Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexZoekenRegistrerenInloggen

Deel
 

 Never too late

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Ryan Haynes
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 25
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Never too late Vide
http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Never too late Never too late Emptyma aug 26, 2013 5:19 pm

Een grijns van oor tot oor stond op het gezicht van de blauwharige jongen. Hij voelde zich fantastisch. Alsof hij de hele wereld aan kon. Vandaag was een bijzonder goede dag geweest. Ten eerste had hij eindelijk Cerulean City bereikt, wat betekende dat hij weer een stap dichterbij Pewter City was, en hij dus dichter bij het behalen van zijn eerste gymbadge was. En dat betekende natuurlijk dat hij weet wat dichter bij zijn oorspronkelijke doel was; bewijzen dat hij meer was dan een kreupele jongen. Ten tweede had hij voor het eerst in zijn leven een Pokémon gevangen. Helemaal in zijn eentje, zonder hulp van wie dan ook. Nou ja, goed dan. Hij had hulp gehad van zijn Pokémon. Telde dat als hulp van iemand anders? Want het was wel zijn eigen Pokémon. Had hij eigenlijk wel het recht om Criana als zijn eigendom te beschouwen? Of moest hij haar meer beschouwen als een vriend? Een combinatie van dat alles misschien? Hij slaakte een vermoeide zucht, en wandelde in de richting van het Pokémon Center, waar hij eerder die dag al een korte douche had genomen. “Goede middag,” begroette hij de zuster die zoals altijd aan de counter stond. Deze keek hem verbaasd aan, ze had waarschijnlijk niet verwacht om hem zo snel al weer terug te zien. Dit weerhield haar er echter niet van om hem vrolijk te begroeten. “Zou je mijn Pokémon kunnen nakijken?” vroeg Ryan, om eerst zijn inmiddels in slaap gevallen Mankey op de toonbank te leggen, en vervolgens de Pokéball van zijn vers gevangen Geodude er naast te leggen. “Je hebt een Pokémon er bij gevangen?” zei de zuster ietwat verbaasd. Ryan knikte. De zuster schonk hem een vriendelijke glimlach, feliciteerde hem met zijn vangst, en legde de Mankey en de Pokéball vervolgens op een metalen karretje, die door een Chansey naar een andere kamer werd gebracht. “Een momentje, je zult je Pokémon zo terug krijgen.” Ryan knikte, en ging op een van de vele wachtstoelen zitten.

Het duurde niet lang, of hij werd alweer naar de toonbank toe geroepen. “Je beide Pokémon zijn fysiek helemaal hersteld, maar ik zou je Mankey nog wat langer laten rusten. Ik adviseer je om haar in haar Pokéball terug te laten keren terwijl ze slaapt. Met je Geodude is verder niets aan de hand, behalve dat hij ietwat… energiek is.” Ryan knikte, en klikte de Pokéball van zijn Geodude aan zijn riem vast. Hierna haalde hij de Pokéball van zijn Mankey van zijn riem af, en liet hij deze er in terug keren. Dit was de eerste keer sinds het begin van zijn reis dat hij haar in haar Pokéball had gedaan, of niet soms? Zou ze het erg vinden om in haar Pokéball te moeten? Nou ja, dat zou hij wel merken als ze weer wakker was geworden. “Bedankt voor alles!” zei Ryan. De zuster glimlachte. “Geen probleem! Ik hoop je hier nog een keer terug te zien!” Ryan knikte, en liep vervolgens het Pokémon Center uit. Voor zover hij iets van Cerulean City had gezien, leek het een leuke stad te zijn. Knus, dat was het woord waarmee hij de stad zou beschrijven. Lichtjes fronsend keek hij om zich heen. Goed, het was nu tijd om uit te vinden waar hij naar toe moest. Tien minuten, dat was hoe lang hij had om het café te vinden waar hij met Deborah had afgesproken. Zou dat genoeg zijn om het café te vinden? Hij hoopte het, want hij zou zichzelf niet vergeven als hij te laat was.

Café Cafairy. Het was in ieder geval een naam die bleef hangen. Hij vroeg een paar keer aan voorbijgangers of zij toevallig wisten waar het café zich bevond, om er hierdoor alleen maar achter te komen dat er behoorlijk wat toeristen waren in Cerulean City. Veel trainers vooral. Trainers die beter waren dan hem, omdat ze waarschijnlijk op zijn minst al een badge hadden behaald, als het er niet al twee waren. Maar dat was niet iets waar hij zich zorgen om zou moeten maken. Vroeg of laat zo hij ook in het bezit zijn van twee badges. Dat was hoe hij het zou moeten zien. Het duurde lang voordat hij eindelijk het café in zicht kreeg. Hij keek kort op zijn mobiel om de tijd te checken, om er hierdoor achter te komen dat hij tien minuten te laat was. Damn. Hij had nog zo gehoopt om op tijd te kunnen zijn. Wel, er zat dus niets anders op dan Deborah om vergeving vragen. Hij zag haar er niet voor aan om daadwerkelijk kwaad op hem te worden, maar je wist maar nooit. Een frons verscheen op zijn voorhoofd toen hij eenmaal bij de ingang van het café was. Geen Deborah te zien. Vreemd. Was ze misschien al naar binnen gegaan omdat hij te laat was? Of was ze misschien zelf ook te laat?


Laatst aangepast door Ryan Haynes op di aug 27, 2013 8:27 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Deborah Scott
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Never too late Vide
BerichtOnderwerp: Re: Never too late Never too late Emptydi aug 27, 2013 8:26 pm

Tevreden zijnd over haar aanwinsten keek Deborah nog eens één keer in haar rugzak. Ze had een dekentje gekocht, drie Poké Balls en een beetje fruit voor haar, Sparky, Converse en Dizzy, zodat ze zeker niet zouden verhongeren. Ze had voor haar Pokémon ook nog Pokévoer gekocht, dus eigenlijk kon ze wel zeggen dat het fruit alleen voor haar was, hoe egoïstisch dat ook mocht klinken. Ach, Sparky kreeg wel eens een stukje als hij wilde, of als hij te veel zeurde. Het was maar hoe je het zag. Deb was echter zo bezig geweest met haar inkopen dat ze de tijd uit het oog verloren was. Ze vroeg een voorbijganger hoe laat het was, waarna deze antwoordde en haar de correcte tijd gaf. Deb had hieruit afgeleid dat ze nog maar tien minuten had om op tijd bij dat café te komen. Ze dacht na. Dan kon ze maar beter opschieten, want het leek er niet echt op dat het café zich hier dichtbij bevond. Deb begon langzaam te lopen, haar inhoud even checkend of ze alles wel bij zich had en of ze het beloofde geld wel had teruggekregen. Ze had weinig overgehouden, maar die voorraad zou op de een of andere manier ook wel weer aangevuld worden, niet dan? Deb schrok toen ze een geluid naast zich hoorde. Ze keek opzij, het donkere steegje in waar een paar donkerblauwe vuilniscontainers het zicht ontsierde. Een paar meter verderop zag Deb een paar figuren staan. Ze besloot om niet te lang te blijven hangen, je wist maar nooit wat voor soort volk rondliep in van die steegjes. En dat geluid wat ze had gehoord was vast een Meowth of zo. Deb wilde haar tocht vervolgen, toen opeens een man voor haar neus stond. Een grote, kale man, met een oorringetje. Naast hem stond een tweede man met een neuspiercing en aan de andere kant, links van hem, stond een man met een oorring, een grote tatoeage op zijn bovenarm én een neuspiercing. Deb zette een stap achteruit en keek de mannen vriendelijk aan, vastbesloten om haar angst niet te tonen. 'Kan ik jullie ergens mee helpen?' vroeg ze. 'Wel wel,' negeerde de man voor haar haar vraag, 'wat hebben we hier?' Deb slikte even toen ze zag dat hij aan zijn riem drie Pokémon had hangen. Welke Pokémon zou zo'n man meebrengen? Vast een grote Gyarados of iets dergelijks in elk geval.

Deb begon het benauwd te krijgen. Bovendien kwam ze zo ook te laat als ze hier te lang bleef hangen. 'Ik moet eigenlijk verder,' zei ze zachtjes. 'Mijn vriend wacht op me.' 'Wacht je vriendje op je, popje?' vroeg de man met de grote tatoeage smalend. 'Dan blijft hij nog maar even wachten, je zal je nu toch echt even op ons moeten concentreren, popje.' De bijnaam die de man haar gaf irriteerde haar meer dan dat het haar angst gaf, maar toch verspreidde de angst zich diep in haar borstkas. Vooral omdat Ryan daar ergens stond te wachten en hij totaal niet zou weten wat er zich hier afspeelde. 'Laat me met rust,' zei ze brutaal. De kale man voor haar snoof, waarna hij in een snelle beweging één Poké Ball tevoorschijn haalde. 'Weezing, leer dat kreng een lesje!' zei hij, waarna hij zijn Poké Ball naar voren gooide. 'Doe je Smokescreen!' De Weezing die uit de Poké Ball kwam torende boven haar uit. Sparky verstijfde in haar nek en Deb zette zich schrap voor de aanval. De vieze rook sloeg in haar gezicht, wat haar aan het hoesten maakte. 'Grijp haar,' hoorde ze onder haar hoesten door. 'Sparky, doe je Thundershock,' fluisterde ze zachtjes. Sparky knikte naar haar, waarna hij een Thunderschock deed toen één van de mannen haar vastgreep. Hierdoor was Deb bereid om zich los te trekken. Al hoestend begon ze weg te rennen van het groepje, dat nog altijd gehuld was in de rook. Tranen in haar ogen van zowel angst als de rook waren opgekomen. Haar hart klopte wild in haar keel. Ze was nog maar vijftien jaar! Konden ze niet op mensen van hun eigen leeftijd jagen? In blinde angst vond Deb de weg naar het café, waar ze het blauwe haar van Ryan al herkende. Al hoestend kwam ze hem tegemoet, waarna ze bleef staan en haar handen op haar benen legde om uit te hijgen. 'Sorry,' zei ze tussen twee scherpe ademhalingen door, de rook had haar keel aangetast en maakte het haast onmogelijk om te praten, waardoor ze ook niet wist of hij haar wel verstond. 'Ik werd opgehouden door..' 'Hé, waar is ze ergens?' hoorde ze iemand fel roepen. Deb, die inmiddels weer bekomen was van de rook, maar zich wel ziek voelde, zocht instinctief een veilig plaatsje op achter Ryan. 'Daar is ze!' riep een stem, waarna Deb een zachte 'oh oh' niet kon inhouden en haast bang naar het groepje mannen keek.. dat hun weg recht naar hun vond!
Terug naar boven Ga naar beneden
Ryan Haynes
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 25
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Never too late Vide
http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: Never too late Never too late Emptywo aug 28, 2013 3:09 pm

Fronsend keek Ryan door de ruit van het café naar binnen, hopend dat hij Deborah misschien binnen zou zien zitten. Tot zijn grote teleurstelling kon hij de blondine echter niet zien zitten. Was ze dus te laat, net als hem, of was ze misschien al weg gegaan omdat hij er niet was? Of had ze misschien simpelweg besloten om niet te komen? Want hij begreep het heus wel als ze niet met hem verder had willen reizen. Want hij was een niemand. Hij had niets speciaals. En dat zou hij waarschijnlijk ook nooit verkrijgen. Alleen als ze hem al in de steek had gelaten, dan zou hij hebben gewild dat ze het op zijn minst in zijn gezicht had gezegd. Want dat had waarschijnlijk een stuk beter gevoeld dan hoe hij zich nu voelde. Hij wilde weglopen, maar besloot uiteindelijk dat het beter zou zijn als hij wat langer zou wachten.  Al was het maar om zijn gedachten te bevestigen. Hij haalde diep adem, en ging op het bankje dat voor het café stond zitten. Misschien zou hij moeten kijken of ze drankjes hadden die je mee kon nemen. Zodat hij die hier buiten op kon drinken. Dan had hij tenminste iets te doen. Hij stond net op om het café in te gaan toen hij het zag. Deborah. Ze kwam in de richting van het café gerend, iets wat hij op zich al vreemd vond. Rende ze omdat ze te laat was? Ah… Zou hij zijn excuses aan moeten bieden omdat hij dacht dat ze hem had achtergelaten? Nee, dat was vast niet nodig. Ze bleef vlak voor hem staan, met haar handen op haar knieën, hijgend van het rennen. Hoe was ze zo uitgeput gekomen…?

“Uhm, alles oké…?” vroeg Ryan. Ze probeerde iets te zeggen, maar haar stem klonk raspend, waardoor hij moeite had te verstaan wat ze zei. Ze… ze had zojuist sorry gezegd, toch? “Ik werd opgehouden door..” Dus ze was opgehouden. Ze was hem niet vergeten. Hij wilde het antwoord weten, maar dat kreeg hij niet. Niet van haar in ieder geval. Het antwoord kwam van de stem die hij hoorde roepen. “Hé, waar is ze ergens?” Ryan fronste. Was er iemand opzoek naar Deborah? Had ze soms iets verkeerd gedaan? Ryan merkte hoe het meisje zich achter hem verschool. Wat… wat had dit te betekenen? “Daar is ze!” hoorde hij de stem opnieuw roepen. Wha… Zijn blik focuste zich op de drie mannen die hun kant op kwamen. De grijns op hun gezichten, de hebberige blikken in hun ogen… Dit kon nooit iets goeds voorspellen. Hij wilde zich bewegen, wegrennen, maar zijn spieren weigerden om te reageren. Hij wilde wegrennen. Weg van de enge mannen. Hij wist dat hij weg moest rennen. Want hoe moest hij anders reageren op de aankomende dreiging? Hij was het niet gewend om dit te voelen. Angst. “Alles komt goed, er is niets aan de hand,” mompelde hij, meer om zichzelf gerust te stellen dan dat hij het tegen Deborah had. Sinds het ongeluk, had zijn moeder hem altijd beschermd tegen de buitenwereld. Tegen mensen zoals het trio dat op hun af kwam. Hij wist niet hoe hij met dit soort dingen om moest gaan. En dat voelde verstikkend.

Hij trilde op zijn benen. Wat moest hij doen? Hij kon niet vechten. En hij kon Criana niet vragen om hem te beschermen. En Gabe… Wel, die vertrouwde hij daar niet bepaald genoeg voor. Zijn blik gleed opzij, naar het café. Misschien was dat de oplossing. Als ze het café in zouden duiken, zouden de drie mannen hun misschien niet volgen. Want in het café waren meer mensen. Mensen die hun misschien konden beschermen. Want zelf kon hij dat niet. Misschien was dat waarom zijn moeder hem niet had willen laten gaan. Omdat hij niet wist hoe hij zichzelf moest beschermen. Laat staan anderen. “Deborah, kom mee, het café in,” beval Ryan. Trilde zijn stem? Hij had geen idee. Het enige wat hij wist was dat hij dankbaar was dat zijn benen weer wilden bewegen. Ze leidden hem naar de deur van het café, die hij open duwde, om deze vervolgens open de houden voor de blondine. Hij was niet snel genoeg om weg te rennen. En vechten kon hij al helemaal niet. Niet zoals hij nu was. Dit was de enige oplossing. Dat was, als ze tenminste een kans wilde hebben om aan de mannen te ontsnappen. Hij keek haar bijna smekend aan, hopend dat ze hem vertrouwde. Er moest toch wel iémand in het café zijn die ze kon helpen?
Terug naar boven Ga naar beneden
Deborah Scott
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Never too late Vide
BerichtOnderwerp: Re: Never too late Never too late Emptyza sep 14, 2013 1:42 pm

Het plaatsje achter Ryan was, toegegeven, niet echt het veiligste. Ze merkte op dat Ryan zelf ook niet wist wat hij met de situatie aanmoest. Nou ja.. Wat had ze dan verwacht? Dat hij opeens voor haar zou springen, haar zou beschermen en de drie mannen neer zou slaan? Nou ja, misschien ergens wel. Of dat was misschien een iets te mooie fantasie. Gejaagd keek Deborah naar de mannen. Ze richtte haar blik op één van hun, de man die haar het ergste intimideerde. Deze kreeg haar blik meteen te vangen en hij grijnsde naar haar, waardoor het meisje zich rillend een beetje terugtrok. Die mannen waren niet voor niets zo robuust. Iemand die een klein meisje probeerde te grijpen door middel van zijn Weezing een Smokescreen op haar te laten uitvoeren, kon niet veel goeds betekenen. Plotseling had ze een idee. Ze keek naar Sparky. Deze was naar haar aan het kijken en knikte. Wacht, hadden ze hetzelfde idee? Nou ja, het deed er niet veel aan toe. ‘Sparky, doe je Thundershock op hun!’ zei ze angstig. Als zij het vuil speelden door hun Weezing haar te laten aanvallen, waarom mocht zij het spelletje dan niet met hun meespelen? Het was al erg genoeg dat ze zich had laten intimideren door die man en zijn Pokémon, die twee andere mannen kregen haar echt niet meer zo gauw op de kast gejaagd. Haar Pokémon sprong van haar schouder naar die van Ryan, waarna hij zich afzette op die schouder en in de lucht sprong. Zijn kleine armpjes werden bijeen gedaan, waardoor hij zijn Thundershock kon creëren en de mannen zo verraste. Deb deed ondertussen een paar stappen achteruit en keek naar Ryan om goedkeuring, maar de jongen was te druk bezig met een oplossing te vinden. Hij had deze dan ook onmiddellijk gevonden, naar het blijkt.

Deb riep haar Pikachu terug toen Ryan haar opdroeg om naar het café te gaan. Gehaast rende Deb naar haar Pikachu en pakte deze op. Ze zag met één blik dat de mannen verstijfd waren dankzij de Thundershock. Een paar mensen rond hun stonden verbouwereerd te kijken naar het schouwspel. Een dame achter haar versperde Deb de weg, waardoor Deb tegen haar botste. De vrouw keek haar verbaasd aan, maar Deb riep een schichtige ‘sorry’ uit en begaf zich toen snel naar het café. Ze zag dat Ryan zo aardig was om de deur open te houden. Achter zich hoorde ze de woedende, roepende stemmen van de mannen en even voelde ze de angst door zich heen verspreiden, maar deze werd omgeslagen in eigen woede toen ze zich besefte wat er zojuist gebeurd was. Ze had verdorie iemand neer moeten donderen met haar eigen Pokémon omdat ze zo bedreigd was! Dit gaf haar nieuwe kracht. Ze duwde Ryan een beetje opzij eenmaal ze het café binnen waren en gehaast keek ze rond zich heen. Ze zag een man, die achter de bar stond, verbouwereerd naar hun kijken. Gehaast beende ze ernaartoe. Haar stappen werden meer gehaast toen ze achter haar luide stemmen hoorde. Als eerste kwam ze bij de balie aan, waar ze haar ellebogen op liet steunen om even uit te hijgen. Ondertussen waren de mannen het café ook al binnengekomen en probeerden hun weg te vinden tussen de horde nieuwsgierige mensen die zich opgesteld hadden toen Ryan en zij binnengekomen waren. ‘Help,’ zei Deb, terwijl ze grote blauwe ogen opzette. ‘Die mannen willen ons pijn doen!’ Gejaagd wees ze achter zich naar de mannen. De man achter de bar keek op en zijn blikte kruiste die van de mannen, waarna een vonk van herkenning door zijn ogen schoot.

Ondertussen was één van de mannen al naar voren geschoten en had Deb ruw bij haar arm gepakt. Deb voelde pijn door haar arm schieten toen de man haar naar achteren trok en voelde zijn adem tegen haar oor slaan toen hij zijn mond vlakbij haar oor hield. ‘Ryan!’ zei ze angstig. De man trok haar echter ver naar achteren, weg van Ryan, zodat hij niks zou kunnen doen en ze zag de twee andere mannen naar Ryan gingen. Voordat het echter zover kon komen dat er ook echt iets gebeurde, stond de barman al bij hun en trok haar ruw los uit de greep van de man. ‘Wegwezen, stelletje herrieschopper! Dit is nu al de derde keer deze week dat ik jullie jonge trainers zie lastigvallen!’ zei hij nijdig, waarna hij de robuuste man met gemak weg kon trekken en wegduwde. De man keek hem even dreigend aan, maar toen de barman met een dreigende gloed in zijn ogen een Poké Ball tevoorschijn haalde, droop de man toch af en drong hij zijn medemensen op om mee te gaan. Deb zag dat de mannen bij Ryan wegliepen. De barman gaf haar alleen maar een klein knikje en liep daarna terug naar zijn bar alsof er niets gebeurd was. Opgelucht rende Deb naar Ryan toe en legde uit schrik haar armen rond zijn rug, waarna ze haar hoofd bang tegen zijn borstkas drukte. Zweet parelde langs de zijkanten van haar hoofd en ze haalde zwaar adem. Haar Pikachu sprong van haar schouder af en keek verbaasd naar hoe Deb Ryan zo aan het omhelzen was, waarna hij zijn oortjes bewoog en daarna een beetje ongemakkelijk naar de deur keek waar de mannen net weggelopen waren.

OOC: En dan nu met z'n allen: AAAWWWWWWW XD
Terug naar boven Ga naar beneden
Ryan Haynes
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 25
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Never too late Vide
http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: Never too late Never too late Emptyza sep 14, 2013 5:25 pm

Ze vertrouwde hem. Ze had hem blindelings gevolgd, zonder ook maar iets te vragen. Alhoewel, de kans was groot dat ze enkel het café in was gegaan omdat ze bang was voor de mannen, net zoals hem. Nee, ze moest waarschijnlijk nog veel banger zijn dan hijzelf. Want Deborah was tenslotte de persoon die werd achtervolgd, niet hij.  Hij besefte meer en meer wat voor een lafaard hij was. Hij wenste dat hij sterk was. Of dat hij in ieder geval dapper genoeg was om zijn angsten onder ogen te zien, in plaats van er van weg te rennen. Hij sloot de deur achter zich dicht, en duwde hier uit alle macht tegen aan om deze dicht te houden, maar op het moment dat de deur in zijn slot viel, was hij er al zeker van dat het geen effect zou hebbe. Met bruut geweld werd de deur open gesmeten, waardoor hij achteruit werd gesmeten. Hij werd opgevangen door iets hards, wat een van de tafeltjes had blijken te zijn. Een korte gil weerklonk. Zijn handen voelden iets nats, alhoewel het warm aanvoelde, wat hem verbaasde. Hoorden natte dingen niet meestal koud te zijn?  Verward keek hij achter zich, waar twee mensen hem ontzet aankeken. Zijn blik gleed naar het tafeltje, waar een grote plas dampende thee op lag. “S-sorry!” stamelde hij, beseffend dat het zijn schuld was dat hij de theekopjes omver had gegooid. Hij wilde zich nog verder verontschuldigen, maar zijn aandacht werd getrokken door de deur van het café, waar alle drie de mannen nu door naar binnen waren gekomen.

Ryan haalde diep adem, en deed een poging om zich te herstellen. Ze zouden hierbinnen niets uit kunnen halen, toch…? Er was weinig ruimte. Nou ja, er was in ieder geval geen ruimte voor Pokémon. Dat was al een plus. Een grijns was verschenen op het gezicht van een van de mannen, waardoor Ryan’s hoop als sneeuw voor de zon verdween. Nee, hij had het mis. Zijn keuze had de situatie juist verslechterd. Door het café in te gaan, zaten ze gevangen, als Rattata in een val. En zoals het er nu uit zag, zouden ze niet zomaar uit de val ontsnappen. Dit was allemaal zíjn schuld. Hij baalde zijn handen tot vuisten. Hij… hij zou het oplossen. Dit was zijn verantwoordelijkheid. Ryan raapte al zijn moed bij elkaar, en stapte op de mannen af. “Ga… ga weg! Laat haar met rust!” bracht hij uit, waarbij zijn stem halverwege oversloeg. De mannen keken hem kort aan, voordat ze in de lach schoten. Ze bespotten hem. En eerlijk gezegd hadden ze daar het volste recht voor. Want wie was hij om te denken dat hij het tegen drie mannen op kon nemen? De moed die hij zojuist nog had gehad, was opnieuw verdwenen. “I-ik meen het!” stamelde hij. Het had geen nut. Een van de mannen was al langs hem geglipt, en de andere twee waren gevaarlijk dichtbij gekomen. Shit.  Instinctief deed hij zijn armen voor zijn gezicht, bang dat ze hem zouden slaan, of misschien zelfs erger. “Hou je er buiten, okay?” hoorde hij een van de mannen zeggen, waarna hij een harde dreun in zijn maag voelde. Alle zuurstof leek uit zijn longen te verdwijnen. Ryan hapte naar adem, en klapte dubbel van de pijn. “Ah, het is nu al met hem gedaan, wat jammer…” kon hij nog net horen, waarna hij ruw op de grond werd geduwd.

Hij was waardeloos. Zwak, hulpeloos. Hij hoestte, en hees zichzelf moeizaam overeind. Het deed pijn. Niet de stomp die hij in zijn maag had gekregen, of de stekende pijn die hij aan zijn achterhoofd voelde toen deze op de grond belandde, maar de kennis dat hij machteloos stond was wat pijn deed. “Ryan!” hoorde hij Deborah gillen. Muk. Dit was niet hoe deze dag had moeten gaan. Hij had niets meer gewild dan een fijne dag. Om gewoon even te ontspannen. Even bij komen van de vorige nacht, die zo rampzalig was verlopen. Maar nee. In plaats daar van was dit gebeurd. En hij had er niets aan kunnen doen. In plaats daar van had hij enkel lopen klagen over hoe zielig hij wel niet was. Het maakte hem pissig. “Ik. Haat. Mensen. Zoals. Jullie,” bracht Ryan uit, om hierbij tussendoor steeds naar adem te happen. “Shush. Hou je er buiten,” sneerde een van de mannen, waarna ze naar hun vriend probeerden toe te gaan. Als in slow motion schenen ze hem te passeren. Instinctief pakte Ryan de arm van een van de mannen vast, in een poging om deze tegen te behouden. Deze schudde met gemak zijn arm los, waarna hij verder liep. Was dat echt alles dat hij kon doen…? Was dat… alles… Nee. Er was nog iets dat hij kon doen. Zijn Pokémon waren niet zijn enige wapens. Dat moest hij inmiddels wel weten. Hij trok zijn rechter been naar achter, waarna hij deze uit volle macht naar voren toe schopte, mikkend op de knieholte van een van de mannen. Zijn trap raakte. Een kreet van pijn weerklonk, waarna de man die hij had geraakt voorover op de grond viel, niet in staat om op enkel een been te staan.

De andere man had zich omgedraaid, schreeuwde iets naar hem, maar Ryan kreeg het niet meer mee. De man die achter Deborah aan had gezeten had zich bij zijn kameraden gevoegd, en beval deze om te stoppen. Dat het genoeg was. Ze gingen weg. Ryan trilde, adrenaline gierde door zijn bloedvaten. Pas nu merkte hij hoe erg hij trilde. Misschien was dat ene gezegde waar. Dat moed niet het ontbreken van angst was, maar het beseffen dat er iets belangrijker was. Of hoe dat gezegde ook zou mogen gaan. Hij voelde zich bang, nog steeds. Bang dat ze terug zouden komen op zijn besluit. Zijn blik ontmoette die van de barman, die tevreden scheen te zijn. Had hij hun geholpen? Hij had geen flauw idee. Hij had daar te weinig voor meegekregen. Het enige wat hij wist was dat hij blij was dat het over was. Hij voelde iets warms tegen zich aan, waarna hij ook de twee armen voelden die zich om hem heen hadden gewikkeld. Hij keek ietwat verbaasd naar beneden, waar hij Deborah aantrof, die haar hoofd tegen zijn borstkas had aangedrukt. Ah… ze was in orde. Twijfelend legde hij zijn ene arm om haar heen, waarna hij de andere op haar hoofd plaatste. “Shh, rustig maar. Het is okay. Alles is nu voorbij,” fluisterde hij, zijn stem nog steeds lichtjes trillend van angst. Voorzichtig wreef hij over haar rug heen, alsof ze een of ander klein kind was, hopend dat ze zou kalmeren. Nee, misschien was hij nog wel degene die er het meest van kalmeerde. Het voelde vertrouwd om iemand zo vast te houden. Alsof er niets was dat hem nog kon deren. Was het de bedoeling dat hij zich zo voelde?


Een frons verscheen op Ryan’s voorhoofd, waarna hij het meisje langzaam losliet. “Het spijt me. Ik… Ik kon je niet beschermen. Het is mijn schuld dat dit is gebeurd. Als ik niet zo’n lafaard was geweest…” begon hij. Hij voelde zich schuldig. Al vanaf het moment dat hij de drie mannen had gezien. Want dat was het moment geweest waarop hij was teruggekeerd naar de realiteit. Waarop hij er aan was herinnerd was dat hij nog steeds niets had bereikt sinds hij van huis weg was gegaan. Een Pokémon gevangen? Nee, daar had hij de hulp van Criana bij gehad. De weg naar  Cerulean City vinden? Nope. Deborah had hem daar bij geholpen. Zijn situatie was niet veranderd sinds hij van huis weg was gegaan. Hij had nog steeds de hulp van anderen nodig om te overleven. Sterker nog, hij had ook deze keer hulp gehad. Als de barman er niet was geweest, wie wist wat er dan met Deborah was gebeurd. Niets goeds in ieder geval. Hij zette een vage glimlach op. “Maar het is uiteindelijk goed gekomen, niet waar? Alles is weer in orde,” zei hij, meer om zichzelf gerust te stellen dan om een andere reden. Hij was te afhankelijk van andere mensen. En dat was iets dat hij kostte wat het kost moest veranderen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Deborah Scott
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Never too late Vide
BerichtOnderwerp: Re: Never too late Never too late Emptyzo sep 15, 2013 1:25 pm

Het voelde vertrouwd aan. Vertrouwd om zo dicht tegen hem te staan, vertrouwd om de helft van haar gezicht verwarmd te hebben dankzij zijn borstkas en vooral vertrouwd om zijn hartslag te horen. Ze hoorde dat het daar binnen flink tekeerging en besefte dat Ryan zich vast ook doodgeschrokken moest zijn om de situatie. Ze voelde zich hierdoor wel minder eenzaam, maar voelde zich ook best schuldig omdat ze hem had opgezadeld met de mannen. Zij was diegene die naar hem toe was gekomen en bescherming had gezocht achter zijn rug, waardoor ze hem voor de onmogelijke opgave had gezet om haar te beschermen. Deb vond het echter wel gek dat hij niet gewoon zijn Mankey had gebruikt. Of misschien nog wel een andere Pokémon als hij deze gevangen had. Deb kon het hem echter niet vragen dankzij heel het gedoe, de angst gierde als een bom vol adrenaline door haar heen en ze vond het nog niet veilig genoeg om hem los te laten. Dat er mensen momenteel naar hun keken, interesseerde haar niks. Het voelde gewoon even aan als een moment waarbij alleen zij en Ryan belangrijk waren, voor de rest niemand. Ze vond het een fijn, vertrouwd gevoel, een gevoel dat ze eigenlijk nog nooit ervaren had, maar waar ze wel mee zou kunnen leven. Ze voelde haar eigen hart in haar keel kloppen en vroeg zich af of Ryan het op de een of andere manier kon merken dat ze doodsbang was. Wat dacht hij eigenlijk van deze knuffel? Ook al zei hij geruststellende woorden – die dan ook echt een geruststellend effect op haar hadden – misschien vond hij het wel raar dat ze zo steun zocht in zijn armen. Toch vond ze dit een veiligere plaats dan dat ze zich weer terug in de buitenwereld begaf, wat eigenlijk best ironisch was aangezien ze feitelijk gezien nog altijd in de buitenwereld stonden, but oh well. Een kleine glimlach had zich onbewust verspreid toen Ryan over haar rug wreef, het voelde fijn aan, alsof Ryan het vaker bij haar deed en het een vertrouwd gevoel geworden was, alsof het gewoon logisch was dat hij het deed. Ze opende haar blauwe ogen na ze even genietend gesloten te hebben en keek naar boven, maar zag niet veel meer dan zijn kin, waar ze kleine donshaartjes zag. Ze voelde dat haar lichaam van binnen verwarmd werd en sloot haar ogen even.

De soort van betovering werd beëindigd toen ze voelde dat Ryan zijn grip op haar loste en met een tikkeltje tegenzin trok Deb haar hoofd terug. Het duizelde haar allemaal een beetje. Dat zou vast zijn door het gedoe van daarnet. Het was ook best intens geweest. Ze had een man moeten elektrocuteren met haar eigen Pikachu! Ze keek opzij naar Sparky. Deze keek naar haar en knikte, alsof hij wist wat er in haar gedachtegang rondging en hij wilde bevestigen dat het de juiste keuze was. Een beetje gedesoriënteerd luisterde Deb naar de woorden die Ryan sprak. Langzaam liet ze hem los en verontwaardigd keek ze hem aan. ‘Ryan, het is niet jouw schuld.’ Haar stem schoot de hoogte in. ‘Als het iemands schuld is, is het de mijne. Ik kwam ze tegen en ben blindelings naar hier gerend, niet nadenkend over de gevolgen. Ik heb ons dus in gevaar gebracht.’ Haar grote blauwe ogen keken hem zo overtuigend mogelijk aan en haar wangen werden lichtelijk rood van de inspanning die ze moest doen om de woorden zo fel mogelijk uit te spreken, wat best een schattig effect gaf. Ze keek om zich heen en zag dat verscheidene mensen naar hun keken, maar hun gezichten algauw weer de andere kant op wendden als haar blik die van hun kruiste. Deb haalde haar schouders op. Ze mochten kijken als ze wilden, Deb zou er toch niets van zeggen en tot nu toe had ze ook nog niet echt het gevoel gehad alsof Ryan zich er iets van aan getrokken had. ‘Je hebt me wel beschermd,’ zei ze zachtjes. ‘Je hebt gezegd dat ik naar het café moest gaan en liet mij voorgaan, je zocht naar een oplossing. Je bent geen lafaard geweest, Ryan.’Haar stem was zachter geworden, zodat niet alle mensen in het café met hun mee konden luisteren. Deb had eigenlijk best wel genoeg van de menigte hier, maar ze durfde ook nog niet echt naar buiten te gaan, bang zijnd dat de mannen hun daar zouden opwachten. Ze wist niet wat er met Ryan was gebeurd, maar er was een reden dat hij op de grond had gelegen. Ze keek hem aan en beet op haar onderlip, waarna ze onbewust haar handen tegen zijn borstkas legde. ‘Het is niet jouw schuld, oké?’ mompelde ze, waarna ze haar handen terugtrok en even over haar achterhoofd wreef omdat het daar jeukte.

Deb had er genoeg van. Ze zag dat mensen naar hun aan het kijken waren alsof ze iets interessants waren. ‘Laten we hier gaan,’ zei ze zachtjes. ‘De kans is klein dat die mannen daar nog staan.’ Alsof Sparky haar woorden gehoord had, sprong hij op haar schouder en zei fel ‘pika!’, alsof hij daarmee wilde aankondigen dat hij hun wel zou beschermen als dat nodig was. Tevreden aaide Deb over Sparky’s kopje. Sparky trok zich niet terug en liet haar doen, wat haar lichtelijk verbaasde. Nadat deze verwarring over was, knikte ze bemoedigend naar Ryan waarna ze zich een weg naar buiten baande. Ze was opgelucht toen ze het café verlaten had en hield de deur open voor Ryan net zoals hij gedaan had voor haar toen ze naar binnen moesten vluchten voor de drie mannen. Haar ogen scanden gauw de omgeving af, maar ze kon niet echt iets vreemds ontdekken. ‘Volgens mij zijn ze weg,’ zei ze. De opluchting was in haar stem te horen en ze keek even naar Ryan. Ze moest aan de spontane omhelzing denken en ze kreeg het plotseling warm en werd rood. Ryan keek niet alsof hij het erg had gevonden. En hij had ook niet gehandeld alsof hij het erg vond. Hij had haar zelfs toegelaten. Deb besloot om er niets over te zeggen. ‘Ik heb trouwens een dekentje gekocht,’ zei ze zo opgewekt mogelijk om zijn aandacht af te leiden van de omgeving. Als ze steeds bang zouden zijn dat de mannen terug zouden komen, zouden ze geen plezier kunnen hebben, toch? ‘En ik heb nog een paar benodigdheden gekocht mocht ik een stoere Pokémon tegenkomen.’ Ze keek hem met een scheve grijns aan, maar kon het toch niet laten om even schichtig en snel rond zich heen te kijken, zo onopvallend mogelijk zodat Ryan het zeker niet te hard zou merken en focuste zich daarna weer op de jongen, waarna ze afwachtte op wat hij te zeggen had.
Terug naar boven Ga naar beneden
Ryan Haynes
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 25
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Never too late Vide
http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: Never too late Never too late Emptywo sep 18, 2013 2:35 pm

Het eerste wat Deborah deed toen ze haar stem weer hervonden scheen te hebben, was hem tegenspreken. Ze beweerde dat het niet zijn schuld was. En terwijl hij ergens ook wel wist dat het probleem niet was ontstaan door hem, had hij het gevoel dat hij er wel iets aan gedaan had moeten hebben. Meer dan hij nu had gedaan, in ieder geval. “Als het iemands schuld is, is het de mijne. Ik kwam ze tegen en ben blindelings naar hier gerend, niet nadenkend over de gevolgen. Ik heb ons dus in gevaar gebracht,” zei Deborah vervolgens. Ryan fronste. In zijn ogen was het juíst verstandig geweest van haar om naar het café toe te gaan. Nee, als hij in haar schoenen had gestaan, dan had hij waarschijnlijk hetzelfde gedaan. Of hij was desnoods naar het Pokémon Center toe gerend. Dit was de eerste keer dat hij in Cerulean City was. Het had hem überhaupt al verbaasd dat hij het café had weten te vinden, zelfs al was hij te laat geweest. Als hij zelf achterna was gezeten, dan zou de kans groot zijn geweest dat hij maar ergens in de wilde weg naar toe was gerend, met als resultaat dat hij zou verdwalen, en dat hij juist nog verder van huis weg zou zijn geweest. “Je hebt me wel beschermd,” zei Deborah vervolgens zachtjes, “je hebt gezegd dat ik naar het café moest gaan en liet mij voorgaan, je zocht naar een oplossing. Je bent geen lafaard geweest, Ryan.” Hij wilde haar tegenspreken. Hij had haar niet beschermd. Zo voelde het in ieder geval niet voor hem. Maar ze zou het waarschijnlijk niet accepteren als hij dat zou zeggen, of wel soms? Niet nu, in ieder geval.

“Het is niet jouw schuld, oké?” mompelde Deborah. Ah… Het had niet heel veel zin om er nu nog over door te gaan. Hij zou er zelf alleen maar een erger schuld gevoel van krijgen, en waarschijnlijk zou dit dubbel gelden voor Deborah. “Laten we hier gaan,” zei ze zachtjes. “De kans is klein dat die mannen daar nog staan.” Ryan knikte. Alhoewel hij ergens de behoefte had om even te zitten om van een drankje te genieten, had hij weinig zin om in het café waar ze nu waren te blijven. Niet na de entree die ze zojuist hadden gemaakt. Het zou op zijn minst een vreemde indruk maken als ze nu aan een tafeltje gingen zitten alsof er niets gebeurd was. De blondine liep naar de deur van het café toe, en hield deze vervolgens voor hem open. Ryan wierp een blik op de barman, mompelde een kort bedankje, en liep vervolgens het café uit. “Volgens mij zijn ze weg,” hoorde hij Deborah zeggen. Ryan haalde opgelucht adem. Gelukkig maar. Hij had niet geweten wat hij zou hebben gedaan als was gebleken dat de mannen hen hadden opgewacht. Misschien dat hij dan alsnog de hulp van zijn Pokémon zou hebben ingeroepen, ongeacht het advies dat de zuster hem had gegeven. Hij liet zijn blik nu zelf rond glijden, om tot de conclusie te komen dat de drie mannen inderdaad nergens te bekennen waren. Het was nu maar te hopen dat ze de mannen geen tweede keer tegen zouden komen terwijl ze in Cerulean City verbleven.

“Ik heb trouwens een dekentje gekocht,” zei Deborah plotseling. Ryan keek haar verbaasd aan. Een deken…? Dat was waar ook. Hoe kon hij dat nu al zijn vergeten. Op de een of andere manier leek de vorige nacht inmiddels eeuwen geleden. Hij liet een korte grinnik horen. Afgelopen nacht was op zijn zachts gezegd een ramp geweest. “Mooi. Dan heb ik nu tenminste mijn slaapzak weer voor mezelf,” zei hij met een plagerige grijns. “En ik heb nog een paar benodigdheden gekocht mocht ik een stoere Pokémon tegenkomen,” zei Deborah. Ryan knikte goedkeurend. “Ah, dat is waar ook!” riep hij plotseling uit. Door al die commotie had hij nog geen tijd gehad om het haar te vertellen, of wel soms? “Ik had wat extra tijd over, en was terug het bos in gegaan om Criana te trainen. Het liep alleen niet echt zoals gepland, en… Wel, ik heb er een Pokémon bij gevangen!” zei hij, om vervolgens trots te grijnzen. Zijn hand was onbewust naar zijn riem toe gegleden, waar hij deze liet rusten op zijn twee Pokéball’s. “Het is een Geodude. Ik heb hem Gabe genoemd. Maar… Ik denk niet echt dat hij blij is dat ik hem heb gevangen,” zei Ryan, om vervolgens te fronsen. Nee, op het moment was het zelfs zo dat hij de Geodude liever niet uit zijn Pokéball liet. Niet totdat Criana wat rust had gehad, in ieder geval. Want hij had ergens het vermoeden dat de Pokémon hem het liefst een dreun zou geven als hij hem nu uit zijn Pokéball zou laten. Het was bovendien sowieso verstandiger als hij de Geodude eerst wat af zou laten koelen. In ieder geval tot hij iets minder agressief was.
Terug naar boven Ga naar beneden
Deborah Scott
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Never too late Vide
BerichtOnderwerp: Re: Never too late Never too late Emptyma okt 14, 2013 7:12 pm

Deb grijnsde lichtelijk door de opmerking die Ryan maakte. Ryan zou het vast heerlijk vinden om zijn eigen slaapzak weer volledig tot zijn bezit te kunnen nemen. Zeker na het gedoe van 's morgens. Haar wangen werden nog steeds rood als ze daaraan dacht. Ze schudde haar hoofd. Op haar schouder kwam Sparky te zitten, die zijn oortjes heen en weer bewoog en zijn wijze donkerbruine ogen nieuwsgierig op Ryan liet rusten. Deb had het gevoel alsof de Pokémon een soort waardering voor Ryan had, eentje die bij haar langzaamaan aan het komen was. Want geloof het of niet, de Pikachu had wel degelijk een poging gedaan om zijn trainster te beschermen. Deb had de Thundershock heus wel opgemerkt die de Pikachu had gebruikt om de mannen te verdrijven. Ja, ze was trots op haar Pokémon. Deb werd afgeleid door Ryan. Trots keek ze hem aan toen ze het verhaal over Gabe de Geodude hoorde. 'Nice,' zei ze, terwijl ze goedkeurend knikte. Ze zou de Pokémon wel eens willen zien, maar er was vast een reden waarom Ryan de Pokémon niet enthousiast tevoorschijn liet komen uit diens Poké Ball. De reden kwam ze meteen te weten. Deb knikte begrijpend. Een agressieve Pokémon die het eigenlijk helemaal niet zag zitten om een leven te beginnen met een trainer kon je misschien het beste even laten doen totdat hij wat afgekoeld was. Deb keek opzij naar Sparky, die zijn oortjes weer recht zette en nieuwsgierig naar de Poké Ball keek. Deb zag hem er al echt voor aan om de Poké Ball van Ryans riem te slaan. Uit voorzorg nam ze de Pokémon dus in haar armen. Deze stribbelde tot haar grote verbazing niet tegen en bleef gewoon waar hij was. Deb sloeg haar armen beschermend om de Pokémon heen en keek daarna naar Ryan. 'Misschien moet je hem gewoon heel even wat rust geven. Misschien draait hij dan wel bij,' zei ze voorzichtig, terwijl ze een voorzichtige glimlach opzette. Ze wilde Ryan opvrolijken, maar hem nu ook weer geen valse hoop geven. Want wat als een Pokémon echt kwaad op je bleef omdat je hem zijn vrije leven had afgenomen? Aan de andere kant: Geodude had niks te klagen. Ze wist dat Ryan een goede trainer was en goed zorg zou nemen over de Pokémon, daar twijfelde ze geen seconde aan. Nee, qua trainer had Geodude echt geluk gehad. Er waren immers ergere trainers.

'Ik geloof dat ik het hier wel zo'n beetje gezien heb,' zei Deb, terwijl ze een blik opzij wierp naar het café. Het zag er niet zo uitnodigend meer uit zoals eerder die middag. Nee, sinds heel dat gedoe met die drie mannen twijfelde Deb om daar nog naar binnen te gaan. Ze schaamde zich ergens wel voor de commotie die ze veroorzaakt hadden door zo plotseling binnen te gaan en de drie mannen mee het café in te nemen. Ze was dan ook blij dat er tenminste één iemand was geweest die voor hun opgekomen was. En ze was blij dat Ryan zo'n goede bescherming had geboden, want zelf zou ze niet veel kunnen beginnen tegen de drie mannen, zelfs met Sparky niet. Ze had precies meer bewondering voor Ryan gekregen. Ze keek even naar de jongen en draaide haar hoofd daarna weer snel weg terwijl er zich kleine blosjes begonnen te verzamelen op haar wangen. 'Hoelang denk je dat we er over zouden doen om van hier naar Pewter City te geraken?' vroeg ze benieuwd aan Ryan. 'We moeten natuurlijk eerst nog de Mount Moon door. Dat zal ook wel even wat tijd kosten. Ik denk dat ik dan vanavond liever hier blijf en dat we morgen de Mount Moon gaan doorkruisen, want binnenin een grot slapen met allemaal onbekende Pokémon is nog erger en enger dan gewoon in een bos,' ratelde ze, terwijl ze haar armen over elkaar heen sloeg en lichtelijk over haar armen wreef. Het werd een beetje frisser nu het seizoen veranderd was van zomer naar herfst. Gelukkig had ze een lekkere warme trui in haar tas. Ze glimlachte al bij het idee dat ze deze snel zou aantrekken als het klimaat nog erger zou worden. Alsof het weer zich geroepen voelde om op haar gedachten te reageren, voelde Deb al de eerste lichte regendruppels tegen haar gezicht. Fijn, dat ook nog!

OOC: Excuses voor de late reactie Surprised
Terug naar boven Ga naar beneden
Ryan Haynes
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 25
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Never too late Vide
http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: Never too late Never too late Emptywo okt 16, 2013 4:00 pm

“Nice,” had de blondine gezegd als reactie op zijn verhaal. Hij glimlachte bij het zien van haar goedkeurende knikje. Hij had het gevoel alsof hij iets goeds had gedaan. Een gevoel dat hij een lange tijd gemist had. “Misschien moet je hem gewoon heel even wat rust geven. Misschien draait hij dan wel bij,” suggereerde Deborah. Ryan knikte. Zoiets was hij zelfs sowieso al van plan geweest. Het leek hem alles behalve verstandig om in overleg proberen te gaan met een woeste Pokémon. Nee, de Geodude was al kwaad genoeg geweest tijdens het gevecht. Hij wilde de Pokémon absoluut niet nog verder opfokken. Daar zou niemand iets aan hebben. “Ik geloof dat ik het hier wel zo'n beetje gezien heb,” zei ze vervolgens. Ryan fronste, en keek kort door de etalage het café in. Jammer. Hij had ergens nog wel zin gehad om er iets te drinken. Want dat was tenslotte wel waar ze voor gekomen waren. Alhoewel, het zou nu nogal vreemd zijn om weer naar binnen te lopen alsof er niets was gebeurd, of niet soms? Bovendien kon hij Deborah niet bepaald dwingen om iets met hem te drinken. Zo’n persoon was hij niet. Hij kon ook altijd nog in zijn eentje naar binnen gaan om wat te drinken natuurlijk. Maar dat leek ook weer zo zinloos. Waarschijnlijk zou het ook verschrikkelijk raar staan, vooral als je na ging wat er zojuist allemaal was gebeurd.

“Hoelang denk je dat we er over zouden doen om van hier naar Pewter City te geraken?” vroeg Deborah plotseling. “Hmm…” zei Ryan, om vervolgens lichtjes te fronsen. Hij had eerlijk gezegd geen flauw idee hoe ver het zou zijn. Hij wist in ieder geval dat er een redelijke afstand was, en dat het waarschijnlijk nog wel wat langer zou duren omdat ze lopen waren. Het zou waarschijnlijk nog langer duren als je zijn loop tempo er bij op telde. “We moeten natuurlijk eerst nog de Mount Moon door. Dat zal ook wel even wat tijd kosten. Ik denk dat ik dan vanavond liever hier blijf en dat we morgen de Mount Moon gaan doorkruisen, want binnenin een grot slapen met allemaal onbekende Pokémon is nog erger en enger dan gewoon in een bos.” Ryan knipperde verbaasd met zijn ogen. Wel, Deborah wist in ieder geval meer dan hem. Er waren nog meer dingen die ze in consideratie zouden moeten nemen dan hij had gedacht. “Het hangt er van af, denk ik. Als we verdwalen in Mount Moon, of ergens anders, dan kan het dagen duren voordat we in Pewter City aan komen,” zei hij. Het was geen fijn idee dat ze misschien wel dagen onderweg zouden zijn als ze pech hadden. “Maar als we niet verdwalen, en alles volgens plan gaat… Dan duurt het denk ik hoogstens een dag of drie? Tenminste, dat is als we geluk hebben.”

“Maar je hebt gelijk. We kunnen beter morgen op pad gaan,” zei Ryan. Hij keek naar zijn hand, waar hij zojuist nog een regendruppel op had gevoeld, om vervolgens omhoog te kijken. Dikke, grijze regenwolken waren zichtbaar. Balen, het begon te regenen. Hij hoopte ergens dat het maar een kort buitje zou zijn, maar wist dat dit waarschijnlijk niet het geval zou zijn. Hij had de laatste tijd maar weinig geluk als het om dit soort dingen ging. Waarschijnlijk zou het de rest van de dag door blijven regenen. En natuurlijk zouden er dan de volgende dag nog overal plassen liggen, en zou hij tientallen keren in de modder. “Misschien is het beter als we eerst de weersverwachtingen checken voordat we er op uit gaan?” vroeg Ryan. Want als er iets was wat hij niet wilde, dan was het wel om in de regen te lopen. Goed, het zou misschien wel droog zijn als ze eenmaal in Mount Moon waren, maar dat zou niet wegnemen dat ze misschien wel doorweekt aan zouden komen. En het was niet alsof het plotseling warmer zou worden als ze eenmaal in de grot waren. Dit was iets waar ze zich goed op voor moesten bereiden. “Hoe dan ook… laten we een plek zoeken om te schuilen. Ik heb geen zin om in de regen te blijven,” zei Ryan, om Deborah vervolgens aan te kijken, half verwachtend dat zij hem naar een droge plek zou leiden.

OOC: It's okay. :3
Terug naar boven Ga naar beneden
Deborah Scott
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Never too late Vide
BerichtOnderwerp: Re: Never too late Never too late Emptydi okt 29, 2013 4:07 pm

Aandachtig luisterde Deb naar wat Ryan te zeggen had. Toen hij uiteindelijk zei hoelang het duurde, voelde Deb zich vermoeid worden. Ze zouden er, met geluk, drie dagen over doen om van hier naar Pewter City te gaan. Ze waren al in Cerulean City, maar blijkbaar kostte het nog veel meer tijd dan verwacht om de Mount Moon door te komen. Ze had gedacht dat ze er misschien een halve dag over zouden doen van hier tot aan de Mount Moon, dat de Mount Moon doorkruisen nog geen halve dag duurde als je wist waar je moest gaan en dat het overige deeltje naar Pewter City ook niet veel zou voorstellen. Maar blijkbaar dus wel. Ze had verwacht dat ze er minstens een anderhalve dag over zouden doen, maar het waren dus minstens drie dagen dat de afstand kon duren. Dat maakte dat ze zich vermoeid voelde. Wat haar nog meer vermoeide, was de regendruppel die ze op haar wang voelde. Ze keek naar boven. De dreigende grijze wolken hingen boven hun hoofd en toonden aan dat het vertrek in elk geval zeker nog niet voor vandaag zou zijn. Nu, ze waren daar al wel eerder achtergekomen, maar het verbeterde haar humeur nu niet bepaald dat de weersverandering haar met haar neus daar nog meer op drukte. Ze luisterde naar Ryan en knikte. ‘Dat is goed,’ zei ze, terwijl ze probeerde na te denken over een plaats waar ze droog zouden zijn. Zij had ook geen zin om in de regen te blijven staan wachten. Dadelijk zou één van hun ziek worden – of allebei – en dan duurde het nog langer voor ze echt konden vertrekken op weg naar Pewter City. Zo konden ze dan natuurlijk nooit hun Gym uitdagen. Ze wilde echter nog wel één Pokémon vangen en trainen voor ze de Gym zou uitdagen.

Debs voeten begonnen te bewegen zonder echt erover te denken waar ze naartoe zou gaan. Ze wist dat Ryan half en half verwachtte dat zij hun naar een warme, veilige plek zou brengen. Ze wist echter niet zeker of ze deze taak zonder kleerscheuren kon volbrengen. Ze was eerder op de dag ook al in de problemen gekomen dankzij een paar mannen. Ze hoopte trouwens dat ze zo’n ervaring niet weer zouden hebben. Tijdens het lopen vermeed ze dan ook zo goed mogelijk de steegjes. ‘Vooral niet te dichtbij steegjes lopen als je door Cerulean City reist,’ zei ze tegen Ryan. ‘Anders krijg je dus te doen met zo’n figuren zoals daarstraks.’ Ze rilde een beetje toen ze weer aan ze dacht. Ze besefte zich maar al te goed dat als Ryan er niet was geweest, er vast nare dingen gebeurd waren. Ze wilde hier echter niet aan denken. Ze moest het van zich afschudden. Ook als ze straks ging reizen kon ze het niet hebben dat ze aan akelige dingen dacht. Soms moest je sommige gebeurtenissen gewoon proberen te vergeten, hoe moeilijk het ook was. Als ze een angst zou gaan vormen om alleen te reizen, dan zou dat een groot obstakel vormen. Want nu was Ryan er nog, maar hoe zou ze zich voelen als hij er niet meer was? Ze wilde er eigenlijk niet te veel aan denken. Ze wilde, als ze in het Pokémon Center gingen slapen, een kamer met hem samen hebben. Ze voelde zichzelf zo veel meer op haar gemak. Ze vroeg zich echter af hoe het zou overkomen naar Ryan als ze dat tegen hem zou zeggen. Dadelijk zou hij het als een verkeerd teken opvatten of zo. Ze schudde haar hoofd en probeerde de verdere gedachten die in haar hoofd opkwamen te verdoezelen door naar het bekende logo van het Pokémon Center te staren die al snel opdoemde in de verte.

Den haalde opgelucht adem toen ze aankwam bij het Pokémon Center. ‘Hier kunnen we overnachten. We kunnen ook meteen kijken wat het weer voor de verdere dagen gaat doen. Vanaf hier is het ook niet zo’n eindje om naar het einde van Cerulean City te geraken.’ Ze wierp een blik op de vrouw achter de balie, de o zo bekende zuster Joy. Ze glimlachte even vriendelijk naar de vrouw en richtte haar blik daarna weer op Ryan, waarna ze verlegen naar de grond keek. ‘Heb je liever dat ik een kamer vraag of twee kamers, zodat je een aparte kamer hebt? Ik weet natuurlijk niet hoe vol het hier is, maar…’ Ze kapte haar zin af omdat ze het zo stom vond klinken en keek hem aan terwijl rode blosjes zich over haar wangen verspreidden. Als ze beiden in een ander bed lagen was dat in elk geval een heel ander beeld dan het beeld van vanochtend, waar ze onder één deken vlak naast elkaar hadden gelegen. Deb voelde zich opgelaten omdat, als ze daaraan terugdacht, ze geen ongemakkelijk gevoel voelde, maar eerder een veilig gevoel. En dankzij dat veilig gevoel voelde ze zichzelf weer opgelaten omdat ze het gewend was om voor zichzelf te zorgen en vooral niet afhankelijk te zijn van andere mensen. Toch merkte ze dat ze juist een beetje afhankelijk van Ryan was geworden. En het voelde niet wonderbaarlijk goed, maar ook niet echt slecht. Haar gevoel was dubbel wat dat betrof. Ze schudde haar gedachten gauw weg en richtte haar blik weer op Ryan, afwachtend voor zijn antwoord.

OOC: Laat, sorry >.<
Terug naar boven Ga naar beneden
Ryan Haynes
Ryan Haynes


Profiel Vrouw Leeftijd : 25
Aantal berichten : 59
Poképoints : 65
Reputatie : 24
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 16
Pokémon:
Never too late Vide
http://hyperroos.tumblr.com/
BerichtOnderwerp: Re: Never too late Never too late Emptydo nov 21, 2013 6:53 pm

Het meisje was het met hem eens geweest. Natuurlijk was ze dat. Het was onzinnig om buiten in de regen te blijven staan. Op dat gebied zou iedereen het met hem eens zijn. Deborah begon te lopen, waarna Ryan zijn best deed om zo snel als hij maar kon achter haar aan te lopen. Hij was tevreden over de vordering die hij al had gemaakt als het op lopen aan kwam. Waar hij eerst enkel met een slakkengangetje kon strompelen, kreeg hij het op het moment voor elkaar om met een redelijke snelheid te lopen. Goed, hij struikelde nog steeds te vaak over zijn benen als hij snel probeerde te lopen, net zoals hij op het moment deed, maar langzaam aan leerde hij hoe hij zijn evenwicht moest bewaren. Wat misschien nog wel beter was, was dat hij minder hinkte als hij liep. Hij deed het nog wel, maar het was minder zichtbaar. Tenminste, dat was wat hij dacht. Het kon best zijn dat hij nog even erg hinkte, maar dat hij het zelf niet meer door had omdat hij er inmiddels aan gewend was geraakt. “Vooral niet te dichtbij steegjes lopen als je door Cerulean City reist,” zei Deborah zonder te stoppen met lopen. Hij keek haar enkel vragend aan. Hij had op het moment al zijn aandacht nodig om niet uit te glijden, aangezien de straat langzaam aan gladder en gladder werd door de regen. “Anders krijg je dus te doen met zo’n figuren zoals daarstraks.” Ryan knikte. Nee, dat was zeker niet iets dat hij wilde.

Langzaam maar zeker begon het harder te druppen. De regen gaf hem een onprettig gevoel. Ryan rilde, waarna hij de rits van zijn vest wat verder dicht deed. Brr. Dit was zeker een van de dingen van het reizen die hij als kiespijn zou missen. Regen. Hij zou eigenlijk zijn jas uit zijn tas moeten halen, want het begon zo langzamerhand te koud te worden om alleen een shirt en een vest te dragen. Maar daar zou hij zich wel in het Pokémon Center druk over maken. Hij zou nu alleen maar voor vertraging zorgen als hij zijn jas nog uit zijn tas wilde pakken. Waarschijnlijk zouden ze alleen maar natter worden als ze niet snel door liepen. Ze hadden echter geluk; ze wisten het Pokémon Center te bereiken voordat de hel los barstte. Als ze ook maar een minuut langer buiten waren geweest, zou de kans dat ze doorweekt waren geworden groot zijn geweest. Een glimlach verscheen op Ryan’s gezicht toen hij de warmte van het gebouw voelde. Hij kreeg een vreemd gevoel dat er voor zorgde dat hij spontaan zin kreeg in warme chocolademelk met slagroom, maar dat was misschien simpelweg omdat het regenachtig weer was. Regen zorgde er altijd voor dat hij zin kreeg in chocolademelk. Of koffie misschien zelfs, als chocolademelk niet beschikbaar was. Soep zou er ook wel in kunnen. Eigenlijk zou elke warme voedselsoort op het moment wel voldoen. Yeah. Iets warms. Daar had hij zin in.

“Hier kunnen we overnachten. We kunnen ook meteen kijken wat het weer voor de verdere dagen gaat doen. Vanaf hier is het ook niet zo’n eindje om naar het einde van Cerulean City te geraken,” zei Deborah. Ryan knikte. Misschien zou een dagje niet reizen ook goed zijn voor Criana. Zodat die ook bij zou kunnen komen. Ze moest er inmiddels wel moe van zij geworden om hem steeds te moeten beschermen. “Heb je liever dat ik een kamer vraag of twee kamers, zodat je een aparte kamer hebt? Ik weet natuurlijk niet hoe vol het hier is, maar…” zei Deborah. Ryan keek haar verbaasd aan. Deborah wilde een kamer met hem delen? Huh? Was ze er na hun avontuur in het bos dan nog niet van overtuigd dat het een slecht idee was? “Uhm…” begon Ryan. Hoe kon hij hier het beste antwoord op geven? Deborah bloosde, waaruit hij opmaakte dat ze moeite scheen te hebben met de vraag. Dat leek hem in ieder geval. Zou hij haar misschien kwetsen als hij haar verzoek afwees? Want dat was niet wat hij wilde. “Ik denk dat ik liever een kamer voor mijzelf heb,” begon hij twijfelend, “maar als het echt druk is… Nou ja, in dat geval vind ik het niet heel erg om een kamer te moeten delen?” zei hij uiteindelijk. Hij haalde zijn schouders op. “Erger dan de vorige keer kan het toch niet worden.”

Ryan fronste, niet zeker wat hij moest doen. Hij had het gevoel alsof het gesprek de verkeerde kant op ging. “Hoe dan ook, ik ga denk ik even kijken of ze hier iets warms te eten of te drinken hebben,” besloot hij uiteindelijk maar te zeggen. Hij toverde een vriendelijke glimlach tevoorschijn. “Moet ik kijken of ze ook iets voor jou hebben? Of wil je liever zelf kijken wat ze hebben?” vroeg hij. Hij wachtte kort op Deborah’s antwoord, voordat hij in de richting van de cafetaria liep. Zijn verwachtingen waren niet bepaald hoog, maar alles leek op het moment lekker te zijn. Zelfs een kop thee zou hem al voldoening geven. Zijn hand ging naar zijn maag, die verlangend rommelde. Hij had eigenlijk moeten eten voordat hij naar het Cafairy Café was gegaan. Dan zou hij nu geen lege maag hebben gehad. Hij liep de kleine ruimte die als cafetaria diende in, om tot de conclusie te komen dat het behoorlijk druk was. Blijkbaar waren er meerdere mensen die voor de regen schuilden. Ryan fronste. Zou er nog wel genoeg eten over zijn? “Hmm… Ik hoop dat ze tomatensoep hebben. Of misschien wel worstenbroodjes ofzo,” mompelde hij.

OOC: Whoa. Sorry. Deze post was veel later dan bedoeld.
Terug naar boven Ga naar beneden
Deborah Scott
Deborah Scott


Profiel Vrouw Leeftijd : 24
Aantal berichten : 185
Poképoints : 108
Reputatie : 18
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 15 jaar
Pokémon:
Never too late Vide
BerichtOnderwerp: Re: Never too late Never too late Emptyzo dec 15, 2013 3:33 pm

Het antwoord was, zoals ze zelf al een klein beetje had verwacht, dat hij liever een kamer voor zichzelf had. Deborah haalde haar schouders op. Ze had het op de een of andere vreemde manier niet vervelend gevonden mocht hij meteen hebben gekozen voor een kamer samen. Maar dat kwam waarschijnlijk omdat ze hem al goed vertrouwde. Bovendien gaf hij haar sinds vandaag ook een ander gevoel, een gevoel dat ze niet zo goed kon plaatsen. Nu moest je niet meteen gaan denken aan verliefde gevoelens en in het in de wolken zijn omdat hij haar vergezelde bij haar reis, maar ze bedoelde een ander gevoel. Een gevoel dat je Pokémon je ook konden geven als je jezelf in een nare situatie bevond en zij konden je eruit helpen. Het gevoel van veiligheid. Met zijn acties van vandaag had Ryan tegenover haar wel bewezen dat hij goed genoeg was om haar in benarde situaties bij te staan, iets wat ze maar al te graag aannam. Ze wist dat ze soms nogal problemen aantrok en om iemand bij haar te hebben die haar daarin kon steunen als het echt nodig was, voelde goed. Aan de andere kant voelde ze zichzelf nu ook als een blok aan zijn been. Ze sprak dat echter maar niet hardop uit. Voordat ze naar zuster Joy wilde gaan om naar de kamers te informeren, werd ze tegengehouden door de vraag van Ryan. ‘Ik kijk zelf wel,’ antwoordde ze. Ze bleef niet kijken hoe hij vertrok. Als ze nu ging wachten op hem en lange antwoorden ging geven met wat ze wilde, zou het misschien sneller voor kon vallen dat de kamers inderdaad snel vol waren dan als ze haar en Ryan gewoon meteen incheckte. Ze bereikte met snelle stappen de balie van het Pokémon Center en wachtte geduldig.

Een rode blos had zich van haar wangen naar haar hals getrokken. Ze voelde daar de jeuk en ze krabde om het weg te krijgen. De woorden van zuster Joy galmden nog in haar hoofd na en ze beet op haar onderlip. Eigenlijk had ze geen zin om Ryan onder ogen te komen en hem het nieuws te vertellen, maar ze moest wel. Nou ja, het was in elk geval al een iets minder vervelende situatie dan toen in het bos. Toen moest ze echt met hem onder één deken liggen. En ze lag toen ook nog half tegen hem aan, zelfs tegen bepaalde delen van hem waar ze liever niet verder over wilde nadenken. Als Ryan al geen slecht idee van haar had, zou hij dat nu misschien wel krijgen. Ze had schrik dat hij ging denken dat ze het me opzet zo gepland had. Ze liep de cafetaria in en zag hem algauw staan. Ze liep snel dichterbij en probeerde de rode kleur op haar wangen te verdoezelen nog vóór hij haar zou zien. Ze haalde diep adem en ging bij hem staan. ‘Dus…’ Ze liet een korte stilte vallen, zodat Ryan zijn aandacht op haar kon fixeren. ‘Ik heb geïnformeerd naar de kamers, maar zoals jij al bang was waren ze inderdaad allemaal vol.’ Ze liet de informatie hem even bezinken, waarna ze gauw op de volgende mededeling overging. ‘Ze had nog wel een kamer, maar die is dus voor ons beiden en bevat een stapelbed. Ik heb mijn best gedaan.’ Dat laatste mompelde ze, waarna ze zich gauw omdraaide om het menu te bestuderen. Haar ogen gleden naar de verschillende etenswaren en het duurde niet lang voordat haar maag protesterend begon te rommelen. Ze wreef even over haar buikje en maakte toen een keuze.

Tevreden draaide ze zich op haar hielen om toen ze een keuze had gemaakt. ‘Ik ga voor de tomatensoep en voor het broodje met kruidenkaas,’ zei ze tegen Ryan. ‘Wat jij?’ Aan de ene kant was dit een serieuze informerende vraag, aan de andere kant wilde ze het onderwerp ‘slaapkamer’ zo snel mogelijk verwerpen. Ze sliepen nu misschien niet in één bed, maar wel op één kamer en dat maakte het misschien al even ongemakkelijk als dat ze samen onder een deken sliepen. Als ze zich wilden omkleden, moesten ze dat doen als de een sliep of door gewoon even naar de badkamer te gaan. Deborah wist niet of ze dat nu zo leuk vond. Zo vaak had ze nog niet in een Pokémon Center geslapen – nu ze er zo over nadacht eigenlijk helemaal niet – en haar kamer deelde ze nooit met iemand anders. Maar ja, er was nu even geen andere oplossing. Zou Ryan er erg van balen? Ze wist het niet en durfde het hem ook niet te vragen. Ze haalde snel een beetje geld tevoorschijn, pakte een dienblad en schoof vervolgens aan in de rij. Ze durfde Ryan nauwelijks aan te kijken terwijl ze haar eten bestelde. Ze zuchtte opgelucht toen ze merkte dat ze nog net rondkwam met haar geld. In haar tas had ze nog voldoende Pokévoer zitten, dus haar Pokémon konden ook eten als ze wilden. Ze liet haar Nidoran en haar Magikarp uit hun Poké Ball komen en keek hoofdschuddend naar Magikarp die maar wat op en neer wipte op de vloer. Hoofdschuddend keek ze Ryan aan, nam de spartelende Magikarp in haar ene arm en het dienblad in haar andere hand en liep toen naar een vrije tafeltje, die ze vrijhield voor als Ryan klaar was met zijn bestelling.
Terug naar boven Ga naar beneden

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
Never too late Vide
BerichtOnderwerp: Re: Never too late Never too late Empty

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Never too late

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: OOC Board :: Archief :: Archief 2013-