Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 A new plan, an old friend?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: A new plan, an old friend? ma aug 19, 2013 12:00 am

Het was twee dagen na Cynthia haar bezoek aan Cinnabar Island en de manke Brendon. Ze was echter niet bij hem op bezoek geweest, omdat hij nu mank liep, nee. Ze had niet eens geweten van zijn bedrijfsongeluk toen ze naar het eiland was vertrokken. Ze was er namelijk met een heel ander idee naartoe gegaan, namelijk het vragen van advies omtrent Kenji. Brendon was "ongeveer" net zo oud als zij. Nou ja, ongeveer, zij was acht jaar jonger dan de man, maar hun beide kinderen waren even oud en daarom had ze de man ook om advies gevraagd. Uiteraard zaten zonen heel anders in elkaar dan dochters, maar ze hoopte dat de man een goed advies voor haar had. Lang hadden ze gepraat, heel lang, en Cynthia had haar hart bij de man gelucht, al haar zorgen op tafel gelegd en toen de grote vraag gesteld; wat kon ze doen om ervoor te zorgen dat Kenji vaker bij haar langs kwam en haar meer mocht? Dit was een lastig vraagstuk en vele opperingen waren over de tafel gekomen, maar of ze zouden werken? Ze wist het niet.

Op de terugreis naar Cerulean, al dobberend op haar Lapras, had de vrouw een helder moment gehad. Het was haar al eens eerder opgevallen, veel eerder, eigenlijk bij de geboorte al; Kenji leek ontzettend veel op zijn vader. Niet qua uiterlijk, wat dat betreft hadden haar genen de strijd grotendeels gewonnen (afgezien van zijn ogen, die hadden dezelfde kleur als die van zijn vader), maar qua gedrag leken de twee ontzettend veel op elkaar. Gelukkig niet voor de volle honderd procent, nee, want als dat zo was geweest, had ze hem nooit een Pokémon laten houden. De Eevee die hij zelfstandig had gevangen met háár Lapras, had ze hem al willen afnemen, maar dat was haar niet gelukt, dus hoe had ze hem dan eigenlijk tegen willen houden? Als ze er goed over nadacht, had ze hem nooit dingen kunnen verbieden. De jongen was stronteigenwijs, net als zijn vader.

De kaken van de vrouw verstrakten toen ze dacht aan Boy, de jongen waar ze verliefd op was geworden op haar zestiende, maar welke haar had verlaten zodra hij te horen had gekregen dat ze zwanger was van hem. Gelukkig had ze er bij de opvoeding niet alleen voor gestaan en hadden haar ouders haar geholpen, maar toch was het zwaar geweest. Kenji was geen gemakkelijk kind geweest en nu als tiener, was hij zo mogelijk nog vervelender. Ze had echter wel ontdekt hoe ze ervoor kon zorgen dat haar zoon meer naar haar ging luisteren; ze moest zijn respect winnen. Eigenlijk hoorde het niet zo te zijn dat een ouder het respect van haar kind moest winnen. Het moest andersom zijn, maar helaas, in dit geval zou Cynthia degene moeten zijn om respect bij Kenji af te dwingen. Ze zou ervoor zorgen dat haar zoon meer respect voor haar (en haar Waterpokémon) kreeg en dat hij haar vaker zou bezoeken. Verdorie! Boos balde de vrouw haar vuisten en vastberaden verliet ze de Gym, op weg naar haar ouderlijk huis.

Het was tijdens de terugreis vanaf Cinnabar geweest dat Cynthia die plan had bedacht. Of het een goed idee was, en of het zou lukken, was nog maar de vraag. Het was een riskant idee, niet alleen voor haar en haar gezondheid, maar ook voor die van Kenji, mocht haar idee mislukken. Ze ging het echter proberen, want ze wist geen andere manier om respect bij de jongen af te dwingen dan via deze weg. Nog altijd vastberaden liep de vrouw de oprit op van het huis van haar ouders, zette koers naar de voordeur en belde daar aan. Al wachtend voor de deur vroeg ze zichzelf af waarom ze niet via de tuin was gegaan, maar omdat de auto voor het huis ontbrak, had ze onbewust de conclusie getrokken dat er niemand thuis was, of in ieder geval één iemand weg was. Gelukkig was haar moeder degene die de deur opende en dus nog thuis was. 'Cynthia, mijn kind, wat fijn om je te zien!' De vrouw omhelsde haar en nam haar mee naar binnen. Onwillekeurig baalde Cynthia ervan dat ze dit soort warme welkomen niet aan Kenji kon geven, omdat de jongen haar dan aankeek alsof ze gek was. Een kleine steek in haart hart toen ze hier aan dacht, maar ze zette dit gauw opzij. Ze was bij haar moeder om er iets aan te doen.

Ondertussen waren de twee vrouwen naar de woonkamer gelopen, terwijl de moeder van Cynthia vertelde dat haar man (Cynthia's vader) even weg was voor een paar boodschappen. 'Waar heb ik je bezoek aan te danken?' vroeg de oudere vrouw. Ze stonden nu midden in de woonkamer en Cynthia keek haar moeder aan. De vrouw had al lang en breed door dat ze hier niet was om gezellig thee te drinken, nee, dat deden ze altijd op zondag, en nu was het woensdag, dus er was iets. 'Ik kom Gray halen,' vertelde de vrouw. Strait to the point, misschien niet helemaal aardig tegenover haar moeder, maar ze wilde dit snel achter de rug hebben voor ze er spijt van kon krijgen. De glimlach van haar moeder verdween en de vrouw keek haar strak aan. 'Wat wil je met die vreselijke Pokémon?' vroeg de vrouw haar. Cynthia glimlachte zwakjes. 'Ik wil hem trainen, zodat ik hem aan Kenji kan geven.' Haar moeder keek haar ongelovig aan en ging toen zitten op een stoel. 'Je weet van wie de Pokémon is geweest hè? Hij is helemaal verpest, tot op het bot!' Bij de laatste zin sprak de oudere vrouw opeens harder. Cynthia sloeg haar ogen neer. 'Ik weet het, maar ik wil Kenji's respect win-'
'Je wint het respect van je zoon niet door hem een dodelijke Pokémon te geven!' brieste de oude vrouw nu. Cynthia keek even naar haar voeten. 'Daarom wil ik hem ook eerst trainen,' reageerde de vrouw. 'Zodat hij minder gevaarlijk is.' Ze richtte haar blik van haar schoenen op haar moeder. Deze keek haar boos aan. 'Dus jij wilt je leven riskeren, om een totaal verpestte Pokémon te "trainen" en zo het respect van je zoon te winnen?' Haar stem klonk ongelovig en ook Cynthia moest toegeven dat het nu klonk als een gestoord idee. Ze had echter al een besluit genomen en ze ging dat besluit niet intrekken. Niet voor ze het had geprobeerd.

Cynthia rechtte haar rug en keek haar moeder aan. 'Ik wil Gray,' sprak ze resoluut, waarop ze haar arm naar voren stak, haar hand ophouden. Haar moeder haalde een paar keer diep en boos adem stond toen resoluut op. Ze stampte naar een kast in de woonkamer, opende een deurtje en haalde er een stoffige Pokéball uit. 'Hier,' antwoordde ze bruusk terwijl ze de bal in Cynthia haar handen drukte. 'Veel plezier ermee, en kom niet bij mij huilen als hij de hele Gym heeft gesloopt en jou heeft verwond of verminkt voor het leven!' Dat laatste klonk als een dreigement, maar Cynthia wist dat haar moeder het niet meende. Niet echt. Ze sloot haar vingers om de Pokéball en merkte toen dat haar vingers trilden. Ze negeerde dit echter, negeerde haar angst voor de Pokémon die in de bal zat, en keek haar moeder aan. 'Dankje. Nou, dan ga ik maar weer, groetjes aan pap.' De vrouw knikte. 'Ik zal hem vertellen dat zijn dochter van plan is zichzelf wat aan te doen,' sprak de vrouw, nog altijd bruusk. Cynthia knikte stilzwijgend, haar ogen dwaalden af naar de vloer. Ze draaide zich echter resoluut om en liep naar de voordeur. Alex had daar al die tijd op haar zitten wachten en keek haar met bezorgde en ietwat verwijtende ogen aan. 'Kom, we gaan,' sprak de vrouw tegen de Vaporeon, waarna ze haar ouderlijk huis verlieten. 'Die Pokémon is verpest zeg ik je, verpest! Door [i]hem![i]' hoorde ze haar moeder haar nog na roepen, maar ze negeerde dit en liep stug verder.

Cynthia wist best dat ze zichzelf voor een haast onmogelijke opgave had geplaatst, maar ze was van plan het te proberen. Haar hand omklemde de Pokéball van Gray stevig terwijl ze de korte wandeling terug naar de Cerulean Gym in hoog tempo aflegde. Ze wilde de eerste confrontatie zo snel mogelijk achter de rug hebben. 'Zeg al mijn afspraken voor de rest van de middag maar af,' sprak Cynthia kortaf tegen haar baliemedewerkster. 'Ik heb een ander project deze middag.' Haar werkneemster knikte en ging weer aan het werk, of wat ze dan ook aan het doen was. Cynthia liep door naar het grote zwembad van de Gym, waar ze altijd haar gevechten hield, en sloot de deur zorgvuldig. Vervolgens liep ze naar haar vaste plek, aan de andere kant van het bad, en staarde even naar het water. De Pokéball van Gray had ze nog altijd in haar hand, maar ze liet hem nog niet tevoorschijn komen. Nog niet. Ze riep haar vier andere Pokémon bij haar, Alex zat al aan haar zijde. 'We gaan vandaag de eerste stap zetten in een project,' sprak de vrouw tegen haar Pokémon, waarna ze de bal van Gray omhoog hield. Drie van haar Pokémon, namelijk haar Lapras, Dewgong en Seadra, keken geschrokken naar de bal. De blik van Denise werd al gauw een boze blik en Cynthia glimlachte zwakjes. Alleen Shellby keek nieuwsgierig naar de bal. Hij had Gray immers nog nooit ontmoet. 'Ik weet dat jullie hem niet mogen, daar hebben jullie alle reden toe. Ik wil echter een poging wagen om hem te trainen. Voor Kenji.' Haar Pokémon reageerden allemaal anders. Sayo vond het wel een goed idee, maar Martin had zo zijn twijfels en Denise schudde haar kop. 'Ik weet dat het wat onmogelijk lijkt, maar ik weet zeker dat we Gray kunnen veranderen.' Een klein beetje wanhoop weerklonk nu door in haar stem. 'Het moet,' fluisterde ze, meer tegen haarzelf dan haar Pokémon. Ze rechtte haar rug al gauw weer en keek haar Pokémon aan. 'Goed, om de veiligheid van iedereen te garanderen, heb ik de Gym voor nu gesloten. Ik wil dat jullie in tweetallen plaats nemen aan weerszijden van het bad. Denise en Shelby, jullie aan de linkerkant en Sayo en Martin aan de rechterkant, op de kant graag, niet in het water.' Haar Pokémon deden wat hen gevraagd werd en begaven zich op de kant van het bad. Als Waterpokémon op het droge hadden Seadra en Lapras op dit moment zeer beperkte bewegingsruimte, maar Cynthia wilde dat de Pokémon Gray in toom hielden, mocht deze stennis gaan schoppen.

Even sloot de vrouw haar ogen, luisterde naar de stilte om haar heen en haalde diep adem. Ze opende haar ogen weer, keek even naar Alex, welke nog niet had bewogen en nog altijd naast haar zat, en richtte zich toen weer volledig op. Ze stak haar arm, met in haar hand de bal van Gray, naar voren en opende hem. Een rode flits kwam uit de bal, groot en imposant. De flits schoot naar het water en nam daar de immense vorm aan van een waterslang met en gigantisch grote bek en woeste ogen. Een luide brul kwam uit de bek van de Gyarados en hij keek wild om zich heen. Water kolkte over de rand van het bad en Cynthia's voeten terwijl de pokémon met zijn staart sloeg en in het bad ronddraaide. 'Hallo Gray,' sprak de vrouw tegen de Pokémon, 'Ken je mij nog?' De Gyarados draaide zich om, dook naar voren en hield een meter of twee voor haar halt. Zijn rode ogen keek woest naar haar, maar ergens kon ze wel zien dat hij haar herkende. De Waterpokémon staarde haar een tijdje aan, zag toen Alex, welke in een dreigende houding naast Cynthia stond en richtte zich toen in zijn volledige lengte op. Een soort honende lach, maar dan al grommend, kwam uit zijn bek en Cynthia haar mond vertrok in een streep. Ja, dit was echt de Pokémon van Boy, arrogant, asociaal en volledig overtuigd van zijn eigen kracht.

De vrouw had gezworen dat ze deze Pokémon nooit meer zou gebruiken, nadat ze hem jaren en jaren geleden van Boy had gekregen. Toen al was de Pokémon gewelddadig geweest, volledig getraind door Boy en eigenlijk gewoon gevormd om te verslaan en te "doden". Hij had hem aan haar gegeven, omdat zij van Waterpokémon hield en hij een nieuwe Pokémon wilde vangen. Ze wist nog goed de eerste keer dat ze Gyarados had gebruikt. De Pokémon had in een dubbelgevecht met Denise niet alleen de tegenstanders (Pokémon en trainer) volledig weggevaagd, hij had ook Denise en Cynthia aangevallen. Denise had haar Protect gebruikt en dus was de schade beperkt gebleven, maar zowel Cynthia als haar Pokémon hadden ingezien dat Gray levensgevaarlijk was. Ze had de Pokémon in zijn Pokéball gedaan en aan haar moeder in bewaring gegeven. Dit was zeventien jaar geleden. Al die jaren had de Gyarados in zijn Pokéball doorgebracht en dat was hem zeker niet goed bevallen. Woedend als hij ws voor die zeventien jaar van opsluiting, begon hij met zijn staart in het rond te slaan. Stukken van de tribune werden aan diggelen geslagen en ook Denise moest bukken om een aanval te ontwijken. 'Bevries hem!' riep Cynthia, waarop haar vijf Pokémon de Gyarados aanvielen met een combinatie van Ice Beam, Aurora Beam, Icy Wind en Icicle Spear. Gray vocht hard terug, maar werd uiteindelijk toch gevangen in een stuk ijs toen Denise Blizzard en Sheer Cold inzette. De Gym was nu bedekt met sneeuw en ijs en Cynthia had het aardig koud, maar de wilde Gyarados was bevroren. De vrouw zakte neer op haar knieën en staarde naar het woedende gezicht van de Gyarados. Waar was ze aan begonnen?

_________________
Terug naar boven Go down
avatar
Eren Cinistar


Profiel Vrouw Aantal berichten : 57
Poképoints : 46
Reputatie : 10
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? ma aug 26, 2013 10:19 am

Cerulean City. Eren had nooit gedacht dat hij zo snel voet zou zetten in een stad. Op klaarlichte dag. Tijdens het ‘spitsuur’. De rede die hem hier bracht, lag nogal ingewikkeld en hij stond op dit moment op het punt om de moed op te geven, om terug naar huis te keren, maar hij begreep dat dat juist geen optie was. Zijn probleem was zijn doel niet. Absoluut niet. Hij was klaar om wat dan ook voor ogen te komen. Nee, wat dat betreft zou hij voor niets of niemand uit de weg gaan. Wat hem echter wel tegenzat, was de drukte in deze straat. Ja, deze held op sokken had het absoluut niet op menigtes. Hoe meer mensen zich op één plek bevonden, hoe… “Kasai, wacht… Ik voel me niet zo lekker…” Beroerder hij zich voelde. Eren begaf zich naar één van de winkels en leunde vervolgens tegen de muur aan, waarbij hij ietwat naar voren zakte en eens goed in- en uitademde. Zijn Flareon kwam naar hem toegelopen en keek met een scheef grijnsje naar zijn trainer. Deze kon er zelf echter niet zo mee lachen. Hij vond het vreselijk om door een menigte te moeten lopen, maar niet alleen vanwege de slome pasjes die sommige mensen maakten. Hij werd letterlijk misselijk van zoveel mensen bij elkaar. Met pokémon had hij geen probleem, maar hier kon hij absoluut niet tegen. En dat was momenteel het enige obstakel op zijn pad. Kasai bleef zo staan wachten op zijn trainer, maar de jongeman had duidelijk moeite met zich te vermannen. Hoe zielig was het? Een volwassen vent die geveld werd door een vreemde afwijking. Eren gromde licht en kwam toen weer recht, proberend de golf van misselijkheid te negeren. Hij mocht nu niet stoppen. Hij moest doorgaan. Hij zou doorgaan.

Eren zette voort, wat voor Kasai weer een teken was om vooruit te lopen. Hoewel het langzaam ging, wist de blonde man toch zijn bestemming te bereiken. Het had hem veel meer tijd gekost dan hij had gehoopt, maar het ging erom dat hij was aangekomen. De Cerulean Gym. Als Grunt had hij er nu niks te zoeken, maar als Cinistar had hij er alles te zoeken als je het hem vroeg. Hier kon hij de vrouw vinden die jaren geleden door zijn broer was verlaten, omdat ze zwanger bleek te zijn. Boy had dan geen medelijden met haar gehad, maar Eren wist zeker dat het deels de schuld van zijn idiote broer was. Bovendien was Boy voor zijn verantwoordelijkheden weggerend. Hij wist het hele verhaal niet echt, maar iets in hem vertelde hem dat hij daar vandaag achter ging komen, zelfs al kwam hij alleen maar hierheen om zijn verontschuldigingen aan te bieden voor Boy. Eigenlijk wilde Eren alles behalve Boys naam noemen, het liefste zelfs vervangen met andere woorden, maar nu was hij volwassen. Het was niet meer zoals vroeger. Nu moest hij zich gedragen. Met een zucht keek hij naar de deuren van het gebouw, waarna hij zijn hand uitstrekte en één van de deuren vervolgens openduwde. Kasai was hem voor met door de deur te stappen, maar de jongeman merkte al snel dat hij niet welkom was. “Vandaag worden geen uitdagingen meer geaccepteerd. Mevrouw Claves is bezig,” sprak de baliemedewerkster. Eren schudde geduldig zijn hoofd, keek de vrouw voor een aantal tellen verveeld aan en opende toen zijn mond. “Ik ben hier niet om haar uit te dagen,” begon hij kalm. “Ik wil haar alleen even spreken.” Terwijl hij de vrouw achter de balie in zich opnam, zag hij dat haar gezicht vertrok. “Mevrouw Claves is bezig. Ze kan momenteel geen bezoek ontvangen.” Tch, het was duidelijk dat ze hem niet zomaar doorliet. Helaas was hij net zo koppig, of misschien nog wel koppiger. De jongeman opende opnieuw zijn mond om iets te zeggen, totdat zijn aandacht werd getrokken door Kasai, die luid grommend naar één van de overige deur stond te kijken.

Het ene moment stond Eren dom naar zijn pokémon te staren en het andere moment hoorde hij een luid gegrom, die haast als een lach kon worden omschreven. Vlug wisselde hij een blik uit met de baliemedewerkster en stormde toen op de deur af waar zijn Flareon net naar stond te grommen. Er was duidelijk iets aan de hand en dat iets ging goed mis. Eren duwde de deur open, waarna hij met grote ogen naar de enorme waterslang staarde. Een… Gyarados? Toen hij beter keek, zag hij dat een aantal pokémon bezig waren met een aantal pogingen om hem te bevriezen. Was de Gyarados de eigenaar van die brul geweest? Fronsend keek Eren het beest aan. Was hij soms door het lint gegaan? Op dat moment hoorde hij zijn eigen pokémon weer grommen. Terwijl de waterpokémon hun karwei afmaakten, stak de jongeman waarschuwend zijn hand naar Kasai toe. “Kalmeer. Het is al onder controle.” Zijn Flareon keek hem verbaasd aan en slaakte uiteindelijk een zucht. Waarom riep zijn trainer hem altijd een halt toe? Hij kon net zo goed vechten! Eren begaf zich inmiddels naar de vrouw die op de bevroren grond was neergezakt. Hij wist niet wat er aan de hand was, maar dat wilde hij eigenlijk ook niet weten. Hij kwam hier voor iets anders. “Cynthia Claves?” vroeg hij met een luide stem, terwijl hij voorzichtig op haar afliep. Hij wilde niet zomaar uitglijden en uitgelachen worden door zijn pokémon, die overigens meer moeite had met het ‘schaatsen’. Eren liet even een stilte vallen terwijl hij zich naar Cynthia begaf, waarna hij zijn hand naar haar toe reek om haar recht te trekken. “Ik ben Eren… Eren Cinistar. We moeten praten.”
Terug naar boven Go down
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? di aug 27, 2013 9:34 am

Cynthia sloeg haar handen voor haar gezicht. Dit was onmogelijk. Waarom had ze dit plan bedacht? Hoe kwam ze er in hemelsnaam bij dat ze deze Gyarados kon temmen? Boy had de Pokémon, zoals haar moeder haar al had verteld, verpest. Had ze nu werkelijk zo'n grote dunk van zichzelf dat ze dacht dat ze deze Pokémon wel even kon repareren? Sinds wanneer leed zij aan zoiets als grootheidswaanzin? Was het dat eigenlijk wel? Of was het gewoon wanhoop? Was deze actie een soort laatste, wanhopige daad van een moeder die haar zoon zo graag terug wilde, dat ze zelfs haar eigen leven ervoor op het spel wilde zetten? Het waren zoveel vragen en op geen enkele kon de vrouw antwoord geven. Waarom was ze hier toch aan begonnen? In de verte was het geluid van openslaande klapdeuren te horen, maar de vrouw was te veel met zichzelf bezig om het op te merken. Ze staarde tussen haar vingers door naar de bevroren Gyarados. Hoe lang zou het ijs hem kunnen tegenhouden? Hoe lang was ze eigenlijk van plan de Pokémon zo bevroren te laten? Tot ze een manier had bedacht om hem onder controle te houden? Misschien kon ze hem beter meenemen naar zee, dan kon hij zich daar lekker uitleven. De vrouw sloot haar ogen. Nee, dat was ook geen optie. De Pokémon zou er dan zeker weten vandoor gaan en dan was ze hem kwijt. Maar was dat wel zo erg? Was ze deze Pokémon niet liever kwijt dan rijk?

Een plotselinge stem, luid en mannelijk, sprak haar naam. De blauwharige vrouw liet haar handen zakken en keek op naar een voor haar totaal onbekende man, welke haar zijn hand toereikte om haar overeind te helpen. 'Wie..?' kon de vrouw enkel uitbrengen terwijl ze zich overeind liet helpen door de man. Wie was dit? En wat deed hij hier in haar Gym? Had ze niet tegen haar baliemedewerkster gezegd dat ze niet gestoord wilde worden? Ze wilde net een woedende blik op haar werkneemster werpen, toen de man zich voorstelde. Met een schok liet ze zijn hand los, waardoor ze weer op de grond terecht kwam, daar ze nog maar halverwege het overeind komen was geweest op het moment dat hij zijn naam had genoemd. Cinistar. Ze had nooit verwacht dat ze die naam ooit weer uit de mond van iemand zou horen, een man nota bene. Was hij familie van haar ex? Wie was hij? En wat deed hij hier? De man verklaarde enkel dat ze moesten praten. Cynthia wierp de man een blik van vermengde gevoelens toe. Ze vertrouwde hem niet, puur om zijn achternaam en mogelijke link met Boy. Ze was echter ook iemand die mensen altijd een kans gaf, ook al had dit haar menig maal in de problemen gebracht. 'Waarover?' bracht de vrouw enkel uit. 'en wie ben je?' De man mocht zich dan wel voor hebben gesteld als Eren Cinistar, maar dan wist ze nog altijd niet precies wíe hij was.

_________________
Terug naar boven Go down
avatar
Eren Cinistar


Profiel Vrouw Aantal berichten : 57
Poképoints : 46
Reputatie : 10
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? di aug 27, 2013 10:14 am

Eren voelde een grip op zijn uitgestoken hand, wat een teken voor hem was om zijn vingers om de aangegeven hand te wikkelen en de vrouw recht te trekken. Toen hij zich echter voorstelde, liet Cynthia zijn hand meteen los, met als gevolg dat ze terug op de grond viel. De neiging om naar haar te fronsen kon hij nog net onderdrukken, vooral omdat hij enkele tellen later begreep waarom ze hem zo plots los had gelaten. Ondanks het feit dat ze nu wel weer terug op de grond zat, omdat ze nog niet helemaal recht had gestaan. Hij richtte zijn bruine ogen op de gymleader, waardoor hij de blik in haar ogen zag. Er was zoveel in te zien dat Eren niet meer wist waar hij moest beginnen. Kwam dit werkelijk waar alleen maar door zijn achternaam? Door Boy? Wat had die idioot in Arceusnaam uitgespookt? Al snel wist de vrouw zijn aandacht te trekken door te spreken. Hierdoor kreeg hij ook weer de bekwaamheid om zijn mond open te trekken. Waar moest hij beginnen? Misschien moest hij eerst zelf maar bepaalde dingen uitleggen, zodat het voor Cynthia ook weer wat was opgehelderd. Met een simpele beweging propte Eren zijn handen in zijn zakken. “Zoals ik al zei; ik ben Eren Cinistar,” begon hij, waarbij hij ongemakkelijk wegkeek, maar een kwade frons op zijn voorhoofd liet verschijnen toen hij zich bedacht dat hij beter uit moest gaan leggen. “… De broer van die lafaard die je achterliet met een kind.” Oké, dat was misschien niet de juiste woordkeus. Of misschien wel. Het lag er maar aan hoe Cynthia dit op wilde vatten. Waarschijnlijk vond ze Boy net zo’n kwal als hij, hoewel hij dat ergens ook wel betwijfelde. Als er iemand was die de man niet uit kon staan, dan was het zijn eigen, jongere broertje wel. Eren zuchtte, haalde zijn handen weer uit zijn zakken en richtte zijn volledige aandacht weer op Cynthia. “En daarom ben ik hier,” sloot hij zijn korte uitleg af.

Wederom liet de jongeman een korte stilte vallen. Het was moeilijk om je verontschuldigingen aan te bieden, vooral als je het zelf niet eens gedaan had. Dit was vast niet genoeg voor Cynthia om Boy te vergeven, maar dat was Erens doel ook niet geweest. Wat boeide het hem nou dat ze wilde dat zijn broer in de hel zou wegrotten? Niks. Nada. Noppes. Zo dacht hij er ook over. Hij kon er echter niet mee leven dat de vrouw ongeveer dertien jaar in haar eentje voor haar kind had moeten zorgen, in haar eentje, omdat de vader de benen had genomen. “Ik weet dat dit veel te laat is en dat ik niet de juiste persoon ben… Maar in naam van de andere Cinistars kom ik mijn verontschuldigingen aanbieden voor mijn broer,” vertelde hij uiteindelijk. Goed, het was eigenlijk alleen uit naam van z’n eigen, maar hij betrok zijn ouders er ook maar even bij. Hoewel ze vast ergens mis waren gegaan met de opvoeding van Boy, hadden ze verder niks verkeerds gedaan. De blik in zijn ogen verzachtte. Ondanks dat hij Cynthia niet echt kende, voelde het niet goed om haar zo… Eren aan te kijken. Zelfs al was het moeilijk om zijn welbekende verveelde blik van zijn gezicht te vegen. Voor deze ene keer maakte hij echter een uitzondering, hoe moeilijk het ook was. Als hij dit niet had gedaan, dan had hij er waarschijnlijk spijt van gekregen.
Terug naar boven Go down
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? wo aug 28, 2013 7:08 am

Vanaf de grond keek Cynthia omhoog naar de man die dezelfde achternaam droeg als haar ex. Op wat voor manier was hij aan hem gelinkt? Was hij een broer? Een neef? Een verre neef van zijn moeders broer? Boy had haar nooit wat verteld over zijn familie. De vrouw had soms zelfs het idee gehad dat de man geen familie hád, maar toch stond hier iemand met dezelfde achternaam als hij, de man die haar had achtergelaten met de, toen nog ongeboren, Kenji. Wat kwam de man doen? Waarom had hij haar opgezocht? Had Boy hem soms over haar verteld, en was hij nu hier om te kijken wat er van haar geworden was? Kwam hij zich soms om haar verkneukelen? Haar uitlachen en daarna in geuren en kleuren aan Boy vertellen wat voor een mislukkeling ze was geworden? Toegegeven, zo’n grote mislukkeling was ze niet, ze had het immers tot Gymleidster geschopt, maar goed. De man verklaarde nogmaals dat hij Eren Cinistar was, iets was de vrouw nu inmiddels wel wist, en voegde er toen eindelijk wat meer informatie aan toe; ‘… De broer van die lafaard die je achterliet met een kind.’

Ongelovig keek de vrouw op naar de man. Zijn broer? Boy had haar nooit verteld over een broer, but then again, ze had nooit wat over familie gehoord, zoals ze al eerder tegen zichzelf had gezegd, dus dit had ze niet helemaal verwacht. De man verklaarde dat dit ook de reden was dat hij hier was, iets wat voor Cynthia nog niet echt veel duidelijkheid schepte. Waren haar eerdere angsten dan waar? Was hij hier om haar uit te lachen en te rapporteren aan Boy? De vrouw balde haar vuist. Dus Boy had niet eens het lef om dat zelf even te doen? De laffaard! Langzaam en wat onbeholpen krabbelde de vrouw overeind. Alex voegde zich bij haar en zette twee passen schuin voor haar, zijn blik strak op Eren en zijn Flareon gericht. ‘Waarom ben je hier?’ vroeg de vrouw. Ze wilde meer duidelijkheid, want op dit moment was de man erg wazig tegen haar. Als hij zijn broer was, prima, maar wat deed hij dan hier? Wat wilde hij van haar? Het antwoord dat kwam was nog onverwachter dan het feit dat Eren de broer was van Boy; hij kwam zijn excuses aanbieden voor zijn broer. Wacht, voor zijn broer als voor het gedrag van zijn broer? Of voor zijn broer als in namens zijn broer omdat die te laf was om het zelf te doen?

Cynthia stond daar een tijdje, stilzwijgend, ongelovig starend naar Eren. Wat moest ze hier nou op zeggen? Haar ogen gleden naar Alex, welke zijn blik een aantal seconden losmaakte van Eren en zijn Flareon, om oogcontact te maken met haar. Vervolgens keek de Vaporeon naar de bevroren Gray, waarna hij weer naar de man en zijn Pokémon staarde. Cynthia volgde zijn blik, naar de Gyarados die nog altijd in het ijs zat. Hoewel hij bevroren was, bewogen zijn vuurrode ogen nog steeds, en deze keken haar woedend aan. De vrouw draaide een kwartslag, zodat ze met haar gezicht en lichaam naar de Gyarados gekeerd stond. ‘Ik-,’ begon de vrouw, zoekend naar woorden. ‘Ik.. weet niet zo goed wat ik hiermee moet,’ maakte ze haar zin af. Wat moest ze zeggen? Dank je wel voor het excuus? Of moest ze tegen Eren zeggen dat hij nog zo vaak zijn excuses aan kon bieden, ze Boy nooit zou vergeven? Cynthia staarde naar de Gyarados, welke woedend terug staarde. Ze zou Boy inderdaad nooit vergeven, daarvoor had hij te veel schade aangericht. Zuchtend sloot ze haar ogen even, boog haar hoofd naar voren en bleef zo even staan. Vervolgens hief ze haar hoofd weer op en wende zich weer tot Eren. ‘Ik zal hem nooit vergeven.’

_________________
Terug naar boven Go down
avatar
Eren Cinistar


Profiel Vrouw Aantal berichten : 57
Poképoints : 46
Reputatie : 10
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? wo aug 28, 2013 9:06 am

Een lange stilte viel nadat hij zijn woorden had gesproken. Eren liet zijn bruine ogen op de vrouw voor hem vallen, waardoor hij de ongelovige blik in haar ogen opmerkte. Oké, die blik had hij ergens ook wel verwacht, maar hij wist eigenlijk niet waarvoor. Waarom keek ze hem zo aan? Was het niet te geloven dat een Cinistar naar haar toe was gekomen om z’n excuus aan te bieden, zelfs al was hij de verkeerde van de twee? Was het niet te geloven dat Boy een broer had? Eren wist, zonder twijfel, dat zijn oudere broer het nooit over zijn familie had gehad. Vooral niet over hem. En als hij dat wel al had gedaan, had hij vast alleen maar slechte dingen rondgebazuind over het Cinistar gezin. Vooral over weerloze, kleine Eren. De gedachte alleen al maakte hem opnieuw kwaad. Bah, hoe had Cynthia het ooit met hem uit kunnen houden? Had ze dat eigenlijk wel? Hij mocht geen conclusies trekken zonder bewijs. Wie weet had hij de vrouw toentertijd wel verlijdt en toen met de gebakken peren laten zitten. Dat was wel een actie die hij van Boy zou verwachten. Eren merkte dat de vrouw van hem naar haar Vaporeon keek en vervolgens haar blik liet doorglijden naar de bevroren Gyarados. Hij volgde haar voorbeeld en richtte zijn aandacht nu ook op de bevroren waterslang. Wat was het verhaal hierachter, eigenlijk? Hij vond het maar heel vreemd dat Cynthia haar eigen pokémon moest laten bevriezen om hem te laten kalmeren. Niet dat de pokémon er echt kalm uitzag… Hij keek nog altijd even woedend op hen neer. Een frons verscheen op Erens voorhoofd, zich afvragend wat er mis was met de Gyarados. Waarom was hij doorgeslagen? Was er een aanleiding of was hij altijd zo? Genoeg vragen spookten door zijn hoofd, maar die besloot hij, zoals altijd, voor zichzelf te houden. Hij kwam vast nog wel achter de antwoorden hierop en zo niet, dan had hij gewoonweg pech.

‘Ik-,’ hoorde hij, waardoor hij zijn bruine ogen weer op de blauwharige vrouw richtte. Zo belangrijk vond hij de Gyarados nu ook weer niet. ‘Ik.. weet niet zo goed wat ik hiermee moet.’ Hoewel het zacht was, en waarschijnlijk niet zo goed zichtbaar, knikte hij begrijpelijk. Zelf zou hij ook niet weten hoe hij op zoiets moest reageren, maar hij vond gewoon dat het nodig was en als hij eenmaal iets in zijn hoofd haalde, was het moeilijk dat er weer uit te krijgen. Daar was hij gewoon te hardhoofdig voor. Een zucht werd geslaakt, waardoor Eren het idee kreeg dat Cynthia nog niet klaar was. Natuurlijk was ze dat niet. Ze had meer bedenktijd nodig dan dat. Geduldig wachtte hij haar oordeel af, die sneller leek te komen dan hij had gedacht. Wat ze zei, had hij eigenlijk al verwacht. Boy kon niet vergeven worden. Dat was ook niet zijn intentie geweest. Zelf kon hij zijn oudere broer ook niet vergeven, dus verwachtte hij niet van anderen om dat wel te doen. Waarom zou hij? “Het was niet mijn bedoeling om voor Boys vergeving te vragen,” begon hij uiteindelijk. “Ik ben alleen gekomen om de Cinistar naam verder te zuiveren. Wat je van Boy denkt, interesseert me eigenlijk niet. Voor zover ik weet zijn we enkel broers qua bloedlijn. Meer niet.” Terwijl hij sprak, keek hij geen enkel moment weg van Cynthia. Meestal als hij de waarheid sprak, keek hij diegene recht in de ogen aan. Dit was geen uitzondering. “Ik weet alleen dat hij je verlaten heeft. Meer werd me niet verteld… Het spijt me dat het zo lang heeft geduurd voordat iemand eindelijk kwam opdagen, maar een jaar geleden wist ik nog niet eens dat ik een nichtje of neefje had,” legde hij uit. Het enige excuus dat hij had, was dat hij niet in deze regio was geweest voor een vreselijk lange tijd. Waarom het hem daarna nog wat meer tijd had gekost, dat wist hij niet, maar hij was er nu eindelijk. Niet dat Cynthia daar veel blijer van kon of moest worden. Misschien vond ze het zelfs helemaal niks dat er een Cinistar voet had gezet in haar gym. Het had echter zijn interesse getrokken, dus wilde hij er meer over weten. “Als het niet teveel gevraagd is… Zou ik dan jouw kant van het verhaal mogen horen?”
Terug naar boven Go down
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? za aug 31, 2013 2:41 am

Cynthia keek naar Eren, welke terug keek. Zijn ogen waren, god zij dank, anders van kleur dan die van Boy. Het was voor haar al confronterend genoeg dat Kenji dezelfde ogen had als zijn vader. Als Eren ook nog eens die felgroene ogen had gehad, dan had ze zeker weten nu jankend op de vloer gelegen. De man begon de spreken en Cynthia was even verbaasd te horen dat de man niet was gekomen om te vragen voor Boys vergeving. Met een doordringende blik die haar kippenvel gaf, verklaarde de man dat hij enkel de Cinistar familienaam kwam zuiveren en dat ze van Boy mocht denken wat ze wilde, het kon hem niks schelen. Uit zijn woorden kon de vrouw wel opmaken dat ook Eren Boy niet mocht. Wat er tussen die twee gebeurd was, was echter niet haar zaak, al kon ze wel raden dat het te maken had met Boys rotte persoonlijkheid. ‘Ik weet alleen dat hij je verlaten heeft. Meer werd me niet verteld… Het spijt me dat het zo lang heeft geduurd voordat iemand eindelijk kwam opdagen, maar een jaar geleden wist ik nog niet eens dat ik een nichtje of neefje had,’ vertelde de man verder.

Cynthia sloeg haar ogen neer. Dus Boy had zijn familie nooit verteld over haar, laat staan over zijn kind. Ze kon zichzelf wel slaan. Natuurlijk had hij dat nooit verteld. Het interesseerde hem niet, het kon hem niks schelen. Een jaar geleden pas had Eren het gehoord. Een jaar geleden. Toen was Kenji al twaalf jaar. Het had die kerel gewoon twaalf jaar gekost om te zeggen dat hij vader was!? De vrouw balde haar vuisten, woede welde in haar op. Hoe had ze ooit voor die kerel kunnen vallen? ‘Als het niet teveel gevraagd is… Zou ik dan jouw kant van het verhaal mogen horen?’ De woorden van Eren maakte haar wakker uit een woedende uitbarsting in haar hoofd. Met grote ogen keek ze de man aan, niet wetend of ze nu boos, verdrietig of geschrokken moest zijn. Het verhaal, van haar kant horen? ‘Wat heeft Boy je verteld?’ vroeg ze achterdochtig. De vraag was eruit voor ze er erg in had. Ze sloeg haar ogen neer en verontschuldigde zichzelf. ‘Sorry, het is alleen.. Ik heb het verhaal nooit aan iemand verteld, behalve aan mijn ouders. Zelfs Kenji weet niet meer dan dat zijn vader mij heeft verlaten voor zijn geboorte.’ Ze zuchtte. Ze had een aantal keren overwogen de jongen het hele verhaal te vertellen, hij had er namelijk ook meerdere malen naar gevraagd, maar steeds had ze het niet over haar hart en lippen kunnen verkrijgen het te vertellen.

Haar blik gleed weer omhoog, over Eren, en toen weer opzij naar de Gyarados. Eigenlijk moest ze Gray terug laten keren in zijn Pokéball, dat zou hem meer kalmeren dan verblijven in deze bevroren toestand, maar ze voelde er maar bar weinig voor om de Pokémon te ontdooien. Hij had al genoeg schade aangericht. Ze richtte haar blik op wederom op Eren en zuchtte opnieuw. ‘Het is nogal een lang verhaal, als je het echt wilt horen. Heb je tijd?’

_________________
Terug naar boven Go down
avatar
Eren Cinistar


Profiel Vrouw Aantal berichten : 57
Poképoints : 46
Reputatie : 10
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? di sep 10, 2013 8:57 am

Hoewel hij nu aan het woord was, ontging Eren niets. De manier waarop Cynthia omlaag keek toen hij meedeelde dat hij een jaar geleden nog niet eens van haar bestaan afwist, hoe de vrouw haar handen tot vuisten balde… Zijn bruine ogen registreerden alles. ‘Wat heeft Boy je verteld?’ vroeg ze uiteindelijk. Aan haar stem was te horen dat ze niet al te blij was met het nieuws, maar dat was eerder al te zien aan haar houdingen. Bovendien hoorde hij achterdocht, waardoor hij het gevoel kreeg dat ze hem niet geheel vertrouwde. Niet dat zoiets een wonder was. Hij was een Cinistar. Daar was altijd wel iets mis mee. Was het niet Boy met zijn veel te grote ego, dan was het hem wel. Eren had ook genoeg slechte karakteristieken, dat wist hij zelf ook wel. “Boy zelf heeft me niks verteld. Ik heb het van mijn ouders gehoord,” legde hij uit. Waarschijnlijk zou zijn broer tegen hem opscheppen over wat voor een vangst hij aan de haak had geslagen en weer had verlaten na één nacht, maar het belangrijkste deel weglaten. Daar zag hij Boy tenminste wel voor aan. “Ik heb hem niet echt meer gezien nadat ik zelf op reis ben gegaan, zo’n negen jaar geleden.” Meer dan dat vertelde hij niet. Niet omdat hij Cynthia niet vertrouwde, of dat hij het niet wilde zeggen vanwege privéredenen, maar meer omdat hij het niet nodig vond. Bovendien hoorde dit gesprek niet om hem te gaan. Dat zou hij niet eens willen. De gymleader verontschuldigde zich en legde uit dat alleen haar ouders de hele situatie kenden. Eren wuifde echter die verontschuldiging weg. Het was niet de bedoeling dat zij nu ook ging doen waar hij voor was gekomen.

Het volgende moment gaf ze hem de keuze om het verhaal nu aan te horen of niet. Ze vroeg of hij tijd had. Zijn bruine ogen gleden even naar de bevroren Gyarados, die hij verveeld aankeek, en toen weer terug naar de blauwharige vrouw. Natuurlijk had hij tijd. Wanneer had hij die niet? Als hij op een missie was, maar die had hij nu niet. Bovendien was hij op eigen houtje hierheen gewandeld en dat had hij niet gedaan om even vijf minuten binnen te zijn. Dan was het die tocht door de stad niet waard geweest. Nee, hij was niet voor niks kotsmisselijk geworden midden in Cerulean City. “Ik heb tijd,” antwoordde hij. Zeeën van tijd. Dat vertelde hij echter niet. Dat was weer teveel informatie. Eren keek opzij, naar de tegenovergestelde richting van het bad en kreeg de tribune in het oog. Als het werkelijk zo’n lang verhaal was, dan ging hij liever zitten. Terwijl hij zijn bruine ogen weer op Cynthia richtte, liep hij langzaam en voorzichtig naar de tribune om te kunnen zitten, bang dat hij alsnog uit zou glijden wanneer hij te grote stappen maakte. Eenmaal zijn bestemming bereikt, nam hij rustig plaats, klemden zijn handen om de rand van zijn zitplaats en staarde afwachtend naar de gymleader. “Dus neem jij ook maar de tijd.”
Terug naar boven Go down
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? za okt 19, 2013 5:10 am

Een zwakke glimlach verscheen op Cynthia haar lippen toen de man aangaf dat hij tijd had. 'Oké,' reageerde ze, niet goed wetend wat ze daar verder nog aan toe zou moeten voegen. Eren liep naar de tribune om daar te gaan zitten en Cynthia bleef weifelend achter. Wilde ze het eigenlijk wel vertellen aan deze, voor haar, wildvreemde man? Eren was de broer van haar door haar zo gehate ex, maar ze had nooit van zijn bestaan af geweten. Haar ouders waren de enigen die het verhaal omtrent Boy kenden en Kenji wilde ze het pas vertellen wanneer hij ouder, een jaar of zestien, was. Ondanks het feit dat Eren nog een vreemde voor haar was, wilde een deel van haar het hem dolgraag vertellen. Eren kende Boy waarschijnlijk beter dan zijzelf, en hij zou dan misschien wat licht kunnen werpen op het gedrag van haar ex, de reden achter zijn "vlucht" zodra hij hoorde dat ze zwanger was en waarom hij daarna nooit meer iets van zich had laten horen. Het waren vragen waar ze zelf wel antwoorden voor had, maar waren dat wel eerlijke antwoorden? Waren haar antwoorden niet te veel gevoed door haat, waardoor ze er verkeerd naar keek? Wie weet, wie weet was Eren wel haar verlossende antwoord.

Na even aarzelen liep ze naar Eren toe en nam naast hem plaats op het bankje van de tribune. Ze haalde even diep adem en begon toen te vertellen; 'Ik heb Boy ontmoet op mijn reis door Kanto, nu ongeveer veertien jaar geleden. Ik was toen zelf een jaar of veertien en druk aan het trainen met mijn Waterpokémon. Mijn weg kruiste die van Boy en hij daagde me uit voor gevecht. Zijn Pokémon waren sterk, té sterk dan eigenlijk gezond voor hen was als je het mij vraagt, maar toch wist ik er een gelijk spel van de maken. Boy en ik besloten samen verder te reizen, aangezien we allebei dezelfde kant op moesten en ik wilde dolgraag bij hem in de buurt blijven, want ik vond hem ontzettend knap. Al gauw had ik wel door dat ik ontzettend verliefd op hem was, en Boy gaf mij het gevoel dat hij ook van mij hield. Ik negeerde de waarschuwingen van Alex en de verafschuwde blikken van mijn andere Pokémon terwijl we vochten tegen andere trainers of wanneer we toekeken hoe Boy vocht in de Gym. Ik was verblind door liefde.' Even zweeg de vrouw. Tijdens het vertellen had ze enkel en alleen naar haar handen gestaard en ze keek even opzij naar Eren, vervolgens naar haar bevroren Gyarados en toen weer naar haar handen terwijl ze nogmaals diep adem haalde. 'Boy en ik zijn zeker een jaar of twee samen op reis geweest en we waren inmiddels allebei zestien toen we in een dorp aankwamen waar een grootschalig feest aan de gang was, compleet met alcohol en al het andere waar ouders hun kinderen tegenwoordig maar al te graag bij uit de buurt houden.' Een zwakke glimlach speelde nu op haar lippen terwijl ze nerveus met haar handen en vingers wriemelde. 'Naïef als we waren dronken we wat, werden dronken en ja, wat er daarna gebeurde kun je denk ik wel raden.' Haar wangen hadden inmiddels een dieprode kleur gekregen en ze had het aardig warm. 'Een maand ofzo later kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik schrok me kapot en vertelde het aan Boy, hopend dat hij wist wat we nu moesten doen, maar voor ik het wist was hij er 's avonds vandoor gegaan toen ik sliep. Hij liet me achter, nog altijd zwanger, zonder ook maar een briefje achter te laten. Ik was ver van huis, en toen ik eenmaal mijn ouders had bereikt was ik te ver in mijn zwangerschap om een abortus te laten plegen. Gelukkig steunden mijn ouders me en nog geen jaar later, op mijn zeventiende, kwam Kenji.'

Er was nu een glimlach op haar lippen verschenen en ze keek op, naar Eren. 'Kenji was het mooiste wat ik ook had gezien. Hij had prachtig, blauw haar en straalde, ondanks zijn ogen. Hij heeft Boy's ogen geërfd, helaas.' Even trok ze een mondhoek op in een zwak glimlachje, waarna ze naar Gray keek. 'Gray heb ik ongeveer een maand voor het festival van Boy gekregen, onder het mom "dan heb jij ook eindelijk een sterke Pokémon". Ik heb hem, sinds Boy me had verlaten, niet meer gebruikt. Gray was, en is nog steeds, helemaal verpest van binnen.' Een zoveelste zucht verliet haar mond. 'Ik had gehoopt dat ik hem zou kunnen "temmen", zodat ik hem aan Kenji kan geven. Hij heeft er waarschijnlijk meer aan dan ik. Ik kan niks met een Gyarados, zeker niet met het agressieve karakter dat hij heeft.' Ze zweeg even en keek toen weer naar Eren. 'Nou, nu weet je het hele verhaal.' Ze glimlachte even zwakjes, aaide Alex over zijn kop en stond toen op. 'Tijd om die lomperik te ontdooien dacht ik zo.' Ze wist niet wat het was, maar het vertellen van het verhaal aan Eren had een soort nieuw vuur in haar doen ontwaken. Ze zou Gray temmen en hem aan Kenji geven, koste wat het kost.

_________________
Terug naar boven Go down
avatar
Eren Cinistar


Profiel Vrouw Aantal berichten : 57
Poképoints : 46
Reputatie : 10
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? zo nov 10, 2013 8:41 am

Eren merkte vrijwel meteen dat Cynthia nog steeds twijfelde. Hij begreep het wel, maar hij wilde ook het verhaal eindelijk horen. Ondanks dat drong hij niet aan. Integendeel, hij wachtte geduldig tot ze er zelf mee zou komen. Hij had niet voor niks gezegd dat ze de tijd mocht nemen, want hoewel hij erg nieuwsgierig was, was hij ook vrij geduldig. Zijn bruine ogen stonden op haar gericht, wachtend tot er beweging kwam en de vrouw naast hem plaats nam. Tijdens dit korte moment verliet zijn blik Cynthia niet; zelfs niet toen ze naast hem ging zitten. Hierdoor merkte hij dat ze nog eens diep adem haalde voordat ze aan haar verhaal begon. Eren luisterde aandachtig, maakte af en toe een begripvol geluid om aan te geven dat hij niet afgeleid raakte en bleef stil op zijn plaats zitten. Het eerste deel van haar verhaal ging over hoe ze Boy ontmoette en hoe ze als een blok voor hem was gevallen, iets wat hij zelf gewoon niet kon bevatten, maar hij begreep haar wel. Hij was niet hier om haar beoordelen op haar vreselijke smaak in jongens. Ze vertelde hoe ze zwanger van hem raakte en hoe hij haar zomaar achterliet, zonder ook nog maar één woord eraan vuil te maken. Dit zorgde ervoor dat Eren zijn grip op de stoelrand verstevigde en zijn knokkels wit wegtrokken. Voordat hij echter een opmerking daarover wilde maken, slikte hij het naar binnen. Cynthia had er niks aan als hij op zijn broer ging haten. Bovendien leek ze nog niet klaar te zijn met haar verhaal.

Voor de eerste keer sinds ze was begonnen met vertellen, keek ze hem recht aan, terwijl een glimlach rond haar lippen verscheen. Vervolgens vertelde ze hem over Kenji. Hoe hij hetzelfde kleur haar als zijn moeder had, maar toch de ogen van Boy had gekregen. Dezelfde ogen die hem voor een hele lange tijd argwanend hadden aangekeken wanneer ze ruzie hadden en waarschijnlijk dezelfde ogen die Cynthia pijnlijke herinneringen gaven. Eren keek nu, net als de vrouw naast hem had gedaan, naar de Gyarados in het bad. Het was ooit Boy’s pokémon geweest, wat meteen die woeste blik in zijn ogen verklaarde. Gyarados mochten van nature dan een wilde blik hebben, maar er was iets… Aparts aan die van deze waterpokémon. Eren liet een diepe zucht horen toen Cynthia klaar leek te zijn met haar verhaal. Zijn broer had veel aangericht en het ergste was nog dat het niet meer te fiksen was. Dat idee irriteerde hem mateloos. “Bedankt, Cynthia,” sprak hij uiteindelijk. Hij had niet echt iets gezegd tussen haar verhaal door, maar dat had hij ook niet nodig gevonden. Ook zijn mondhoeken krulden ietsje omhoog toen hij haar bedankte, iets wat hem na al die jaren nog altijd moeizaam afging. Gelukkig dacht hij daar dit keer niet over na, anders was glimlachen echt een onmogelijke opdracht voor hem. “Het spijt me ontzettend dat je voor een groot deel in je eentje hier doorheen moest,” vervolgde hij. Eren wist dat haar ouders af en toe hebben ingesprongen waar nodig was, aangezien ze hem had verteld dat ze haar hadden gesteund. Iets wat meer dan logisch was.

Cynthia stond op en deelde mee dat ze de Gyarados wilde bevrijden. Eren betwijfelde of dat wel een goed idee was, maar hij snapte al snel dat ze de pokémon maar al te graag wilde temmen voor haar zoon. Zijn bruine ogen gleden zoekend rond, proberend zijn eigen pokémon te spotten. Hij vond de Flareon al snel aan de rand van het bad, waar de pokémon in de weerspiegeling van het water leek te staren. Ook Eren kwam nu recht, terwijl hij naar Kasai floot en zijn aandacht daarmee wist te trekken. Een snelle beweging met zijn hoofd maakte de Flareon duidelijk dat hij naar hem toe moest komen. Gehoorzaam kwam zijn partner naar hem toe en werd hij afwachtend aangekeken. “Het kan zo nogal ruig worden,” gaf de jongeman enkel als antwoord, waarna hij de blauwharige vrouw weer aankeek. “Kan ik anders nog ergens mee van dienst zijn?”
Terug naar boven Go down
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? za nov 16, 2013 12:28 pm



Toen ze klaar was met vertellen bedankte Eren haar. Een flauwe glimlach verscheen op haar lippen. ‘Nee, jij bedankt. Ik merk nu pas aan mezelf hoezeer ik het nodig had om het hele verhaal aan iemand te vertellen.’ Ze knikte toen de man zei dat het hem speet dat ze het grotendeels in haar eentje had moeten doen met Kenji. ‘Mijn ouders hebben geholpen waar ze konden, dat scheelde een heleboel. Ik denk niet dat ik het zonder hen gered zou hebben,’ beaamde ze. Zelfs mét de hulp van haar ouders was Kenji een hele opgave geweest, want het was een opstandig kind, toen al en nu nog steeds. Ze glimlachte naar de man, welke meer empathie voor haar had opgebracht dan ze ooit had verwacht van een vreemde, helemaal een vreemde die de broer van haar ex-vriend bleek te zijn.

Een vastberaden blik verscheen in haar ogen en ze stond op, waarna ze mededeelde dat het tijd was om Gray te ontdooien. Eren stond ook op en floot zijn Flareon bij zich, welke over de rand van het bad in het water had staan staren. Even glimlachte ze toen de man tegen de Flareon zei dat het zo dadelijk nogal ruig kon gaan worden. Ja, ruig ging het zeker worden, maar Cynthia ging het proberen. ‘Kan ik anders nog ergens mee van dienst zijn?’ vroeg de man aan haar, waarna Cynthia even nadacht. ‘Ik zou het wel fijn vinden als je hier even zou willen blijven, voor het geval het mis gaat,’ sprak ze, gebarend naar Gray. ‘Als het mis gaat vind ik het toch wel fijn om te weten dat er nog iemand is die me rugdekking kan geven.’ Ze hoopte voor Eren dat hij meer Pokémon had dan alleen de Flareon, want de kleine Vuurpokémon zou maar barweinig kunnen beginnen tegen deze woeste Gyarados.

Haar blik gleed van Eren naar Gray. De Gyarados keek nog altijd woedend, maar zijn ogen bewogen al wel weer; het ijs was aan het smelten. Op dit tempo zou het wel even duren voor de Pokémon ontdooide, maar hoe wilde ze hem eigenlijk sneller uit het ijs krijgen dan nu, maar toch niet zo snel dat hij er in één keer uit kwam? Weifelend gleed haar blik naar de Flareon van Eren. ‘Eren?’ begon ze langzaam. ‘Zou jij met jouw Flareon voor mij heel langzaam het ijs kunnen laten smelten?’ Ze keek hem vragend aan. Het was dat, of haar eigen Pokémon de Gyarados aan laten vallen en zo het ijs stuk te slaan, wat de Pokémon in het ijs waarschijnlijk alleen maar pissiger zou maken. Dit was de beste optie.

_________________
Terug naar boven Go down
avatar
Eren Cinistar


Profiel Vrouw Aantal berichten : 57
Poképoints : 46
Reputatie : 10
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? ma nov 18, 2013 10:41 pm

Eren knikte naar haar toen hij bedankt werd. Ze gaf zelf al aan dat ze dit nodig had gehad en hij was blij dat hij, ondanks alles, toch nog een dienst aan haar had kunnen bewijzen. Zelfs al waren ze complete vreemden van elkaar. Vreemden die door een vreemde twist in het lot elkaars paden kruisten. Ergens was hij wel blij dat hij die menigte had getrotseerd om hier te komen. Dat hij überhaupt de moeite had genomen om hierheen te gaan. Het gaf hem een voldaan gevoel en die had hij al een tijdje niet meer gevoeld. Dat was dan ook de rede waarom hij vroeg of hij nog kon helpen met iets. Het was misschien niet genoeg om op te kunnen draaien voor wat zijn broer had geflikt, maar hij zou zich nog erger voelen als hij de ruimte verliet zonder verder nog iets te betekenen voor de gymleader. Waarom wist hij niet; hij vond gewoon dat hij nog iets moest doen. En die opdracht kwam sneller dan hij had gedacht. ‘Ik zou het wel fijn vinden als je hier even zou willen blijven, voor het geval het mis gaat,’ hoorde hij haar zeggen, waarbij ze naar de Gyarados gebaarde. Wederom knikte hij. Dat ze hiermee hulp vroeg was begrijpelijk – zelf zou hij het immers ook niet in zijn eentje op durven nemen tegen een wilde Gyarados. Of hij ook daadwerkelijk iets kon uitrichten, mocht Gray weer uitbarsten, was een tweede. De enige pokémon die hij had was Kasai en dat was een vuurtype. Vuur was absoluut niet effectief tegen water. Verre van zelfs. Andersom deed het wel weer veel, maar gelukkig kende Kasai ook andere aanvallen die niet van het vuurtype waren. Nee, zijn Flareon zou zich prima kunnen redden.

Zijn aandacht werd getrokken door Cynthia, die zijn naam uitsprak in een poging om zijn aandacht te trekken. Het lukte; zijn bruine ogen gleden al snel naar de blauwharige vrouw. ‘Zou jij met jouw Flareon voor mij heel langzaam het ijs kunnen laten smelten?’ Oh, natuurlijk. Daar had hij weer niet aan gedacht. Zijn pokémon kon het ijs smelten. Eren liet zijn blik van Cynthia naar Kasai glijden, die op zijn beurt weer omhoog keek om terug te kunnen staren naar zijn trainer. “Je hoorde de dame,” sprak hij zijn pokémon toe. “Ga je gang.” Hij knikte kort naar het stuk ijs dat zich in het bad bevond, wat meer dan genoeg informatie voor Kasai was. Dat hoefde hem geen tweede keer gezegd te worden. Hij huppelde snel naar de rand van het bad, gleed bijna uit over verdwaald ijs op de grond, en sprong toen op de rand zelf. Voor een paar tellen keek hij de Gyarados aan, voor hij zijn bek opende en withete vlammen liet verschijnen. Het zou veel energie van hem vergen om al een klein stuk te kunnen smelten, maar langzaam maar zeker was dan inderdaad het effect van zijn Flamethrower te zien. Eren keek toe hoe zijn pokémon zijn best deed om de enorme slang te bevrijden, maar hij kon niks anders doen dan zich zorgen maken. Stond Kasai daar wel veilig? Wat als Gray zichzelf verder bevrijdde en zijn pokémon het water in sloeg met zijn lange staart? Een frons was verschenen op zijn voorhoofd, maar dat was dan ook echt het enige wat iets van zijn emoties prijsgaf. Voor de rest bleef hij gewoon… Eren.
Terug naar boven Go down
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? ma dec 09, 2013 3:29 am



Cynthia was blij dat Eren wilde blijven om haar (mentaal) bij te staan. Ze wist niet precies wat er zou gebeuren als Gray eenmaal ontdooid was, maar ze wilde ervoor zorgen dat er nog een mens in de ruimte was om haar te “redden”, of om anderen te waarschuwen over wat er gebeurd was. Niks was erger dan samen met je Pokémon ergens knock out te liggen zonder dat iemand wist wat er aan de hand was. Nou ging ze er vanuit dat haar baliemedewerkster wel wat opmerkzamer was dan dat, maar je wist maar nooit. Zou je net zien dat die vrouw weg was om wat te eten, of dat er wat zou gebeuren als ze al klaar was met werken. Enfin, genoeg nagedacht over dat soort dingen. Tijd om Gray te ontdooien. Eren wende zich tot zijn Pokémon toen Cynthia haar verzoek bij de man had ingediend, en ze moest even lachen toen de man zei ‘Je hoorde de dame’. Eren was zo anders dan Boy, dat het bijna niet te geloven was dat de twee mannen broers van elkaar waren.

Cynthia deed een pas achteruit om Kasai de ruimte te geven voor het smelten van het ijs. Haar eigen Pokémon hadden zich inmiddels weer aan weerszijden van de Gyarados gestationeerd en Alex was nog altijd trouw aan haar zijde. Ingespannen keek Cynthia toe hoe het ijs begon te smelten. Druppels water gleden over het ijs naar beneden en drupten in het water. Denise, geplaatst aan haar linkerzijde, keek bezorgd heen en weer van de Flareon naar de Gyarados. Cynthia vermoedde dat de Lapras zich zorgen maakte om de kleine Vuurpokémon. Denise was in haar team echt de moeder voor de rest en lette er altijd op dat iedereen veilig was. De Flareon van Eren was aardig kwetsbaar in dit land van water en Cynthia vermoedde dat de Lapras de Pokémon daarom strak in het oog hield. Haar eigen ogen gleden naar Gray, welke steeds meer werd ontdooid. Hij zou vast niet blij zijn.

Haar vermoeden was juist. Zodra het ijs zwak genoeg was, knalde de Gyarados met zijn kop door het ijs. Brokken en splinters schoten in het rond en Gray schoot ondertussen een krachtige Hydro Pump af op de Flareon, welke voor hem stond, het meest binnen zijn bereik. ‘Nee!’ riep Cynthia, maar haar Lapras was sneller. Denise schoot naar voren, gleed over het ijs op de vloer voor Kasai en schakelde haar Protect in. De Hydro Pump klapte op de barrière en werd hard naar de Gyarados terug gekaatst. Gray, welke nog voor een groot deel in het ijs zat, werd hard geraakt. Denise liet het daar niet bij en vuurde haar Thunderbolt op Gray af. De Pokémon, nat door zijn eigen water, kreeg een flinke klap en zakte uitgeschakeld neer, hangend in de restanten van zijn ijsgevangenis. ‘Pfoe,’ reageerde Cynthia, waarna ze naar voren rende. ‘Gaat alles goed?’ vroeg ze aan Denise en Kasai. ‘Goed en snel gereageerd meisje,’ prees ze de Lapras. Ze wilde niet weten wat voor schade de Flareon had opgelopen als haar Lapras niet zo snel had gereageerd.

OOC: December Post-NaNo 13#: +518 (6.652/50.000)

_________________
Terug naar boven Go down
avatar
Eren Cinistar


Profiel Vrouw Aantal berichten : 57
Poképoints : 46
Reputatie : 10
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? vr dec 27, 2013 4:36 am

Eren was niet de enige die zich zorgen maakte om zijn eigen pokémon. De Lapras van Cynthia leek de Gyarados en Flareon ook nauwlettend in de gaten te houden. Het deed hem deugd om te weten dat hij niet als enige voor zijn eigen pokémon probeerde uit te kijken, maar aan de andere kant voelde het vreemd voor hem om dit te zien. Tot de dag dat hij Kasai leerde kennen, had hij het grotendeels in zijn eentje moeten doen. En nadat hij zijn Flareon had gevangen, stonden ze er nog altijd alleen voor, let wel dat ze elkaar hadden. Misschien was het daarom wel zo vreemd voor hem. Ach, het was niet echt iets waar hij teveel over na moest denken. Als het hem een fijn gevoel gaf, waarom zou hij dan erover moeten zitten peinzen? Hij kon beter een oogje op de Gyarados houden en ervoor zorgen dat zijn voorgevoel geen werkelijkheid werd. Als Kasai inderdaad in het zwembad belandde, was dat een groot probleem. Hoewel hij kon zwemmen, was water niet bepaald een goed iets voor een vuurtype. Daarbij, zodra zijn Flareon ook maar erin dreigde te vallen, stond hij er al naast om hem op te vangen. Desnoods in het water te springen. Het leek vaak of hij vrij weinig om zijn eigen pokémon gaf, maar ze wisten allebei dat dit niet de waarheid was. Ze konden in feite altijd van elkaar op aan dat ze elkander uit de brand zouden helpen. Of in dit geval water.

De jongeman keek toe hoe het ijs langzaam begon te smelten en steeds meer van de Gyarados vrijkwam. Zoals hij al had verwacht, brak Gray vrij zodra hij daar de kans voor had. Wat hij echter niet had verwacht, was dat zijn Flareon meteen het doelwit zou worden van een Hydro Pump. Net als Cynthia reageerde hij meteen met woorden. “Kasai!” schreeuwde hij naar zijn pokémon, die zich schrap zette voor de klap. Gelukkig voor hem reageerde Cynthia’s Lapras snel en beschermde hem door haar Protect te gebruiken. Hij opende zijn zwarte ogen en keek dankbaar naar zijn redder in nood, die, ironisch genoeg, zelf ook een waterpokémon was. Een reactie kreeg hij echter nog niet, want de Lapras was druk bezig met het uitschakelen van de Gyarados. Het gevaar leek in ieder geval geweken. Voor nu dan. Eren rende achter Cynthia aan, direct naar zijn pokémon, en keek hem bezorgd aan. Kasai grijnsde lichtjes, voor hij een pruillipje op zijn snoet liet verschijnen. Zijn trainer wist maar al te goed waarom hij dat gezicht trok en gaf hem snel een aai over zijn kleine kop toen hij voor hem neer hurkte. “Hey, je hebt je best gedaan en dat is meer dan genoeg,” vertelde Eren hem. Kasai snoof, maar liet het er verder bij zitten. De volgende keer zou hij meer doen dan alleen maar wat ijs smelten. Zijn trainer richtte zijn blik weer op de gymleader. “Mijn pokémon is in orde,” deelde hij mee. “Dankzij die van jou.” Hij knikte dankbaar naar de Lapras en liet zijn bruine ogen naar de uitgetelde Gray glijden. “Wat heeft Boy met die pokémon uitgespookt?” mompelde hij in zichzelf. Ergens voelde hij medelijden met de Gyarados, maar dat was maar een klein sprankje en dat vervaagde snel weer toen hij terugdacht aan die mislukte aanval op zijn Flareon. “Wat ben je van plan met die pokémon te doen? Hij zal niet zo makkelijk gaan luisteren,” vroeg hij vervolgens aan Cynthia. Arceus mocht weten hoe ze dit het beste kon aanpakken.
Terug naar boven Go down
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? zo dec 29, 2013 11:42 am



Het zag er naar uit dat alles nog goed ging met de Flareon van Eren. Opgelucht haalde Cynthia adem. ‘Gelukkig maar,’ glimlachte ze naar Eren, toen deze verklaarde dat zijn Pokémon in orde was. Lapras maakte een vrolijk geluid toen de man haar dankbaar aan keek en boog haar hoofd naar voren om haar neus tegen Kasai aan te drukken. Cynthia glimlachte even en keek toen naar Gray toen Eren zich min of meer hardop afvroeg wat Boy in hemelsnaam met de Gyarados had gedaan. Een zucht ontsnapte uit haar mond en ze stond op. ‘Boy heeft hem geleerd wat vechten is. Geen medelijden tonen, door gaan tot je niet meer kunt en zelfs dan nog verder.’ Ze schudde haar hoofd en klopte Denise op haar hals. ‘Wat ben je van plan met die Pokémon te doen? Hij zal niet zo makkelijk gaan luisteren,’ sprak Eren en de vrouw zuchtte wederom. ‘Ik weet het, maar ik wil hem trainen, al is het op dit moment meer temmen, zodat ik hem aan Kenji kan geven.’ Ze keek met een ietwat trieste blik naar Eren. ‘Kenji haat Waterpokémon, en heeft weinig respect voor mij. Ik hoopte, door hem Gray te geven, dat hij mij meer zou gaan respecteren en in zou zien dat ook Waterpokémon coole Pokémon zijn.’ Ze glimlachte zwakjes. ‘Ik begin alleen het gevoel te krijgen dat het een beetje een hopeloze missie is.’ Haar ogen gleden even weer naar Gray, maar toen drukte Denise haar neus tegen haar gezicht. De Lapras deed duidelijk haar best haar te troosten.

OOC: December Post-NaNo 28#: +259 (14.154/50.000)

_________________
Terug naar boven Go down
avatar
Eren Cinistar


Profiel Vrouw Aantal berichten : 57
Poképoints : 46
Reputatie : 10
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? ma dec 30, 2013 11:19 am

Eren had niet gedacht dat Cynthia zijn opmerking gehoord zou hebben, maar blijkbaar had hij het toch harder gezegd dan gedacht. Niet dat zoiets hem verbaasde, want de laatste tijd leek het er sterk op dat hij dingen deed zonder het door te hebben. Hij had er een bloedhekel aan dat hij het deed, aangezien hij liever eerst nadacht voordat hij het uitvoerde, of het nou een beweging of het uitspreken van een zin was. Niet dat hij zoiets nooit gedaan had, want af en toe kwam er sowieso een botte opmerking bij hem uit. Eentje die hij wel meende, aangezien hij liever de waarheid sprak dan een leugentje om bestwil vertelde. Desondanks zag hij toch nog het nut van liegen in en deed dat ook nog wel eens, maar dan alleen als het echt niet anders kon. Bovendien lag het ook nog eens aan de situatie en de persoon waar hij mee te maken had. Tegen iemand zoals zijn eigen broer zou hij natuurlijk liegen tot hij erbij neerviel, al was het maar om de waarheid bij hem vandaan te houden. Aan de andere kant; als de waarheid hem een steek onder water geef, deed hij alles behalve liegen tegen Boy. Maar dat was vanzelfsprekend, niet waar? Echte broederliefde. Hah, vast. Hij werd nog liever dood gevonden dan dat hij moest toegeven dat hij van Boy hield. Hem niet gezien. En het gevoel was waarschijnlijk wederzijds.

Cynthia zuchtte toen hij zijn volgende vraag had gesteld. Dat indiceerde eigenlijk al genoeg. ‘Ik weet het, maar ik wil hem trainen, al is het op dit moment meer temmen, zodat ik hem aan Kenji kan geven,’ begon de vrouw haar uitleg. Eren betwijfelde of het wel veilig genoeg was voor de jongen om een pokémon als deze in zijn bezit te hebben, maar hij vertrouwde erop dat Cynthia daar het beste over kon oordelen. Daarbij, als het haar daadwerkelijk lukte om hem te temmen, was er misschien nog een kans dat er een happy ending kwam. Hoewel hij dat sterk betwijfelde, want de Gyarados was door en door verpest. Hoe je het ook bekeek. ‘Kenji haat Waterpokémon, en heeft weinig respect voor mij. Ik hoopte, door hem Gray te geven, dat hij mij meer zou gaan respecteren en in zou zien dat ook Waterpokémon coole Pokémon zijn.’ Eren fronste licht toen hij dit hoorde. Kenji had geen respect voor zijn moeder? Zo te horen had hij dus meer weg van zijn vader dan alleen zijn ogen. De gymleader glimlachte, maar hij kon zien dat ze dat niet meende. Niet voor de volle honderd procent in ieder geval. Ze eindigde haar reactie met de woorden dat dit een hopeloze missie was. Eren snoof en overbrugde vervolgens de afstand die tussen hen inzat.

Normaal gesproken liet het hem koud hoe een vreemdeling zich voelde. Hij zou dan wel luisteren naar diegene, maar veel moeite om die troosten zou hij in ieder geval niet doen. Dat kostte teveel van zijn kostbare energie en daarbij kende hij die persoon daar niet goed genoeg voor. Met Cynthia was dat anders. Het was alsof hij haar al jaren kende en dat door een vreemde connectie met Boy. Voorzichtig legde hij zijn hand op haar schouder en opende zijn mond zodra hij de juiste woorden had gevonden. “‘Een beetje’, zei je? Dat betekent dat er nog hoop is. Dat je die nog voelt,” begon hij, terwijl zijn mondhoeken langzaam en lichtjes omhoog krulden. Kasai bekeek het schouwspel nieuwsgierig langs de kant. Zijn trainer had al vaker dan één keer oprecht geglimlacht vandaag. Dat was een wonder. Een wonder die hij absoluut niet wilde missen. “Het bijzondere aan hoop is dat mensen zich eraan vastklampen; hoe klein de bron dan ook mag zijn. Als je iets wilt, denk dan niet aan de ‘wat als’. Doe het. Stop niet.” Misschien was het zijn koppigheid die sprak, maar hij wilde niet dat Cynthia nu al opgaf. Niet na het maar één keer geprobeerd te hebben. “Als het op de ene manier niet lukt, probeer dan een andere. Ga net zolang door totdat het je wel lukt. Dan heb je iets om trots op te zijn. En niet alleen jij kan dan trots op jezelf zijn.” Inmiddels was zijn kleine, bijna niet-glimlach veranderd in een welgemeend, oprecht grijnsje. “Als je hulp nodig hebt, wees dan niet bang om die te vragen. Ik weet zeker dat er genoeg mensen rondlopen die je uit de brand willen helpen.”
Terug naar boven Go down
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? ma dec 30, 2013 11:00 pm



Hulp en wijze woorden kwamen soms uit zeer onverwachte hoek, zo bleek ook nu. Cynthia moest toegeven dat ze schrok toen Eren opeens naast haar kwam staan en zijn hand op haar schouder legde, maar haar wangen werden ook rood en warm door de aanraking. De woorden die hij sprak, verwarmden haar hart en deden haar dankbaar naar de man opkijken. ‘Dank je Eren,’ sprak ze, terwijl een traan uit één van haar ooghoeken ontsnapte. Snel veegde ze hem weg, waarna ze vervolgde: ‘Je hebt gelijk. Ergens heb ik hoop dat ik Gray kan temmen. Voor Kenji.’ Ze glimlachte even flauwtjes. ‘Al denk ik dat hij het zelf sneller zou kunnen dan ik.’ Ze keek even naar de grond en kreeg Alex in het oog. De Vaporeon zat voor haar, zijn ogen meelevend en zijn kop schuin. Ze aaide hem even over zijn gladde, koele kop en keek toen weer op. Haar blik werd vastberaden. ‘Ik zal hem temmen. Voor Kenji. En ook voor mijzelf. Ik zal aan Boy bewijzen dat ik een Pokémon als deze kan temmen en beheersen.’ Haar handen balden zich tot vuisten, waar Alex zijn koele neus tegenaan drukte. Ze ontspande weer en glimlachte vermoeid. ‘Maar niet vandaag. Voor vandaag is het genoeg geweest.’

Ze haalde de Pokéball van Gray tevoorschijn en liet de Gyarados terugkeren. Het enige wat nu nog over was, was een groot blik ijs dat voor een groot deel nog de contouren van een Gyarados liet zien. Haar blik gleed door de grotendeels verwoestte zaal. ‘Nou, zo te zien hebben wij wel weer wat te doen de komende tijd.’ Haar ogen gleden naar Eren. ‘Heb je de komende tijd iets te doen?’ glimlachte ze flauwtjes, gebarend naar de ravage. ‘Ik kan wel een paar sterke handen gebruiken.’ Ze keek weer naar Vaporeon, welke haar weer met een schuine kop aankeek terwijl zijn maag duidelijk hoorbaar begon te knorren. Cynthia schoot in de lach toen haar eigen maag daar ook op reageerde. ‘Goh, zullen we eerst wat gaan eten dan?’ grinnikte ze, waarop Alex een instemmend geluid maakte. Haar blik gleed naar Eren. ‘Heb je honger? Ik kan heel goed broodjes gezond maken hoor!’

December Post-NaNo 31#: +361 (15.498/50.000)

_________________
Terug naar boven Go down
avatar
Eren Cinistar


Profiel Vrouw Aantal berichten : 57
Poképoints : 46
Reputatie : 10
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? vr jan 03, 2014 10:47 am

Cynthia waardeerde zijn woorden. Dat hoorde hij niet alleen aan haar dankbare woorden, maar zag hij ook nog eens aan eenzelfde soort blik in haar ogen. Hij was bijna vergeten hoe goed het voelde om iets te betekenen voor iemand. Was hij dan echt al zo erg verbitterd? Misschien moest hij er vaker op uit gaan, maar dan zou hij waarschijnlijk vaker door een hel moeten omdat het meestel zo druk was in een stad. Nee, hem niet gezien. Hij hield het wel bij Cynthia voorlopig. De gymleader vertelde hem vastberaden dat ze Gray zelf zou temmen voor haar zoon. En voor haarzelf. Vervolgens hoorde hij de naam van zijn broer vallen en kon hij het niet laten om lichtjes te grijnzen bij die woorden. Eren zou haar best willen helpen, al was het maar om Boy te stangen. Dat had zijn oudere broer vroeger immers vaak genoeg bij hem gedaan. Cynthia deelde vervolgens mee dat het voor vandaag wel genoeg was geweest en liet de Gyarados terugkeren. Eren knikte instemmend. Hij had genoeg actie gezien voor vandaag. Misschien zelfs de gehele week.

Zijn bruine ogen gleden even door de ruimte zodra hij zag dat Cynthia hetzelfde deed. Toen hij arriveerde zag het er al niet bepaald netjes uit, maar nu was het al helemaal erg. Hij kon zich niet voorstellen dat de gym er zo hoorde uit te zien. Gray had veel vernietigd tijdens zijn rampage. Wat zonde, want Cynthia zou ongetwijfeld nog veel uitdagers voor haar deur hebben staan en om te moeten vechten in een half verwoeste ruimte was nou niet bepaald een verleidelijk idee. De vrouw maakte hier dan ook een opmerking over, waarna ze haar blik op hem richtte. Hij hield de zijne echter nog even op de verwoesting en liet zijn blik pas naar Cynthia gaan toen ze hem een vraag stelde. Of hij iets te doen had. Eerlijk gezegd niet, tenzij de Rocket organisatie iets op het programma had staan. Die lieten het niet echt ruim van tevoren weten; iets wat hem zou moeten frustreren, maar omdat hij toch nooit iets had ingepland, liet het hem verder koud. Schouderophalend keerde hij zich naar de gymleader. “Voor zover ik weet niet,” reageerde hij. De hint had hij eigenlijk al begrepen, maar hij wachtte nog even op een volgende. En die kwam sneller dan hij had gedacht. “Hulp nodig?” grijnsde hij naar de blauwharige. Vanuit zijn ooghoeken zag hij zijn Flareon trots naar hem kijken. “Ik weet zeker dat Kasai goed van dienst zal zijn.” De trots blik verdween als sneeuw voor de zon. Eren grinnikte zacht.

De stilte die daarna viel was maar van korte duur, aangezien Alex’ z’n maag begon te protesteren en niet veel later die van Cynthia even vrolijk mee deed. Ze stelde haar pokémon een retorische vraag en richtte zich toen weer tot Eren, die ze ongeveer dezelfde vraag stelde. De opmerking daarna liet hem lichtjes glimlachen. Als iets zijn aandacht wel wist te trekken, dan was het lekker eten. Zo’n enorme honger had hij niet echt, maar het was niet zo dat hij geen trek had. Eren wisselde even een blik uit met Kasai. “Als je erop staat,” reageerde hij. “Bovendien kan even lunchen geen kwaad.”
Terug naar boven Go down
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? zo jan 19, 2014 2:36 am



Ze kon een glimlach niet onderdrukken toen Eren verklaarde dat hij, voor zover hij wist, niks te doen had vandaag. ‘Mooizo,’ reageerde ze, waarop haar glimlach niet meer van haar gezicht wilde verdwijnen. Alex keek haar bedachtzaam aan, alsof hij ergens over na leek te denken, maar ze negeerde hem. ‘Hulp nodig?’ grijnsde Eren, waarop ze haar wangen rood voelde worden. Ze schoot echter in de lach toen de man verklaarde dat zijn Flareon vast goed van dienst zou zijn. Het gezicht dat de Flareon trok deed haar lachspieren aanspannen, iets wat alweer een tijdje niet gebeurd was en het deed dan ook pijn aan haar kaken. ‘Dat geloof ik graag,’ grinnikte ze, ‘maar ik denk dat je mij zelf ook goed van dienst zult zijn,’ waarop ze even knipoogde naar Kasai.

De rommelende magen van Cynthia en Alex maakten een einde aan het gelach en ze vroeg aan Eren of hij ook zin had om iets te eten. ‘Als je erop staat,’ antwoordde de man. Ze knikte. ‘Even lunchen kan inderdaad geen kwaad, wat jij Kasai?’ Ze glimlachte even naar de Flareon, waarna ze zich tot haar overige Pokémon wende. Ze liet iedereen, behalve Alex, terugkeren in zijn of haar Pokéball en wenkte toen Eren en Kasai. ‘Deze kant op,’ glimlachte ze, waarna ze de half verwoeste ruimte verliet en Eren en Kasai naar de kantine leidde. Daar verdween ze samen met Alex in de keuken. ‘Ga gerust ergens zitten hoor!’ riep ze vanuit de keuken. ‘Wil je trouwens ook wat drinken?’

_________________
Terug naar boven Go down
avatar
Eren Cinistar


Profiel Vrouw Aantal berichten : 57
Poképoints : 46
Reputatie : 10
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? di maa 04, 2014 11:59 am

Kasai keek zelfvoldaan naar zijn trainer toen Cynthia hen vertelde dat Eren zelf ook goed werk zou kunnen verrichten. Het was allang duidelijk voor de pokémon dat de jongeman alles behalve wilde werken, maar dit keer scheen hij het toch wel minder erg te vinden dan normaal gesproken. Waarom wist de Flareon niet, hoewel hij al een sterk voorvermoeden had wat dit zou mogen zijn. Misschien kwam het door Erens schuldgevoel, misschien kwam het door iets anders, maar wat het ook was, het mocht van Kasai nog wel even blijven. Beiden keken toe hoe de blauwharige vrouw haar pokémon terugriep, op haar Vaporeon na, en vervolgens aanstalten maakte om de ruimte te verlaten. Voor ze door de deur verdween, echter, vertelde ze de twee dat ze die kant op moesten komen. Eren volgde Cynthia gehoorzaam en Kasai volgde hem uiteraard. Tijdens de korte wandeling probeerde de Flareon zijn trainers blik te vangen, maar dat ging met weinig succes. Eren staarde naar Cynthia’s rug en leek diep in gedachten te zijn. Waar hij precies aan dacht mocht Celebi weten, maar iets vertelde de pokémon dat het met deze hele gebeurtenis te maken had. Of gebeurtenissen, aangezien er een boel was gebeurd. Vooraf al, eigenlijk.

Het groepje bereikte uiteindelijk de kantine, waar de jongeman en zijn Flareon plaats mochten nemen op één van de stoelen aan één van de tafels en de vrouw des huizes verdween. Hoogstwaarschijnlijk was ze nu in de keuken, maar geen van beide hadden op het moment oog voor de gymleader. Ze lieten eerder hun blik door de ruimte glijden. ‘Wil je trouwens ook wat drinken?’ hoorde Eren haar nog net zeggen. Hij wendde zijn blik niet af, maar draaide zijn hoofd wel lichtjes naar de plek waar Cynthia zich bevond. “Euh…” mompelde hij eerst. “Doe maar wat fris, als je dat hebt?” riep hij ditmaal wat harder terug. Hij keek even naar Kasai, maar die scheen niks te drinken willen hebben. De man haalde enkel zijn schouders op en besloot maar even de tijd te nemen om alles te verwerken. Hij zat immers nu in een gym aan tafel en stond op het punt eten voorgeschoteld te krijgen door een gymleader. Ergens kreeg hij het gevoel dat hij hier niet hoorde te zitten – dat er een rede was dat hij hier niet mocht zijn. Alleen kon hij zijn vinger niet leggen op wat het was. Ach, als het echt van belang was, dan wist hij het wel. Niet? Vroeg of laat kwam hij er toch wel achter. En zo niet, jammer dan. Hij ging zijn energie niet verspillen aan iets wat zijn energie niet verdiende.

OOC: Excuses voor de late reactie en dat je het hier mee moet doen Very Happy
Terug naar boven Go down
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? zo maa 16, 2014 10:35 am



Vlijtig ging Cynthia aan de slag in de keuken, onder het toeziend ook van Alex, haar Vaporeon. Af en toe wierp ze een blik in de kantine, om te zien wat Eren en Kasai aan het doen waren, wat haar weer een veelbetekenende blik van haar Pokémon opleverde. Haar wangen werden langzaam warm en rood, waarop ze mompelde: ‘Wat nou?’. De Vaporeon grijnsde enkel, alsof er iets heel amusants aan de hand was waar alleen hij om kon lachen. Toch wat zenuwachtig maakte Cynthia twee broodjes gezond klaar, iets wat ze al een lange tijd niet meer had gedaan. Vroeger maakte ze wel vaker lunch voor twee, voor haar en Kenji, maar sinds hij op reis was, was het iedere keer een lunch voor één geweest. Nu echter, zat er zowaar een jongeman in de kantine waar ze mee zou lunchen. Als ze niet beter zou weten, zou ze bijna denken dat het een date was, maar aangezien ze alles behalve ervaring had met het fenomeen “daten”, dacht ze daar niet over na.

Met twee borden met broodjes in haar handen liep ze even later de kantine weer in. Het ene bord zette ze voor Eren neer, het andere bord zette ze bij de stoel tegenover de jongeman neer. Zitten kon ze echter nog niet, want ze moest nog iets te drinken halen voor hen beiden en de Pokémon moesten ook nog eten hebben. Voor de Vaporeon en Flareon maakte ze twee gelijke bakjes Pokémonvoer klaar, welke ze voor de twee Pokémon op de grond zette. Vervolgens waagde ze zich aan het inschenken van “iets fris”. Eigenlijk had ze er een aardige hekel aan als mensen dat zeiden, want op die manier kwam de keuze bij de gastvrouw te liggen en moest zij een beslissing maken voor een ander, waarna het maar afwachten was of ze wel de juiste beslissing had gemaakt. Ze besloot voor de “veilige” keuze te gaan en schonk Eren een glas Cola in, het soort fris dat door de meeste mensen leek te worden gedronken. Voor haarzelf zette ze een heerlijke kop mangothee, waarna ze terug keerde naar de tafel. ‘Alsjeblieft. Ik hoop dat je van Cola houdt, anders heb ik ook wel wat anders hoor.’ Ze glimlachte ietwat verontschuldigend terwijl ze het drinken voor Eren neer zette en plaats nam op de stoel tegenover hem. ‘Nou, eet smakelijk,’ glimlachte ze, waarop ze aan haar broodje begon, hopend dat ze het voor elkaar zou krijgen om deze op een smakelijke wijze op te eten zonder zichzelf al te erg voor schut te zetten.

_________________
Terug naar boven Go down
avatar
Eren Cinistar


Profiel Vrouw Aantal berichten : 57
Poképoints : 46
Reputatie : 10
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? za jun 07, 2014 11:48 am

Eren stopte direct met rondkijken – al was het meer staren – toen hij de blauwharige vrouw weer zag verschijnen uit de keuken. Alsof hij een klein jochie was die betrapt werd op het stelen van een kind z’n snoep, focuste hij zijn aandacht meteen op het midden van de tafel en liet zijn blik daar op hangen. Tenminste, totdat hem een bord werd voorgeschoteld. Zijn bruine ogen gleden naar het broodje dat erop lag en hij moest toegeven dat hij nu toch lichtelijk hongerig werd. Cynthia had niet gelogen, haar broodje gezond zag er in ieder geval eetbaar genoeg uit. Of het daadwerkelijk ook eetbaar was, dat was nog maar de vraag, maar ergens wist Eren daar het antwoord wel al op. De gymleader verdween nogmaals om eten voor de pokémon te halen en daarna kwam ze met drinken aanzetten, voor ze daadwerkelijk zelf ging zitten. Ergens voelde hij zich schuldig, aangezien hij niks had uitgevoerd behalve hier zitten – hoewel hij hier ook niet al te erg over wilde klagen natuurlijk – maar dit was niet zijn thuis en het zou vreemd zijn om als gast voor zijn eigen dingen te moeten zorgen. “Oh nee hoor, Cola is prima,” reageerde hij. Hij was allang blij dat ze geen commentaar had gegeven als ‘dan moet je even naar buiten gaan’. Persoonlijk vond hij het vreselijk als hij om iets fris vroeg en hij dan zo’n reactie kreeg.

Eren keek even naar zijn Flareon, die al zat te genieten van het voer dat hij had gekregen, en glimlachte lichtjes naar de pokémon. Vervolgens draaide hij zich terug naar Cynthia en keek haar dankbaar aan, dezelfde bescheiden glimlach nog rond zijn lippen. Een normaal mens dat veel praatte zou nu waarschijnlijk dankjewel hebben gezegd voor het voeren van hun pokémon, maar Eren was absoluut niet goed met woorden. Hij sprak liever via daden, ondanks zijn lui karakter. Daden hoefden niet altijd een uitvoerig iets te zijn. Een simpele glimlach of iets dergelijks kon dat ook al zijn, niet waar? ‘Nou, eet smakelijk,’ hoorde hij Cynthia toen zeggen, waarna ze begon te eten. De jongeman pakte eerst zijn glas op en nam een slok Cola voor hij zich aan het broodje ging wagen. “Smakelijk,” sprak hij nog voor ook hij het broodje van zijn bord pakte en een hap nam. En daarna nog één. En nog één. Eren zorgde ervoor dat hij elke hap genoot van de smaak die zijn mond vulde zodra hij die nam. Cynthia had echt niet gelogen. Dit was heerlijk. Wederom liet hij zijn gezichtsuitdrukking voor zich spreken terwijl hij at, proberend niet al te erg als een idioot uit te zien. Om de één of andere rede ging het altijd moeilijker wanneer je at met iemand anders in de buurt. Alsof diegene dan op een knopje had gedrukt waardoor je even vergat hoe het moest.

Gelukkig wist hij dit keer het gestuntel achterwege te laten en gewoon normaal te eten, hoewel hij in ieder geval veel langzamer ging dan Kasai. Maar dat was nu eenmaal zijn ding. Eren was gewoon een langzame eter. Toen hij eenmaal klaar was, nam hij nog een slok van zijn cola en leunde ietwat achterover, terwijl hij zijn tong even over zijn tanden liet gaan om er zeker van te zijn dat er niks achter was gebleven. Dit gebeurde uiteraard met zijn mond dicht. Cynthia hoefde dit niet te zien. Hij oogde haar echter wel tijdens dit proces. “Je loog tegen me,” begon hij, zijn blik neutraal, zijn gezichtsuitdrukking strak. Hij pauzeerde even voor een dramatisch effect. Daarna glimlachte hij lichtelijk. “Je maakt geen goede broodjes gezond. Je maakt heerlijke broodjes gezond.” Vaak had hij ze niet, maar de weinige keren dat hij er eentje had gegeten… Well, die konden gewoon niet tippen aan deze. Of het kwam door Cynthia’s kunsten of door het feit dat hij ze niet vaak had, dat was natuurlijk weer een ander verhaal.
Terug naar boven Go down
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? zo jun 08, 2014 1:22 am

Eren bleek een erg zwijgzaam type, maar uitte zijn dankbaarheid door naar haar te glimlachen. Deze glimlach deed haar zoveel meer dan woorden ooit gedaan konden hebben en ze voelde haar wangen rood kleuren. Snel ging ze zitten, wenste de man eet smakelijk en begon te eten. Er daalde een stilte over de tafel neer waarin alleen het gekauw van mens en Pokémon te horen was. Cynthia was heel geconcentreerd met haar eten bezig, er op lettend dat ze niet al te onsmakelijk bezig was met haar broodje. Ze bleef ook steeds haar mond afvegen, hopend dat daar geen vieze smurrie op achter bleef. Alex had zijn eten vrij vlot op en ging toen op de grond liggen slapen. De vrouw glimlachte even en at toen de rest van haar broodje op. Toen zij en Eren beide klaar waren begon de man opeens te spreken. 'Je loog tegen me,' sprak de man, waarna er een bijna dramatische stilte voel. Cynthie voelde haar hoofd rood worden terwijl ze hem aan keek. Waar had hij het over? Waar had ze over gelogen? Paniek begon zich te verspreiden door de vrouw, maar toen kwam het "verlossende" antwoord; het ging over haar broodje. 'Je maakt geen goede broodjes gezond. Je maakt heerlijke broodjes gezond.' De vrouw haar gezicht werd zo mogelijk nog roder en ze glimlachte dankbaar. 'D-Dankje,' stamelde ze, waarna ze haar keel schraapte en zei: 'Dankje. Ik heb vroeger veel geoefend door de broodjes te maken voor Kenji, al at hij ze meestal niet helemaal op.' Ze zweeg weer even en keek de man onderzoekend aan, nadenkend over wat ze nu ook alweer zouden gaan doen.

Langzaam schoot het haar te binnen dat ze samen de Gym zouden herstellen, aangezien Gray daar een flinke puinhoop van had gemaakt. 'Zullen we dan maar aan de slag gaan?' vroeg ze met een glimlach, waarna ze opstond. Alex leek te ontwaken uit zijn korte slaapje en stond rustig op toen zijn trainster hem voorbij liep. De blauwharige vrouw ging de anderen voor terug naar de zaal waar ze even daarvoor hadden gevochten met Gray. De aanblik van de kapotte banken van de tribune en alle andere ravage maakten haar wel een beetje verdrietig. 'Zonde,' mompelde ze. 'Gelukkig ziet mijn moeder dit niet. Die zou vast niet blij zijn als ze ziet wat ik heb gedaan met haar oude Gym.' Ze zette haar handen in haar zijde en keek even rond. Waar zou ze eens even beginnen? Ze keek naar Alex, de enige van haar Pokémon die echt poten had en op het land kon lopen, anders had ze met liefde haar andere Pokémon om hulp gevraagd. 'Laten we maar beginnen met het weghalen van het kapotte hout,' stelde de vrouw voor, wijzend op de gesneuvelde bankjes. 'Zodra we alles wat kapot is eruit hebben gehaald kan ik ook beter zien wat ik moet vervangen en wat gewoon gerepareerd kan worden.'

_________________
Terug naar boven Go down
avatar
Eren Cinistar


Profiel Vrouw Aantal berichten : 57
Poképoints : 46
Reputatie : 10
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 26
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? zo jun 08, 2014 3:38 am

Zijn bruine ogen keken de blauwharige vrouw strak aan en lazen haar alsof hij haar al jaren kende. Het was duidelijk dat Cynthia in paniek raakte nadat hij dat had gezegd, dat kon hij namelijk aflezen in haar ogen. Perfect. Hij had al gehoopt op zo’n reactie. Eren besloot haar niet langer zo te laten zitten en vertelde haar wat hij origineel had willen zeggen; iets wat de situatie al wat beter maakte. Aan haar glimlach was te zien dat ze dankbaar was voor zijn woorden en dat liet ze even later ook horen. De jongeman fronste lichtjes toen ze over Kenji begon, maar liet zijn frons even snel verdwijnen als dat het gekomen was. Ondanks dat de jonge knul als een rebel bij hem overkwam, leek het hem sterk dat hij Cynthia’s eten weigerde puur omdat het van Cynthia afkomstig was. Hij zou het waarschijnlijk niet helemaal op hebben kunnen eten. Niet iedereen had dezelfde enorme eetlust, namelijk. Eren knikte enkel, maar zweeg verder, reikend naar zijn glas cola dat hij langzaam op dronk. Iets vertelde hem dat ze niet lang meer hier zouden blijven zitten, aangezien er nog het een en ander moest gebeuren en hij zeker wist dat ze het allebei maar achter de rug wilden hebben. Inspanningen waren niets voor hem, maar als hij iemand ermee van dienst kon zijn, dan was het een stukje minder erg om te doen. Het was nog steeds verschrikkelijk, maar op z’n minst kreeg hij er iets voor terug, niet waar? Al was het maar een bedankje. Bovendien had hij net een lekker broodje naar binnen kunnen werken. Het leek hem dus wel een eerlijke deal.

'Zullen we dan maar aan de slag gaan?' kwamen toen de woorden die het idee waar moesten maken. Cynthia stond op en Eren volgde niet veel later, nadat hij met zijn ogen haar bewegingen had gevolgd en had besloten dat hij maar beter hetzelfde kon doen. Kasai oogde zijn Trainer geamuseerd en grinnikte lichtjes bij het zien van Eren zijn geërgerde gezichtsuitdrukking, al was die er alleen maar omdat zijn pokémon hier blijkbaar de lol wel van in zag. “Denk maar niet dat jij niks hoeft te doen,” bromde de jongeman naar de Flareon, die meteen zijn oren liet zakken en zelf ook iets mompelde. Eren grijnsde triomfantelijk naar zijn pokémon, terwijl hij Cynthia achterna ging om terug in de gesloopte ruimte uit te komen. Ze waren maar heel even weggeweest, maar het leek alsof het alleen maar erger was geworden. De blonde man richtte zijn aandacht op de gymleader, die op dat moment vertelde over hoe haar moeder wel niet zou reageren op deze ravage, en luisterde aandachtig naar elk woord dat ze te vertellen had. Het was duidelijk dat ze niet zo moeilijk deed met mensen, in tegenstelling tot hem. Dit vond hij echter absoluut niet erg, want dan hoefde hij zelf niet zoveel te zeggen.

'Laten we maar beginnen met het weghalen van het kapotte hout. Zodra we alles wat kapot is eruit hebben gehaald kan ik ook beter zien wat ik moet vervangen en wat gewoon gerepareerd kan worden.' Eren volgde haar priemende vinger naar de kapotte bankjes en knikte instemmend. “Will do,” mompelde hij en wenkte toen naar zijn Flareon dat hij mee moest komen om te helpen. Hij knielde neer voor de kapotte banken om wat hout op te rapen en gooide één plank over zijn schouder, terwijl hij de ander net als zijn arm langs zijn lichaam liet hangen. Het leek hem beter om de grotere, niet gebroken planken als eerste weg te halen. “Euh,” begon hij onzeker, zijn aandacht op Cynthia vestigend. “Waar moet ik dit heen brengen?” Vanuit zijn ooghoeken zag hij hoe Kasai moeizaam een kleiner plankje in zijn bek pakte en opraapte, waardoor hij moeite moest doen zijn lach in te houden. Het maakte het er niet beter op dat de Flareon bijna zijn evenwicht verloor en omviel. Was het wel een goed idee om hem mee te laten helpen? Ach, als het Kasai werd verboden, dan hielp hij toch wel mee. Wat dat betreft waren ze beide ontzettend koppig.
Terug naar boven Go down
avatar
Cynthia Claves
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 26
Aantal berichten : 1019
Poképoints : 193
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 30 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend? za okt 25, 2014 11:40 am

Cynthia was blij met het feit dat Eren haar wilde helpen, want ze wist zeker dat, als ze dit alles alleen had moeten doen, het aardig wat tijd in beslag had genomen. Nou had ze genoeg Pokémon om te helpen, maar ja, dan kwam weer het probleem dat bijna geen van hen zich op het land kon bewegen. Nee, een grote, sterke ,leuk en zeer knappe man de haar hielp was veel beter. Ze keek tevreden toe hoe Eren naar de bankjes toeliep die ze even daarvoor had aangewezen, waarna ze zelf begon met wat kleiner puin rapen. Al gauw sprak de man haar echter weer aan. Waar hij de planken heen moest brengen. 'Uh,' bracht de vrouw uit, waarna ze even in het rond keek. 'Leg de planken die nog wel gebruikt kunnen worden maar daar neer, naast de deur. Alles wat niet meer te redden is mag wel daar, bij die vuilnisbak.' Ze glimlachte toen ze de Flareon van Eren zag wankelen met een plank. Gelukkig rende Alex al naar de Pokémon toe om hem te helpen met dragen. 'Lukt dat zo?' vroeg ze aan Eren. Ze had niet echt het idee dat de man haar hulp nodig had, maar het was ook zoiets om niet even te vragen of het ging, want stel je voor dat hij zich vertilde terwijl hij haar hielp! Dat mocht zeker niet gebeuren. Alhoewel, als hij door zijn rug ging, moest hij hier blijven en kon zij voor hem zorgen. Dan kon ze nog langer van zijn aandacht genieten!

Cynthia richtte haar ogen weer op haar eigen taak en begon het puin dat los op de grond lag op de ruimen. Ook Alex hielp haar mee en sleepte met stukken hout en ander losgeraakt materiaal. Het duurde zeker een half uur voor ze alles goed en wel hadden gesorteerd en Cynthia moest toegeven dat Gray meer schade aan had gericht dan ze had verwacht. Er waren maar weinig planken overgebleven die ze weer opnieuw kon gebruiken, wat betekende dat ze nieuwe planken moest gaan halen. Ze keek in de richting van Eren en glimlachte. 'Zin om langs de houthandel te gaan voor een aantal nieuwe planken? Ik kan wel een paar sterke mannen gebruiken.' Ze knipoogde naar Kasai, waarna ze Alex vroeg om haar autosleutels te halen. 'We kunnen vast wel een aanhanger lenen bij het Pokémoncenter, want mijn auto mag dan wel groot zijn, van die lange planken passen er niet helemaal in vrees ik.' Ze glimlachte, pakte de sleutels aan van Alex en liep in de richting van de uitgang en de auto.

_________________
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: A new plan, an old friend?

Terug naar boven Go down
 

A new plan, an old friend?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: Central Kanto :: Cerulean City :: De Water Gym-