Een Pokémon RPG forum dat zich volledig richt op Kanto en de eerste generatie Pokémon.
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | .
 

 [PRIVATE] A blind date?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
Aiden Conwell
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 347
Poképoints : 31
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken http://www.quizlet.nl/users/QuestToAsk/
BerichtOnderwerp: [PRIVATE] A blind date? do maa 06, 2014 4:30 am

Nog een laatste keer en met een ongelovige blik staarde Aiden naar zijn computerscherm. Het hartje onderaan het adres bracht hem bijna op andere gedachten, om toch maar niet te gaan. Zijn nieuwsgierigheid won het echter. Ook al keek hij veel naar vrouwen, hij had nooit echt nagedacht om serieus te gaan daten. Misschien was het een of andere grap, maar daar zou hij alleen maar achterkomen als hij naar het adresje zou gaan. Het was vlakbij zijn eigen stad, dus zo ver was het nu ook weer niet terug lopen mocht het toch niks zijn. Hij was echter wel benieuwd wie hij tegen zou komen. Er stond ook geen naam of zo. Dadelijk zou hij een of andere vent tegenkomen. Nou, daar zou hij zich meteen voor omdraaien. No offense, maar hij viel dus niet op mannen. Hij vond vrouwen wel leuk, maar aan daten en eventueel een echte serieuze relatie had hij nooit aan gedacht. Hij had zijn hoofd altijd bij het gymleider zijn gehouden. Hij had zich altijd gefocust op de Gym, om die later van zijn vader over te nemen, om te trainen met zijn Pokémon voor als het moment daar was. Zelfs nu hij de Gym runde en hij af en toe trainers ontving om mee te vechten, kon hij zich niet concentreren op andere vrouwen. Hij had het daar simpelweg gewoon te druk voor. Hij keek wel eens jongensachtig tussen neus en lippen door als een prachtige vrouw voorbij gewandeld kwam, maar meer zag hij er nooit achter. Hij besloot om zich goed te kleden. Hij had een spijkerbroek aangetrokken, een gillet en een witte blouse, met een zwarte das die in zijn gillet verstopt zat. Hij liet zijn spijkerbroek met T-shirt met V-hals maar thuis liggen. Als hij dadelijk echt een vrouw voor zijn neus had, zou het zonde zijn om niet mooi gekleed te zijn. Hij trok een paar sportschoenen van het merk Nike aan en spoot een geurtje in zijn hals. Zijn warrige haar fatsoeneerde hij niet, maar maakte hij juist extra warriger met wax. Zijn gifgroene ogen namen hem keurend op. Hij vond echter dat hij er zo wel mee door kon en draaide zich weg van de spiegel. Hij besloot om alleen de Poké Ball van zijn Scyther aan zijn riem te vestigen. Als er toch wat moest zijn, kon hij deze altijd oproepen en zou hij dus een soort bescherming bij zich hebben.

Nadat hij zichzelf een beetje gefatsoeneerd had en hij zijn joggingpak dus had verwisseld voor nettere kleren, besloot Aiden om op zijn gemak koers te gaan zetten naar de afgesproken plek. Op het adres stond dat hij er om twee uur moest zijn. Nou, hij had dus nog tijd genoeg. Hij stak zijn handen diep in zijn zakken en begon vervolgens te lopen. Hij liet zijn motor maar in de garage staan, die zou hij voor dit kleine afstandje niet nodig hebben. Hij moest weer denken aan de rare brief die hij via zijn mailbox in Mimic had ontvangen en schudde zijn hoofd. Het was misschien vreemd, maar het was niet ongewoonlijk. Misschien was het een vrouw die zijn Mimic-naam wist en het hem expres had gestuurd. Hoewel, weinig vrouwen kenden zijn Mimic-naam, hij sprak meestal anoniem als hij daar een bericht zette. Het kon ook gewoon om een grap gaan. Hij was benieuwd wie ze in die grap betrokken zouden hebben. Zouden ze gewoon een brief hebben gestuurd naar random-namen en zouden er nog meer gekke paren gemaakt zijn? Misschien hadden ze zelfs een brief naar twee mannen gestuurd! Hoewel je mannen op Mimic makkelijk kon onderscheiden van vrouwen. Vrouwen gebruikten gewoon meer… sprookjesachtige namen. Mannen gebruikten dan weer stoere namen. Zijn eigen naam was Dragon_Slayer. Ja, hij wist het, het was heel erg jongensachtig, maar hé, sommigen karaktertrekjes verdwenen gewoon niet. Aiden haalde een hand door zijn rommelige, met wax bewerkte haar en keek om zich heen. Dit was de afgesproken plaats, toch? Hij stak zijn handen in zijn zakken en keek om zich heen. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes toen hij meende dat hij iemand zag naderen. Aan de trend waarop de persoon liep kon hij zien dat het een vrouw was. Vrouwen hadden op de een of andere manier een elegantere manier van lopen dan mannen. Ook haar niet al te brede schouders vertelden hem dat ze een vrouw was. Hij besloot om het haar niet te lastig te maken en liep op haar af, waarna hij haar aankeek en naar haar glimlachte. ‘Ben jij hier ook vanwege een mailtje met dit adres en een hartje?’ vroeg hij vervolgens. Wacht eens even.. was dat niet Mitsu, de Gymleider van Vermillion City?!


Toestemming van Carla/Brendon. Komt u maar, Rolo ;3
Terug naar boven Go down
avatar
Mitsu Hotaka
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 922
Poképoints : 141
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 22 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: [PRIVATE] A blind date? do maa 06, 2014 8:34 am

Luid gelach weergalmde door de hal van de bovenverdieping heen, direct gevolgd door een geluid wat indiceerde dat iets tegen een muur was aangeknald. Mitsu stormde woedend achter haar oudere broer aan, die buiten het ontwijken van het rondvliegend projectiel ook nog eens voor zijn leven de trap af moest rennen. Desondanks lachte hij nog altijd, alsof zijn kleine zusje niet achter hem aanzat en van plan was hem levend te villen als ze hem te pakken had. “Dit is niet om te lachen Ryo!” gilde ze naar hem, maar veel effect had het niet echt. Hij schonk haar nog steeds een geamuseerde, plagerige grijns, hoewel hij wel tot stilstand kwam en daarmee Mitsu tegen hem op liet botsen. “Ik vind het anders best lachwekkend,” reageerde hij. Ze klemde haar kaken op elkaar, moest moeite doen om hem niet een knal tegen zijn hoofd te geven en draaide zich toen knarsetandend om. Nee, ze ging haar energie niet eens aan hem verspillen. Ze had wel wat beters te doen dan dat, dacht ze zo. Zoals zich misschien klaarmaken om toch een kijkje op de Flora Fields te gaan nemen. Gewoon. Polshoogte gaan doen. Niet omdat ze daadwerkelijk geïnteresseerd was in het hebben van een relatie. Valentijnsdag had ze al overgeslagen en ze was eigenlijk van plan om dit ook aan zich voorbij te laten glippen, maar nieuwsgierigheid overmeesterde haar dan toch. Mitsu liep haar slaapkamer op en zocht meteen naar geschikte kleren voor haar zogenaamde ‘blind’ date.

Hikari, die buitengesloten was van casa di Mitsu, wachtte geduldig tot de slaapkamerdeur weer openging en bewonderde haar trainer zodra die in haar zichtveld te zien was. Hoewel de jonge vrouw deed alsof dat hele mailtje op Mimic haar niet interesseerde, had ze toch wel haar best gedaan om er presentabel uit te zien. Misschien was een skinny jeans en een losse, gebreide trui wel iets te simpel, maar zelfs de simpele dingen hadden wel wat. Mitsu liep de trap af naar beneden, deed haar laarzen en jas aan en gooide de gebreide sjaal van haar moeder ook om haar nek. Als laatste zette ze een grijze beanie, in dezelfde kleur als haar trui en sjaal, op haar hoofd en showde zich toen aan haar Pikachu. “Kan ik hiermee door?” vroeg ze aan de pokémon, die enthousiast antwoord gaf en goedkeurend knikte. Een kleine glimlach wist zich een weg op haar gezicht te banen en ze reek haar hand naar Hikari uit om op te springen. Toen het gele wezentje eenmaal naar haar schouder was geklommen, draaide Mitsu zich om naar de voordeur, gilde dat ze wegging en verliet het huis zonder ook nog maar een reactie van iemand af te wachten. Of haar ouders thuis waren wist ze niet zeker en Ryota zou toch alleen maar domme grappen maken over haar vertrek en haar zogenaamde date. Daar zat ze niet echt op te wachten.

De weg naar Flora Fields was niet lang, dus die afstand kon ze makkelijk te voet overbruggen. Misschien was het wel express dichtbij huis, misschien was het pure toeval, maar het was in ieder geval wel handig. De korte wandeling was sowieso verfrissend en ze hield zichzelf voornamelijk bezig met haar Pikachu, die tevens de enige pokémon was die ze bij zich had. De rest had ze thuis gelaten, bang dat die een ravage gingen aanrichten. Vooral haar Voltorb vond het grappig om haar haren door de war te brengen. Mitsu zelf zag er de humor niet van in. Daar hoefde ze zich nu echter geen zorgen om te maken, want dit keer had ze wel het juiste besluit genomen en had ze Shuu en de rest lekker thuis gelaten. Ryota mocht zich met hen bezighouden. Dat verdiende hij wel na zijn stomme opmerkingen. “Ik weet niet wat ik moet verwachten,” mompelde ze tegen haar Pikachu. “… Zolang het maar geen tweede Ryota is vind ik het eigenlijk wel best. En als het een grap is, dan mag jij lekker losgaan.” De pokémon grijnsde lichtjes naar haar trainer om de toevoeging, maar klopte geruststellend met haar pootje op diens schouder. Een grap was het misschien wel, maar ergens had Hikari het gevoel alsof dat helemaal niet erg zou zijn.

Het uitzicht over de velden was, ondanks het feit dat het in het najaar was, nog altijd adembenemend. Nou ja, voor Mitsu en Hikari was het dat. Ze begrepen het wel als andere mensen het niet zo vonden, maar ze keken alsnog hun ogen uit. De twee zochten echter tegelijkertijd ook naar hun ‘doelwit’, die zich gemakkelijker vertoonde dan gedacht. Mitsu liet Hikari terugkeren in haar pokéball, iets wat eigenlijk maar zelden voorkwam, en richtte zich toen op het aankomend figuur. Herkenning was vrijwel meteen zichtbaar in haar ogen toen ze de jongeman aan zag komen lopen. Het was niet zomaar een vreemdeling, maar niemand minder dan Aiden Conwell, Fuchsia City’s gymleader en tevens haar collega. ‘Ben jij hier ook vanwege een mailtje met dit adres en een hartje?’ Aan zijn toon te horen had Aiden nog niet gezien dat zij het was, maar daar zou snel verandering in ko—ah, daar had je het al. “Da’s een aangename verrassing,” grijnsde ze lichtjes naar de jongeman. “Yep, dat is precies waarom ik hier ben. Fijn je te ontmoeten, partner.” De grijns was nog steeds niet van haar gezicht verdwenen. Nee, dit was nog best… Vermakend. Ja, dat was het goede woord. “Ook te nieuwsgierig voor je eigen bestwil?”  

_________________

You’ve crossed the finish line
Won the race but lost your mind
Was it worth it after all?
Terug naar boven Go down
avatar
Aiden Conwell
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 347
Poképoints : 31
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken http://www.quizlet.nl/users/QuestToAsk/
BerichtOnderwerp: Re: [PRIVATE] A blind date? do maa 06, 2014 9:21 am

Aiden had zin om in lachen uit te barsten. Heel hard in lachen uit te barsten. Het was dan ook nog best amuserend. Hij stond gewoon tegenover de gymleider van Vermillion City, zijn collega. Hij wist dat zij de derde Gym beheerde en veel trainers hun hoop op een verdere carrière moesten opgeven als ze haar tegenkwamen, want zij was echt goed. Aiden wist dat ze elektrische Pokémon gebruikte. Hij had vaak genoeg gehoord in Fuchsia City dat zijn collega’s die voor hem kwamen al lastig genoeg waren. Brock leek soms nog wel de grootste uitdaging te zijn. Aiden was bij dat hij zelf een gymleider was en geen uitdager. Dan zou de druk op zijn schouders maar groot zijn als hij acht badges moest halen. Hij probeerde het onderwerp te verdoezelen en liet zijn blik gauw over Mitsu glijden. ‘Wel wel,’ begon hij lachend. ‘Mitsu Hotaka. Aangename kennismaking.’ Hij kon het niet laten om haar een knipoog te geven. Ze zou vast wel weten dat hij het helemaal niet raar wilde laten overkomen, toch? Hij grinnikte even. Het was dan ook wel echt toevallig dat ze elkaar zo tegenkwamen. Hij haalde zijn hand door zijn warrige haar en streek even met zijn tong over zijn onderlip. Heel vluchtig, zodat het eigenlijk alleen opviel als ze alleen maar naar zijn lippen zou staren. Maar Mitsu leek hem helemaal niet zo’n type, dus ze zou het vast niet gemerkt hebben. Hij deed dat over zijn lippen likken trouwens onbewust, zijn lippen werden van dit koude weer nogal gauw bars. Het stokje was uiteraard ver genoeg tussen zijn tanden geduwd als hij die handeling deed, zodat hij zijn tong niet zou beschadigen. Hij hield zijn hoofd een tikkeltje scheef terwijl hij aandachtig luisterde naar Mistu en een geamuseerde glimlach verscheen weer rond zijn lippen. Hij had gedacht dat dit awkward zou worden, wie hier ook gestaan had, maar Mitsu was zo helemaal niet. En hij was eigenlijk ook te sociaal om awkward situations vaak mee te maken, dus dat viel hem al goed mee. ‘Ja, eigenlijk wel ja,’ beantwoordde hij haar vraag. Hij hoefde geen weervraag te stellen, hij kon in haar vraagstelling al opmaken dat zij ook aardig nieuwsgierig was om naar deze plaats toe te komen. Nou, ze hadden hun wel op een mooie plaats elkaar laten ontmoeten, dus dat viel hem al goed mee. Het was beter dan in een krottenwijk bijvoorbeeld.

Aiden stak zijn handen diep in zijn zakken toen er een frisse wind kwam opzetten. Hij keek naar Mitsu. Hij kon deze dame toch niet zo in de kou laten staan? Buiten hier tussen de bloemetjes gaan zitten konden ze hier ook niet veel anders doen. Bovendien kon je makkelijker met elkaar praten in een warme, veilige omgeving. Hij zwermden een hoop Pokémon rond en hij wist niet hoeveel Pokémon Mitsu bij zich had, maar als er een hele zwerm Beedrill kwam opzetten, eindigde hun ‘afspraakje’ niet zo heel erg leuk. Nee, hij kon beter voorstellen om ergens naar toe te gaan. ‘Zeg Mitsu,’ begon hij met een vriendelijke ondertoon. ‘Zou je het misschien leuk vinden om naar een café te gaan in Fuchsia City? Als gymleider van de stad weet ik namelijk wel waar je graag komt en waar niet.’ Hij grinnikte even. ‘Hier in de kou staan is ook niet alles en bijpraten doe je liever in een warmere omgeving, niet?’ Hij glimlachte vriendelijk en kalm naar haar. Hij duwde het stokje in zijn mond wat dieper tussen zijn tanden en bewoog er daarna een beetje mee heen en weer. Hij hoopte maar dat hij niet al te raar zou overkomen met dat stokje in zijn mond. Ach ja, heel Fuchsia City wist dat het zijn handelsmerk was, zijn collega’s hadden hem ook nog nooit zonder dat stokje gezien, ze zou er wel aan wennen. Misschien zou ze het in het begin raar vinden dat hij het stokje gewoon dieper tussen zijn tanden duwde als hij dronk, maar daar zou ze wel aan wennen. Voor eten moest hij het stokje echter wel even uit zijn mond halen. Dan gooide hij het gebruikte stokje gewoon weg en toverde hij een nieuwe tevoorschijn, zo hygiënisch was hij nu ook nog wel. Hij verving zijn stokje niet vaak, alleen als hij gegeten had. Hij keek haar vragend aan. Hij keek haar met een lichte grijns aan en deed toen zijn arm een beetje omhoog, ten teken dat ze haar arm in de zijne kon haken als zij dit wilde. Hij zou een dame uiteraard niet alleen heel die afstand laten lopen en zou haar over deze bobbelige ondergrond zo goed mogelijk willen vasthouden.
Terug naar boven Go down
avatar
Mitsu Hotaka
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 922
Poképoints : 141
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 22 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: [PRIVATE] A blind date? vr apr 18, 2014 4:36 am

Mitsu zag dat Aiden haar in zich opnam, maar hield zich verder stil, terwijl haar mondhoeken nog lichtjes omhoog waren gekruld door haar grijns van net. Was het niet voor zijn opmerking, dan had ze haar kaken inmiddels alweer wat rust gegund. Dat was echter niet het geval, want haar speelse grijns kwam even hard terug als een paar tellen geleden, toen ze haar collega had zien komen aanlopen. “Het gevoel is wederzijds, Aiden Conwell,” adresseerde ze hem. Ondanks dat ze collega’s waren, was deze ontmoeting in hun vrije tijd en zag ze geen rede om formeel te zijn. Hij moest er net zo over denken, anders had hij niet net naar haar geknipoogd. Veel vrije tijd spendeerde ze niet met de andere gymleaders, maar wel lang genoeg om te weten dat ze stuk voor stuk ook interessante mensen waren. Om nog maar te zwijgen over hun vriendelijke karakters. Mitsu herinnerde zich nog dat ze Mamoru in Mount Moon tegenkwam, haar enkel verstuikte en Cynthia uiteindelijk aanbood om haar naar huis te brengen toen ze een pokécenter hadden bereikt. Ze waren de jonge vrouw daar toevallig tegengekomen en Mamoru had haar toen aan Cynthia overgedragen. Aiden had ze echter buiten werk nog niet meegemaakt, buiten de barbecue van de tweeling, maar die telde ze niet mee want ze hadden niet echt een conversatie gehad. Dit was dus een prima kans om hem beter te leren kennen. Wederom stond het geluk aan haar zijde, want de jongeman was absoluut niet beschaamd om over zichzelf te vertellen. Hij deelde haar immers mee dat hij inderdaad nieuwsgierig was geweest.

Hoewel een frisse wind op kwam zetten, genoot Mitsu van wat haar tegemoet kwam. Menig mens had niks met de kou, maar zij vond het ergens wel lekker. Natuurlijk verkoos ze nog altijd de warmte boven de kou, alleen kon ze wel genieten van een fris windje of iets dergelijks. Desondanks hoefde ze niet lang na te denken over Aidens voorstel om naar Fuchsia te gaan en een café binnen te stappen. “Ach, waarom ook niet,” reageerde ze nonchalant en grinnikte even toen Aiden zijn tweede vraag had gesteld. Het was een retorische vraag, nam ze aan, dus moeite om een antwoord erop te verzinnen deed ze niet. Een reactie kreeg hij echter wel. “Daar geef ik je gelijk in.” Ze keek even hoe een glimlach rond zijn lippen verscheen en merkte toen dat hij met het kleine stokje tussen zijn tanden zat te spelen. Had ze hem überhaupt ooit wel zonder zo’n dingetje gezien? Ach, het had wel wat. Vroeger deden Ryota en zij dat vaak met grassprieten en deden toen alsof ze een stoere avonturier ofzo waren. Misschien moest ze zo’n stokje ook eens proberen, gewoon voor de fun. Niet dat ze Aidens kenmerk wilde afpakken, dat zeker niet, maar ze was altijd al nieuwsgierig geweest naar de hoe en wat. Ze moest en zou dingen altijd zelf uitproberen uit nieuwsgierigheid. Haar aandacht werd echter getrokken door de jongeman doordat hij zijn arm ietwat ophief en haar daarmee uitnodigde om haar arm in de zijne te haken. “Wat attent,” grijnsde ze naar hem, terwijl ze inderdaad haar arm naar een nieuwe bestemming begeleidde.

Toen ze dat eenmaal gedaan had, verzette ze automatisch een stap, wetend waar ze heen moest gaan. Fuchsia City was niet zo moeilijk te vinden als je het haar vroeg, vooral omdat ze voorheen vaak op pad ging. Daar dacht ze echter niet eens aan. Nee, haar brein deed z’n best om het gesprek voort te laten zetten door iets nieuws te verzinnen. Waar kon ze het over hebben? Om nou over werk te beginnen leek haar niet geschikt, daar konden ze altijd nog over praten tijdens werkuren. Echt nadenken hoefde ze echter niet. Zodra ze een onderwerp in haar hoofd had, floepte ze meteen het eerste en het beste eruit waar ze aan dacht. “Zeg, hoe ben je er eigenlijk op gekomen om een klein stokje in je mond te houden? Was het gewoon een bevlieging en is het niet meer weggegaan of…?” Misschien was het een te persoonlijke vraag, maar als ze haar collega’s beter wilde leren kennen, dan moest ze over die grens gaan. Aiden leek haar niet echt een persoon die hier veel moeite mee had en voorheen schenen Mamoru en Cynthia ook geen problemen te hebben over dit soort zaken. Zo verschillend waren ze allemaal niet. Slechts mensen die op zoek waren naar andere mensen die hen konden begrijpen en dat kon alleen door het stellen van zulke vragen. Vrienden maken kon immers niet zonder de diepere weetjes.

OOC: Excuses dat je zo lang moest wachten! D:

_________________

You’ve crossed the finish line
Won the race but lost your mind
Was it worth it after all?
Terug naar boven Go down
avatar
Aiden Conwell
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 347
Poképoints : 31
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken http://www.quizlet.nl/users/QuestToAsk/
BerichtOnderwerp: Re: [PRIVATE] A blind date? zo jun 22, 2014 10:15 pm

Het antwoord of ze naar een café wilde gaan kwam al snel. Aiden glimlachte lichtelijk. Hij wist wel een goed café ergens in Fuchsia City waar ze naartoe konden gaan. Zijn blik gleed opzij om de omgeving te checken. De bloemen maakten de omgeving heel mooi en het rook er ook wel lekker. Hij hoopte dat zijn eigen geur de lekkere geur van de bloemen niet te veel zou maskeren, want soms spoot hij iets te veel parfum op. Hij had zich deze keer wel ingehouden en daar was hij blij om. Hij wilde geen verkeerde indruk maken op Mitsu, niet nu het bleek dat ze elkaar best aardig vonden. Er zouden altijd collega's zijn waar hij het minder goed mee kon vinden, maar tot nu toe viel hem dit reuze mee. Hij had echter alleen nog maar Mitsu ontmoet. Op de barbecue had hij natuurlijk alle andere zeven gymleiders ontmoet, maar dat was niet hetzelfde. Het was echter stom toeval dat hij nu samen met Mitsu op weg ging naar een café. Het café dat hij in gedachten had was wel fijn genoeg om even rustig te kunnen bijpraten. Hij kende ook een café waar alleen maar luidruchtige jongeren waren en daar had hij nu even geen zin in. Hij draaide zijn hoofd toen Mitsu een vraag stelde en grinnikte lichtelijk. Hij had wel verwacht dat de vraag ooit zou komen. Ooit zou iemand hem wel naar zijn stokje vragen. Het was alleen dat hij niet goed het antwoord op de vraag wist. Hij was er ooit gewoon mee begonnen. Eigenlijk vooral na de dood van zijn moeder, omdat hij toen dikwijls zenuwachtig werd als er iets onverwachts gebeurde. En dan had je ook nog die periode dat hij net gymleider was geworden, die periode was ook zeer stresserend. Hij keek naar Mitsu. 'Wel,' zei hij nadenkend, 'ik denk dat het begonnen is toen ik heel vaak nerveus werd. Nu heb ik die nervositeit wel onder controle, maar het is altijd een deel van me gebleven, dat stokje. Ik heb er thuis een hele doos liggen. Ze zijn van een winkel en ze zijn zowat mijn handelsmerk geworden.' Hij grinnikte even. 'Maar hé, niet verklappen dat ik er steeds nieuwe heb, hoor.' Hij lachte en knipoogde vrolijk naar haar. Hij liet het gedeelte over zijn moeder maar achterwege. Hij wilde Mitsu niet opzadelen met vervelende verhalen over zijn familie.

Het begon al weer een beetje minder fris te worden toen het café opdoemde in de verte. Aiden had zijn arm nog steeds rond die van Mitsu, die ze zonder aarzelen in de zijne had gehaakt. Hij moest even grinniken bij het idee dat ze wel een oud stelletje leken. Ach, wisten die mensen veel. Iedereen kende hem hier bovendien wel goed genoeg om te weten dat hij niet echt het type was voor een vriendin. Hij moest ook toegeven dat hij zich vooral op zijn werk had geconcentreerd dan echt bezig te zijn met vrouwen. Maar ach, het leven was onverwachts, niet waar? 'Dat is het café,' zei hij glimlachend tegen Mitsu toen ze voor het café stonden. Hij liet haar arm los en groette vrolijk de ober. Deze herkende hem blijkbaar en stak zijn hand glimlachend op. Er waren maar weinig inwoners van Fuchsia City die hun gymleider niet kenden en dat was duidelijk te merken. Aiden had zijn hele leven hier al gewoond en trok vroeger ook vaak de stad in. Omdat het weer terug wat frisser werd besloot Aiden dat het fijner was om binnen te gaan zitten. Hij dacht wel dat Mitsu het ook fijner zou vinden en ging dus zonder vragen te stellen naar binnen. Hij zag een mooi ogend tafeltje vlakbij het raam en ging grinnikend naar voren, waarna hij de stoel galant achteruit schoof en een bekakt gebaar maakte. 'Oh gaat u toch zitten, mijne vrouwe,' zei hij, waarbij hij een tikkeltje jongensachtig naar haar grijnsde. Hij had al gemerkt dat Mitsu zijn humor wel kon waarderen. En als dat niet zo was, zou hij het wel merken. Hij ging zelf tegenover haar zitten en keek haar toen geïnteresseerd aan. 'Wat vind je het lekkerste om te drinken?' vroeg hij vervolgens. 'Ik trakteer.' Hij eindigde zijn zin met een goedbedoelde knipoog en wachtte toen af.

OOC: Even snel op school geschreven toen we een vrij moment hadden xD En lang wachten..? Weet ik niks van XD
Terug naar boven Go down
avatar
Mitsu Hotaka
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 922
Poképoints : 141
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 22 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: [PRIVATE] A blind date? vr jul 18, 2014 5:37 am

Aiden scheen even na te denken over haar vraag en Mitsu wachtte geduldig op zijn antwoord. Lang hoefde ze echter niet te wachten, want die kreeg ze al snel. 'Wel,' begon hij. 'Ik denk dat het begonnen is toen ik heel vaak nerveus werd. Nu heb ik die nervositeit wel onder controle, maar het is altijd een deel van me gebleven, dat stokje. Ik heb er thuis een hele doos liggen. Ze zijn van een winkel en ze zijn zowat mijn handelsmerk geworden.' De jonge vrouw knikte begrijpend. Een nerveus tikje dat uiteindelijk een onmisbaar kenmerk van hem werd… Had zij eigenlijk zulke dingen? Daar wist ze het antwoord niet op, maar als ze er zo over nadacht, was het ook niet echt van belang. 'Maar hé, niet verklappen dat ik er steeds nieuwe heb, hoor,' grapte Aiden. Mitsu grinnikte en schudde met een plagende grijns lichtjes haar hoofd, waarmee ze de knipoog van de jongeman beantwoordde. “Ik kan niks beloven hoor. Je weet hoe dat onder de meiden gaat,” reageerde ze. Oké, misschien loog ze een beetje daarover, maar het was ook niets meer dan een onschuldig grapje. Zo close was ze niet met anderen en dat kon haar eigenlijk ook niet veel schelen. Zolang ze met anderen op kon schieten was het prima. Ze hoefde geen hechte vrienden als ze gewoon al mensen om haar heen kon hebben. Bovendien was het moeilijk om veel verschillende relaties te onderhouden als je een gymleader was. Tussen de trainingen en gevechten door moesten ook andere zaken voor de gym worden geregeld en dat zorgde dus voor te weinig vrije tijd om aan vrienden te besteden. Het was vooral niet eerlijk tegenover de andere mensen dan tegenover Mitsu, want zij kon er immers mee leven.

Inmiddels hadden ze Fuchsia bereikt en keek de jonge gymleader haar ogen uit. Natuurlijk was ze vaker in deze stad geweest, maar het bleef er altijd even betoverend uitzien. Misschien was het door haar positieve kijk op het leven, misschien niet, maar Mitsu vond het dan zeker ook niet erg om deze eigenschap te hebben. Aiden leidde haar langzaam naar het door hem gekozen café en vertelde haar dat dit hun eindbestemming was, voordat hij naar binnen ging en de ober begroette. Een kleine glimlach sierde haar gezicht toen ze dit zag gebeuren, want zelf deed ze zoiets ook altijd. Vriendelijkheid was één van de belangrijkste zaken voor haar. Ook een vreemdeling verdiende zoiets. Mitsu volgde Aiden naar binnen en begroette de ober ook, zelfs al was dit meer uit beleefdheid dan omdat ze hem kende. Ze kende de man immers niet. Zonder een kik te geven ging ze haar collega achterna, hoewel het gegrinnik van de jongeman haar toch wel op haar hoede maakte. Gelukkig was het slechts een onschuldige grap, zoals gewoonlijk, en moest Mitsu er wel mee lachen. “Dat is erg attent van u, mijnheer,” grijnsde ze terug en nam op een erg deftige manier plaats op de stoel. Met haar ogen volgde ze de bewegingen van Aiden, die inmiddels tegenover haar ging zitten en aan haar vroeg wat ze het lekkerst vond om te drinken. Hoewel ze er eigenlijk fel op tegen was dat hij haar op iets trakteerde, besloot ze om het spelletje maar mee te spelen en er niks over te zeggen. Daar was het een blind date voor, of niet? “Hmm… Een cappuccino lijkt me wel lekker,” antwoordde ze met een glimlach. “Of heb jij soms een andere suggestie?” vroeg ze, een geamuseerde uitdrukking op haar gezicht. Dit ging vast nog een gezellige middag worden.

_________________

You’ve crossed the finish line
Won the race but lost your mind
Was it worth it after all?
Terug naar boven Go down
avatar
Aiden Conwell
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 347
Poképoints : 31
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken http://www.quizlet.nl/users/QuestToAsk/
BerichtOnderwerp: Re: [PRIVATE] A blind date? ma aug 04, 2014 7:56 pm

Het café was warm en aangenaam. Het frisse windje dat eerst nog had gewoed buiten was verdwenen. Warmte sloeg tegen zijn armen toen hij zijn mouwen tot vlak onder zijn elleboog oprolde. Het kwam maar zelden voor dat Aiden rondliep zonder opgerolde mouwen. Behalve in de winter verkoos hij toch liever zijn mouwen naar beneden te rollen. Meestal kwam zijn Arbok dan 's avonds bij hem zitten op de grote bank die hij had - wat wel nodig was met zo'n grote Pokémon - en wikkelde zijn staart om Aiden heen als die het koud had. Dit was slechts een paar jaar geleden terug nog recent gebeurd omdat Aiden zijn huis nu redelijk goed kon verwarmen, maar toen hij op zichzelf ging wonen was het in het begin een ramp geweest. Zijn Pokémon hadden meermaals moeten ingrijpen toen er weer eens iets fout ging. Zo had zijn Scyther snel met zijn armen heen en weer moeten bewegen toen hij eens iets verbrandde in de oven. Muk was eens een keertje bij een lek helemaal over de pijp heen gaan liggen zodat hij al het water opslokte en niet heel het huis kon onderlopen tot Aiden het probleem had opgelost. Arbok hield hem dan in de winter warm en Weezing had Aiden vaak moeten opvrolijken omdat de jongen zich meermaals slecht had gevoeld en op het puntje van huilen stond. Naarmate de jaren waren verstreken had hij meer over zichzelf en over zijn Pokémon geleerd en gingen vervelende situaties hem beter af. Hij was de kalmte zelf geworden, een vriendelijke man die wachtte op uitdagingen om aan te nemen en om de badge te leveren aan diegenen die hem konden verslaan. Hij had waarschijnlijk zo ongeveer hetzelfde leven als Mitsu. Hij kon zich niet voorstellen dat zij het niet druk had in haar leven met het onderhouden van de Gym. Het was een vereiste waar al de Gymleaders aan moesten voldoen als ze hun Gym wilden behouden en niet vervangen wilden worden. En dat werkje leverde hem soms wel wat stress op, dus had Aiden een motor in zijn garage staan waar hij zo nu en dan op kon crossen door de regio van Kanto heen. Misschien zou hij Mitsu eens een keertje oppikken en meenemen. Ze leek hem wel het type voor een wilde rit op de motor. Hij zou het aan het einde van de blind date, als hij het niet vergat, eens voorstellen.

Een lichte grijns speelde rond zijn lippen toen Mitsu haar bestelling deed. 'Alcohol is in elk geval streng verboden voor vandaag,' sprak hij plagend. 'Maar ik denk dat een cappuccino een uitstekende keuze is voor u, mevrouw.' Hij grinnikte even. De ober volgde niet veel later. 'Twee cappuccino's graag,' zei Aiden vriendelijk tegen de man. Hij voelde aan zijn achterzak en haalde opgelucht adem toen hij daar zijn portemonnee voelde zitten. Het zou echt een domper geweest zijn als hij had voorgesteld om te trakteren en vervolgens geen geld bij zich had. Hij wist dat Mitsu er misschien wel om kon lachen, maar hij wilde absoluut niet de indruk geven dat hij haar alles wilde laten betalen. Hij richtte zijn aandacht weer volledig op Mitsu toen hun drinken niet veel later kwam. Hij roerde een beetje door zijn cappuccino. 'Zo, Mitsu...' begon hij, waarna hij haar aankeek. 'Heb jij ook zo weinig uitdagers als mij?' Hij lachte plagerig. 'Volgens mij jaag jij ze allemaal weg voordat ze een kans krijgen om bij mij te komen. Ik heb namelijk in tijden nog geen échte uitdager gezien.' Hij bedoelde dus dat soort dat echt klaar was om te vechten, om zijn Gym te verslaan. De meeste types die hij tot nu toe was tegengekomen waren de types die dachten dat ze met één of twee Pokémon en geen badges of maar eentje hem konden verslaan. Het waren de types die geen strategie bedachten en gewoon maar een random Gym uitkozen om uit te dagen. Niet het type waar hij graag tegen vocht dus. Maar goed, misschien had Mitsu juist wel goede uitdagers. Of joeg ze, zoals hij al opmerkte, ze allemaal weg voor hij een kans kreeg om hun te bevechten. Hij wachtte af op wat ze ging zeggen.
Terug naar boven Go down
avatar
Mitsu Hotaka
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 922
Poképoints : 141
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 22 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: [PRIVATE] A blind date? wo okt 08, 2014 12:41 am

De opmerking van Aiden kwam zeker niet verkeerd over. Ze trok echter wel een vies gezicht toen hij het over alcohol had, om aan te geven dat ze ook absoluut niet van plan was om dat te drinken. Mitsu had niet bepaald vaak een glaasje van een alcoholische drank en dat had een rede. De smaak beviel haar gewoon niet en hoewel ze af en toe wel iets ervan had, betekende het nog niet dat ze er echt van hield. Alcohol had ze ook niet echt nodig om een gelukkig leven te leiden of om een feestje te vieren. Dan ging zij nog liever aan de frisdrank. Aiden vertelde haar dat ze een uitstekende keuze had gemaakt en bestelde toen voor hen allebei wat ze wilden hebben. Omdat het op het moment niet zo druk was in het café kwam hun bestelling al snel aan en roerde Mitsu haast automatisch in haar kopje. Zo te zien was ze niet de enige, want haar gezelschap deed hetzelfde.
En daar was het. Een vraag over werk. Het was natuurlijk niet te vermijden en zo erg vond ze het nu ook weer niet. Het gymleaden zag ze dan ook niet helemaal als haar werk. Misschien het papierwerk wel, maar de gevechten deed ze met alle plezier. Zelfs in haar vrije tijd. Dat was immers de rede waarom ze had aangeboden de gym over te nemen. Oké, dat deed ze ook een beetje om Ryota’s hachje te redden, maar daar waren ze broer en zus voor, niet? Die keken uit voor elkaar. Ze mochten dan niet altijd aan elkaar denken als het op keuzes aankwam en soms kon ze wel zijn nek omdraaien, maar dat was normaal. Buiten dat was hun broer en zusrelatie meer dan gezond.

Mitsu lachte om de opmerking die Aiden maakte. “Nou, echt goeie uitdagers heb ik zelf ook nog niet gehad. Ik had er zelfs eentje die met alleen een Bulbasaur in mijn gym stond. Op zich kijk ik niet op uitdagers neer – misschien was die Bulbasaur wel een krachtpatser, maar het meisje was maar een beginneling,” begon ze, terwijl ze haar hoofd op haar linkerhand liet rusten. Deze stond weer op de tafel te rusten via haar elleboog. Met haar andere hand hield ze het lepeltje in haar cappuccino vast. “Ik heb wel nog tegen een andere jongen gevochten die veel beloofde. Misschien staat hij binnenkort wel in jouw gym,” vervolgde ze bedachtzaam. “Zijn naam is Kenji Claves. Yep. Cynthia’s zoon. Je kan het eigenlijk al zien aan het blauwe haar.” Even viel haar blik op haar drinken, waarop ze een slokje nam van de hete koffie. Die was zelfs nog te heet. Met een grimas zette ze het kopje terug op tafel en had meteen spijt van haar daad. Ze had eerst moeten blazen. Nu was haar tong verbrand. “Ik zou je maar goed voorbereiden, trouwens. Kenji kan goed vechten,” vertelde ze nonchalant verder, alsof dit net niet gebeurd was. Ze grijnsde plagerig naar hem, proberend dat irritante gevoel in haar tong te negeren. Als Hikari dit had gemerkt, dan had die waarschijnlijk over de tafel liggen te rollen van het lachen.

_________________

You’ve crossed the finish line
Won the race but lost your mind
Was it worth it after all?
Terug naar boven Go down
avatar
Aiden Conwell
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 347
Poképoints : 31
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken http://www.quizlet.nl/users/QuestToAsk/
BerichtOnderwerp: Re: [PRIVATE] A blind date? ma okt 27, 2014 4:22 am

Aiden grinnikte lichtelijk toen Mitsu begon te vertellen over wat ze had meegemaakt in haar gym. Alleen een Bulbasaur zou waarschijnlijk niet veel uitgehaald hebben tegen de Pokémon van Mitsu. 'Oh, zoiets heb ik ook meegemaakt,' verzuchtte hij, 'zo van die jongens of meisjes die denken dat ze hét zijn en dat komen ze aanzetten met van die Pokémon die niet goed genoeg getraind zijn om te kunnen vechten in een gym.' Hij kantelde zijn hoofd lichtelijk toen ze het over ene Kenji Claves had. De achternaam van de jongen zei hem wel iets en ja hoor, daar kwam het antwoord al. Het was schijnbaar de zoon van de tweede gymleider, Cynthia Claves. Aiden kende de vrouw nog niet echt en had haar eigenlijk alleen nog maar op de door de tweeling georganiseerde barbecue gezien. Daar had hij trouwens ook zijn eerste contact met MItsu gehad, eigenlijk bijna met alle gymleiders. Aiden luisterde geïnteresseerd naar de informatie die Mitsu verschafte over Kenji. Als hij het zo aanhoorde, was die Kenji wel iemand die een uitdaging kon vormen voor zijn gym. Plus dat zou wel moeten, want hij had Mitsu uitgeschakeld. Een lichte grijns vormde zich om zijn lippen. Het idee dat een waardige tegenstander zijn richting opkwam bracht het kind weer bij hem naar boven. Het enthousiasme van een kind dan toch, want hij zou wel zijn volwassen manier van vechten moeten gebruiken. Zijn tactieken waren namelijk zeer ingewikkeld en goed bedacht. Hij was niet voor niets de vijfde gym. Veel mensen onderschatten de kracht van gif-Pokémon wel eens en dat was een grote fout. Zijn Weezing, Arbok en Muk waren namelijk even sterk als een andere Pokémon, ze vochten gewoon op een andere manier. Hij schudde zijn gedachten - figuurlijk dan toch - van zich af en besloot om zich maar weer eens terug op Mitsu te concentreren.

Het was hem opgevallen dat Mitsu een grimas had getrokken na een slok te hebben genomen van haar koffie. Het was hem ook opgevallen dat ze niet had geblazen. Hij besloot om er geen opmerking over te maken en het gewoon te negeren. 'Dat wat je me daar vertelt klinkt wel interessant,' sprak hij zacht, waarna hij glimlachte, 'ik denk dat ik mijn vragen over de jongen maar voor me houd. Wat zou de uitdaging immers zijn als ik al weet welke Pokémon hij in zijn bezit heeft, right?' Hij gaf een plagerige knipoog naar Mitsu en nam zijn kopje in zijn hand. Hij blies, lerend van Mitsu's vorige handelingen, wél in zijn kopje en nam toen een slok. Ah, lekker. Ook de warmte was fijn. Het was toch maar raar hoe sommige dingen konden lopen. Dankzij een vreemde samenloop van gebeurtenissen zat hij hier opeens op een soort van... afspraakje met Mitsu. Hij wist niet echt of hij het een date kon noemen, gezien een date een heel ander doel had dan de gesprekken die ze nu met elkaar hadden. Maar wie weet wat er nog kon komen, het leven was immers verrassend genoeg, right? 'Maar genoeg over ons 'werk',' zei hij, met zijn vingers aanhalingstekens vormend toen hij het woord werk uitsprak. Hij grinnikte even. 'Ik vraag me eigenlijk nog steeds af hoe het mogelijk is dat we beiden dat mailtje aankregen dat ons naar hier geleid heeft. Volgens mij zijn we slachtoffers geworden van een soort grap of zo.' Hij grinnikte even en nipte weer voorzichtig aan zijn koffie. Eigenlijk was hij wel vrij benieuwd naar wat Mitsu van dit gedoe zou vinden.
Terug naar boven Go down
avatar
Mitsu Hotaka
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 922
Poképoints : 141
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Vrouw
Leeftijd: 22 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken
BerichtOnderwerp: Re: [PRIVATE] A blind date? do jan 22, 2015 8:35 am

Ze lachte hartelijk toen Aiden bekende dat hij wel eens hetzelfde had meegemaakt. “Ik zou er eigenlijk niet om moeten lachen,” begon ze grijnzend,“maar het is ook best sneu.” Voor een moment dacht ze terug aan haar gevecht met Jasmine. Nou ja, gevecht? Dat was het niet echt te noemen. Eerder entertainment. En entertaint, dat was Mitsu zeker. Ze besloot om over te gaan op nog zo’n entertainend gevecht, hoewel deze daadwerkelijk een serieus gevecht was. Entertainend op een andere manier. Aiden luisterde aandachtig naar haar verhaal, dat was duidelijk, en grijnsde uiteindelijk toen ze haar zegje had gedaan. De blondine kon wel raden waar hij aan dacht, want zijzelf zou waarschijnlijk precies hetzelfde hebben gedaan. Hij bevestigde het alleen maar met zijn woorden. Mitsu gniffelde even bij zijn knipoog. Ze wist zelf ook wel dat hij het niet serieus bedoelde en zelf had ze wat dat betreft flexibele humor. Haast alles dat grappig moest zijn was in haar ogen grappig. Het was dan ook geen geheim dat ze voornamelijk met mensen optrok die niet snel op hun tenen waren getrapt betreft een grapje, hoewel ze de laatste jaren wel erg weinig met vrienden omging. Daar moest echt weer verandering in komen. “Daar geef ik je gelijk in,” gaf ze als reactie op Aiden. “Anders kan je niet volledig genieten van het gevecht.”

Ze zag dat de jongeman wel blies. Meteen verweet ze zichzelf dat ze het was vergeten en voelde ze zich een beetje jaloers op Aidens tong, die niet verbrand was en ook niet zo’n vaag gevoel gaf. De jongeman trok echter al snel haar aandacht weer met zijn woorden en toen hij begon te grinniken, weerspiegelde Mitsu deze actie. Ach, wat kon ze zeggen? Ze hield van lachen. Het was nou eenmaal haar ding. Toen hij begon over het mailte, echter, stopte ze en fronste bedenkelijk. “Hmmm,” neuriede ze terwijl ze nadacht. “Zou best eens goed kunnen. Niet dat ik het erg vind,” gaf ze eerlijk toe. Ze keek even naar haar kop koffie, waar ze allebei haar handen om heen had gewikkeld, zodat die warm konden blijven. Vervolgens haalde ze nonchalant haar schouders op. “’k Bedoel maar, als ik dat mailtje niet had gehad, zat ik waarschijnlijk thuis mijn tijd te verdoen in plaats van gezellig met jou te kletsen.” Haar mondhoeken krulden op tot een voorzichtige glimlach, want ze kende Aiden eigenlijk niet zo goed. Dat betekende niet dat ze dan verlegen was in zijn buurt, maar gewoon dat ze een potentiële vriendschap niet wilde verpesten door het verkeerde te zeggen. Daar had ze immers wel een handje naar. Haar glimlach veranderde in een speelse grijns, waarbij ze haar tanden ontblootte. “Denk je dat onze collega’s er ook één hebben gehad?”


_________________

You’ve crossed the finish line
Won the race but lost your mind
Was it worth it after all?
Terug naar boven Go down
avatar
Aiden Conwell
Gymleider

Profiel Vrouw Leeftijd : 21
Aantal berichten : 347
Poképoints : 31
Reputatie : 6
Pokégear
PokéGear
Geslacht: Man
Leeftijd: 23 jaar
Pokémon:
Profiel bekijken http://www.quizlet.nl/users/QuestToAsk/
BerichtOnderwerp: Re: [PRIVATE] A blind date? di jan 27, 2015 8:39 am

Het gesprek was tot nu toe goed verlopen. Nu hij hier zo rustig zat met Mitsu, zou hij zichzelf bijna verwijten omdat hij nog niet echt toenadering had gezocht tot zijn collega's. De meesten kenden hij niet eens bij naam, laat staan dat hij ooit naar ze toe zou gaan. Toch wezen dit soort onverwachte verrassingen weer uit hoe makkelijk het soms kon gaan. Soms had je gewoon dat extra duwtje in je rug nodig om die stap te zetten. Hij moest eerlijk toegeven dat hij het de afgelopen maanden ook fijner had gevonden om even afstand te nemen en zelf zijn weg te zoeken. Hij was nu al twee jaar gymleider, maar nog steeds had hij soms moeite met zijn weg te zoeken, met de juiste beslissingen te nemen en de juiste strategieën uit te denken. Hij was een gymleider en er werd van hem verwacht dat hij op zijn best vond. Hij vond dat niet erg, maar het was soms vermoeiend, ja. Hij leek misschien vanbuiten een rustige, vriendelijke man, maar vanbinnen woedde er een storm van emoties als hij wist dat er een nieuwe uitdager zou komen. Opgehoopte spanning uitte zich dan in adrenaline naarmate het gevecht vorderde en meestal toonde hij zich dan wel van zijn beste kant. Hij moest denken aan Miki, één van de collega's van wie hij de naam al kende en die toenadering tot hém had gezocht in plaats van hij tot haar. Het was vreemd geweest om een vrouwelijke collega op de stoep te hebben die overstuur was omdat ze verloren had van iemand, iemand die haar verschrikkelijk had vernederd, als hij dat nog zo van het verhaal kon opmaken. Het toonde toch maar weer aan dat hij niet de enige was met emoties, met twijfels en kampte met onzekerheden. De man keek op toen zijn vrouwelijke collega, Mitsu, een antwoord gaf op wat hij zei. Hij besloot om zichzelf maar weer bij het gesprek te houden. Twee kuiltjes kwamen tevoorschijn in zijn wangen toen hij lichtelijk charmant - maar niet al té flirterig, want zo was hij niet - glimlachte op wat Mitsu zei. 'Dat gevoel is wederzijds,' zei hij omdat hij ontdekte dat haar glimlach voorzichtig was, alsof ze niet goed wist hoe hij hierop zou reageren. Misschien dacht ze dat hij het vreemd vond dat zij dat zo zei tegen hem, maar dat vond hij niet. Hij vond het ook heel gezellig om met haar te kletsen en om haar beter te leren kennen. Bovendien was dit inderdaad beter dan thuis niks zitten te doen.

Haar vraag liet hem kort grinniken. 'Wie weet,' zei hij. Hij nam nog een slokje van zijn cappuccino en zag dat hij deze bijna leeg had. Hij keek naar buiten en probeerde de tijd in te schatten. Hij vermoedde dat het al wel iets later in de middag zou zijn. Hij moest dan ook eerlijk toegeven dat hij bijzonder slecht was in het inschatten van tijd en dat hij echt een klokje of zoiets nodig had. 'Ik weet niet of onze collega's echt zo nieuwsgierig geweest zouden zijn om er ook echt op af te gaan zoals wij,' zei Aiden grijnzend, waarna hij zijn laatste restje koffie opdronk. 'Je weet nooit wie je voor je kan hebben. Voor het zelfde geld had ik ook een kidnapper kunnen zijn.' Hij lachte er zachtjes bij, maar hij zou het wel erg vinden als dat haar overkomen moest hebben. Dat niet hij dat mailtje had aangekregen, maar een of andere rare gast die haar iets aan zou doen of zo. Gasten die vrouwen lastigvallen. Bah, hij hield niet van dat volk. Moesten ze in Fuchsia City iemand lastigvallen in zijn bijzijn, dan zou hij daar toch wel iets aan doen. Ook al was hij alleen maar de gymleider, hij zag Fuchsia City als zijn stad, zijn thuis. En iedereen die daar woonde had het recht op een rustig leven. Als daar mensen verandering in wilden brengen, kregen ze het toch echt met hem aan de stok. 'Maar ik denk dat dit wel voor herhaling vatbaar is,' hoorde hij zichzelf zeggen. 'Vind je ook niet?' Hij glimlachte en wachtte toen rustig op antwoord.
Terug naar boven Go down

Gesponsorde inhoud


Profiel
Pokégear
BerichtOnderwerp: Re: [PRIVATE] A blind date?

Terug naar boven Go down
 

[PRIVATE] A blind date?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kanto Experience :: South Kanto :: Flora Fields-