Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 A walk in the forest [+EVIAN]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Gaston Le Roi


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 15
Poképoints : 7
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: A walk in the forest [+EVIAN] di dec 23, 2014 7:50 am

Gaston wandelde op zijn gemak door Viridian Forest en zuchtte tevreden. Het was alweer een tijd geleden sinds hij nog hier was gekomen en hij wist dat hij dat eigenlijk vaker zou moeten doen. Ook al kon het in deze tijd van het jaar erg koud zijn, zo'n wandeling door een rustig bos zorgde ervoor dat Gaston zich wat kon ontspannen. Voor hem was het overigens niet zo koud op het moment. Niet omdat hij goed tegen de kou kon of juist erg dikke kleding had aangedaan, maar omdat zijn trouwe Ninetales naast hem liep. De vuurpokémon straalde een prettige warmte uit, waardoor het voor Gaston niet nodig was om zichzelf in te pakken met meerdere lagen kleding. De Ninetales liep netjes naast zijn trainer, maar kon het toch niet laten om af en toe om zich heen te kijken om te zien of er nog andere Pokémon in de buurt waren. Niet dat dat een probleem was voor Gaston. Ze waren nu eenmaal in een bos waar veel Pokémon in voorkwamen. Vaak waren er ook wel trainers die hun Pokémon sterker wilden maken of een nieuwe wilden vangen. Gaston was vandaag nog geen enkele trainer tegengekomen, maar ja, wie ging er dan ook een wandeling maken in deze kou?

Na een half uur ongestoord gewandeld te hebben, merkte Gaston een bankje op dat een paar meter van het pad af stond. Hij merkte dat zijn voeten toch wat pijn begonnen te doen van het wandelen en besloot dat het geen kwaad kom om even te gaan zitten. “We zijn wel even toe aan een pauze, nietwaar?” zei hij tegen Renard, die een instemmende blaf liet horen. Gaston grinnikte even, liep naar het bankje en ging erop zitten. Renard had hem op de voet gevolgd en ging op de grond liggen met zijn hoofd op zijn voorpoten gelegd. Er was nog steeds geen enkele trainer te bekennen, wat gelijk stond aan een aantal minuten van complete rust. Tenminste, als er geen trainer aan zou komen. Gaston ging ervan uit dat ze inderdaad niet lastig gevallen zouden worden en hij leunde wat meer tegen de rugleuning van het bankje aan. Hij sloot even zijn ogen en genoot van de stilte, tot hij wat gekrabbel voor zich hoorde. Hij opende zijn ogen weer en zag dat Renard was gaan zitten en naar de bocht keek die het pad wat verderop maakte. “Een trainer?” mompelde Gaston. Zijn rust zou dus toch verstoord worden.
Terug naar boven Go down
avatar
Evian Dreams


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 30
Poképoints : 19
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A walk in the forest [+EVIAN] ma jan 05, 2015 8:09 am

'Ivysaur, gebruik Vine Whip!' riep Evian door het stille bos heen. Voor hun bevond zich een Butterfree die opeens was komen opduiken. De Pokémon was tegen Ivysaur gebotst, waar de groene Pokémon dan weer verveeld op had gereageerd en daardoor was er een gevecht ontstaan. Evian grinnikte toen de Butterfree zwak achteruit week. De zweetdruppeltjes stonden op het voorhoofd van Ivysaur. Evian wist dat zijn Pokémon van een hoger niveau was dan deze Butterfree, maar toch kon hij niet ontkennen dat de Butterfree snel was. De Butterfree kwam weer naar hun toegevlogen. 'Ivysaur, ontwijk en maak het af met een Tackle!' riep Evian. Ivysaur ontweek nog net de aanstormende Butterfree, draaide zich op zijn poten om en raakte de Butterfree vol in haar rug. De Butterfree maakte dat ze wegkwam. Evian liep naar zijn Pokémon toe, bukte zich en gaf deze een aai. 'Mooi!' zei hij. Daarna dacht hij even na. Als hij de grondgym in Viridian City zou willen uitdagen, zou hij natuurlijk twee Pokémon nodig moeten hebben die in het voordeel waren. Zijn Ivysaur zou al wel kunnen helpen, maar zou hij een tweede Pokémon kunnen vinden? Misschien als hij ergens een hengel kon vinden. Dan kon hij gaan vissen. Dan zou hij misschien een sterke Pokémon kunnen vinden die mee aan zijn zijde kon strijden tegen de gym in Viridian City. Evian gaf zichzelf een knikje ten teken dat dat het plan ging zijn en draaide zich daarna om naar Ivysaur. 'Laten we eerst een Pokémon Center vinden zodat je daar wat kunt gaan rusten en laten we daarna opzoek gaan naar een water-Pokémon. Ik weet zeker dat als we geen hengel vinden, we genoeg manieren kunnen uitvinden waarop we een sterke water-Pokémon vangen!' Ivysaur knikte enthousiast. De Pokémon vond het wel een klein beetje jammer dat hij Evian dan niet meer voor zichzelf zou hebben, maar als ze de gyms wilden verslaan zouden ze toch echt meer Pokémon nodig moeten hebben in hun team. Hij wist toch dat hij een speciale Pokémon zou blijven voor Evian omdat ze samen al zoveel hadden meegemaakt. De jongen graaide met zijn hand in zijn shirt en haalde daar de ketting uit waarin hij een foto bewaarde van zijn moeder. Hij keek even naar de foto en voelde weer een brok in zijn keel. Hij deed de foto gauw weg en liep toen door terwijl hij probeerde de brok weg te slikken.

Het duurde even voordat Evian de brok volledig had weggeslikt. Zijn neus begon te lopen deels omdat hij bijna had moeten huilen en deels door de koude. Hij haalde een zakdoek uit zijn neus en snoot deze, waarna hij opkeek. Zijn blik gleed naar de man die op het bankje zat. Vanaf wat hij van deze afstand op kon maken had de man blond haar. Zijn haar was niet speciaal lang, maar ook niet heel erg kort. Het was er zo meer tussenin. Toen Evian hem naderde kon hij blauwe ogen opmerken. En dan was niet het enige. Naast de man bevond zich een enorme Ninetales. 'Wauw,' mompelde Evian terwijl hij de Pokémon bestudeerde. Ook Ivysaur leek even gefascineerd te zijn door het beest, maar deed algauw alsof hij dat niet was. 'Mooie Ninetales heb je daar,' zei hij tegen de man, waarna hij naar de Pokémon wees. Hij wist verder niet echt wat te zeggen. De man was zo te zien een stuk ouder dan hem. Evian schatte zo rond de tien jaar ouder, maar daar kon hij zich ook wel in vergissen. 'Ik ben trouwens Evian,' zei hij rustig, waarna hij een gebaar maakte naar zijn Ivysaur. 'En dat hier is Ivysaur.' De Pokémon keek op toen hij zijn naam hoorde en keek de man rustig aan. Iets wat de man uitstraalde gaf hem een onrustig gevoel en dus besloot de Pokémon om zijn trainer en de vreemde man extra goed in de gaten te houden. Hij vertrouwde het niet echt.
Terug naar boven Go down
avatar
Gaston Le Roi


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 15
Poképoints : 7
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A walk in the forest [+EVIAN] zo jan 18, 2015 7:26 am

Zodra hij de trainer opmerkte, ging Gaston weer recht zitten en leunde met zijn handen op zijn benen. De trainer was een jonge man die waarschijnlijk rond de achttien jaar oud moest zijn. Het viel Gaston op dat de jongen zilverwit haar had, wat een kleur was die je niet vaak zag bij jongeren. Ook merkte hij twee ijsblauwe ogen op, die een niet bepaald een contrast vormden met het witte haar. Voor de rest kon Gaston op het eerste gezicht niet veel zeggen over de jongen. Hoewel, er liep een Pokémon achter hem. Een... Ivysaur? Gaston slikte kort en probeerde rustig te blijven, ook al begonnen al zijn spieren zich te spannen. Hij wist dat dit onmogelijk dezelfde Ivysaur kon zijn die deels de doodsoorzaak was geweest van zijn vrouw, maar toch voelde hij zich ongemakkelijk in het bijzijn van deze Pokémonsoort. Nu maar hopen dat de trainer geen aandacht aan hem besteedde en gewoon door zou lopen. 'Wauw,' zei de jongen toen hij Renard had opgemerkt, waarop Gaston haast onmerkbaar zuchtte. Het leek er niet op dat de trainer van plan was om snel weer door te lopen.  'Mooie Ninetales heb je daar,' merkte de jongen vervolgens op. Gaston keek de jongen kort aan. “Merci,” zei hij, ook al was hij wel gewend aan complimenten over zijn Ninetales. Het was nu eenmaal een Pokémon die je niet vaak tegenkwam en die er schitterend kon uitzien als hij dagelijks goed verzorgd werd. En dat was precies wat Gaston al een aantal jaar deed.

Renard leek opgetogener te zijn door het compliment en ging netjes rechtop zitten, met zijn negen staarten langs zijn lichaam gekruld en met een trotse blik in zijn ogen. Er verscheen een kleine glimlach om de lippen van Gaston. De Ninetales was niet erg ijdel, maar hij wist alsnog wanneer hij trots mocht zijn op zijn glanzende vacht. 'Ik ben trouwens Evian,' sprak de jongen vervolgens. Gaston had eigenlijk gehoopt dat de trainer, die dus Evian heette, gewoon zijn pad zou vervolgen. Maar ja, nu het gesprek begonnen was kon Gaston moeilijk zeggen dat hij weg moest gaan, nietwaar? De jongen gebaarde naar zijn Ivysaur om die ook voor te stellen. 'En dat hier is Ivysaur.' ...Originele naam. Gaston merkte dat de Pokémon hem aankeek en hij slikte weer. Hij wist dat niet alle trainers hun Ivysaur zomaar Razor Leaf lieten gebruiken, maar het idee alleen al maakte Gaston onrustig. “Ik ben Gaston,” zei hij een moment later. Renard merkte dat Gaston zich niet op zijn gemak voelde en duwde zacht met zijn neus tegen de hand van zijn trainer. Haast automatisch begon Gaston het hoofd van de Ninetales te aaien, wat hem wat tot rust wist te brengen. “En dit is Renard,” zei hij tegen de trainer. Terwijl hij Renard zo aan het aaien was, viel de blik van Gaston weer op de twee identieke ringen aan de ringvinger van zijn linkerhand. Al sinds de dood van Marie droeg hij haar trouwring aan dezelfde vinger aan welke zijne zat. Het diende als een soort vervanger voor een ketting met een hanger met daarin haar foto. Maar goed, hij was weer wat aan het afdwalen. Gaston merkte op dat de Ivysaur wat dichter bij hem stond dan de trainer en ondanks dat Renard hem wat geruststelde, voelde hij zich nog steeds niet helemaal op zijn gemak. “Kan die Ivysaur wat verder weg staan? Ik heb wat slechte ervaringen met die soort...” zei hij tegen de jonge trainer. Wat een pech dat net hij een Ivysaur moest tegenkomen!

OOC: Je hebt waarschijnlijk al gemerkt dat Gaston niet echt een typische slechterik is, heh... Razz
Terug naar boven Go down
avatar
Evian Dreams


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 30
Poképoints : 19
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A walk in the forest [+EVIAN] di jan 20, 2015 8:46 am

Evian grinnikte lichtelijk toen de Ninetales reageerde op zijn compliment. Het leek fier te zijn met zijn eigen glanzende vacht en in Evian’s opinie had hij daar alle recht toe. Evian keek op toen hij de naam van de man hoorde. Gaston. Die naam had hij eerlijk gezegd ook nog niet veel gehoord. Klonk het niet een beetje… Frans? Hij vond het niet echt Engels klinken. En toen hoorde hij de naam van de Ninetales. Renard. Dat vond hij ook niet echt Engels klinken. En dan de dankbaarheid die hij had getoond door ‘merci’ te zeggen, klonk dat ook niet Frans? Misschien kon hij het eens vragen aan de man. Ivysaur keek de man scherp aan. Hij merkte zenuwen op. Hij merkte ook dat Ninetales probeerde om hem gerust te stellen. Iets was er aan de hand en hij kon er zijn pootje niet goed op leggen. Had hij soms iets vreselijks gedaan en stond Evian daar op het punt om achter te komen? Maar nee, hij had onderweg niets vreemds gezien dat kon wijzen om een of andere criminele activiteit. Maar waarom was de man dan zo zenuwachtig? Ivysaur had meer het idee dat de zenuwen naar hém gericht waren en niet omdat Evian in de buurt was. En daar kwam het. Ivysaur keek verontwaardigd op toen hij hoorde dat hij niet gewenst was. Of nou ja, niet gewenst was misschien wat overdreven, maar de man had kennelijk liever dat hij uit het zicht verdween. Ivysaur keek naar zijn trainer. Hij had hier geen zin in. Hij wilde hier blijven staan, hij wilde die Ninetales beter leren kennen. Hij wilde niet terug in zijn Poké Ball gestopt worden omdat deze trainer slechte ervaringen met zijn soort had gehad. Want hij wist toch wel zeker dat hij deze man nog nooit eerder had gezien en dat hij hem nooit iets had aangedaan. Maar zoals de man hem aankeek en hem behandelde, leek dat juist wél het geval te zijn. Misschien had hij iets meegemaakt met zijn soort en wilde hij Ivysaur daarom uit zijn buurt hebben. Ivysaur keek Evian beledigd aan toen deze zich met een verontschuldigend gebaar naar hem toedraaide. ‘Ik snap er helemaal niks van,’ zei de Ivysaur vervolgens lichtelijk verontwaardigd tegen de Ninetales, waarna hij enkele stappen naar achteren deed en Evian toen aankeek. Was het nu goed? Evian haalde zijn schouders op en maakte toen nog een gebaar, waarna de Ivysaur nog wat verder weg ging staan. Als het nu niet goed was, zocht hij maar een andere Ivysaur, hoor.

Evian draaide zich terug naar Gaston. Hij kon wel merken dat zijn Ivysaur op het moment niet blij was en dat hij Evian in zijn gedachten waarschijnlijk de huid vol schold of dreigde dat hij niet langer in het team zou blijven als Evian hem zo bleef behandelen. Hij had eerst de Pokémon terug willen keren in zijn Poké Ball, maar de kans dat Ivysaur dan een paar dagen niet meer op hem zou reageren was groot en hij had zijn Pokémon echt wel nodig. Hij draaide zich weer naar Gaston. Als het nu niet goed was – Ivysaur stond een eindje van hun vandaan – zou hij weggaan. ‘Het spijt me,’ zei hij tegen Gaston. ‘Dat wist ik niet.’ Vervolgens maakte hij een gebaar naar Ninetales. ‘Heeft je Ninetales ook slechte ervaringen met zijn soort? Ik zag aan Ivysaur dat hij jouw Pokémon wel beter wilde leren kennen.’ Evian glimlachte vriendelijk naar de Ninetales en ging op zijn hurken zitten, waarna hij zijn hand vriendelijk uitstak naar de Pokémon. Hij was zich scherp bewust van de priemende ogen van Ivysaur achter zijn rug om en wilde dat de Pokémon eens niet zo zou overdrijven. Alhoewel, als zijn beste vriend hem zou wegjagen van waar ze stonden omdat iemand niet tegen hem kon, zou hij waarschijnlijk ook beledigd zijn en mopperen. ‘Is het zo beter? Let maar niet te veel op hem, hoor. Hij komt er wel overheen.’ Hij grinnikte lichtelijk, maar in zijn blik stond toch lichtelijke bezorgdheid te lezen. Ook al kende hij de man nog maar net, hij hoopte dat de nare ervaring met de Pokémon niet té erg zou zijn. Dat er niemand dood zou zijn gegaan dankzij een Ivysaur of zo. Want dat laatste zou écht wel erg zijn. Hij wachtte af op wat Gaston zou gaan zeggen.

OOC: Had ik gemerkt ja Razz Gaston en Evian hebben wel weer gemeen dat ze beiden een dierbare hebben verloren, ook al is dat op twee heel verschillende manieren gebeurd.
Terug naar boven Go down
avatar
Gaston Le Roi


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 15
Poképoints : 7
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A walk in the forest [+EVIAN] za jan 31, 2015 7:35 am

Natuurlijk was de Ivysaur er niet blij mee dat hij weg moest. “Niet blij” was misschien nog zacht uitgedrukt. De Pokémon was duidelijk beledigd door het feit dat Gaston liever niet wilde dat hij te dicht bij hem stond. Ergens speet het hem dat hij had gevraagd om de Pokémon weg te sturen, want hij was een liefhebber van zowat elke andere Pokémonsoort die er bestond. Als het ongeluk niet gebeurd zou zijn, zou Gaston deze Ivysaur net zo vriendelijk hebben begroet zoals de jongeman dat bij zijn Ninetales had gedaan. Hij wist dat hij deze Ivysaur niet mocht koppelen aan het ongeluk, maar hij kon er niets aan doen. Gaston zuchtte kort en probeerde zich te focussen op wat de jongen verder zou zeggen. ‘Het spijt me, dat wist ik niet,' zei de jongen vervolgend. “Dat geeft niet, je kon het niet weten,” mompelde Gaston. Hopelijk veranderde het ontwerp van het gesprek snel, want op dit moment voelde Gaston zich alleen maar ongemakkelijk. ‘Heeft je Ninetales ook slechte ervaringen met zijn soort? Ik zag aan Ivysaur dat hij jouw Pokémon wel beter wilde leren kennen.’ Helaas, het gesprek zou verder over dit onderwerp gaan. Maar ja, misschien was het weleens goed als Gaston er over praatte met iemand anders. Iemand met een Ivysaur.

“Niet echt. Hij was er niet bij toen... het gebeurde,” antwoordde hij. Gaston wist nog lang niet zeker of hij deze vreemdeling wel kon vertrouwen en dus het hele verhaal zou kunnen vertellen. Het zou toch wel wat van zijn trots aantasten als hij emotioneel zou worden, zelfs bij iemand die hij niet kende. ‘Is het zo beter? Let maar niet te veel op hem, hoor. Hij komt er wel overheen,’ vroeg de jongen vervolgens. Gaston glimlachte geruststellend, al was de glimlach grotendeels geacteerd. “Ouais, het gaat al wat beter.”

Renard
Renard had toch wel medelijden met de Ivysaur. Hijzelf zou het immers ook niet bepaald fijn vinden als hij zou worden weggestuurd omdat een andere trainer bang voor hem zou zijn. Ergens was het jammer dat de Ivysaur niets van de situatie afwist en dus geen flauw idee had waarom hij een aantal stappen achteruit had moeten gaan. De Ivysaur deelde mee dat hij er niets van snapte en hij klonk redelijk verontwaardigd. “Het ligt nogal gevoelig,” zei Renard. Hij wist niet of hij het hele verhaal wel aan een vreemde Pokémon moest vertellen, dus hij wachtte maar af op wat Gaston zou doen. Renard keek wat verrast naar de jongen toen deze op zijn hurken ging zitten en zijn hand naar hem uitstak. De Ninetales snuffelde aan de hand van de jongen en hield zijn oren aandachtig gespitst.


OOC: Inderdaad, dat maakt het ook weer wat interessanter. Ik vraag me af of ze er ooit achter gaan komen wat er met de ander gebeurd is Razz
Terug naar boven Go down
avatar
Evian Dreams


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 30
Poképoints : 19
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A walk in the forest [+EVIAN] di feb 03, 2015 8:17 am

Evian deed ontzettend zijn best om de gekwelde uitdrukking van Ivysaur zo snel mogelijk van zijn netvlies te bannen, maar het lukte hem niet. Zijn Ivysaur, die er voor hem was in goede en slechte tijden, werd nu ruw aan de kant gezet omdat een man hem niet kon verdragen. Hij leek wel gek te zijn om dit voor een vreemde te doen. Hij had echter aan de man gezien dat deze het heel moeilijk had gehad met Ivysaur’s aanwezigheid. Ook de Ninetales had ongemakkelijk geleken en daarom had hij Ivysaur weggestuurd. Hij had Ivysaur ook terug in zijn Poké Ball kunnen doen, maar dan zou de kans groot zijn dat de Pokémon zijn weg terug naar Viridian City zou zoeken en hem voor altijd alleen zou laten. Evian zag het gezicht van zijn vader al als hij ontdekte dat Ivysaur zonder Evian naar huis was gekomen. Evian haalde diep adem en luisterde naar wat Gaston te zeggen had. Ninetales was dus niet bij het ongeluk betrokken geweest. Evian begon zich nu echt wel af te vragen wat zo vreselijk was dat Ivysaur er zelfs aan de kant voor moest gaan staan. De Pokémon keek met een verwijtende blik naar Gaston. Zonder zich om te draaien wist Evian ook wel ongeveer hoe Ivysaur’s blik eruitzag. Ivysaur bewoog enkel met zijn oortjes toen hij Ninetales hoorde antwoorden, maar was veel te verontwaardigd om te antwoorden. Wat er ook gebeurd was, hij was er niet bij betrokken geweest, dus hij moest ook niet de schuld krijgen. En Evian moest niet zo schijnheilig zijn. De Pokémon keek nu met een treurige blik naar de grond. Evian benaderde de snuffelde Ninetales wat meer en liet voorzichtig zijn hand naar diens wang glijden, schrik hebbend dat de Ninetales zich zou bedenken en hem alsnog zou bijten. Hij was een grote Pokémon-vriend en vond het leuk om Pokémon te aaien en op hun gemak te stellen. Zijn blik gleed naar Gaston. ‘Dat is goed,’ gaf hij als laat antwoord op wat Gaston gezegd had. Hij geloofde er eerlijk gezegd niet veel van. Het kon niet in één keer goed met je gaan. Misschien voelde hij zich opgelucht, maar goed zou hij zich niet voelen. Want ook al stond Ivysaur nu op eindje, de Pokémon zou Gaston misschien nog steeds de kriebels kunnen geven. Maar aan hem terug in zijn Poké Ball doen dacht Evian niet. Er was een grens en hem wegsturen was het maximum dat hij wilde gaan.

‘Ik wil niet nieuwsgierig overkomen…’ Hij stopte even en keek daarna naar Ninetales om afleiding te hebben. Hij wist dat de Pokémon hem niet zou kunnen helpen om de woorden uit te spreken. Hij wist niet eens of de Pokémon überhaupt goed op hem zou reageren als hij het zou vragen. Het ging hier toch om zijn trainer en elke Pokémon wilde toch dat zijn trainer niet gekwetst werd, of dat nu opzettelijk was of niet? ‘Nou ja, weet je,’ begon Evian weer ongemakkelijk bij het idee dat Ninetales zijn Flamethrower op hem zou gebruiken als hij Gaston te veel zou kwetsen met zijn vraag. ‘Ik heb Ivysaur nu al weggestuurd en dat is iets wat ik niet zou doen omdat hij er voor me is geweest toen ik een lastige tijd had.’ Hij moest moeite doen om niet naar adem te happen omdat dit het eerste was wat hij tegen iemand zei dat een beetje refereerde naar wat er met zijn moeder was gebeurd. ‘Maar is er iets vreselijks gebeurd waar een Ivysaur bij betrokken was? Ik krijg het gevoel dat het anders zou zijn geweest als ik een Charmander had gehad.’ Hij keek Gaston een tikkeltje verontschuldigend aan. Hij had zijn vraag dan wel voorzichtig genoeg geformuleerd – naar zijn idee dan toch – maar hij wist natuurlijk nooit hoe dat op Gaston zou overkomen. Wie weet zou hij een emmer aan gevoelens ontlokken en was één van die gevoelens agressie. Hij hield echter oogcontact met Gaston omdat hij wist dat dat het oprechtste was. Als hij nu om zich heen zou gaan kijken, leek het net alsof hij echt verwachtte dat Gaston hem zou aanvallen en dan zou het precies zou of hij zou hem afschilderen als een gestoorde gek. Een tikkeltje onrustig wachtte hij op wat Gaston zou zeggen. Ook Ivysaur had nu zijn aandacht op de blonde man gericht, ook al keek hij nog altijd boos de andere kant uit.

OOC: Kan best interessant worden als je het mij vraagt. Dat is ook zo leuk aan RPG'en. Je weet nooit wat je kan verwachten als je sommige karakters een topic laat doen c:
Terug naar boven Go down
avatar
Gaston Le Roi


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 15
Poképoints : 7
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A walk in the forest [+EVIAN] za feb 07, 2015 8:06 am

‘Ik wil niet nieuwsgierig overkomen…’ Dat viel te verwachten. Het verbaasde Gaston niks dat Evian nieuwsgierig was geworden naar de oorzaak van zijn angst voor de Ivysaur. Ergens was het ook wel zijn eigen schuld. Als hij niet gevraagd zou hebben om de Ivysaur weg te sturen had de jongen misschien wel niets opgemerkt. Gaston had net zo goed kunnen doen alsof hij de taal niet sprak – wat niet eens zo moeilijk zou zijn geweest – of Evian hebben weggestuurd. Maar ja, dat kon nu niet meer. Daar was hij net wat te sociaal voor. Hij wierp een korte blik op Renard, die zich ook niet goed raad wist met de nieuwsgierigheid van de jongen. Hij was in elk geval niet van plan om agressief te reageren. Dat zat nu eenmaal niet in zijn bloed. ‘Ik heb Ivysaur nu al weggestuurd en dat is iets wat ik niet zou doen omdat hij er voor me is geweest toen ik een lastige tijd had,’ hoorde Gaston Evian toen zeggen. Hij was toch wat verbaasd om te horen dat de Pokémon hem had bijgestaan tijdens een lastige tijd. Dat was precies wat Gaston ook was overkomen, al zou de oorspronkelijke situatie wel helemaal anders zijn geweest. Toch?

De vraag die de jongen vervolgens stelde had Gaston al van ver zien aankomen. ‘Maar is er iets vreselijks gebeurd waar een Ivysaur bij betrokken was? Ik krijg het gevoel dat het anders zou zijn geweest als ik een Charmander had gehad.’ Gaston zuchtte diep en knikte langzaam met zijn hoofd, terwijl hij nadacht over wat hij ging zeggen. Zou hij alles vertellen, of...? “Tja... jij hebt een Ivysaur...” Hij dacht weer even na. “Je hebt het recht om het te weten.” Hij zuchtte voor een tweede keer en keek van de Ivysaur naar Evian, waarna zijn blik viel op de twee ringen aan zijn linkerhand.  Hij tilde deze hand op en hield de rug ervan naar Evian toe, zodat de ringen goed zichtbaar waren. “Mijn vrouw is gedood door de Razor Leaf-aanval van een Ivysaur,” zei hij, waarna hij zijn hand weer liet zakken en zijn blik afwendde. Niet omdat hij zich schaamde of omdat het een leugen was – dat laatste was absoluut niet het geval, maar omdat hij merkte dat hij weer emotioneel werd en dat niet wilde laten zien. Renard had echter meteen door hoe zijn trainer zich voelde en duwde met zijn neus tegen zijn hand aan, zodat Gaston hem wel moest aaien. Dit stelde hem weer wat gerust. Hij had zijn blik gericht op één bepaalde boom verderop en probeerde om aan prettigere dingen te denken.
Terug naar boven Go down
avatar
Evian Dreams


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 30
Poképoints : 19
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A walk in the forest [+EVIAN] ma feb 09, 2015 8:31 am

Evian trok zijn wenkbrauw op, maar besloot om niet aan te dringen. Hij wist dat hij op een gevoelig onderwerp gekomen was, anders zou Gaston niet op deze manier reageren. Hij keek echt alsof er iets vreselijks gebeurd was. Even wist Evian niet zeker meer of hij het wel wilde weten. Als het over verlies ging, dan zou hij in elk geval wel kunnen mee praten. Misschien had Gaston iemand dierbaar verloren aan een Ivysaur? Of misschien had hij vroeger een Ivysaur gehad, maar was deze overleden aan een ziekte? Het kon allemaal, hoewel hij het eerste iets waarschijnlijker vond dan het tweede. Natuurlijk was een Pokémon van hetzelfde soort weer bij je hebben een gevoelig onderwerp, maar zou je de Pokémon er dan echt voor wegsturen…? Hij kon het zichzelf niet inbeelden. Hij wist sowieso niet of hij een Pokémon zou kunnen wegsturen, wat er dan ook gebeurd was. Zijn blik gleed naar Gaston toen deze weer begon te praten en gaf enkel een kort knikje ten teken dat hij klaar was voor wat er komen ging. Zijn blik gleed naar Gaston’s hand die in de lucht geheven werd. Hij zag twee ringen, maar kon dat niet direct aan een tragisch ongeluk verbinden. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en keek naar de ringen. Het leken wel een beetje op trouwringen. Wacht. Trouwringen. Had je er daar niet maar eentje van? En toen kwam het. Geschokt keek Evian op toen hij Gaston hoorde praten. Zijn vrouw was dus doodgegaan aan een aanval van een Ivysaur. Dus daarom mocht Ivysaur niet in de buurt komen. De Pokémon wendde zijn blik naar Gaston en in plaats van een boze blik had hij nu een spijtige blik. De Ivysaur boog ten teken van respect zijn kop naar beneden. Evian voelde een brok in zijn keel komen toen hij dacht aan zijn moeder. Plotseling vond hij dat hij Gaston over zijn moeder moest vertellen. Hij keek even kort naar zijn borstkas, waar hij de vage lijnen zag van het kettinkje dat hij onder zijn shirt droeg. Het was het kettinkje van zijn moeder. Het kettinkje was in de vorm van een hart en in dat hart zat een foto van zijn moeder. Hij griste naar het kettinkje, haalde deze te boven en keek vervolgens naar Gaston. ‘Dat is echt verschrikkelijk,’ zei hij zacht tegen Gaston. ‘Maar weet je, ik heb ook een dierbare verloren.’

Terwijl hij het kettinkje liet zien aan Gaston en begon te prutsen aan het ding om het open te krijgen, kwam Ivysaur langzaam dichterbij. Hij wist niet goed hoe hij op Gaston moest reageren. De man had zijn blik afgewend en kon hem daarom dus niet zien. Hij wilde graag laten zien dat hij wel vriendelijk kon zijn tegen de man en dat hij zijn respect wilde tonen, maar wist niet of de man daar positief op zou reageren. Toch was het beter als hij een poging deed tot contact, right? Evian had het hartje inmiddels open gekregen en liet de foto van zijn moeder aan Gaston zien. ‘Dit is mijn moeder,’ zei hij somber, terwijl hij probeerde om zijn brok weg te slikken. ‘Er werd op vroege leeftijd bij haar geconstateerd dat zij aan een ongeneeslijke spierziekte leed. Stukje bij beetje brokkelde haar weerstand af, tot er uiteindelijk niets meer van haar overbleef. Haar hart stopte met kloppen en ze stierf.’ Hij beet op zijn lip en probeerde de tranen weg te slikken. Ivysaur negeerde het feit dat Gaston het niet prettig vond om hem in de buurt te zetten en steunde Evian door zijn kopje tegen diens been te drukken. Vanachter Evian’s been keek de groene Pokémon naar Gaston en stak vervolgens heel voorzichtig een tentakel uit naar de man. ‘Saur,’ zei hij vervolgens, waarna hij met trieste ogen naar de man keek, alsof hij wilde zeggen dat het hem speet. Evian wreef gauw over zijn ogen terwijl hij zijn blik afwendde. Hij wilde niet dat Gaston zag dat hij er zo emotioneel van werd, hoewel het een zeer normale reactie was. Hij wist verder ook niet wat hij nog meer kon zeggen. Hij wachtte dus af op hoe Gaston zou reageren.
Terug naar boven Go down
avatar
Gaston Le Roi


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 15
Poképoints : 7
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A walk in the forest [+EVIAN] ma feb 16, 2015 4:50 am

Pas toen de jongen weer iets zei, keek Gaston weer zijn richting uit. 'Dat is echt verschrikkelijk,' zei hij. ‘Maar weet je, ik heb ook een dierbare verloren.’ Gaston keek op en was lichtelijk verrast. Niet dat hij dacht dat hij de enige was die iemand had verloren, maar het was gewoonweg een enorm toeval om iemand tegen te komen die misschien wel in dezelfde situatie zat als hijzelf. Evian haalde een ketting tevoorschijn met een hangertje eraan. Zat daar de foto in van de overleden dierbare? Dat moest haast wel, want de jongen probeerde om het voorwerp te openen. Gaston merkte dat de Ivysaur dichter bij Evian ging staan, maar dat begreep hij nu wel. Renard had ondertussen ook een voorpoot op zijn knie gelegd en keek de twee trainers om de beurt aan. Hij wist ook niet goed hoe hij op deze situatie moest reageren en de sfeer was niet bepaald vrolijk. Gaston aaide de Ninetales over het hoofd, tot hij een klikje hoorde. ‘Dit is mijn moeder,' hoorde hij Evian zeggen en zodra Gaston opkeek, zag hij inderdaad de foto van een volwassen vrouw die in het hangertje zat. ‘Er werd op vroege leeftijd bij haar geconstateerd dat zij aan een ongeneeslijke spierziekte leed. Stukje bij beetje brokkelde haar weerstand af, tot er uiteindelijk niets meer van haar overbleef. Haar hart stopte met kloppen en ze stierf,’ vertelde Evian, waardoor Gaston toch even moest slikken.

“Terrible...” zei hij zacht. Dit was weer zo'n moment waarbij hij even zijn tweede taal vergeten leek te zijn. De blonde man kon er niets aan doen dat hij even aan zijn eigen moeder moest denken en hoe vreselijk het wel niet geweest zou zijn als zij gestorven zou zijn aan een spierziekte. Dat was al net zo erg als wat Marie was overkomen. De situatie leek dan wel erg verschillend, er zaten toch aardig wat overeenkomsten bij. Gaston haalde even diep adem, maar wist niet goed waar hij zijn blik nu op mocht richten. De situatie was voor hem en voor Evian moeilijk op dit moment. “Het... spijt me voor je,” zei hij, niet goed wetend wat hij anders nog kon zeggen. Vanuit een ooghoek zag hij iets groens zijn kant op komen en zodra hij die kant opkeek zag hij dat de Ivysaur één van zijn tentakels naar hem had uitgestoken. In een reflex schoof Gaston opzij op het bankje, bij de tentakel vandaan. Hij besefte dat de Ivysaur hem wilde troosten, maar de angst zat veel te diep geworteld. Gaston vermeed oogcontact met Evian en de Pokémon en had zijn hoofd gebogen, zodat zijn haar voor zijn ogen viel. “...Je komt uit Kanto, toch?” zei hij na een lange stilte in de hoop van onderwerp te kunnen veranderen. Hoewel Gaston dat vooral voor zichzelf deed, was het zonder twijfel moeilijk voor Evian om hierover te praten. En dan te bedenken dat ze eigenlijk nog vreemden voor elkaar waren!
Terug naar boven Go down
avatar
Evian Dreams


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 30
Poképoints : 19
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 18 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A walk in the forest [+EVIAN] ma feb 16, 2015 11:59 pm

Evian hoorde Gaston’s reactie. Verschrikkelijk. Ja, dat was het. Het was ook een zware periode geweest. Meer voor zijn vader dan voor hem. Of voor allebei evenveel, maar Evian wilde niet dat hij overkwam alsof hij het alleen moeilijk had gehad. Zijn vader was zijn vrouw verloren, diegene waar hij zo veel van hield en die nu bij hem weggetrokken was. Hij wist niet hoe het zou zijn om een vriendin te hebben waar hij dan veel van zou houden en die dan bij hem weggetrokken zou worden. Hij kon het zich moeilijk voorstellen, maar dat kwam misschien ook omdat hij nog niet echt toe was aan een vriendin. Gaston zou het zich echter wel kunnen verstellen, want het was zijn geliefde geweest die bij hem weggerokken werd. Zou die pijn al even erg aanvoelen als toen hij zijn moeder verloor? Ja, dat moest haast wel. Een dierbare verloren was gewoon vreselijk. Het was een proces waar je doorheen moest. Hij had in het begin constant ontkend dat ze dood was, zichzelf wijsgemaakt dat ze elke ochtend weer opnieuw aan de keukentafel zou zitten om hem op zijn hoofd te tikken omdat hij te laat op was gegaan. Toen hij besefte dat ze echt weg was, was hij woedend geweest en had hij met allerhande dingen gegooid. Hij had zijn stem schor geschreeuwd en net zo lang gehuild tot hij geen tranen meer over had. De derde fase waar hij doorheen ging was dat hij een tijd niet meer tegen iemand kon praten. Niemand kon nog een reactie uit hem krijgen. Al wat hij deed was op zijn bed zitten en naar een foto van zijn moeder kijken. Het enige moment dat hij zijn bed verliet was om naar het toilet te gaan als zijn blaas op springen stond. Vervolgens had zijn vader geprobeerd om samen weer een toekomst met zijn zoon op te bouwen en het had hem gemaakt zoals hij nu was: een vriendelijke, rustige en behulpzame jongen. Evian werd uit zijn gedachten gerukt door Gaston. ‘Ja, inderdaad,’ zei hij. ‘Ik ben opgegroeid in Viridian City. Het is daar ook waar ik waarschijnlijk de eerste gym ga uitdagen.’ Het voelde beter om over een ander onderwerp te praten. Het was gemakkelijker en hij zou er in elk geval niet van moeten huilen. Hij keek Gaston aan. ‘En jij?’ vroeg hij vervolgens nieuwsgierig. ‘Kom jij ook uit Kanto of uit een andere regio?’

Ivysaur had geschrokken zijn roede teruggetrokken. Hij keek naar de man, maar deze leek hem niet aan te willen kijken. Naar Evian trouwens ook niet. Evian had zijn blik niet op Ivysaur gericht en had hem niet bemoedigend aangekeken, dus de Pokémon voelde zich een beetje in de steek gelaten door zijn trainer. Hij keek naar de grond. Hij hoorde dat het gesprek algauw overging in iets anders. Hij wist niet wat hij nu moest doen. Hij wilde aan Evian’s zijde blijven omdat hij zich wel kon voorstellen hoe de jongen zich momenteel voelde, maar wilde ook rekening houden met de blonde man tegenover Evian. Hij besloot om de middenweg te kiezen en ging naar Ninetales toe. Hij ging aan de andere kant van Ninetales staan zodat hij zover mogelijk van Gaston stond en keek de grotere Pokémon aan. ‘Ik vind het vervelend voor je trainer dat hij bang voor me is,’ zei hij een beetje somber. ‘Ik wilde dat ik er iets aan kon doen, maar ik denk dat het te gevoelig voor hem ligt. Ik heb net geprobeerd om hem comfort te geven, maar hij reageerde er niet op. Ik voel me nutteloos.’ Hij keek de Pokémon somber aan. Misschien wist Ninetales wel hoe hij zich momenteel voelde. Evian leek zich ook niet op hem te willen richten en hij vroeg zich af of hij niet beter terug in zijn Poké Ball kon gaan. Zijn aanwezigheid werd hier kennelijk niet op prijs gesteld door Gaston. Als hij een andere Pokémon was geweest, was dat waarschijnlijk een ander verhaal. Hij ging zitten en wachtte af op wat Ninetales zou gaan zeggen.
Terug naar boven Go down
avatar
Gaston Le Roi


Profiel Vrouw Leeftijd : 18
Aantal berichten : 15
Poképoints : 7
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A walk in the forest [+EVIAN] do feb 19, 2015 6:59 am

Gelukkig leek het erop dat Evian er geen probleem mee had om van onderwerp te veranderen. Gaston hield er niet van om zijn gevoelens te tonen, zeker niet als ze zo heftig waren. Tegenover een vreemdeling was het al helemaal moeilijk voor hem om te veel emoties te laten zien. ‘Ja, inderdaad,’ antwoordde de jongen op de vraag of hij uit Kanto kwam. ‘Ik ben opgegroeid in Viridian City. Het is daar ook waar ik waarschijnlijk de eerste gym ga uitdagen.’ Dat laatste maakte meteen duidelijk dat Evian een trainer was en geen coördinator. Niet dat Gaston zich dat had afgevraagd, maar het was wel gemakkelijk om het te weten voor het geval dat. ‘En jij? Kom jij ook uit Kanto of uit een andere regio?’ vroeg hij vervolgens. Ah, eindelijk een vraag die niet al te moeilijk was om te beantwoorden. “Ik kom uit Lumiose City in Kalos, maar ik woon sinds mijn vijftiende in Kanto,” antwoordde hij rustig. Dit was een veel fijner onderwerp om over te praten en de tranen die tot nu toe achter zijn ogen geprikt hadden begonnen wat weg te ebben. Tot zo ver dus de regio's, maar wat viel er verder nog te vertellen? Over Team Ayumu kon hij niets zeggen. Zijn andere baan was echter niets om verborgen te houden. Hij was er niet erg actief meer mee bezig, maar wie weet kende de jongen wel wat van zijn werk. Gaston had namelijk de kaften van een aantal boeken geïllustreerd die redelijk goed verkochten. “Ik werk trouwens als freelance illustrator. Misschien heb je weleens wat van mijn werk gezien?”

Renard merkte op dat de Ivysaur naar hem toe kwam en keek hem wat vragend aan. Was er iets wat hij wilde zeggen? ‘Ik vind het vervelend voor je trainer dat hij bang voor me is,’ begon de Ivysaur, alsof hij de gedachten van Renard had gelezen. ‘Ik wilde dat ik er iets aan kon doen, maar ik denk dat het te gevoelig voor hem ligt. Ik heb net geprobeerd om hem comfort te geven, maar hij reageerde er niet op. Ik voel me nutteloos.’ De Ninetales had toch wel wat medelijden met de Pokémon. Hij wist dat de Ivysaur er niets aan kon doen dat Gaston bang voor hem was, maar Renard kon er zelf ook vrij weinig aan doen. “Ik vind het ook jammer,” zei hij zacht. “De angst zit erg diep geworteld bij hem. Hij heeft gezien hoe Marie eruitzag na het ongeluk, maar ik kan me er alleen maar iets bij voorstellen,” vervolgde hij wat treurig. “Het spijt me echt voor je, maar ik ben bang dat ik ook niet zal kunnen helpen.” Renard keek even op naar zijn trainer, die er een stuk beter uitzag nu hij van gespreksonderwerp had kunnen veranderen.
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: A walk in the forest [+EVIAN]

Terug naar boven Go down
 

A walk in the forest [+EVIAN]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: West Kanto :: Viridian Forest-