones


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 69
Poképoints : 25
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 17 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: [GYM] Here we go. za nov 29, 2014 7:49 am

Een Bellsprout en een Gyarados. Joël keek naar zijn twee Pokémon. Zijn Pokémon keken vastberaden terug. Zijn Bellsprout, welke echt klein was vergeleken zijn Gyarados, keek hem aan. Joël wist dat hij de Pokémon meer had moeten trainen sinds hij hem gevangen had, maar de Pokémon leek Poison Powder al beter onder controle te hebben dan eerder. De Bellsprout kende de aanval Sleep Powder ook al goed. En Vine Whip was natuurlijk ook een optie. Joël betwijfelde ten zeerste of Wrap ook een goede aanval ging zijn. Joël liet zijn blik glijden naar Gyarados. Ondanks dat de Pokémon Thrash en Bite al goed onder controle had, had Joël gehoopt dat de Pokémon beter zou zijn in het creëeren van een Dragon Rage. Joël had ook Brine via TM aangeleerd, maar hij was van plan om die aanval pas te gebruiken als het echt noodzakelijk was, sinds zijn Gyarados de TM ook nog niet helemaal onder controle had. Joël zuchtte en sloeg zijn armen over elkaar heen. Hij liet zijn hoofd een beetje hangen, zodat zijn lokken voor zijn ogen vielen. Hoe zou zijn tante reageren als ze hem hier zag staan? Ze zou ten eerste trots op hem zijn omdat hij een Pokémon had gevangen en omdat hij nu al drastische stappen ondernam om een gym uit te dagen. Hij had misschien wat beter moeten trainen met zijn Bellsprout, maar hij wist ook dat zijn Pokémon zeer pittig was als het er op aankwam. En wat zou beter dan dat hij kon pronken met zijn Pokémon? Misschien zou zijn Bellsprout binnenkort ook wel evolueren. Hij voelde zijn hart in zijn keel kloppen bij dat idee. En hij zou nog meer Pokémon kunnen vangen hierna. Hij keerde zijn Gyarados, welke verveeld begon te worden vanwege de harde stenen onder zijn lijf, terug in zijn Poké Ball en keek toen naar zijn Bellsprout, welke naar hem knikte. Het leek net alsof de Pokémon aanvoelde dat dit een zeer belangrijke dag ging zijn. Ook al had hij zijn Pokémon nog maar een paar weken, Joël voelde een band met hem. Hij pakte de Poké Ball van Bellsprout tevoorschijn, keerde de Pokémon toen terug en wierp een blik op de gym. De gym doemde voor hem op en even was Joël verrast door het immense gebouw dat zich voor hem bevond. Hopelijk zou hij vandaag zijn eerste badge halen en zou hij zijn tante trots kunnen maken.

Vastberadenheid. Het eerste gevoel dat in hem opkwam terwijl hij door de lange gang van de gym liep was vastberadenheid. Ook al maakten de stenen van de gym grote indruk op hem, hij probeerde dit toch zo goed mogelijk te verbergen. In een gids was hij te weten gekomen dat de gymleider van deze gym Eve Cross heette. Hij wist echter niet welke Pokémon ze bezat. Hij moest denken aan de Pokémon die je kon vinden in Mount Moon. Geodude's, Onix' en... Nee, aan die Pokémon wilde hij niet denken. Hij probeerde te denken aan een Zubat die door de grot vloog. Hij focuste zijn gedachten net zolang op vervelende Zubat's tot hij aan het einde van de gang was. Voor hem spreidde zich het veld uit. Voor zover zijn oog reikte, was de gymleider er nog niet. Joël grijnsde. Zijn grijns verdween echter toen hij opmerkte dat dit veld niet bepaald in het voordeel van zijn Gyarados zou zijn, sinds zijn Gyarados zich het beste voortbewoog in water. Hij schudde de gedachten van zich af. Hij keek naar het veld en liet vervolgens zijn stem schallen: 'Ik ben Joël Jones en ik ben hier om je uit te dagen voor een gevecht!'
Terug naar boven Go down
avatar
Eve Cross
Gymleider

Profiel Vrouw Aantal berichten : 50
Poképoints : 13
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 24 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: [GYM] Here we go. zo dec 28, 2014 7:50 am




Maar moeizaam gleed Eve uit haar bed en toen het haar lukte was het al voorbij de tijd dat de gym open ging. Pas nadat ze loom haar tanden gepoetst en schone kleren aangetrokken had, zag ze een schim van de klok die in de keuken tikte. De tandenborstel gleed uit haar handen van de schrik. “Was het al zo laat?” kraamde ze met de resten van de witte tandpasta om haar tanden gesmeerd. Dit was slecht. Ont\zettend slecht. Ze had een lange avond gehad met een koppige Trainer. Tot laat in de uren wilde hij de badge in ontvangst krijgen, ondanks zijn verlies. Van een kalm gesprekje eindigde het tot een ontplofte Eve die de jongen afkatte die hetzelfde terugdeed. Ze kon het niet altijd met sommige mensen vinden. Daarna was ze zo uitgeput dat ze al opgelucht was dat ze haar huis gevonden had. Met haar shirt die maar amper over haar hoofd getrokken was, spoelde ze haar mond. In de spiegel zag ze zichzelf en het was geen mooi uitzicht. Haar rode, lange haren was rommelig en er zaten wallen onder haar ogen. Spoedig liep Eve naar haar kamer waar ze make-up opdeed en zichzelf aantoonbaar maakte, al maakte de tijd het haar moeilijk. Hopend dat ze normaal zou ogen, stapte ze met alles bij zich uit de deur. De kostbare tijd ging voorbij en het was even lopen naar de gym toe. Ze zou zeker meer dan een kwartier onderweg zijn als ze te voet zou gaan. Gelukkig had ze een goede Pokémon ervoor om de afstand makkelijk te overbruggen. Eve greep met een glimlach een Pokéball en liet er een Rhyhorn uit verschijnen. Dale gaapte luid en keek haar afwezig aan. "Hup, naar de gym!” riep Eve luid, waarop ze op zijn rug sprong en hem aanspoorde te gaan lopen. Dale gaapte echter nogmaals, te moe om te gaan bewegen. “Kom op nou.” Mompelde Eve, waarop Dale eindelijk gehoor gaf en in beweging kwam. De eerste paar stappen waren loom, maar al spoedig rende Dale al brullend door de straten. De wind trok hevig aan haar lange, rode haren en geamuseerd keek ze recht naar voren. De weinige mensen op de straat keken amper nog op; een haastende Eve op een Rhyhorn was niets bijzonders meer.

Binnen vijf minuten waren ze er. Dale remde bruut af en liep samen met Eve de gym in. Direct deed ze de lichten aan, en zag toen een jonge Trainer bij het veld staan. Voorbij de receptie in gang. Eve snoof en stapte op het veld af met een nieuwsgierige Rhyhorn achter haar aan. “Hallo?” begroette Eve de Trainer. Het verraste haar allereerst dat ze blijkbaar ook vergeten was de gym op slot te doen, en dan een Trainer haar al zo vroeg wilde uitdagen. “De naam is Eve Cross, ik ben de gymleider. En wat is jouw naam, uitdager?” Uitdagend sloeg ze haar armen over elkaar en keek ze vrolijk op hem neer.

Terug naar boven Go down
avatar
Joël Jones


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 69
Poképoints : 25
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 17 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: [GYM] Here we go. ma jan 12, 2015 8:12 am

Het was niet de mooie verschijning die zijn hart liet stilstaan. Het was niet het feit dat ze er al überhaupt was en dat het gevecht waarschijnlijk snel genoeg ging beginnen dat zijn hart liet stilstaan. Het was de Pokémon die achter haar verscheen. De Pokémon die hem had achtervolgd in zijn nachtmerries, die het hem onmogelijk had gemaakt om nog normaal te communiceren in de maatschappij voor ongeveer een half jaar. Het was de evolutie die voor de Pokémon kwam die zijn ouders had vermoord. En uitgerekend vandaag, op de dag dat hij zijn uiterste concentratie nodig had, stond die Pokémon daar. Groot, machtig, anders dan Joël hem voor ogen had gehad. Steeds als Joël hem voor zich zag, zag hij een monster met een rode hoorn en woedende rode oogjes. Dit was een heel ander exemplaar. Een getemde, hoopte hij. Het beeld dat hij voor zich zag en de realiteit waren zo verschillend van elkaar dat hij bijna zijn bewustzijn zou verliezen. Hij merkte dat zijn benen begonnen te trillen en nam een andere houding aan om het trillen te verminderen. Zijn mondhoek was lichtelijk gezakt ten teken dat hij einde raad was, maar zelfs met een loep zou je het verschil niet opmerken. Zijn ogen stopten slechts even met twinkelen, maar daarna richtte hij zijn aandacht weer op de roodharige vrouw. Ze was slechts een paar jaar ouder als hem en zag er echt goed uit voor haar leeftijd. Niet dat rond de twintig een leeftijd was om rimpels en andere vervelende toestanden te krijgen, maar je snapte wel wat hij bedoelde. Hij deed zijn uiterste best om zijn aandacht af te leiden van de Rhyhorn die zijn aanwezigheid nu overal kenbaar leek te maken voor Joël. 'Mijn naam is Joël Jones,' zei hij. Hij merkte dat zijn stem nauwelijks trilde en dat hij het voor elkaar kreeg om normaal te blijven staan. Hij vermoedde dat de vrouw niet veel opgemerkt zou hebben en dat kalmeerde hem lichtelijk. 'En ik kom je uitdagen voor een gevecht. Het is voor mijn eerste badge, om eerlijk te zijn.' Hij probeerde zich op de kleine details te richten om zijn aandacht maar niet te hoeven richten op de Rhyhorn. Hij wilde ook niet denken aan de reactie van zijn Gyarados. Hij moest die Rhyhorn daar wegkrijgen. Maar hoe? Dan zou hij alles aan haar moeten uitleggen, aan een wildvreemde. Dat kon toch niet zomaar?

Het zweet liep hem haast op zijn rug. Hoezeer hij zich ook op de kleine details probeerde te richten - Eve's lange rode haren die in de war waren gewaaid door de wind, haar felrode ogen die hem lichtelijk fascineerden, het stenen veld dat hem zorgen baarde over het feit dat Gyarados daar wel eens moeite mee zou kunnen hebben - het werkte niet. En voor het eerst in zijn leven voelde hij zich nerveus. Echt nerveus. Hij wist dat hij zijn gedachten kenbaar aan Eve zou moeten maken. Hij kon niet strijden met deze gevoelens. Hij kon niet het beste van hem geven. Hij zou gegarandeerd verliezen en dat was een idee dat hem niet aanstond. Het liefste wilde hij zich omdraaien en weglopen voor deze conversatie, maar hij had geen keus. 'Hé,' zei hij en tot zijn ergernis sloeg zijn stem over. Zijn nervositeit had een hoogtepunt bereikt en het zou niet lang duren voor hij in één van zijn hysterische buien zou belanden die hij ander half jaar vermeden had. De eerste zes maanden na de dood van zijn ouders had hij constant nachtmerries, hysterische aanvallen en huilbuien tot en met. Al ander half jaar had hij geen last gehad van dit al en hij wilde voorkomen dat hij een flater zou slagen door in elkaar te zakken. 'Ik weet dat het stom klinkt...' Zijn stem stierf weg. 'Ik heb nare ervaringen met Rhyhorn en zijn evolutie.' Zo. Het was eruit. Het luchtte hem niet op. Hij had gehoopt dat zijn gedachten kenbaar maken ervoor zou zorgen dat hij zich beter zou voelen, maar om eerlijk te zijn had hij zich nog nooit zo erg geschaamd in zijn leven als nu. Hij had misschien niet verteld wat er allemaal gebeurd was, maar hij had zijn gevoelens voor een klein deel blootgegeven en dat was iets wat hij zichzelf niet kon vergeven. Zijn tante zei vaak dat hij een vaste vriend of vriendin moest hebben waar hij alles aan kon vertellen, maar dit sloeg echt alles. Hij voelde het bloed naar zijn kaken stijgen en stak zijn handen in zijn jaszakken, waar hij ze tot vuisten balde. Hoe idioot kwam hij over? Heel idioot, waarschijnlijk.
Terug naar boven Go down
avatar
Eve Cross
Gymleider

Profiel Vrouw Aantal berichten : 50
Poképoints : 13
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 24 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: [GYM] Here we go. di feb 10, 2015 9:18 am




Ze zag de donkerharige jongen trillend op zijn benen staan, hoewel het enkel in een fractie van een seconde zichtbaar was ontging het haar niet. De jongen keek echter duidelijk naar de Rhyhorn die achter haar nieuwsgierig richting de trainer snoof. Zou de Trainer geïntimideerd zijn door de Pokémon of was het een andere pure angst wat hem in zijn greep had? Haar rode ogen gleden kort terug naar Dale. Ze wilde de Trainer meer laten relaxen, want hoe hij zo nerveus tegenover haar stond kon ze het hem niet toelaten om met haar een gevecht aan te gaan. Het liefst wilde ze hem kalmerende woorden toefluisteren en hem op Dale laten plaatsnemen en aangeven dat de Pokémon niet zo intimiderend was, maar desalniettemin verroerde ze geen vin en keek ze enkel de jongen afwachtend aan naar wat hij te zeggen had. Hij stelde zich voor als Joël Jones en vervolgde dat hij haar uit wilde dagen en dat dit zijn allereerste gymgevecht zou zijn. Direct trok Eve haar ogen tot dunne spleetjes en vormde haar mond een streep in plaats van haar gebruikelijke glimlach. Koppig sloeg ze haar armen over elkaar, waarbij haar rode haren door de beweging over haar schouders vielen. “Ik denk dat het beter is als we even wachten met het gevecht.” reageerde ze scherp, terwijl ze de sterk wisselende blik van Joël probeerde op te vangen. Hij was enorm nerveus. Nog méér dan normale angst bij een eerste gymgevecht leek het wel. Op dat moment verraste Joël haar door plotseling ‘He’ uit te kramen met een overgeslagen stem. Met een diepe frons keek ze hem aan, terwijl Dale geagiteerd snoof. De Rhyhorn hield er niet van om geschrokken te worden door een geluid of iets degelijks. Eve tikte echter waarschuwend haar hand tegen de hoorn van de Pokémon en wisselde een waarschuwende blik met de Pokémon, voordat ze zich weer op Joël richtte. Dale was schijnbaar de oorzaak voor de nervositeit van Joël, dus elk geluid wat dreigend klonk wilde ze minimaliseren. Gelukkig begreep de Rhyhorn de hint en staarde hij zwijgend richting de uitdager.

Toen begon Joël, althans op zachte toon te vertellen dat hij nare ervaringen met Rhyhorn en Rhydon had. Eve glimlachte zacht naar de uitdager die vrij gemakkelijk zijn angst prijsgegeven had. Dat deed de een makkelijker dan de ander en deze Joel leek niet het type om het toe te geven, gezien hij zijn angst zo goed probeerde te verbergen voor haar scherpe oog. “Acceptatie van je angst. Dat is al heel belangrijk, maar ook om deze angst aan te gaan is verstandig.” Begon Eve op haar gebruikelijke zachtere toon, waarbij ze haar autoritaire uitstraling inruilde voor een zachtaardige docent die een leerling na de les vroeg of het met haar of hem ging. Eentje waarbij je kon lachen en alles kon vertellen. Ze aaide de kop van de Rhyhorn traag en teder, exact de wijze dat Dale heerlijk vond, waardoor hij instemmende geluiden produceerde. Zijn pantser voelde wel koud aan, maar ergens voelde ze altijd zijn warmte uitstralen. “Zoals je ziet is niet elke Rhyhorn een monster, zoals jij dat ziet.” Vervolgde ze waarop ze kort oogcontact met Joël maakte. “Mag ik je hand?” vroeg ze, waarop ze haar eigen hand naar hem uitstak. Toen hij zijn hand uitgestoken had, bracht zij deze langzaam naar de kop van Dale, pal naast haar eigen hand. Pas na enkele tellen, omdat ze wist dat er veel door hem moest heen gaan besloot ze weer iets te zeggen. "En... hoe voelt dat, Joël?"


OOC: Godmod toestemming van Joël Jones
Terug naar boven Go down
avatar
Joël Jones


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 69
Poképoints : 25
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 17 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: [GYM] Here we go. vr feb 20, 2015 8:39 am

Joël had eerlijk gezegd verwacht dat de vrouw nu met hem zou lachen of bot op hem zou reageren. Of haar schouders op zou halen, zeggen dat het wel over zou gaan en met het gevecht beginnen. Misschien had hij die laatste optie zeer op prijs gesteld. Ze begon echter tegen hem te praten op een zachte toon. Joël luisterde wel naar de woorden, maar in zijn hart wist hij niet of hij ooit zou kunnen doen wat zij nu van hem verlangde. Hij wist niet of hij zijn angst ooit zou kunnen accepteren en er over heen zou kunnen komen door dingen te proberen. Ze begon aan te tonen dat niet elke Rhyhorn een monster was. Dat was allemaal heel leuk en aardig, maar konden ze nu alsjeblieft beginnen met hun gevecht? Hij zweerde echt dat heel zijn broek vol zou zitten als hij ooit in de buurt kwam van dit beest, meer in de buurt dan dit het geval al was. Voor Joël zichzelf had kunnen tegenhouden had hij zijn hand al naar haar uitgestoken, een handeling waar hij zichzelf later nog vele malen voor de kop zou slaan. En opeens werd hij woest op Eve. Waar bemoeide ze zich mee? Als hij bang was voor Rhyhorn’s, zou ze dat moeten negeren en geen pogingen moeten doen om hem kennis te laten maken met het beest. Hij had echter geen keuze, want zijn hand was al op pantser van het ding gezet. Hij voelde zenuwen door zich razen toen hij zijn hand op de kop van het ding had liggen. Het stelde hem lichtelijk gerust dat haar hand vlak naast de zijne lag, waardoor zijn boosheid wat afnam. Flashbacks van hoe het in zijn hoofd allemaal gegaan was kwamen terug in zijn hoofd. Zijn ouders, gebogen over een experiment met hun speciale brillen. Dan het geluid van brekend glas, het geluid van gillende mensen en het geluid van hevig gebrul. Hij wist dat hij het deze Rhyhorn niet mocht verwijten, maar het was lastig. Het waren immers wel zijn ouders die omgekomen waren, ook al wist Eve dat niet. Nee, waarschijnlijk dacht Eve dat hij ooit eens een keertje door een Rhyhorn was aangevallen. Als het dat was geweest, was hij nu waarschijnlijk al wel vrienden geweest met de Rhyhorn’s. Maar hij voelde er niet veel voor om zich te socialiseren met die beesten en op dit moment, vlak voor een gymgevecht, al helemaal niet.

Joël rukte zijn hand daarom ook met kracht los. Hij wreef even over zijn hand, haalde zijn pols meerdere malen langs zijn handpalmen en keek naar het beest. De Rhyhorn stond daar roerloos en had schijnbaar niet de intentie om hem iets aan te doen, maar toch… Joël richtte zijn blik op Eve. ‘Zo makkelijk is het niet, Eve,’ sprak hij zachtjes. ‘Het is niet dat ik zomaar even aangevallen ben door zijn soort of zo. Het is iets helemaal anders. Maar als ik dat vertel, zitten we hier nog wel even.’ Hij deed een paar stappen achteruit zodat ze zijn hand niet opnieuw kon pakken en zeker niet opnieuw naar de kop van dat beest kon brengen. Hij wilde niet weten hoe Gyarados zou reageren als hij Rhyhorn zou zien. ‘Ik weet niet of het zo verstandig is om hem in de buurt te houden als ik mijn Pokémon uitzend. Mijn moeder was zijn trainer en…’ Hij sloot zijn mond weer. Fijn. Fijn. Fijn. Nu had hij zelf al verraden dat het om zijn moeder ging. En eigenlijk ging het ook om zijn vader, maar Eve kon vast wel de link liggen. Hij schudde zijn hoofd, deed een paar stappen achteruit en keek haar toen weer aan. ‘Kunnen we niet gewoon met het gevecht beginnen?’ Hij begon het benauwd te krijgen hier en Rhyhorn maakte dat er niet echt beter op. Hoe kon hij ooit de soort van de Pokémon vergeven die zijn ouders om het leven hadden gebracht? Als dat experiment er nooit was geweest en als die Pokémon nooit hadden geleefd, had hij zijn ouders nu nog. Hij wist dat het crue van hem was om zo’n mening te hebben, maar het was ook crue van Eve dat hij hierin mee werd getrokken. Had ze dan niet duidelijk gezien dat hij hier geen behoefte aan had, dat hij hier enkel kwam voor een gevecht? Hij wilde niet geholpen worden, hij wilde die Rhyhorn niet beter leren kennen. En als ze dat niet zou begrijpen, dan zou hij gewoon naar een andere gym gaan en hier ooit nog wel eens terug komen als ze het wél kon begrijpen.
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: [GYM] Here we go.

Terug naar boven Go down
 

[GYM] Here we go.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: West Kanto :: Pewter City :: De Steen Gym-