Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 Training Bellsprout.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Joël Jones


Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 69
Poképoints : 25
Reputatie : 1
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 17 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Training Bellsprout. di feb 10, 2015 8:45 am

‘Bellsprout, val aan met Sleep Powder en gebruik daarna je Vine Whip!’ riep Joël met gebalde vuisten naar zijn gras-Pokémon. De Pokémon deed zijn best om de Geodude in slaap te brengen, maar zijn Sleep Powder mislukte omdat hij de aanval nog niet goed kon mikken. Hij had al wel het juiste level bereikt om de aanval te kunnen gebruiken, maar mikken was een tweede. De Vine Whip was gelukkig wel raak en zorgde ervoor dat de Geodude een beetje achteruit ging. Joël dacht razendsnel na. Zou hij de Pokémon vangen? Maar hij schudde zijn hoofd. Hij had een andere Pokémon in gedachten voor te gebruiken tegen de elektrische gym. Bovendien had hij nog zoveel andere gyms waar hij eerst naartoe kon gaan. Hij keek weer naar Bellsprout en richtte zijn wijsvinger naar de Geodude. ‘Probeer opnieuw een Sleep Powder, Bellsprout! Dat mikken moet echt beter gaan!’ De Bellsprout knikte gespannen naar hem, draaide zichzelf naar de al erg verzwakte Geodude en gebruikte zijn Sleep Powder opnieuw. Joël knarste met zijn tanden toen de aanval op één haar na miste. Het irriteerde hem dat de Sleep Powder niet wilde lukken, ook al wist hij dat Bellsprout zijn uiterste best deed. Hij was blij dat hij Gyarados in zijn Poké Ball had gehouden. Hij had geen zin gehad op dit moment in de spottende blikken die Gyarados waarschijnlijk op hem zou werpen. Bellsprout leek ook nogal gefrustreerd te zijn omdat het hem niet wilde lukken. Gelukkig kon de lenige Pokémon de Tackle van de Geodude nog maar net ontwijken. ‘Sleep Powder!’ riep Joël. Bellsprout krijste het uit en gebruikte zijn Sleep Powder. Joël zette tevreden zijn handen in zijn zij toen hij zag dat de aanval doel trof. Hij zag de oogleden van Geodude langzaam dichtvallen. ‘Gebruik nu je Vine Whip!’ riep hij. Opnieuw trof Bellsprout doel met zijn aanval. Geodude kantelde naar achteren, maar veel van dat kreeg de Pokémon niet meer mee. De Pokémon was namelijk diep in slaap gevallen. Joël zag hem fronsen ten teken dat hij zijn best deed om wakker te worden zo dat hij een kans maakte om dit gevecht als nog te winnen, maar eigenlijk moest hij toch al weten dat het verloren zaak was. ‘Afmaken met nog een Vine Whip,’ zei Joël met een kort knikje naar Bellsprout. De Geodude werd wakker en keek hun zwakjes aan. Daarna draaide hij zich om en vluchtte weg. Joël grijnsde en knikte tevreden zijnde naar Bellsprout.

Joël draaide zich om. Hij zag de uitgang van Mount Moon een eindje verderop, maar was eigenlijk wel benieuwd welke Pokémon er hier nog waren. Hij kon Bellsprout best gebruiken als er een Pokémon zou opdagen. Tot nu toe had hij het licht van de uitgang van Mount Moon kunnen gebruiken, maar hij zou wel eens willen weten of Bellsprout ook goed kon mikken als hij zijn tegenstander minder goed kon zien. Eigenlijk wist hij het antwoord daar wel half op. Als Bellsprout het al moeilijk had met zichtbare tegenstanders, hoe erg zou het dan wel niet zijn als ze onzichtbare tegenstanders hadden? Joël haalde zijn schouders op. Hij had altijd Gyarados nog als het te link zou worden. En dus drong de jongen dieper de tunnel in met Bellsprout aan zijn zijde. Hij merkte op dat de Pokémon nerveus werd van de donkere tunnel. ‘We zullen niet te ver afdwalen,’ beloofde hij de Pokémon, waarna hij naar voren keek. Zijn hart schoot in zijn keel toen hij meende een gestalte te zien. Zijn hand vloog naar zijn heup, waar hij de Poké Ball van Gyarados gevestigd had. Zijn blik gleed weer snel naar het figuur dat zich niet ver van hem bevond. ‘Maak jezelf bekend!’ riep hij dapperder dan hij zich voelde. Zijn Bellsprout deed al nerveus een stapje naar achteren. De Pokémon was overduidelijk niet geschikt voor grote, donkere ruimtes. Joël sloeg zijn armen over elkaar heen. Wat zich daar ook bevond, hij kon het wel aan… hoopte hij.


OOC: Eerste post gereserveerd voor Kettil! c:
Terug naar boven Go down
avatar
Kettil Falk


Profiel Vrouw Aantal berichten : 15
Poképoints : 8
Reputatie : 0
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 14 Jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: Training Bellsprout. ma feb 23, 2015 9:32 am


“Wat een mietje.” Hoorde Kettil zichzelf zeggen, terwijl de zoveelste Zubat uitgeschakeld was door de Ember-aanval van Komodo. De Pokémon vormden amper een dreiging, maar leek de enige Pokémon te zijn die hij hier tegenkwam. Enkel de vliegende, zwakke Pokémon die al in grote mate voorkomen in Kanto en Johto. Ook Komodo raakte spoedig verveeld en geeuwde nadrukkelijk luid.  “Ik weet het.” Snoof hij. Kettil sloeg zijn armen over elkaar en plantte zijn schoen op een rots. Sinds hij bijgekomen was van de vergiftiging  had hij besloten om voortaan in Mt. Moon te trainen te vervolgen. Het was dichtbij, maar belangrijker nog, Johannes kwam hier maar amper. En indien de groep hem wilde elimineren zou dat moeilijker horen te gaan binnen een enorme berg. Zelfs in het bezit van Ground, Rock en Fighting Pokémon. Ze zouden hem makkelijk kunnen opsporen, maar hij kon altijd nog onzichtbaar voor hun zijn door Columba hem te laten verplaatsen door de iets ruimere grotten. Zo waren er geen trillingen in de grond. Ook was er een tweede reden, de Nidoran van laatst die in de Viridian Forest leefde. Deze had hem vergiftigd en hij had de Pokémon vergeven, omdat hij niet anders kon als Johannes’ Pokémon. Het bleef hem hoe dan ook verstandig om liever in de berg te trainen, maar met zo weinig verschillende soorten Pokémon leek het aardig zinloos. Het leek hem handiger om anders een proefgevecht tussen Komodo en Columba te houden om ze sterker te krijgen. Het was weleens wat anders dan een zwakke Zubat. “Columba, spar anders met Komodo.” De Pidgeotto mepte net een Zubat tegen de grond met een felle uithaal van haar vleugels en doorboorde zijn kleine lichaam met haar snavels en klauwen. Pas toen de Zubat gestorven was  richtte ze haar blik op de Charmander die met een valse grijns op een rots geklommen had. “Begin.” De Pidgeotto vloog recht op Komodo af, maar schoot voorbij de rots en greep de poot van hem vast. De beste aanpak bij Pokémon die aan hun staat iets dreigends hadden. Hierdoor moest de Pokémon een grotere zwaai met zijn lichaam maken om uit te halen, maar tegen die tijd zou ze al opzij geschoten zijn. Een beetje bloed droop uit Komodo’s poot, maar hij hield het er niet bij. Hij beet zich vast aan de poot van de Pidgeotto en wierp zichzelf met een zwaai op haar rug. Ze vloog steil omhoog, recht richting de rotsachtige plafond van de grot en begon om haar as te draaien. Komodo hield zich stevig vast en hield de punt van zijn staart bij haar gezicht, zodat ze niets dan vuur zou zijn en trok aan de rode haren van haar kop.

Kettil keek geamuseerd toe hoe de twee Pokémon het uit vochten en welke strategieën ze gebruikten om van elkaar te winnen. Ze waren redelijk bezig, maar hij moest ook weer trainen. Hij voelde zich nog beroerd, sinds hij hersteld was en had nog regelmatig last van zijn spieren bij wat voor hem simpele trainingen zouden zijn. Het verafschuwde hem om zichzelf machteloos te zien, zeker nadat hij verslagen was door Johannes en zijn sluwe streek. Hij was in de val gelopen op het moment dat hij wraak in het zicht kreeg. Sindsdien had Johannes opzettelijk enkele Pokémon getraind op dezelfde locatie en had hij zijn acties weten te omzeilen. Hij haatte hém. Onbewust had hij vuisten gevormd en trilde zijn lijf van de woede. De man die zijn Vulpix gedood, hem van een normaal leven beroofd had en enkel zout in zijn wonden gooide. Dát was hij! Door de nare, opgekropte woede merkte hij niet op dat het gevecht voorbij was tussen Columba en Komodo. Zoals gewoonlijk was Columba bijna ongedeerd en lag Komodo aangetakeld en met schrammen over zijn lijf op de grond. De Pidgeotto maakte haar verenpak net, maar raakte afgeleid door de aanwezigheid van een ander figuur. Ook de Charmander keek alert op en sloop op zijn hoede naar een rots toe.

Plotseling klonk er een stem, een vrij jonge die eiste dat hij verscheen. Tsk, wie dacht er nou weer stoer te doen door een cliché zin uit te kramen? Dit kon echter ook een goede mogelijkheid zijn om iemand’s Pokémon te beroven. Met een smalende grijns keek hij richting het onbekende figuur en wist nog net een Bellsprout te onderscheiden die zich achter zijn Trainer verschool. Was dat de confrontatie waard? Een plantje? Nee. Hij had echter wel zin om de ander te treiteren en zijn woede op een ander kwijt te kunnen. Dit werd nog eens leuk. “Nee, waarom zou ik?” bracht hij koppig als weerwoord in. Hij brak de typische cliché moment door, waarbij een figuur zich na de woorden toonbaar zou maken. Toen merkte hij de locatie van Columba en Komodo op die elk een positie achter een rots aangenomen hadden voor het geval dat het op een confrontatie zou uitlopen. “Je hoeft toch niet per sé een ander te zien om te weten wie hij of zij is?” Zijn blik viel toen op de Zubat die nog recent gedood was door zijn Pidgeotto. Dat was wellicht een prima voorbeeld. Hij greep de Pokémon van de grond en hield een van de oren tussen zijn vingers vast, terwijl het lichaam lichtjes eronder bungelde. “Zubat’s hebben dat ook niet nodig, zoals dit exemplaar” Met een kille blik keek hij richting de jongen, wachtend op zijn reactie.
Terug naar boven Go down
 

Training Bellsprout.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: Central Kanto :: Mount Moon-